Ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλονιάς θαυματουργεί ασταμάτητα εδώ και 440 χρόνια.

Όταν κανείς στρέφει το νου του στον άγιο Γεράσιμο Κεφαλονιάς, η πρώτη ανακομιδή (1581) των λειψάνων του οποίου εορτάζεται στις 20 Οκτωβρίου, εκεί αρχικά, που πηγαίνει το μυαλό του είναι κυρίως τα θαύματά του.

Πέρα από το άφθαρτο του λειψάνου του, πληθώρα ανθρώπων έχουν νιώσει, εδώ και 443 χρόνια, δηλαδή από το 1579, που κοιμήθηκε, μέχρι και σήμερα, τις θαυματουργικές τους ιδιότητες

Ποικιλώνυμα και ποικιλότροπα θαύματα, που έχουν να κάνουν με την προστασία του νησιού, με ιάσεις ασθενειών και μάλιστα ψυχικών. Τι σημαίνουν αλήθεια αυτά τα θαύματα του αγίου Γερασίμου, που κάνουν πολύ κόσμο να συρρέει στην Κεφαλλονιά;

Είναι ένα σαφέστατο μήνυμα της παρουσίας του Θεού στην αρρωστημένη κοινωνία μας. Ένα από τα μυστήρια, τα ανεξιχνίαστα για το περιορισμένο μας μυαλό, που αποκαλύπτουν τα θαύματα του αγίου Γερασίμου, που δεν πρόκειται για ψευδαισθήσεις, αλλά για θεϊκή πραγματικότητα, είναι η αγάπη του Θεού προς τον Κόσμο και ειδικά τους ανθρώπους.

Τι άλλη απόδειξη μπορεί να υπάρχει γι’ αυτή την αγάπη από το να προσκυνάς άρρωστος τον άγιο Γεράσιμο και να ξαναποκτάς την υγεία σου;

Τα θαύματα αυτά, που αξιώνεται να τα ενεργεί ο άγιος Γεράσιμος, γιατί στη ζωή του, που ήταν ένα ασκητικό ταξίδι, το οποίο ξεκίνησε από τη Ζάκυνθο και με ενδιάμεσους σταθμούς τα Ιεροσόλυμα και την Κρήτη κατέληξε στην Κεφαλλονιά, μας παροτρύνουν να γίνουμε χρήσιμοι και ωφέλιμοι. Πρέπει να είμαστε πρόθυμοι για το καλό.

Έτσι η ζωή όλων θα κυλά μέσα σε μια αρωματισμένη από τα θαύματα του Θεού ατμόσφαιρα. Έχει παρατηρηθεί ότι σήμερα ο άνθρωπος, κατά κανόνα, είναι δύσθυμος και μελαγχολικός και στερείται τη χαρά.

Και όταν την επιδιώκει και τη δημιουργεί, γίνεται «τεχνητή». Δεν είναι δηλαδή χαρά φυσική και πηγαία. Αυτή τη χαρά και την ευφροσύνη δεν την προσφέρουν υλικά αγαθά και μέσα. Ούτε οι ευκολίες του πολιτισμού.

Όλα αυτά αποτελούν ένα εξωτερικό περίβλημα για τη χαρά, αν θα γινόταν λελογισμένη χρήση. Ο βίος του αγίου Γερασίμου αποδεικνύει πως η ευφροσύνη και η χαρά είναι κατόρθωμα πνευματικό και καρπός της αγαθής συνείδησης.

Η Μονή του Αγίου Γερασίμου Κεφαλονιάς βρίσκεται στο οροπέδιο των Ομαλών και αποτελεί το σπουδαιότερο θρησκευτικό μνημείο του νησιού. Ιδρύθηκε το 1560 από τον ίδιο τον Άγιο Γεράσιμο, που λίγο μετά το θάνατό του, ανακηρύχθηκε πολιούχος της Κεφαλονιάς.

Η ανακήρυξη της αγιότητας του οσίου Γερασίμου έγινε το 1622. Ο Άγιος Γεράσιμος ονομάστηκε νέος ασκητής για να διακρίνεται από τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Η Ορθόδοξη εκκλησίατιμά την μνήμη του σε δύο ημερομηνίες, αυτή της ανακομιδής, στις 20 Οκτωβρίου, αλλά και στις 16 Αυγούστου, μια μέρα μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου.

Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται στο μοναστήρι μεγάλο πανηγύρι. Για τους ντόπιους, ο Άγιος Γεράσιμος Κεφαλονιάς είναι ο «Άγιος» απλά, ενώ δεν θα συναντήσετε συνηθέστερο όνομα στο νησί από το «Γεράσιμος» και το «Γερασιμούλα».

Προφανώς προέκυψε στην Παράδοσή μας από καθαρά ευλαβικά κίνητρα. Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα…

Αν το 1870, κάποιος έκανε τάμα να πάει να προσκυνήσει στην χάρη ενός Αγίου, σε πολύ μακρινό προσκύνημα… ήταν πραγματικά πολύ δύσκολο -και οικονομικά και πρακτικά- να το εκπληρώσει. (τώρα με τα μέσα συγκοινωνίας που υπάρχουν, μας φαίνεται απλό, αλλά τότε ήταν δύσκολο πράγμα η μετακίνηση.

Πχ άντε να πήγαινε κανείς από ένα πολύ μακρινό μέρος, στα Ιεροσόλυμα…) Οπότε, για να υπάρχει άφθονος χρόνος για την δυνατότητα εκπλήρωσης ενός τέτοιου τάματος και για να μην απελπίζεται ο κόσμος, που στην ανάγκη του απάνω έταζε δύσκολα πράγματα, υπήρξε αυτή η προφορική (ανθρώπινη) παράδοση, που όμως δεν έβλαπτε πουθενά.

Αυτό βέβαια μετά επεκτάθηκε και παρέμεινε έτσι και για απλά τάματα, με ό,τι αρνητικό μπορεί να συνεπάγεται αυτό.

Τώρα πια δυστυχώς, έχουν όλα υποβιβασθεί και έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα. Έτσι έχει γίνει και με το τάμα. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι όταν προσφέρουμε υλικά, τα προσφέρουμε έχοντας καθαρή καρδιά και πνευματικότητα. Όταν προσφέρουμε «κόπο», τον προσφέρουμε με επίγνωση της αμαρτωλότητας μας.

Σε καθε περίπτωση η προσφορά γίνεται με πνεύμα ταπείνωσης, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό (και για τα καλά και για τα «ανάποδα»).

Ο Άγιος «δεν παρεξηγεί», ούτε «θυμώνει». Αλλά περιμένει και μεσιτεύει για μας σε κάθε περίπτωση. Έτσι μια ωραία ερμμηνεία των 40 χρόνων, μπορεί να είναι αυτή:

Ότι ο Άγιος (στον οποίο τάξαμε κάτι), περιμένει μέχρι και σαράντα χρόνια (δηλαδή μια ζωή ουσιαστικά), την επιστροφή μας και την μετάνοια μας, περιμένει την ουσιαστική μας προσπάθεια και αγωνιστική μας διάθεση, να πολεμήσουμε πάθη, αδυναμίες, να ενισχυθούμε στην πίστη μας, αναγνωρίζοντας πρωτίστως ότι τα πάντα, γίνονται, «Χάριτι και φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων».

Πηγή: dogma.gr

Του Αρχιμ. Νεκτάριου Πόκκια, Ηγούμενου της Ι. Μονής Θάρρι Ρόδου

Υφιστάμεθα όλοι μας τον τελευταίο καιρό καθημερινά, ένα βομβαρδισμό ειδήσεων. Οι περισσότερες από αυτές δημιουργούν εσωτερική αναστάτωση, σύγχυση και ταραχή. Διερωτώμαι πολλές φορές, πώς μπορεί ο άνθρωπος να βρει την ηρεμία και την ψυχική του ισορροπία μετά από όλα αυτά; Σίγουρα, εάν κινηθεί σε ένα άλλο περιβάλλον πνευματικό και καθησυχαστικό. Σ΄ ένα περιβάλλον όπου μπορεί να σταματήσει να ξεκουραστεί και να νοιώσει την χάρη του Θεού και την λεπτή αύρα του Aγίου Πνεύματος. Κείμενα του Αγίου Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου προσφέρουν δροσιά πνευματική, γιατί είναι λόγια, κείμενα που ασχολούνται με όλα τα προβλήματα που απασχολούν τον κάθε άνθρωπο και δίνουν μέσα από τα γραφόμενά του προοπτική, ελπίδα και αισιοδοξία. Στην ουσία είναι εμπειρία πνευματικής ζωής, ως εβίωνε ο άγιος της Παναγούδας και ήξερε καλά όσο λίγοι.

Ας σταχυολογήσουμε κάποιες σκέψεις του φωτισμένου αυτού Γέροντα της αγάπης, που μας δίνουν την δυνατότητα να εκλάβουμε μηνύματα διαχρονικά και αιώνια και μας βοηθούν στην καλυτέρευση του εαυτού μας, αλλά και στην περαιτέρω πνευματική μας πρόοδο. Έτσι ανοίγουν ακόμη περισσότερο οι πνευματικοί μας ορίζοντες.

– Δύο χαρές υπάρχουν στον άνθρωπο. Μία χαρά, όταν παίρνει και μία χαρά όταν δίνει. Δεν συγκρίνεται η χαρά που νοιώθει κανείς, όταν δίνει με την χαρά που νοιώθει όταν παίρνει. Ο άνθρωπος για να καταλάβει αν προχωρά σωστά πνευματικά πρέπει να εξετάσει, κατ΄ αρχάς, αν χαίρεται όταν δίνει και όχι όταν παίρνει. Αυτός που παίρνει κάτι, δέχεται ανθρώπινη χαρά. Αυτός που δίνει, δέχεται θεϊκή χαρά.

– Η γυναίκα, όταν είναι έγκυος, πρέπει να είναι ήρεμη και να διαβάζει το Ευαγγέλιο, να προσεύχεται και να λέει την ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με…». Έτσι αγιάζεται το παιδί που έχει στη κοιλιά της και αρχίζει η καλή και χριστιανική ανατροφή του.

– Ρώτησε κάποιος τον Γέροντα: Σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι δεν θέλουν να κάνουν παιδιά γιατί σκέφτονται σε τι κόσμο θα τα φέρουν και σε τι άγρια κοινωνία θα ζήσουν. Αξίζει τον κόπο να παντρευτεί κανείς σήμερα μ΄ όλα αυτά τα κακά; Οι χριστιανοί τον δύσκολο καιρό των διωγμών – απάντησε ο Γέροντας – και παντρεύονταν και έκαναν πολύτεκνες οικογένειες. Είχαν την ελπίδα τους στραμμένη στο Θεό και όχι στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό και ο λογισμός σου αυτός – συνέχισε ο Γέροντας – κρύβει ολιγοπιστία. Αν θέλει ο Θεός, σε μια στιγμή, μπορεί να τα διορθώσει όλα. Να σβήσει όλα τα στραβά. Όπως οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, κάνει και ο Θεός τα δικά του. Πολλές φορές και το κακό που πάει να κάνει ο διάβολος, ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό!

– Όταν κάποιος γυρίζει από την δουλειά του και είναι νευριασμένος ή αγχωμένος, καλύτερα να πάει μία βόλτα στο πάρκο ή κανένα περίπατο στη θάλασσα και μετά να γυρίσει σπίτι του ήρεμος και με χαμόγελο και ας πάει καθυστερημένα.

– Σήμερα η κοινωνία ζαλίζει τα παιδιά, γι΄ αυτό τα περισσότερα είναι σαστισμένα. Οι διάφορες θεωρίες που αναπτύσσουν κάποιοι δημιουργούν σύγχυση στις ψυχές τους, μετά τα πιάνει φόβος, άγχος και ξεσπάνε στα ναρκωτικά και στη διασκέδαση. Αυτή η κοσμικότητα προσθέτει περισσότερο άγχος και μεγαλώνει τους κινδύνους.

– Όταν το παιδί από μικρό γεμίσει με Χριστό, πηγαίνει στην Εκκλησία με τους γονείς του, κοινωνεί, ψάλλει, προσεύχεται, αργότερα, όταν μεγαλώσει και φύγει μακριά από τους γονείς και βρεθεί σε άσχημο περιβάλλον, δεν έχει ανάγκη. Είναι σαν το ξύλο που όταν έχει ποτιστεί καλά με λινέλαιο, μετά δεν έχει ανάγκη από την βροχή, επειδή είναι ποτισμένο με λάδι. Δεν δέχεται τα νερά, τα πετάει έξω.

– Να προσέχουμε τι λέμε στα παιδιά μας. Πολλά από αυτά έχουν μία απλότητα και πιστεύουν ότι τους πούμε. Είναι και πολλά που έχουν μεγάλο φιλότιμο και παίρνουν κατά γράμμα τα λόγια των γονιών τους.

– Να προσέχουμε τις αδυναμίες μας και τα πάθη μας. Για παράδειγμα, όταν έχουμε σάκχαρο, καλόν είναι να αποφεύγουμε τις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων. Διαφορετικά, αν κοιτάς τη βιτρίνα, μια και δυο, δεν θα αντέξεις, θα μπεις μέσα και θα πάρεις να φας το γλυκό! Έτσι λειτουργούν και οι κίνδυνοι στα πνευματικά.

– Να ευγνωμονούμε το Θεό συνεχώς και αδιαλείπτως. Τίποτε δεν είναι μόνιμο, τίποτε δεν είναι δεδομένο, τίποτε δεν είναι δικό μας, καθώς διαμένουμε ως πάροικοι και ξονοδοχούμεθα στον παρόντα βίο.

Ύστερα από τα παραπάνω αυτά πνευματικά λόγια, ας δυναμώσουμε και πάλι την ψυχή μας, προσπαθώντας να τα εφαρμόσουμε όσες και όσοι μπορούμε

Ένα πρωί του Δεκεμβρίου το 1996 στην έκθεση της Μονής στην Σουρωτή βρίσκονταν εκεί η υπεύθυνη αδελφή, ένα ανδρόγυνο με το μικρό τους κοριτσάκι και τον πατέρα τους, δύο μεσόκοπες γυναίκες και ένας νεαρός άνδρας. Ξαφνικά άκουσαν μια δυνατή κραυγή.

Μια από τις μεσόκοπες γυναίκες, αρκετά εύσωμη, έπεσε στο πάτωμα και άρχισε να χτυπιέται και να ωρύεται άγρια. Κουνούσε το κεφάλι γρήγορα πέρα-δώθε. Το θέαμα ήταν πολύ άσχημο. Η γυναίκα με το παιδάκι βγήκαν έξω, ενώ οι άλλοι πλησίασαν να την βοηθήσουν.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Η γυναίκα μούγκριζε, αγκομαχούσε και έλεγε με μια άγρια, απειλητική, ανδρική φωνή: «Θα σας κανονίσω ρε εγώ που δεν πιστεύετε, θα σας δείξω εγώ… να, τώρα ακόμα λίγο και θα σας βάλω όλους στο χέρι με το 666… θα με προσκυνάτε όλοι… χαμένοι, ηλίθιοι…» και άλλες βρισιές.

Έπειτα άρχισε να τσιρίζη και έδειχνε φοβισμένη. «Παΐσιε, με καις, με καις, θέλεις να με στείλης πίσω στα τάρταρα… Και αυτή η χαμένη όλο σε μοναστήρια με φέρνει… τι την βοηθάς; Με καις, με καις», και στρίγγλιζε δυνατώτερα. Χτυπιόταν τόσο δυνατά, που υπήρχε φόβος να σπάση το κεφάλι της. Ήταν φανερό ότι την πείραζε ο δαίμονας.

«Α… αααα, φώναζε πάλι… Να, ήρθε και η Μαρία τώρα… με καις Παΐσιε», είπε με μια δυνατή φωνή και έμεινε ακίνητη σαν να λιποθύμησε.

Πλησίασαν διστακτικά οι παριστάμενοι για να την βοηθήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν να την σκεπάζουν με τα ρούχα της. Αφού την τακτοποίησαν, την σήκωσαν από το πάτωμα. Είχε ανοίξει τα μάτια της και έκλαιγε ήρεμα και βουβά. Μια ευχαριστία ξεχύθηκε από τα βάθη της καρδιάς της.

«Σ’ ευχαριστώ, Γέροντα… Σε ευχαριστώ, Θεέ μου», έλεγε και ξανάλεγε με πολλή ευγνωμοσύνη. Σηκώθηκε, πήγε μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας και αναλύθηκε σε δυνατούς λυγμούς: «Θεέ μου… Θεέ μου. Πώς με καταδέχθηκες την ανάξια… Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, σε ευχαριστώ, Γέροντα… Δεν άξιζα, Θεέ μου, τέτοια βοήθεια».

Η όλη σκηνή ήταν πολύ συγκινητική. Ύστερα χαιρέτησαν με ευγνωμοσύνη την αδελφή για να φύγουν. Φεύγοντας η γυναίκα ανέφερε ότι είχε δαιμόνιο που πολύ την ταλαιπωρούσε και ότι το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της τον γέροντα Παΐσιο που της είπε: «Έλα στον τάφο μου και θα σε κάνω καλά». Ήρθε στο Μοναστήρι, ρώτησε πού είναι ο τάφος του Γέροντα, προσκύνησε τον τάφο και ύστερα ήρθαν στην έκθεση, όπου συνέβησαν τα παραπάνω.

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 383.

Ένα πρωί του Δεκεμβρίου το 1996 στην έκθεση της Μονής στην Σουρωτή βρίσκονταν εκεί η υπεύθυνη αδελφή, ένα ανδρόγυνο με το μικρό τους κοριτσάκι και τον πατέρα τους, δύο μεσόκοπες γυναίκες και ένας νεαρός άνδρας. Ξαφνικά άκουσαν μια δυνατή κραυγή.

Μια από τις μεσόκοπες γυναίκες, αρκετά εύσωμη, έπεσε στο πάτωμα και άρχισε να χτυπιέται και να ωρύεται άγρια. Κουνούσε το κεφάλι γρήγορα πέρα-δώθε. Το θέαμα ήταν πολύ άσχημο. Η γυναίκα με το παιδάκι βγήκαν έξω, ενώ οι άλλοι πλησίασαν να την βοηθήσουν.

Η γυναίκα μούγκριζε, αγκομαχούσε και έλεγε με μια άγρια, απειλητική, ανδρική φωνή: «Θα σας κανονίσω ρε εγώ που δεν πιστεύετε, θα σας δείξω εγώ… να, τώρα ακόμα λίγο και θα σας βάλω όλους στο χέρι με το 666… θα με προσκυνάτε όλοι… χαμένοι, ηλίθιοι…» και άλλες βρισιές.

Έπειτα άρχισε να τσιρίζη και έδειχνε φοβισμένη. «Παΐσιε, με καις, με καις, θέλεις να με στείλης πίσω στα τάρταρα… Και αυτή η χαμένη όλο σε μοναστήρια με φέρνει… τι την βοηθάς; Με καις, με καις», και στρίγγλιζε δυνατώτερα. Χτυπιόταν τόσο δυνατά, που υπήρχε φόβος να σπάση το κεφάλι της. Ήταν φανερό ότι την πείραζε ο δαίμονας.

«Α… αααα, φώναζε πάλι… Να, ήρθε και η Μαρία τώρα… με καις Παΐσιε», είπε με μια δυνατή φωνή και έμεινε ακίνητη σαν να λιποθύμησε.

Πλησίασαν διστακτικά οι παριστάμενοι για να την βοηθήσουν, ενώ οι γυναίκες φρόντιζαν να την σκεπάζουν με τα ρούχα της. Αφού την τακτοποίησαν, την σήκωσαν από το πάτωμα. Είχε ανοίξει τα μάτια της και έκλαιγε ήρεμα και βουβά. Μια ευχαριστία ξεχύθηκε από τα βάθη της καρδιάς της.

«Σ’ ευχαριστώ, Γέροντα… Σε ευχαριστώ, Θεέ μου», έλεγε και ξανάλεγε με πολλή ευγνωμοσύνη. Σηκώθηκε, πήγε μπροστά σε μια εικόνα της Παναγίας και αναλύθηκε σε δυνατούς λυγμούς: «Θεέ μου… Θεέ μου. Πώς με καταδέχθηκες την ανάξια… Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, σε ευχαριστώ, Γέροντα… Δεν άξιζα, Θεέ μου, τέτοια βοήθεια».

Η όλη σκηνή ήταν πολύ συγκινητική. Ύστερα χαιρέτησαν με ευγνωμοσύνη την αδελφή για να φύγουν. Φεύγοντας η γυναίκα ανέφερε ότι είχε δαιμόνιο που πολύ την ταλαιπωρούσε και ότι το προηγούμενο βράδυ είδε στον ύπνο της τον γέροντα Παΐσιο που της είπε: «Έλα στον τάφο μου και θα σε κάνω καλά». Ήρθε στο Μοναστήρι, ρώτησε πού είναι ο τάφος του Γέροντα, προσκύνησε τον τάφο και ύστερα ήρθαν στην έκθεση, όπου συνέβησαν τα παραπάνω.

Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Ισαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ έκδοσις, Άγιον Όρος 2008, σελ. 383.

«Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;»

Διαβάστε τι απαντά στην απορία για την κατάσταση αυτή ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης.

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλά «φαϊντά γιόκ», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε, και όταν ξεμεθύσει, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι.

Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγεί από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.

Δείτε το βίντεο:

Πότε πέθανε ο Άγιος Παΐσιος

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης εκοιμήθη στις 12 Ιουλίου 1994, σε ηλικία 69 ετών, έπειτα από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, κοντά σε πνευματικά του τέκνα που τον φρόντιζαν με αγάπη και σεβασμό.

Ο Άγιος Παΐσιος ήταν ήδη γνωστός και αγαπητός στον λαό για την ασκητικότητά του, την πνευματική του διάκριση και τις συμβουλές που έδινε με ταπείνωση και θεία σοφία. Πλήθος πιστών συνέρρεαν για να ζητήσουν τη βοήθειά του, να πάρουν λόγο παρηγορητικό και να φωτιστούν από το πνευματικό του φως.

Δείτε το βίντεο:

Η κοίμησή του προκάλεσε βαθιά συγκίνηση στον Ορθόδοξο κόσμο, καθώς ο γέροντας είχε αγκαλιαστεί από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η ταφή του έγινε στο Ησυχαστήριο της Σουρωτής, όπου μέχρι και σήμερα το μνήμα του είναι τόπος προσκυνήματος και προσευχής.

Η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε στις 13 Ιανουαρίου 2015, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και έκτοτε η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 12 Ιουλίου κάθε έτους. Ο Άγιος Παΐσιος αποτελεί έναν από τους πιο αγαπητούς συγχρόνους αγίους, και το παράδειγμά του συνεχίζει να εμπνέει χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Επίσκεψη στο πατρικό του Αγίου Παϊσίου στην Κόνιτσα

Πρόκειται για το μέρος όπου ο Γέροντας πέρασε 30 χρόνια της ζωής του, και σήμερα αποτελεί προσκυνηματικό τόπο – Στην γραφική Κόνιτσα Ιωαννίνων

Στην γραφική Κόνιτσα Ιωαννίνων, στην σκιά του επιβλητικού βουνού της Τραπεζίτσας, βρίσκεται το πατρικό του Αγίου Παϊσίου. Στο λιτό αυτό μα πανέμορφο πετρόχτιστο σπίτι ο Γέροντας πέρασε 30 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή του, και σήμερα αποτελεί προσκύνημα για τους πιστούς, που φτάνουν εκεί από όλη την Ελλάδα και όχι μόνο. Στο εσωτερικό του σπιτιού υπάρχουν ακόμη και σήμερα πολλά προσωπικά αντικείμενα του Αγίου, καθώς επίσης και ασπρόμαυρες φωτογραφίες από διάφορες φάσεις της ζωής του. Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζει η πρώτη φωτογραφία που έστειλε στους δικούς του με ράσα, που τα φόρεσε μόλις μετέβη στο Άγιο Όρος. Δίπλα ακριβώς υπάρχει και μία χειρόγραφη επιστολή.

Σύμφωνα με τους ντόπιους, τα χρόνια που ζούσε εκεί ο Άγιος προσπαθούσε να βοηθήσει με κάθε τρόπο τους συνανθρώπους του. Πάντα, όμως, το έκανε σιωπηλά, με μία ευγένεια και διακριτικότητα που όλοι ανεξαιρέτως αναγνώριζαν. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και στην κάμερα του Όπου Υπάρχει Ελλάδα ένας κάτοικος της περιοχής που είχε την τύχη να τον γνωρίσει όταν ήταν 12, ο Άγιος τους πήγαινε κάθε δέκα μέρες μία σακούλα με τρόφιμα, που άφηνε στην πόρτα του σπιτιού τους. Και πήγαινε πάντα το χάραμα, για να μην το δει κάποιος, καθώς δεν ήθελε να επαινείται, πως βοηθάει τους φτωχούς.

Δείτε το βίντεο:

Εκεί, λοιπόν, μεγάλωσε με τους γονείς και τα αδέρφια του, εκεί πήγε σχολείο και έμαθε την τέχνη του ξυλουργού. Η οικογένειά του ήταν δεκαμελής (είχε άλλα 8 αδέρφια) και αρκετά φτωχή. Μες στο σπίτι δεν υπήρχε αρκετός χώρος για κρεβάτια, οπότε τα πρώτα χρόνια κοιμόταν στρωματσάδα.

Ποτέ όμως δεν παραπονέθηκε και πορευόταν με περίσσεια αγάπη και ελπίδα στην καθημερινότητά του. Στους τοίχους του σπιτιού κρέμεται και μία ασπρόμαυρη φωτογραφία, που είναι βρέφος και τον κρατάει η μητέρα του στην αγκαλιά. Όσοι άνθρωποι τον γνώρισαν από κοντά κάνουν λόγο για έναν άγιο, φωτεινό και διορατικό άνθρωπο, που πάντα προσεύχονταν και αγωνίζονταν για το καλό των υπολοίπων.

Ο κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης εισήλθε πρώτη φορά στο Άγιο Όρος για να μονάσει το 1949, αμέσως μετά την απόλυσή του από τον στρατό. Όμως, επέστρεψε στα κοσμικά για έναν χρόνο ακόμα, προκειμένου να αποκαταστήσει τις αδελφές του, και το 1950 επέστρεψε στο περιβόλι της Παναγίας.

Φυσικά και στο Άγιο Όρος ξεχώρισε για την εργατικότητά του, τη μεγάλη αγάπη και κατανόηση που έδειχνε για τους αδελφούς του, την πιστή υπακοή στον γέροντά του και την ταπεινοφροσύνη του, αφού θεωρούσε εαυτόν κατώτερο όλων των μοναχών στην πράξη. Προσευχόταν έντονα, ενώ ανάμεσα στα αγαπημένα του αναγνώσματα ήταν οι ρήσεις των Πατέρων της ερήμου και ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος.

Η κατάταξή του ως Αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στις 13 Ιανουαρίου 2015 και η μνήμη του γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κοιμήσεώς του.

Άγιος Παΐσιος – Κάποια φορά, ο π. Παΐσιος μου διηγείτο πως του παρουσιάσθηκε η Παναγία μας, μέρα μεσημέρι, και τον βοήθησε σε μια ανάγκη που είχε. Συνομίλησαν μαζί για λίγα λεπτά.

— Πως αισθανθήκατε γέροντα; ρώτησα.

— Μεγάλη χαρά… όμως αισθανόμουν και ντροπή… δυσκολεύομαι… Μητέρα του Θεού είναι… με τον Άγιο Ιωακείμ και την Αγία Άννα κινούμαι πιο άνετα!

Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής Ιστορία: «Μια φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός. Ορθόδοξος ήταν αλλά δεν είχε πολλά με την θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε… ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία. Έζησε μια εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει. Ένα βράδυ ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός». Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του. Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!

Θαύμασα! Γιατί εννοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως». Τι έκανε στη ζωή του; Πως ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;

Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του· «Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμμιά βόλτα». Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω. Μετά από λίγο διάστημα, του λέει· «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου». Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…». Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζεί μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί. Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρέ τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή. Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!

Στεναχωρέθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να την βρει. Τι να της πεί όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισέ με, τι να πώ… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…». Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή». Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε την σωτηρία της. Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;… ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στην χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!

***

— Γέροντα, πως πρέπει να είναι το ανδρόγυνο μεταξύ τους;

— Παντρέψου εσύ και τα λέμε.

— Δεν κάνει από τώρα;

— Να έχουν α)… β)… και καλή φαγωμάρα μεταξύ τους.

(σ.γ. Δηλαδή να προσπαθεί ο καθένας να παίρνει με χαρά τα βάρη πάνω του, και να ξεκουράζει τον άλλο. Να κουβαλήσει αυτός τα ψώνια για να ξεκουράσει τον άλλο, να κάνει το χατήρι του άλλου για να τον ικανοποιήσει, Χαρά να γίνεται η ανάπαυση του άλλου).

***

Όταν ήμουν ανύπανδρος συζητούσα τα θέματά μου με τον γέροντα και με νουθετούσε σχετικά. Έλεγε ο γέροντας:

«Καλό είναι ο άνθρωπος να παντρεύεται σε μικρή σχετικά ηλικία. Τότε το πράγμα έρχεται πιο φυσιολογικά. Προσαρμόζεται φυσικά και εύκολα ο ένας στον άλλο. Βλέπετε ζευγάρια που παντρεύτηκαν σε μικρή ηλικία διατηρούν, μέχρι τα γεράματά τους μέσα στην σχέση τους, μια παιδική απλότητα. Το ίδιο παρατηρεί κανείς και σε μοναχούς που ήρθαν μικροί στο Άγιον Όρος. Είναι σωστή η παροιμία που λέει: «’Η μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου».

Όταν μεγαλώσει ο άνθρωπος αρχίζει και δουλεύει πιο πολύ η λογική και όλα τα εξετάζει και όλα τα μετράει, έχει παγιωθεί και ο χαρακτήρας του… δύσκολα να προσαρμοσθεί.

Όταν φτάσει κανείς στα τριάντα, για να παντρευτεί, πρέπει… τριάντα να τον σπρώχνουν, όταν φτάσει στα σαράντα χρειάζεται… εξήντα να σπρώχνουν…

Δύσκολα να το πάρει απόφαση να μπει στο ζυγό. Να εσύ τώρα συνήθισες ρέμπελος. Και κάνεις σαν τα άγρια άλογα που πάνε να τους βάλουν χαλινάρι. Τινάζονται, κλωτσάνε, και… τρέχουν μακριά.

(Γελώντας) Την προηγούμενη μέρα από τον γάμο σου ή την κουρά σου, αν έρθω και σου κλείσω τη μύτη.. θα σκάσεις, θα κάνεις μπούμ!! (Γέλια).

***

— Γέροντα, μιά γνωστή μου έχει σχέσεις με κάποιον και σκέφτεται το γάμο.

— Αυτός το σκέφτεται, το θέλει;

-Έ!… Λίγο.

— Για να παντρευτεί κανείς λίγο πρέπει να το θέλη πολύ.

***

Τα ζευγάρια που παντρεύονται πρέπει νάχουν τον ΙΔΙΟ πνευματικό. Να συμφωνήσουν από την αρχή για να μην έχουν ύστερα προβλήματα. Βλέπετε ο πνευματικός πολύ βοηθάει. Βλέπει τις ανωμαλίες και τα εξογκώματα και των δύο και τα «πελεκάει» ώστε να ταιριάξουν. Σαν δύο ξύλα που πρέπει να ενώσουν. Έγώ όταν ήμουν μαραγκός πελεκούσα τα ξύλα ώστε να ταιριάξουν καλά. Να κάθονται από μόνα τους. Ύστερα έβαζα ένα καρφάκι και δεν είχαν ανάγκη. Ενώ αν δεν ταιριάζουν δεν εφάπτονται καλά τα ξύλα και τα ζορίσεις νάρθουν στην θέση τους με καρφιά, κάποτε από την πίεση θα κλωτσήσουν.

Γι’ αυτό πρέπει ο «μαραγκός» νάχει και τα δύο ξύλα στα χέρια του. Για να βλέπει τι δουλειά γίνεται στο ένα, για να δουλέψει αντίστοιχα και το άλλο. Έτσι πρέπει να είναι και ο πνευματικός.

Πολύ βοηθάει ο πνευματικός. Πολλά ζευγάρια που ταίριαζαν, που παντρεύτηκαν από έρωτα, χώρισαν μετά, γιατί δεν βοηθήθηκαν από έναν καλό πνευματικό. Ένώ ζευγάρια που δεν ταίριαζαν, αλλά είχαν τον ίδιο πνευματικό, τα πήγαν μια χαρά.

***

Η γυναίκα όταν είναι έγκυος πρέπει να είναι ήρεμη, να διαβάζει το Ευαγγέλιο, να προσεύχεται, να λέει την ευχή. Έτσι αγιάζεται και το παιδί. Από τώρα αρχίζει η ανατροφή του παιδιού. Να προσέχεις να μην στεναχωρείς την έγκυο για κανένα λόγο.

***

(Όταν περίμενε η γυναίκα μου παιδί)

— Κοίταξε να μην την στεναχωρείς τώρα για τίποτα! Να προσέχεις πολύ!! Να της πείς να λέει την ευχή και να ψάλλει. Θα βοηθήσει αυτό πολύ το παιδί! Όχι μόνο τώρα αλλά και αργότερα.

Πηγή: Αθανάσιος Ρακοβαλής «Ο πατήρ Παΐσιος μου είπε…», εκδόσεις «Μέλισσα», Θεσσαλονίκη 1998