Αν είσαι ληστής τραπεζών μπορεί να είσαι χρήσιμος στο κίνημα, σύμφωνα με το «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Συγκεκριμένα, σε φόρμα της ηλεκτρονικής πλατφόρμας του «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην οποία όποιος θέλει να «συστηθεί» μπορεί να υποβάλει τα στοιχεία του, ζητείται να αναφερθεί στις «Επαγγελματικές και προσωπικές δεξιότητες που μπορεί να είναι χρήσιμες στο κίνημα».
Δείτε ΕΔΩολόκληρη την εν λόγω φόρμα του «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Μεταξύ αυτών, υπάρχει το «ληστής τραπεζών»:
Επική στιγμή: Μαθήτριες παίρνουν τηλέφωνο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και παραπονιούνται για την Τράπεζα Θεμάτων
Το σύστημα της Τράπεζας Θεμάτων έπεσε χθες και σήμερα με αποτέλεσμα πολλοί μαθητές να μένουν για αρκετή ώρα εκτός σχολικών αιθουσών μέχρι να δώσουν απολυτήριες εξετάσεις.
Έτσι λοιπόν αρκετοί ήταν οι μαθητές που πέρασαν τον χρόνο τους κάνοντας Tik Tok, με μερικά από αυτά να είναι πιο πετυχημένα και… προεκλογικά. Μαθήτριες από τα Ριζώματα Ημαθίας αποφάσισαν λοιπόν να πάρουν στο κινητό την πρόεδρο του κόμματος «Πλεύση Ελευθερίας» και να παραπονεθούν που έπεσε η Τράπεζα Θεμάτων.
Πήγαν στις τουαλέτες του σχολείου την κάλεσαν και της είπαν το πρόβλημα. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου το σήκωσε και απάντησε στα κορίτσια: «Παιδιά υπομονή. Ήδη το δημοσιοποίησα. Να με ενημερώσετε τι έγινε, εντάξει;».
Στη συνέχεια η πρόεδρος τις ρώτησε πώς λέγονται και είπε «Χάρηκα για τη γνωριμία. Θα τη φτιάξουμε την παιδεία. Δεν θα τα αφήσουμε έτσι τα πράγματα». Αφού οι μαθήτριες έκλεισαν τη κλήση ούρλιαξαν από τον ενθουσιασμό τους που τους απάντησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Εγώ 28 εκείνος 38. Απιστευτη χημεία, καψούρα, ταίριασμα σε όλα.
Ειχα πάρει διαζύγιο από τον άντρα μου και το αγορακι μου ήταν 3 ετών.
Ένα χρόνο μαζί και ήμουν υπερ ευτυχισμένη, πέταγα στα συννεφα, τον είχα γνωρίσει και στον μικρό μου και είχε ξετρελλαθεί.
Δώρα εκπλήξεις ταξίδια γέλιο, περνούσα μαγικά.
Μιλούσαμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, βγαίναμε κανονικά, μέχρι που ένα χρόνο μετά συζητούσαμε για συγκατοίκηση και ψάχναμε σπίτι.
Πώς ανακάλυψα ότι ήταν παντρεμένος;
Από μια χαζή λεπτομέρεια που όμως εκρυβε όλη την αλήθεια και την εξαπάτηση.
Ένα βράδυ ζήτησε να έρθει να με δει δέκα λεπτά μετά τη δουλειά.
Κατέβηκα χαλαρή εγώ και κάποια στιγμή, επειδή είχε φέρει φαγητό και λέρωσα τα χέρια μου, ζήτησα μωρομάντηλο.
Μου λέει έχει μωρομάντηλα στη θήκη δεξιά σου αλλά επειδή δεν έβρισκα, ασυναισθητα άνοιξα το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.
Με το που το ανοίγω , πέφτει ένα σήμα baby on board δηλαδή μωρό στο αμάξι και ένα κουτάκι κοσμηματοπωλείου.
“Μωρό μου δεν ήταν ανάγκη!” του λέω και το ανοίγω αλλά….μέσα είχε τη βέρα του.
Προσπάθησε να μου εξηγήσει, είχε χλωμιάσει και έκλαιγε.
Κάθε φορά που ερχόταν να με δει ή να βγούμε, έκρυβε στο ντουλαπάκι το σήμα ότι είχε μωρό στο αμάξι και τη βέρα του.
Ήταν παντρεμένος και πατέρας ενός μωρού 14 μηνών.
Μου ζήτησε χρόνο να χωρίσει, του ζήτησα να πάει να γ@μηθεί.
Έστελνε λουλούδια για ένα μήνα στη δουλειά μου κάθε μέρα.
Έκλαιγα και υπέφερα μέσα μου αλλά για μένα είχε τελειώσει.
Κάθε ανθοδέσμη την πετούσα στα σκουπίδια.
Να σας πω και τη συνέχεια;
Όχι μόνο δεν χώρισε ποτέ αλλά μετά έκανε και άλλα τρία παιδιά.
Μακριά από παντρεμένους που σας την πέφτουν ή σας λέε πως θα χωρίσουν.
Αν ήθελαν να χωρίσουν θα το είχαν ήδη κάνει.
Σήμερα είμαι καλά σε μια υγιή σχέση με ειλικρίνεια και αγάπη.
Όσο μπλέκετε με παντρεμένους τόσες λιγότερες πιθανότητες έχετε να κάνετε κι εσείς μια υγιή σχέση διότι τρώτε χρόνο και ενέργεια που θα δίνατε σε έναν άλλον ανθρωπο.
Δεν μας περίμεναν απλά περίπατοι… μας περίμενε Η εκδρομή! Η πιο γ@μ@τη εκδρομή όλων! Η πενταήμερη! Θυμάμαι 60 και πλέον εφήβους, ζαλωμένους με σάκους και σακίδια, να περιμένουν με ανυπομονησία το πούλμαν για το αεροδρόμιο. Θυμάμαι τις φάρσες μας, τα αστεία μας, τους χορούς και τις βόλτες μας. Θυμάμαι τα πρόσωπά μας στο δρόμο της επιστροφής. Κουρασμένα και άυπνα αλλά γεμάτα και ευτυχισμένα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι όμως υπάρχουν σκηνές που θυμάμαι με απόλυτη λεπτομέρεια… σαν να ήταν χτες
Παρότι έχουν περάσει πολλά, πολλά χρόνια (αιώνες μη σου πω), ακόμη έρχονται φορές που ηχεί στ’ αυτιά μου, το «Ε-Ε-Εκδρομή!», το σύνθημα που φωνάζαμε μπροστά από δασκάλους και καθηγητές, ως μαθητές. Τώρα που το σκέφτομαι, κάθε φορά που το φωνάζαμε, ως δια μαγείας έπιανε (!) κι ο διευθυντής, μας ενημέρωνε για «περίπατο». Βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον το είχαν προαποφασισμένο οι εκ του γραφείου (καθηγητές, διευθυντής και λοιποί) και με κάποιον τρόπο μας έκαναν να το θεωρούμε δική μας ιδέα! Η κότα έκανε τ’ αυγό ή το αυγό την κότα; Τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι πηγαίναμε εκδρομή! Τελεία! Και κούτσα κούτσα φτάσαμε στην Γ’ Λυκείου, που δεν μας περίμεναν απλά περίπατοι… μας περίμενε Η εκδρομή! Η πιο γ@μ@τη εκδρομή όλων! Η πενταήμερη! (Ξέρω ότι φήμες λένε πως το σωστό είναι «πενθήμερη» κι όχι «πενταήμερη», αλλά επίσης ένα σωστό που διάβασα είναι ότι το «πενταήμερη» ακούγεται πιο αλήτικο, διαλέγω να χρησιμοποιώ αυτό λοιπόν, μιας κι όλοι έτσι τη λέγαμε!).
1999. Θυμάμαι 60 και πλέον εφήβους, ζαλωμένους με σάκους και σακίδια, να περιμένουν με ανυπομονησία το πούλμαν για το αεροδρόμιο. Θυμάμαι φωνές και γέλια, παρά το πρωινό της ώρας. Θυμάμαι φασαρία και «αυστηρούς» καθηγητές να μας φωνάζουν «Ησυχία» σ’ όλη τη διαδρομή. Θυμάμαι ένα αεροπλάνο που καταφέραμε να κάνουμε γης μαδιάμ, σε λιγότερο από μιάμιση ώρα που διήρκεσε η πτήση. Θυμάμαι τα βλέμματα θαυμασμού για το υπέρ – γ@μ@το ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενούσε. Θυμάμαι τις φάρσες μας, τα αστεία μας, τους χορούς και τις βόλτες μας. Θυμάμαι τα πρόσωπά μας στο δρόμο της επιστροφής. Κουρασμένα και άυπνα αλλά γεμάτα και ευτυχισμένα. Έχουν περάσει τόσα χρόνια κι όμως υπάρχουν σκηνές που θυμάμαι με απόλυτη λεπτομέρεια… σαν να ήταν χτες…
Τα χρόνια πέρασαν και πιθανότατα, πολλά απ’ τα άτομα με τα οποία μοιραστήκαμε το ίδιο δωμάτιο / όροφο, δεν βρίσκονται πια στη ζωή μας. Ο καθένας πήρε αργά ή γρήγορα το δρόμο του και θέλοντας και μη χαθήκαμε. Ίσως με κάποιους βρισκόμαστε σε κανένα reunion συμμαθητών κι ανταλλάσσουμε τυπικά τα νέα μας. Ίσως κάναμε καινούριες παρέες και ο «νέος μας εαυτός» δεν μπόρεσε να ταιριάξει μ’ εκείνους, που κάποτε συντρόφευαν τα ξενύχτια και τα εφηβικά μας αστεία. Ίσως να ‘ναι κι έτσι… Τι σημασία έχει όμως; Σημασία έχει πως αυτά που ζήσαμε τότε, στην τελευταία σχολική εκδρομή, μας συντροφεύουν ακόμη. Ίσως όχι πολύ συχνά, αλλά κάπου – κάπου, ίσως έρχεται στο νου μας το τετράκλινο δωμάτιο στο Ηράκλειο της Κρήτης και χαμογελάμε στη θύμηση των όσων ζήσαμε.
Βρισκόμουν στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου. Παρακολουθούσα μια μάνα με την κόρη της την ώρα του αποχαιρετισμού, τις τελευταίες στιγμές πριν το ταξίδι της κόρης. Είχαν αγκαλιαστεί σφιχτά, με την μάνα να ψιθυρίζει. «Κορούλα μου σ’ αγαπώ και σου εύχομαι αρκετά»
Η κόρη της απάντησε: «Μαμά, η ζωή μου μαζί σου ήταν περισσότερο από αρκετή. Η αγάπη σου, ήταν αυτή που χρειαζόμουν πάντα. Σου εύχομαι επίσης αρκετά, μαμά.»
Φιλήθηκαν και η κόρη αναχώρησε.
Η μητέρα περπατούσε κατά μήκος της τζαμαρίας της αίθουσας όπου καθόμουν, κοιτάζοντας θλιμμένη προς το μέρος του αεροδρομίου. Καταλάβαινα ότι ήθελε να κλάψει. Δεν ήθελα να εισβάλλω στην ιδιωτική της ζωή, αλλά βλέποντας με να την κοιτάζω, με χαιρέτησε, ρωτώντας με συγχρόνως,
«Έχεις αποχαιρετήσει ποτέ σου κάποιον για πάντα;»
«Ναι, έχω» της απάντησα. «Αλλά, συγγνώμη για την ερώτηση, γιατί είναι για πάντα αυτό το αντίο;»
«Είμαι πολύ ηλικιωμένη πλέον και φεύγει για πολύ μακριά. Έχω την αίσθηση ότι το επόμενο ταξίδι επιστροφής της, θα είναι για την κηδεία μου», μου απάντησε.
«Όταν έλεγες αντίο, άκουσα να λες» ..σου εύχομαι αρκετά. «Μπορώ να ρωτήσω τι σημαίνει αυτό;» τη ρώτησα
Χαμογέλασε πικρά κουνώντας το κεφάλι της.
«Αυτή είναι μια ευχή που έχει βγει από παλιότερες γενιές. Οι γονείς μου συνήθιζαν να εύχονται έτσι σε όλους».
Σταμάτησε για μια στιγμή και κοίταξε στο κενό, σαν να προσπαθούσε να θυμηθεί λεπτομέρειες και χαμογέλασε ακόμα περισσότερο.
«Όταν λέμε, σου εύχομαι αρκετά, θέλουμε οι άλλοι άνθρωποι να έχουν μια ζωή όμορφη, με αρκετά καλά πράγματα να τους γεμίζουν»
Στη συνέχεια, κοιτάζοντάς με κατάματα, άρχισε να μου αραδιάζει το παρακάτω, το οποίο φάνηκε να το βγάζει εκείνη τη στιγμή από το μυαλό της:
«Σου εύχομαι αρκετό ήλιο, για να κρατάς μια στάση ζωής φωτεινή.
Σου εύχομαι αρκετή βροχή, για να εκτιμήσεις τον ήλιο περισσότερο.
Σου εύχομαι αρκετή ευτυχία, για να κρατάς ζωντανό το πνεύμα σου.
Σου εύχομαι αρκετό πόνο, έτσι ώστε οι μικρότερες χαρές στη ζωή σου, να φαίνονται πολύ μεγαλύτερες.
Σου εύχομαι αρκετό κέρδος, για να ικανοποιήσεις τα θέλω σου.
Σου εύχομαι αρκετή ζημιά, για να εκτιμήσεις όλα αυτά που κατέχεις.
Σου εύχομαι αρκετά αντίο, για να μην ακούσεις ποτέ, το αντίο για πάντα.»
Γύρισε από την άλλη μεριά και απομακρύνθηκε κλαίγοντας .
Να προσέχετε και να εκτιμάτε τις σχέσεις σας. Μπορεί μέσα σε ένα λεπτό να γνωρίσετε ένα άνθρωπο. Μπορεί μέσα σε μια ώρα να τον εκτιμήσετε και να τον αγαπήσετε.
Αλλά, θα χρειαστείτε μια ολόκληρη ζωή, για να τον ξεχάσετε.
Παρακολουθωντας τα αρθρα,τα διαφορα ποστ στο Ιντερνετ και κυριως το ποσοι ανθρωποι επηρεαζονται από τις ανθρωπινες σχεσεις σε μονογονεικες οικογενειες κυριως η σε περιπτωσεις διαζυγιων,αποφασισα να μοιραστω τη δικη μου εμπειρια… Για συντομια και προστασια των εμπλεκομενων θα θεσω τον εαυτο μου ως Μ.Κ….
Οντας σχετικα νεαρος σε ηλικια και σε σχεση με νεαρη,χωρισμενη με παιδια κοπελα την οποια θα ονομασουμε για τους σκοπους του αρθρου Μαρία,εφυγα από τον τοπο που ζουσα και συγκατοικησαμε εκτός Αθηνών…
Μετα από μια υπεροχη συγκατοικηση λοιπον και αφου ειχα δει ότι η καθημερινοτητα με μικρα παιδια,τα οποια πηγαινα σχολειο,επαιρνα από το σχολειο,τους μαγειρευα,τα πηγαινα στο μπαλετο τους κτλ κτλ,αποφασισαμε να φερουμε στον κοσμο ένα παιδι… Φυσικα όταν εχεις γνωρισει μια κοπελα με παιδια από ένα διαζυγιο το οποιο καταλαβες στην πορεια ότι ηταν ασχημο,βλεπεις και τις κακες πλευρες του νομισματος…Τα νευρα,τις βρισιες και ολες τις προσπαθειες στο να δυσκολευτει η ζωη του απεναντι. Δυστυχως παντα όταν υπαρχει ο ερωτας στο μυαλο,δειχνεις εμπιστοσυνη και λες μεσα σου ότι αυτό δεν θα συμβει εδώ. Για το καλο όμως του παιδιου ασφαλως κανεις μια κουβεντα και λες ότι αν κατι γινει,οι δρομοι του παιδιου και ο δικος σου θα είναι ΠΑΝΤΑ διασταυρωμενοι μονιμα.Οι ανθρωποι χωριζουν,οι γονεις όχι…
Και να που λιγο καιρο αργοτερα και εν μεσω εγκυμοσυνης,μαθαινες με ένα μηνυμα γραπτο,ότι το ετερον ημισυ που θεωρουσες σταθερο,δεν θελει πλεον άλλο την πολυτιμη συντροφια σου και δεν θελει απλα να σε ξαναδει.Οντας μεσα στο δικο της σπιτι,αναγκαστικα φευγεις. Ασφαλως σκεφτεσαι το τι θα επακολουθησει με το παιδι σου,λες ποσο το θες και να βρεθει μια διεξοδος. Ισως και μια επανασυνδεση. Δεν ξερω αν εχετε ακουστα τι είναι το ενοχικο συνδρομο,αλλα σε τετοιες περιπτωσεις σε πιανει.Νομιζεις ότι φταις εσυ,ότι τα δικα σου λαθη ισως σε εφεραν εδώ κτλ κτλ κτλ. Εκ πειρας μιλωντας πλεον θα πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΑΘΟΣ που μπορουσε να δικαιολογησει τα οσα επακολουθησαν σε εμενα.
Το παιδι μου γεννηθηκε ουσιαστικα κρυφα,μιας και η μητερα απεκρυψε την ημερομηνια τοκετου.Δεν μπορεσα να ειμαι στο μαιευτηριο,και όταν επικοινωνησα μπλοκαραν τις γραμμες… Το παιδι μου βαφτιστηκε κρυφα,μιας και δεν ανακοινωθηκε ποτε η βαφτιση του… Το παιδι μου περπατησε μονο του και το ειδα σε ένα στορυ στο Ιντερνετ… Το ιδιο εγινε με την πρωτη τροφη,το πρωτο μπλα μπλα,τα πρωτα παιχνιδια και χαδια. Τι μπορουσα να κανω???ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ παρα μονο οσα δινει ο νομος… Και ερχομαστε στο νομο που είναι η ουσια του αρθρου..
Πρωτο εξωδικο προσφέρω ΤΑ ΠΑΝΤΑ…δεν παιρνω απαντηση…. Αγωγη η οποια οριζεται να εκδικαστει 2 χρονια μετα…Υπομονη μεσα μου ενώ σιγοβραζω… Φτανοντας στην αγωγη,και ενώ είναι ηδη συμφωνημενα μεταξυ δικηγορων τα παντα για τις αναγνωρισεις,ακουω ότι δεν συζούσα ποτε με αυτή τη γυναικα και τα παιδια,ότι ειχε αλλους 2-3 που μπαινοβγαιναν μαζι με εμενα σε εκεινο το σπιτι κάθε βδομαδα,και ότι εγω δεν ειμαι ο πατερας του παιδιου μου…Απο ποιον τα ακουσα αυτά?Απο την οικογενεια της….
Φυσικα εως τοτε ειχαμε αλλου τυπου καραμελες,ότι ναι μεν ειμαι,αλλα δεν ειμαι ικανος.Μετα το ικανος μετατραπηκε σε κακος,μετα αυτό σε άλλο κτλ κτλ.Ολα αυτά φυσικα με τα αντιστοιχα στοιχεια που θα βλεπαμε σε δικες…Το μονο που ειδαμε σε δικες το ανεφερα….
Μεχρι σημερα λοιπον εχουν περασει 760 μερες περιπου από τη γεννηση ενός παιδιου,το οποιο δεν εχει ιδεα ότι ενας ανθρωπος εκεί έξω το αναζητα,το ψαχνει και το θελει.
Ο νομος της χωρας για παιδια εκτος γαμου είναι ελαφρα ασαφης. Γιατι το εκανε???Επειδη πολύ απλα ειχε νομικο δικαιωμα.Για το οποιο θα λογοδοτησει. Δεν ξερω αν ολη αυτή η ταση μονογονεικοτητας που βλεπω τριγυρω είναι προιον οικονομικων,κακων ανθρωπων η λανθασμενης αντιληψης. Πατεραδες και μητερες ειμαστε και πρεπει να ειμαστε μαζι για τα παιδια.Εστω και χωρισμενοι μπορουμε να ειμαστε διπλα διπλα.Το να κρατας έναν γονιο μακρια ενώ ξερεις ότι μακροπροθεσμα κανεις κακο στο παιδι σου,σε εμενα ακουγεται καπως….Κανε τον εγωισμο σου σταχτη και αποδεξου το γιατι με αυτόν επελεξες να κανεις παιδι. Ο νομος προσφερει ασφαλεια και σιγουρια για ολους.Αλλα στερειται χρονου…
Γνωριζω ότι με τη γνωριμια του γιου μου θα προκυψουν δυσκολιες προσαρμογης,μιλησα και μιλαω με ειδικους και σιγουρα όλα θα γινουν με τον καλυτερο τροπο για το παιδι.Μετακομισα για να ειμαι πλαι του και να μην το μεγαλωσω ως πατερας του σαββατοκυριακου και το ιδιο λεω σε οσους περνανε παρομοιες φασεις… Όμως αργα η γρηγορα φτανεις στο αναγκαστικο σημειο για να δεις το παιδι σου,που πρεπει να επιλεξεις ειτε διεκδικηση συνεπιμελειας,ειτε αυτοφωρα.Γιατι??? Γιατι να μην είναι πιο απλουστευμενα τα πραγματα??? Διατροφες? Εγωισμος??? Μισος και κακια?? Όλα παιζουν.Ολα θα υπαρχουν και όλα είναι ανθρωπινα συναισθηματα φυσιολογικα μετα από έναν χωρισμο.
Όμως όταν σου κανουν κατι τετοιο,πως μπορεις να εμπιστευτεις ξανα τον άλλο γονεα?Πως ξερεις οτι θα ξαναδεις το παιδι σου την άλλη εβδομαδα? Πως μπορεις να προχωρησεις την ζωη σου όταν τα αφηνεις ολα για ένα παιδι,ενοσω ταυτοχρονα ο καθε ανθρωπος που δεν γνωριζεις εχει να εκφερει μια κακη αποψη επειδη “ετσι ακουσε να λενε”?
Σε όλα αυτά πρεπει να κινηθεις νομικα ακομη και εναντιον της μανας του παιδιου σου.Χτυπηματα στο ηθος σου είναι χτυπηματα στην μελλοντικη εικονα του παιδιου σου και την ψυχολογια του.Πολυ φθηνο για να το πραξει καποιος.Σιγουρα όμως πολύ βαρυ ώστε να το αφησεις να περασει ετσι. Καποιες κατηγοριες θα κριθουν από τριτους.Καποιες πραξεις που εγιναν ώστε να καταστραφεις εγιναν με μοναδικο σκοπο να εισαι μακρια από το παιδι σου…Το μυαλο σου αυτά στα φωναζει κάθε πρωι αν ερθετε στη θεση μου… Και κρατιεσαι…Και άλλη μια μερα περναει…Και διαβαζεις κατι κακο ακομη,και λες δεν πειραζει… Και περιμενεις,και περιμενεις και περιμενεις…
Περνας τη ζωη σου σε παυση μεχρι να ερθει ένα αγορακι και να σου πατησει ξανα ένα play. Δυστυχως όμως μολις πατηθει,δεν γνωριζεις αν η ταινια μεσα σου θα εχει ιδια ποιοτητα εικονας όπως πριν…Πολυς καιρος… Αυτά ηθελα να πω.Σιγουρα το ζητημα είναι τεραστιο και αν τυχον ερωτηματικα προκυψουν θα ξανακανω καποιο αρθρο…
Εως τοτε διαβαζω τις υπεροχες ιστοριες σας,και ελπιζω σε έναν χρονο από σημερα να μπορω τουλαχιστον να μαθω το παιδι μου ποδηλατο. Μονο αυτό μου απεμεινε εξαλλου να χτισω στα παιδικα του χρονια.
Με τη γυναίκα μου είμαστε παντρεμένοι 15 χρόνια. Έχουμε ένα παιδί το οποίο σήμερα είναι 10 χρόνων. Η γυναίκα μου ζήτησε διαζύγιο και μου είπε ότι το παιδί δεν είναι δικό μου, αποδεδειγμένα και με τεστ DNA. Το παιδί έχει το όνομα μου, το λατρεύω και δεν θέλω παρόλα αυτά να χάσω την επαφή μου με αυτό. Πρόσφατα η γυναίκα πήρε το παιδί και έφυγε σε άλλη πόλη χωρίς την συγκατάθεση μου. Υποψιάζομαι ότι πήγε να μείνει με το βιολογικό πατέρα. Ήθελα να ξέρω τί δικαιώματα θα έχω αν προχωρήσει σε αναγνώριση και αλλαγή επωνύμου του παιδιού, και πώς με προστατεύει ο νόμος σε μια τέτοια περίπτωση. Δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να μπει στη ζωή του παιδιού μου ο συγκεκριμένος άνθρωπος γιατί αργά η γρήγορα το παιδί θα καταλάβει και θα πληγωθεί . Μπορώ να αποτρέψω να γίνει κάτι τέτοιο;
Απαντάει ο δικηγόρος κύριος Δημήτρης Δουλιώτης
Η συγγένεια του τέκνου με τον πατέρα (πατρότητα) συνάγεται από το γάμο του με την μητέρα του (ΑΚ 1465) ή σε περίπτωση που δεν υπάρχει γάμος από την εκούσια (ΑΚ 1475 ) ή την δικαστική αναγνώριση του( ΑΚ 1479) .
Σύμφωνα με τα άρθρα 1465 ΑΚ και 8 Ν. 3719/2008 καθιερώνεται τεκμήριο βάσει του οποίου το τέκνο που γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του γάμου ή μέσα σε τριακόσιες ημέρες από τη λύση του τεκμαίρεται ότι έχει πατέρα το σύζυγο της μητέρας δηλαδή θεωρείται ότι είναι τέκνο γεννημένο σε γάμο.
Από νομικής πλευράς το τέκνο που γεννιέται χωρίς γάμο των γονέων του και δεν λαμβάνει χώρα εκούσια αναγνώριση του, ΔΕΝ συνδέεται με τον βιολογικό του πατέρα ακόμα και αν αυτός είναι γνωστός ή ακόμα και βέβαιος
Σε ορισμένες όμως περιπτώσεις το τεκμήριο αυτό δεν ανταποκρίνεται στη βιολογική αλήθεια βάση της οποίας πραγματικός πατέρας του τέκνου είναι τρίτος και συγκεκριμένα άντρας που είχε σαρκικη συνάφεια με την μητέρα κατά τον κρίσιμο χρόνο της σύλληψης.
Συνεπώς μόνο μετά την αμετάκλητη απόφαση περί προσβολής της πατρότητας μπορεί να αποσυνδεθεί το ανήλικο από τον κατά τεκμήριο πατέρα του και να συνδεθεί με τον βιολογικό του. (ανατροπή του τεκμηρίου πατρότητας).
Κατ’ άρθρο 1467 ΑΚ η ιδιότητα του τέκνου ως τέκνου γεννημένο σε γάμο μπορεί να προσβληθεί δικαστικώς αν αποδειχθεί ότι η μητέρα δεν συνέλαβε πράγματι από το σύζυγο της ή ότι κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης (30η μέχρι 180η ημέρα πριν τον τοκετό) ήταν φανερά αδύνατο να συλλάβει από αυτόν.
Η αγωγή προσβολής πατρότητας σύμφωνα με το άρθρο 1469 ΑΚ μπορεί να ασκηθεί από: 1) τον σύζυγο της μητέρας (και τεκμαιρόμενο πατέρα του τέκνου), 2) τον πατέρα ή την μητέρα του συζύγου, εάν αυτός πέθανε χωρίς να έχει χάσει το δικαίωμα προσβολής της πατρότητας, 3) το τέκνο, 4) την μητέρα του τέκνου και 5) τον άνδρα με τον οποίο η μητέρα, ευρισκόμενη σε διάσταση με τον σύζυγό της, είχε μόνιμη σχέση με σαρκική συνάφεια κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης του τέκνου.
Λόγω της εξέλιξης της ιατρικής επίστήμης είναι πλέον εύκολο να αποκατασταθεί η βιολογική αλήθεια με μια απλή εξέταση DNA. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο Δικαστής θα διατάξει τη διενέργεια ιατρικής πραγματογνωμοσύνης προκειμένου να διαπιστωθεί αν πράγματι υφίσταται η βιολογική συγγένεια με το σύζυγο της μητέρας και το παιδί. Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το άρθρο 607ΚΠολΔ εάν κάποιο από τα ενδιαφερόμενα μέρη αρνηθεί να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις που διέταξε το Δικαστήριο χωρίς δικαιολογημένη αιτία τότε οι ισχυρισμοί του αντιδίκου του λογίζονται αποδεδειγμένοι.
Τέλος σημαντικό είναι να γνωρίζουμε ότι το δικαίωμα προσβολής υπόκειται σε χρονικούς περιορισμούς ήτοι:
Το δικαίωμα άσκησης αγωγής προσβολής πατρότητας αποκλείεται: 1) για τον σύζυγο της μητέρας, κατόπιν παρέλευσης ενός (1) έτους από τότε που πληροφορήθηκε τον τοκετό και τα περιστατικά από τα οποία προκύπτει ότι η σύλληψη του τέκνου δεν έγινε από αυτόν και, σε κάθε περίπτωση, αφού περάσουν πέντε (5) έτη από τον τοκετό, 2) για τον πατέρα ή την μητέρα του συζύγου, μετά την παρέλευση ενός (1) έτους από τότε που έμαθαν τον θάνατο του υιού τους και τη γέννηση του τέκνου, 3) για το τέκνο, κατόπιν παρέλευσης ενός (1) έτους από την ενηλικίωσή του, 4) για την μητέρα, κατόπιν παρέλευσης ενός (1) έτους από τον τοκετό ή εάν υπάρχει σοβαρός λόγος για τη μη προσβολή κατά την διάρκεια του γάμου, έξι (6) μήνες από τότε που λύθηκε ή ακυρώθηκε ο γάμος και 5) για τον άνδρα που είχε σαρκική συνάφεια με την μητέρα, αφότου περάσουν δύο (2) έτη από τον τοκετό.
Υποστηρίζεται ότι τα δύο χρόνια εκκινούν από τότε που ο εραστής της μητέρας έμαθε για τον τοκετό.
Οι προθεσμίες προσβολής πατρότητας είναι αποσβεστικές δηλαδή μετά την παρέλευση αυτών καταλύεται το δικαίωμα του νομιμοποιούμενου προσώπου και οριστικοποιείται η καταγωγή του τέκνου ως γεννημένου σε γάμο από τους γονείς του όπως ορίζει ο Νόμος.
Συνεπώς φαίνεται να έχει παρέλθει η προθεσμία των δύο ετών και συνεπώς να έχει αποσβεστεί το δικαίωμα του εραστή της μητέρας να προσβάλει την κατά τεκμήριο πατρότητα σας εκτός αν δύναται να αποδείξει ότι δεν έχουν παρέλθει δύο χρόνια από τότε που έλαβε γνώση.
Θα πρέπει άμεσα να επικοινωνήσετε με Συνήγορο Οικογενειακού Δικαίου για την άμεση συμβουλευτική σας.
Με εκτίμηση,
Δημήτριος Β. Δουλιώτης
Δικηγόρος LLB London
Δημοκρίτου 32 Κολωνάκι, Αθήνα
Τηλέφωνο: 210-3627672
Web: http://douliotis-law.com/
αλλά και για το ενδεχόμενο να τη δούμε να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας στο πλευρό του συντρόφου της μίλησε η Δανάη Παππά στην εκπομπή Πάμε Δανάη και τον Αλέξη Μίχα.
«Φέτος, επειδή περάσαμε μια μεγάλη περιπέτεια με τη γιαγιά μου, μπήκε-βγήκε στο νοσοκομείο αρκετές φορές, ήταν πολύ επικίνδυνα, έκανα τάμα και πήγαμε, με τη μητέρα και τον φίλο μου…. Όταν ένιωσα ότι θα τη χάσω τη γιαγιά μου, σκέφτηκα τον Άι-Γιάννη τον Ρώσο και έκανα τάμα… Δεν ξέρω τι έγινε και σώθηκε η γιαγιά μου», είπε αρχικά η Δανάη Παππά.
«Θα ήθελα πολύ να γίνει θρησκευτικός γάμος, με νυφικό, παρανυφάκια, όλο το πακέτο. Θα μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά εντάξει, είναι στο ζευγάρι. Νιώθω έτοιμη να γίνω μαμά, απλά προσπαθώ να κρατάω ένα μέτρο, όχι τώρα, σε λίγο καιρό», είπε σε άλλο σημείο για το ενδεχόμενο να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας με τον σύντροφό της Λάμπρο Λάζαρη αλλά και για το ενδεχόμενο να αποκτήσουν παιδί.
«Αλλάζουμε, δυναμώνουμε και προχωράμε», ήταν το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα από τη Νίκαια των «εργατικών αγώνων, της εθνικής αντίστασης του μπλόκου» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, από όπου σε μία συμβολική κίνηση ξεκίνησε την προεκλογική εκστρατεία για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου.
«Χαμένες μάχες είναι μόνο οι μάχες που δεν δίνονται» είπε ο κ. Τσίπρας και πρόσθεσε ότι «εμείς όχι μόνο θα την δώσουμε, αλλά θα ματώσουμε για να την κερδίσουμε».
Ο κ. Τσίπρας ανέλαβε τις ευθύνες για την ήττα της εκλογικής μάχης της 21ης Μαίου και πρόσθεσε ότι «είμαστε σήμερα εδώ, γιατί έχουμε ακούσει το μήνυμα του ελληνικού λαού». Είπε χαρακτηριστικά: «Στις 21 Μαΐου ο ελληνικός λαός μας είπε ότι έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από εμάς. Ότι περιμένει περισσότερα. Και είμαι ο πρώτος που θα πω ότι έχει δίκιο. Λάβαμε το μήνυμα και βάζουμε το πήχη ψηλά για να διορθωθούμε. Όχι για να κρατήσουμε τις έδρες μας και τα ποσοστά μας, αλλά για κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα της δικαιοσύνης. Γιατί το αποτέλεσμα των εκλογών της 21ης Μάη δεν ήταν αρνητικό μόνο για μας. Ήταν αρνητικό για την κοινωνία και τη χώρα».
Κάνοντας προσωπική αναφορά ρώτησε: «Πιστέψατε ποτέ στα αλήθεια ότι υπήρχε έστω και μια πιθανότητα να εγκαταλείψω τη μάχη; Πίστευαν ότι θα εγκαταλείψουμε τη μάχη. Δεν τους κάναμε ποτέ το χατίρι. Ούτε και τώρα θα τους το κάνουμε. Μαζί θα τη δώσουμε και αυτή τη μάχη».
Ακολούθως όπως ανέφερε χαρακτηριστικά έστειλε μήνυμα προς «τα κέντρα εξουσίας, που για μια ακόμα φορά σχεδιάζουν να μας ξεγράψουν. Προς όσους δεν μπορούν να κρύψουν την αδημονία τους να μας τελειώσουν. Σας απαντάμε λοιπόν σήμερα. Σε όλους εσάς που ξενυχτάτε με τον πόθο να γυρίσει ένας βολικός ελεγχόμενος, συστημικός δικομματισμός. Σας απαντάμε από εδώ από τη Κοκκινιά: Δε πρόκειται να σας κάνουμε το χατίρι. Δε πρόκειται να το βάλουμε κάτω».
Η Μαριτίνα Ντενίση, που έχει δημιουργήσει μία στενή σχέση με τη μητέρα της, Μιμή Ντενίση, έχει μεγαλώσει και τραβάει όλα τα βλέμματα με την εμφάνισή της.
Η Μαριτίνα Ντενίση εντυπωσιάζει με την εμφάνισή της
Τα τελευταία χρόνια, η κόρης της ηθοποιού βρίσκεται για τις σπουδές της στην Κύπρο και κάθε φορά που επιστρέφει στην Ελλάδα και κάνει δημόσιες εμφανίσεις με τη μαμά της, εντυπωσιάζει με το λαμπερό της χαμόγελο.
Η 22χρονη, που έχει αλλάξει το στιλ της και διαθέτει μεσογειακή σιλουέτα, έχει ιδιαίτερη αδυναμία στη μητέρα της.
Η αδυναμία της Μαριτίνας Ντενίση στη μητέρα της
Μάλιστα, σε πρόσφατη ανάρτησή της, με αφορμή τα γενέθλια της Μιμής Ντενίση, υπογράμμισε:
«Χρόνια πολλά, καλά και ευτυχισμένα στον άνθρωπό μου, στην χαρά της ζωής μου, στην μαμά μου και στον μπαμπά μου μαζί.
Σ’ αγαπώ απεριόριστα.
Σε ευχαριστώ για όλα.
Σου χρωστάω όλη μου την ζωή.
Οι δυο μας, πάντα και για πάντα.
Να σε χαίρομαι κουκλάκι μου ».
Σχετικά με την υιοθεσία της Μαριτίνας Ντενίση, η ηθοποιός είχε επισημάνει «αν μία γυναίκα αποφασίσει να υιοθετήσει, πρέπει να είναι πάρα πολύ σίγουρη ότι θέλει να το κάνει. Αν θέλει να το κάνει και είναι σίγουρη, θα γίνει αν είναι στο έτσι κι έτσι και θεωρεί ότι δεν είναι απόλυτα δικό της το παιδί, δεν θα γίνει. Δεν είναι όλες οι γυναίκες για μανάδες, πιστεύω πως εσύ είσαι, όπως κι εγώ είμαι! Το παιδί δεν μου ήταν ποτέ δύσκολο, δεν αισθάνθηκα ότι θα χάσω κάτι ή ότι άλλαξε η ζωή μου. Το παιδί το έβαλα μέσα στην ζωή μου, δεν έκανα μία άλλη ζωή, δεν της παρουσίασα ποτέ μία ψεύτικη ζωή, ότι εγώ είμαι νοικοκυρά που μένει σπίτι. Ξέρει ότι η μαμά της είναι αυτό, αλλά η μαμά της είναι πάντα δίπλα της, είναι προτεραιότητα για εμένα και, ξέρει ότι και στην σκηνή του θεάτρου να είμαι αν συμβεί κάτι θα φύγω και θα πάω κοντά της».
Η Ανδρομάχη Καρακατσάνη είναι η πρώτη Ελληνίδα, που ξεκίνησε να εργάζεται ως σερβιτόρα και κατάφερε να υπηρετεί στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά ως δικαστής.
Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1955, μετανάστρια δεύτερης γενιάς, με τους γονείς της να της λένε από παιδί πως “διαφορετικός δεν σημαίνει και κατώτερος” και τα συγκεκριμένα λόγια συνόδευσαν όλη της την πορεία.
Όπως συχνά αναφέρει, η εθνική της κληρονομιά αποτέλεσε έναν ισχυρό σύμμαχο στην καριέρα της, αφού την έκανε πιο ευαίσθητη στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι μετανάστες και πιο ανοιχτή σε διαφορετικές κουλτούρες, ενώ από την άλλη, η ζωή σε μια χώρα όπως ο Καναδάς, τής επέτρεπε να απολαμβάνει τη διαφορετικότητά της, χωρίς να αποκλείεται από το σύνολο.
Άλλωστε, όπως υπογραμμίζει, είχε το μοναδικό προνόμιο να αντλεί στοιχεία από δύο διαφορετικούς πολιτισμούς και να μιλά από νωρίς δύο γλώσσες.
Το φωτογραφικό της άλμπουμ γέμιζε από ελληνικές εικόνες κάθε καλοκαίρι, τότε που μαζί με την οικογένειά της επισκέπτονταν την Ελλάδα.
Σε κάθε ευκαιρία εκφράζει με κάθε τρόπο την υποστήριξή της στον ελληνικό λαό για τις δύσκολες στιγμές που περνά, όπως την αγωνία της για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στη χώρα των προγόνων της, αλλά και την πεποίθησή της ότι ο ελληνικός λαός είναι δυνατός και θα προσπεράσει τις δυσκολίες.
Τα πρώτα της βήματα στον εργασιακό στίβο έγιναν στο ελληνικό εστιατόριο της οικογένειάς της στο Τορόντο, όπου δούλευε ως σερβιτόρα. Ο πατέρας της, Μανώλης Καρακατσάνης, γεννήθηκε στη Δράμα και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, ενώ η μητέρα της, Ξανθίππη, έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στην Καστοριά.
Οι νέο νέοι μετανάστευσαν ξεχωριστά στον Καναδά, το 1951 και το 1952 αντίστοιχα. Εκεί γνωρίστηκαν, παντρεύτηκαν, έκαναν τρία παιδιά και άνοιξαν την επιχείρησή τους και μεγάλωσαν τα παιδιά τους με «ελληνική αυστηρότητα».
«Αισθάνομαι πολύ τυχερή που ανατράφηκα ως Ελληνοκαναδή. Ο Καναδάς μετατρέπει τις διαφορές σε δυναμικά στοιχεία του ατόμου. Είναι μια χώρα μεταναστών, τους υποδέχεται και τους αγκαλιάζει και παίρνει δύναμη από αυτούς. Οι γονείς μου μας δίδαξαν να αγαπάμε την ελληνική μας καταγωγή», επεσήμανε σε συνέντευξή της στην ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου στον Καναδά, Ιουστίνη Φραγκούλη.
Και προσθέτει η Ανδρομάχη Καρακατσάνη “η οικογένεια μας ανέμενε από εμάς να επιλέξουμε ένα επάγγελμα. Αυτό ήταν ένα από τα πλεονεκτήματα του να είσαι σε μια οικογένεια μεταναστών. Δεν είχα άλλη επιλογή. Θα πήγαινα στο πανεπιστήμιο, θα διάλεγα επάγγελμα και θα εργαζόμουν σκληρά. Είμαι πολύ ευγνώμων στους γονείς μου”.
Η Ανδρομάχη Καρακατσάνη δημιούργησε μία πανέμορφη οικογένεια
Κι ενώ η μικρή Ανδρομάχη μέχρι την πρώτη χρονιά του νηπιαγωγείου δεν γνώριζε ούτε μία αγγλική λέξη, σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και Νομικά στο Πανεπιστήμιο York, στο οποίο γνώρισε τον μέλλοντα σύζυγό της – επίσης δικηγόρο – Τομ Καραβάνη.
Εκείνος, γιος αγροτών, έφτασε στον Καναδά με την οικογένειά του σε ηλικία 12 ετών, χωρίς να μιλά καθόλου αγγλικά, παντρεύτηκαν το 1979 και αποφοίτησαν έναν χρόνο αργότερα.
«Μοιράζονται μια στενή και γεμάτη σεβασμό σχέση από όταν ήταν φοιτητές», σημειώνει το περιβάλλον του ζευγαριού και κάνουν λόγο για ένα ζευγάρι με αυξημένη κοινωνική ευαισθησία και κοινωνική προσφορά, ενώ όλοι μιλούν για εκείνον ως «τον άνθρωπο που την έχει ενθαρρύνει και στηρίξει στην καριέρα της όσο κανείς».
Η Ανδρομάχη Καρακατσάνη και ο Τομ απέκτησαν δύο παιδιά, τον Παύλο, ο οποίος ακολούθησε το επάγγελμα των γονιών του και τη Ρία που – επίσης – σπουδάζει Νομικά.
«Δουλεύαμε πολλές ώρες σε αγχωτικές δουλειές. Πρώτα προσέλαβα τροφό για τα παιδιά μου και μετά αγόρασα έπιπλα. Ήταν σημαντικό να τους δώσω να καταλάβουν πως ήταν η προτεραιότητά μας. Περνούσαμε ποιοτικό χρόνο μαζί καθημερινά. Τα παιδιά μου είναι η χαρά της ζωής μου», είχε τονίσει σε συνέντευξή της στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.
Η καριέρα της στη δικηγορία ξεκίνησε το 1982, στο Οντάριο κι έκτοτε κατακτά όλο και περισσότερα αξιώματα στον συγκεκριμένο χώρο. Ασχολήθηκε με υποθέσεις ποινικού και αστικού δικαίου για τέσσερα χρόνια, αλλά σταμάτησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και προσχώρησε στην αρμόδια Αρχή χορήγησης αδειών σχετικά με την πώληση και διακίνηση αλκοολούχων ποτών του Οντάριο.
Από τον Ιούνιο του 2000 έως τον Νοέμβριο του 2002, ήταν επικεφαλής του Δημόσιου Τομέα, το υψηλότερο δημόσιο αξίωμα στο Οντάριο και μετά την αποχώρησή της από τη διοίκηση, διορίστηκε δικαστής του Ανώτερου Δικαστηρίου και τον Μάρτιο του 2010 στο Εφετείο του Οντάριο.
Η Ανδρομάχη Καρακατσάνη μίλησε ελληνικά κατά την ορκωμοσία της ως δικαστής
Κορυφαία στιγμή στην καριέρα της αποτέλεσε ο διορισμός της στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά. Μάλιστα, κατά την ορκωμοσία της – ενώπιον δικαστών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων – μίλησε ελληνικά, πλημμυρίζοντας από υπερηφάνεια τα μέλη της ελληνικής κοινότητας του Καναδά.
«Αναγνώρισα την ιστορική στιγμή κατά τη συγκεκριμένη συγκυρία. Αντιπροσωπεύει την ευκαιρία που λέγεται Καναδάς. Εγώ, μια κόρη Ελλήνων μεταναστών, που ήρθαν στον Καναδά χωρίς γλώσσα, περιουσία ή οικογένεια, αλλά με το θάρρος και ένα όνειρο καλύτερης ζωής για τα παιδιά τους», ανέφερε λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία της.
Η Ανδρομάχη Καρακατσάνη συμμετείχε ενεργά σε θέματα που σχετίζονταν με την εκπαίδευση και τη μεταρρύθμιση στον τομέα της διοικητικής δικαιοσύνης. Κέρδισε το βραβείο Society of Ontario Adjudicators and Regulators (SOAR) l το 1996, για τις υπηρεσίες της στο διοικητικό σύστημα δικαιοσύνης του Οντάριο.
Το εθελοντικό έργο της Ανδρομάχης Καρακατσάνη
Ασχολήθηκε εθελοντικά με το πρόγραμμα ανέργων YMCA του Τορόντο και κατείχε πολλές ανώτερες θέσεις συμπεριλαμβανομένης της Προέδρου του Διοικητικού Συμβουλίου, ενώ υπηρέτησε ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Public Policy Forum, καθώς και των Canadian Policy και Research Networks (CPRN).
Το 2015, σε ειδική εκδήλωση που οργανώθηκε προς τιμήν της, τιμήθηκε με το παράσημο του Ανωτέρου Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής από τον Πρέσβη της Ελλάδας στον Καναδά.
“Αισθάνομαι πολύ τυχερή που ανατράφηκα ως Ελληνοκαναδή. Ο Καναδάς είναι μια χώρα που αγκαλιάζει τους μετανάστες και παίρνει δύναμη από αυτούς”, κατέληξε η Ανδρομάχη Καρακατσάνη.
