Η σεξουαλική μου ζωή υπήρξε πολύ έντονη, τόσο που όπως τα υπολογίζω πρέπει να έχω πάει με πάνω από 200 γυναίκες στο ενεργητικό μου.

Τώρα είμαι με μία υπέροχη γυναίκα που την αγαπώ και τη σέβομαι αλλά έχω αρχίσει να ανησυχώ ότι δεν θα τα καταφέρω για πολύ ακόμα να της μείνω πιστός. Είναι εξαιρετική κοπέλα και με αγαπά πολύ αλλά ο πρότερος βίος μου δεν με αφήνει να αγιάσω.

Είμαι 36 ετών και μέχρι και πριν τον κορονοϊό ήμουν σε μία πολύ καλή δουλειά με εξαιρετικές απολαβές. Είμαι ψηλός, όμορφος, ιδιαίτερα ευπαρουσίαστος και οι γυναίκες ανέκαθεν δεν μπορούσαν να μου αντισταθούν. Το θέμα είναι ότι ούτε εγώ μπορώ να τους αντισταθώ.

Πρόσφατα βρέθηκα τυχαία στο δρόμο με μία κοπέλα με την οποία παλιά είχαμε σχέση και ήμασταν και συνάδελφοι. Είχε μόλις χωρίσει και πλέον ζούσε μόνη. Άντεξα μόνο δύο εβδομάδες. Ένα βράδυ πήγα σπίτι της και κάναμε σεξ. Ήταν μία στιγμή αδυναμίας, μία «κουτσουκέλα» που δεν θέλω να επαναληφθεί αλλά φοβάμαι πως είναι στο χαρακτήρα μου να επαναληφθεί.

Προσπαθώ να το καταπολεμήσω, αλλά φαίνεται ότι η απιστία είναι κομμάτι του εαυτού μου και δεν θα απαλλαγώ εύκολα απ’ αυτήν. Το προσπαθώ και δεν θέλω οι κακές μου συνήθειες να γίνουν αφορμή να χάσω από το πλευρό μου μία γυναίκα που αγαπώ.

Μπορείτε να με βοηθήσετε;

Δημήτρης

Ξέρω, ξέρω. Μόνο και μόνο από τον τίτλο σίγουρα μερικοί από εσάς ήδη θα σκέφτεστε πόσο αχάριστη είμαι. Ότι τους γονείς μας δεν πρέπει να τους “πετάμε” σε έναν οίκο ευγηρείας και να τους αφήνουμε εκεί. Εγώ θα σας πω το εξής:

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΙΔΕΑ ΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ. 

Εδώ είναι η ιστορία μου:

Ο πατέρας μου γυρνούσε σπίτι από τη δουλειά και επικρατούσε τρομοκρατία. Δεν ήξερες με ποιόν θα τα βάλει και για ποιό λόγο. Ξύλο; Φωνές; Ναι εννοείται. Αυτή ήταν η καθημερινότητα μας. Η μητέρα μου φυσικά ήταν εκείνη που την πλήρωνε περισσότερο από όλους, αλλά δεν ήταν και λίγες οι φορές που χτυπούσε και εμένα και τα αδέρφια μου.

Απο τους βαθμούς που πήραμε, μέχρι και το γιατί δεν τρώμε τα μακαρόνια μας.

Ανακατευόταν παντού. Δεν μπορούσε κανένας από εμάς να έχει προσωπική ζωή όσον αφορά φίλους, παρέες και φυσικά συντρόφους. Έπιανε τους φίλους μας από το Δημοτικό ακόμα, και τους έκανε ανάκριση, κριτική και τους φερόταν πάντα με το χειρότερο τρόπο.

Όσο μεγαλώναμε χειροτέρευε και γινόταν χυδαίος.

Θυμάμαι ήμασταν λύκειο όταν γύρισε και είπε σε μια συμμαθήτριά μου που είχε έρθει σπίτι να κάνουμε εργασία: “Κάνα πισωκο$λλητό κάνεις με το αγόρι σου;”

Εκεί ήταν που άρχισαν και τα περίεργα. Περίεργα αγγίγματα, περίεργα λόγια…. σε εμένα, στις αδερφές μου. Δεν είχε γίνει ποτέ κάτι χοντρό, αλλά και πάλι αυτά τα πράγματα ΔΕΝ είναι αποδεκτά.  Καθημερινά. Η μητέρα μου όποτε μιλούσε την έσπαγε στο ξύλο. 

Μια μέρα τη χτύπησε τόσο πολύ που έσπασε το ένα της χέρι και τα δύο της δάχτυλα από το άλλο χέρι.

Εκείνη τον είχε πάρει μικρή, αγράμματη και άβουλη. Την είχε φέρει στην Αθήνα από το χωριό και τα ανεχόταν όλα γιατί φοβόταν. Είχε περάσει τα ίδια σχεδόν από τον πατέρα της.

Η μητέρα μου πέθανε όταν ήμουν 24 ετών. Είχε υποστεί πολλαπλά τραύματα στο κεφάλι. Η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει κάτι χωρίς αποδείξεις. Εκείνος το έπαιζε πάντα καλός σύζυγος και πατέρας.

Ευτυχώς είχα φύγει από το σπίτι και την τρομοκρατία του. Το ίδιο και οι αδερφές μου.

Δεν του μιλούσαμε. Τον αποφεύγαμε. Εργαζόμασταν και οι τρεις, δεν μας συντηρούσε, και μέναμε όλες μαζί σε ένα διαμέρισμα όπου μοιραζόμασταν το ενοίκιο.

Μια μέρα, ήρθε, είπε στον διαχειριστή ότι είχε ξεχάσει τα κλειδιά του, μπήκε μέσα και χτύπησε τη μικρή μου αδερφή (20 τότε), γιατί είμαστε “π*%$άνες” και δεν μιλάμε στον πατέρα μας.

Μας παρενοχλούσε συνέχεια, μέχρι που του κάναμε ασφαλιστικά μέτρα. Γίνανε τόσα χοντρά πράγματα που δεν μπορώ ακόμα να τα γράψω.

Περάσανε τα χρόνια, δεν ξέρουμε τι έγινε. Η κάθε μια από εμάς είχε παντρευτεί και ζούσαμε ήρεμες. Μέχρι που δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα. Δεν ξέρω πως βρήκε το τηλέφωνο της μεγάλης μου αδερφής, αλλά το βρήκε.

Ήταν άρρωστος. Οι γιατροί δεν του έδιναν πολύ χρόνο. Έπρεπε κάποιος να τον φροντίσει γιατί σε λίγο καιρό δεν θα μπορούσε ούτε να σηκωθεί από το κρεβάτι.

ΔΕΝ ΕΝΙΩΘΕ ΚΑΜΙΑ ΜΑΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΣ. ΚΑΜΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΛΥΠΗΘΗΚΕ. 

Από κοινού αποφασίσαμε να τον πάμε σε ένα γηροκομείο. Σε ιδιωτικό μάλιστα. Μοιραστήκαμε τα έξοδα δια του τρία.

Εκεί το έπαιζε θύμα. Μας το λέγανε και οι υπάλληλοι που μας ενημέρωναν για την πορεία της υγείας του. Αλλά έχουν δει τόσα πολλά που ξέρουν πλέον και εκείνοι. Δεν ήταν και τυχαίο που καμία από εμάς δεν είχε πάει να τον επισκεφθεί. 

Πέρυσι πέθανε. Στην κηδεία ήμασταν μόνο οι τρεις μας. Ούτε η Θεία μου (η αδερφή του) δεν ήρθε. Εκείνης της είχε διαλύσει το γάμο της (άλλη ιστορία απο εκεί) και δεν του είχε μιλήσει 20 χρόνια. Είχε πάει στης μητέρας μου την κηδεία – αλλά σε αυτόν δεν θα έκανε, όπως μας είπε εκείνη “τον κόπο”.

Για εμάς είχε πεθάνει πολύ πριν. Δεν άλλαξε κάτι. Μόνο τα έξοδα και ένα βάρος που έφυγε.

ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΤΑ ΒΑΡΙΑ, ΤΑ ΑΣΥΓΧΩΡΗΤΑ. ΕΜΕΙΝΑ ΣΤΑ ΠΙΟ ΗΠΙΑ. 

“Τον παράτησαν στο γηροκομείο” έχω ακούσει κατά καιρούς. Ξέρετε τι έχει κάνει εκείνος ο άνθρωπος για να φτάσουν τα παιδιά του εκεί;

Ναι, δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδια με τη δικιά μας. Άλλες είναι χειρότερες. Άλλες δεν έχουν καμία σχέση, αλλά οπωσδήποτε δεν μπορείτε να ξέρετε. 

Πηγή: badmoms.gr

Από μικρή ήμουν κωλοπαιδάκι και ζωηρή έχω γράψει και σχετικό κείμενο, τι; δεν το έχετε διαβάσει; αχ δεν με παρακολουθείται και στεναχωριέμαι. Με την πρώτη ευκαιρία να το διαβάσετε ναι; Ναι, οκ πάμε παρακάτω. Είδα και έπαθα λοιπόν να γίνω καλό κορίτσι και όλοι οι συγγενείς να με συμπαθήσουν με τα χρόνια. Και τα κατάφερα και όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για μένα. Τι καλό κορίτσι και έξυπνο και όμορφο και καλή δουλειά. Μπράβο μπράβο Μαρία για την κόρη σου. Καμάρωνε η μαμά από τότε και άφησε πίσω το κακό παρελθόν με το παιδί του σατανά, που κανείς δεν έκανε καλά ούτε με εξορκισμό.

Όλα πήγαιναν καλά στην ζωή μας με μόνο μελανό σημείο ότι οι αγαπημένοι μας γονείς αποφάσισαν να χωρίσουν. Μην φανταστείτε δεν μας άφησε κανένα ψυχολογικό ούτε απωθημένα ούτε κανένα ανεπανόρθωτο κουσούρι. Ίσα ίσα μπορώ να πω ότι μας ισορρόπησε γιατί ο καθένας πήρε τον δρόμο του και ήμασταν ευτυχισμένοι με τα νέα δεδομένα.

Όλα καλά μέχρι εδώ και μερικά χρόνια μετά τον χωρισμό των γονιών μου η μαμά αποφάσισε να ξαναφτιάξει την ζωή της. Γάτα η μανούλα, βρήκε γαμπρό τζιμάνι που τον αγάπησε πολύ και ζούσαμε όλοι μαζί ξανά ευτυχισμένοι. Σαν τηλεοπτικό σήριαλ ένα πράμα. Και μετά τον πολιτικό γάμο και τον αδερφό που μας χάρισε, αποφασίσαμε να την παντρέψουμε στην εκκλησία με δόξα και τιμή. Όχι πείτε μου πόσοι από εσάς είχατε την ευκαιρία να καλοπαντρέψετε τους γονείς σας;
Εγώ και η αδερφή μου είχαμε την ευκαιρία να παντρέψουμε την μανούλα και πολύ μας άρεσε. Στην αρχή μας έκανε την δύσκολη, στην ηλικία μου τέτοια πράγματα; Μια χαρά δεν είμαστε και έτσι; Όχι αγαπητή μου θα σε παντρέψουμε θες δεν θες να έχουμε καθαρό το κούτελο. Αστεφάνωτη θα σε αφήναμε;

Με τα πολλά την πείσαμε, μόνο νυφικό δεν την καταφέραμε να βάλει αλλά οκ η τουαλέτα της έκανε μπαμ! Και φυσικά και οι δικές μας τουαλέτες ανάλογες τις περιστάσεως. Μια φορά παντρεύεις την μανούλα σου τα είπαμε αυτά. Κυρίες στην εκκλησία, παραδώσαμε την νύφη με πολύ καμάρι και συγκίνηση. Όχι υπερβολές στα κλάματα είχα δώσει κι ένα σκασμό λεφτά για το μακιγιάζ. Και για το κομμωτήριο επίσης, σημειώστε τα αυτά έχει σημασία για την συνέχεια.
Ένας καλός και πετυχημένος γάμος κρίνεται και στην δεξίωση βεβαίως βεβαίως και εκεί φυσικά σημειώσαμε επιτυχία. Όλοι οι συγγενείς, φίλοι, παρευρισκόμενοι είχαν να πουν τα καλύτερα (μέχρι εκείνη την ώρα). Από τραπέζι σε τραπέζι ακούγαμε όμορφες ευχές και στα δικά μας οι ανύπαντρες. Κορίτσια της παντρειάς και οι δύο αδερφές απολαμβάναμε με ιδιαίτερη χαρά την συγκεκριμένη ευχή χαμογελώντας με συστολή και ευγένεια. Μεγάλη χαρά που λέτε στο τραπέζι και το κρασί που έφερε ένας συγγενής από το χωριό, έρεε άφθονο. Και δώστου τσούγκρισμα και δώστου ευχές και γέλια.

Εκείνο το βράδυ που λέτε ήπια λιιιιιιιγο παραπάνω από το κανονικό και πολύ περισσότερο απ ότι συνήθως. Είπαμε άφθονο το κρασί αλλά κάποια στιγμή τελείωσε. Εγώ όμως ήθελα κι άλλο και αφού κάποιο καλεσμένοι έφυγαν νωρίς, άδειαζα τα ποτήρια που είχαν αφήσει. Το κρασί παιδιά, είχε κάνει πολλά χιλιόμετρα για να έρθει εκείνο το βράδυ. Κρίμα να πήγαινε χαμένο. Ε ναι λοιπόν εκείνο το βράδυ μέθυσα για πρώτη και τελευταία φορά στην ζωή μου. Όταν λέμε μέθυσα, εννοώ από εκείνα τα μεθύσια που δεν θυμάσαι τίποτα και όλοι μετά τα κουβεντιάζουν στα οικογενειακά τραπέζια και γελάνε.

Αφού άδειασα ότι υπήρχε σε κρασί και στράγγισα και τα τελευταία ποτήρια, ήρθε το χάος. Κενό μνήμης απόλυτο, δεν θυμόμουν τίποτα σαν την γνωστή αμερικανική ταινία. Το hangover ντε. Το μόνο που θυμάμαι ήταν όταν έφτασα στο σπίτι και βγήκα από την τουαλέτα. Αφού πρώτα είχα αγκαλιάσει την λεκάνη και εναπόθεσα τον εσωτερικό μου κόσμο, την έπεσα στο διάδρομο και κοιμήθηκα. Εκεί με βρήκαν και με έβαλαν στο κρεβάτι ξυπνώντας μετά από 12 ώρες. Όταν έμαθα τι είχα κάνει, σκέφτηκα πως θα προτιμούσα να κοιμόμουν για όσο καιρό χρειαζόταν για να ξεχαστεί!

Όλα ξεκίνησαν όταν είδα την κατάλευκη τουαλέτα μου κατακόκκινη από τα γαρίφαλα και ρώτησα πώς έγινε έτσι. Δηλαδή δεν θυμάσαι ότι είχες ξαπλώσει στην πίστα και κολυμπούσες πάνω στα γαρίφαλα; Δεν θυμάσαι ότι ανέβαινες πάνω στα τραπέζια σουτάροντας ότι υπήρχε πάνω; Όταν με το καλό με μάζεψαν με τα χίλια ζόρια να με βάλουν στο αυτοκίνητο τους το έσκαγα και με κυνηγούσαν γύρω γύρω στο πάρκινγκ. Δεν ξέρω τι άλλο έκανα και ούτε θέλω να θυμάμαι. Πάντως από τότε έκανα χρόνια μέχρι να ξαναβάλω αλκοόλ στο στόμα μου.
Ο γάμος της μητέρας μου τελικά άφησε εποχή απ όλες τις απόψεις και υλικό για συζήτηση σε πολλές οικογενειακές συγκεντρώσεις. Αν γύρναγα τον χρόνο πίσω πάλι τα ίδια θα έκανα γιατί η χαρά μου ήταν μεγάλη και χαίρομαι που μπόρεσε να ξανά φτιάξει την ζωή της.

Της Σοφίας Λακιώτη