Ο γιος μου σκότωσε πριν 5 χρόνια την κοπέλα του και είναι στη φυλακή.

Τολμώ να πω την αλήθεια μετά από χρόνια ψυχοθεραπείας ότι το παιδί μου είναι φονιάς. Και το λέω με απόλυτη ντροπή.

Τότε δεν υπήρχε ο όρος γυναικοκτονία τόσο έντονα, σχεδόν καθόλου θα έλεγα. Κακώς. Θα έπρεπε.

Η υπόθεση δεν ακούστηκε τόσο όσο οι τωρινές, πάλι κακώς. Και το λέω εγώ η μάνα του φονιά.

Μα ξέρεις τί είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί με όλη σου την αγάπη, να κάνεις δυο δουλειές για να του παρέχεις τα πάντα, να μην το αφήνεις μετά τις 9 το βράδυ έξω όπως τα άλλα παιδιά, να είσαι από πάνω του, από πίσω του, τα μάτια και τα αυτιά του; Ξέρεις τί είναι να του κάνεις συνέχεια κήρυγμα να αγαπάει τις γυναίκες; Ξέρεις τί είναι να φεύγεις από έναν σύζυγο που σε έκανε μαύρη στο ξύλο ακριβώς για να μην κληρονομήσει τραύματα και πάρει λάθος πρότυπα σαν παιδί και αυτό…να σκοτώνει;

“Μαμά τη σκότωσα, μαμά τη σκότωσα” μου φώναξε στο τηλέφωνο κλαίγοντας. Νόμιζα πως ήταν φάρσα, πως μου έκανε πλάκα με τους συμφοιτητές του. Μαζί πήραμε στην Αστυνομία. Είχε κάνει σχέση με μια κοπέλα. Λίγο τσαούσα αλλά καλό κορίτσι. Όμορφο. Είχε πολλές προτάσεις, την πολιορκούσαν πολλοί και ο γιος μου ζήλευε. Του έλεγα “μην της κάνεις σκηνές θα σε αφήσει. Αν δεν σου αρέσει άστην”. Δεν άκουγε. Μέχρι που έγινε το κακό. Ο γιος μου φονιάς…

Πόσες φορές ήμουν μπροστά σε καυγάδες τους. Τη μέρα εκείνη χτύπησε το τηλέφωνό μου. “Μαμά τη σκότωσα, μαμά τη σκότωσα”. Ήταν σπίτι της. Μάλωσαν. Την έπνιξε στον καναπέ γιατί το προηγούμενο βράδυ την έπιασε να βγαίνει με άλλον. Όχι δεν τον δικαιολογώ, χίλιες φορες ισόβια μέσα. Λέω μόνο τί μου είπε μετά.

Μαζί πήραμε την αστυνομία. “Ελάτε έγινε φόνος” είπα στο τηλέφωνο. Σαν να συνέβη σε κάποιον άλλον. Οι αστυνομικοί ήρθαν ήρεμοι, πήγα μαζί του. Το βλέμμα του χαμένο σαν να ήταν σε λήθαργο. Και από εκεί, εισαγγελέας, ανακριτής και Κορυδαλλός. Το παιδί το δικό μου φονιάς στον Κορυδαλλό…

Ζούσα με ηρεμιστικά. Δεν ξαναπήγα να τον δω. Έχω 5 χρόνια να τον δω. Ντρέπομαι γι αυτό που δημιούργησα. Πλήρωσα μόνο τον δικηγόρο του, ποτέ δεν πήγα σε επισκεπτήριο. Να τον ρωτήσω τί κάνει όταν έβαλε μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά στο χώμα;

Δεν με νοιάζει τί κάνει, δεν είναι παιδί δικό μου αυτό. Δεν το γέννησα εγώ, δεν το νανούρισα εγώ, δεν το ξεπροβόδισα στο σχολείο εγώ, δεν του έδωσα το πρώτο του χαρτζιλίκι εγώ, δεν καλοδέχτηκα την πρώτη του κοπέλα εγώ.

Άλλη ήταν. Μια μάνα φίδι που δεν του έμαθε ποτέ να αγαπάει και να σέβεται τις γυναίκες.

Δεν ήμουν εγώ αυτή.

Εγώ πέθανα τη μέρα που σκότωσε την κοπέλα του.

Εγώ πέθανα τη μέρα που προσπάθησα να πάω στην κηδεία να ζητήσω γονατιστή συγγνώμη και οι γονείς της με πετάξαν έξω και με το δίκιο τους.

Εγώ πέθανα…..

Κυρία Ειρήνη

Γεια σας και από μένα. Είμαι η Κατερίνα, 45 χρονών, χωρισμένη με ένα γιο 14 χρονών. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου και πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνήσετε ότι έχω δίκιο για κάτι που κάνω και για τον τρόπο που σκέφτομαι.

Είμαι χωρισμένη εδώ και πολλά και έχω μεγαλώσει το παιδί μου εντελώς μόνη μου. Ο πρώην άντρας μου, επέλεξε άλλο δρόμο, αυτόν της καλοπέρασης, των ταξιδιών, των λιγότερων ευθυνών, της διασκέδασης με άλλες γυναίκες και ενός νέου γάμου και δύο ακόμα παιδιών ξεχνώντας την ύπαρξη τη δική μου και πιο πολύ του παιδιού του. Ευτυχώς σαν χαρακτήρας είμαι πολύ δυνατή και επίμονη και δεν το βάζω κάτω ό, τι και να γίνει. Θα είμαι εγώ και μητέρα και πατέρας για το παιδί μου. Δεν τον έχουμε ανάγκη.

Από την αρχή είχα το γιο μου από πολύ κοντά. Πάντα φοβόμουν μήπως του συμβεί κάτι κακό, γι’ αυτό και τα πρώτα χρόνια που πήγαινε σχολείο πήγαινα σε κάθε διάλειμμα για να βεβαιωθώ ότι έφαγε, ότι ήπιε νερό, ότι δεν έπεσε και χτύπησε ή ότι δεν τσακώθηκε με κάποιο παιδί. Επίσης φοβόμουν πολύ και το bullying γι’ αυτό και ήθελα να είμαι κοντά τον πρώτο καιρό τουλάχιστον για να ελέγχω την κατάσταση.

Από μικρό επίσης τον κάνω μπάνιο εγώ κάτι που δεν έχει σταματήσει ακόμα και σήμερα που είναι 14 χρονών. Ξέρω ότι όπως τον κάνει μπάνιο η μαμά δεν θα κάνει μόνος του αλλά φοβάμαι να τον αφήσω μόνο του στη μπανιέρα για πολλούς λόγους: Ο βασικότερος είναι μη μου γλιστρήσει και πέσει. Δεν λέω ότι το παιδί μου έχει κάποιο πρόβλημα και δεν μπορεί να πλυθεί μόνο του. Μία χαρά παιδί είναι αλλά εγώ σαν μάνα που το έχω μεγαλώσει μόνη μου και μόνο αυτό έχω στον κόσμο δεν παύω να φοβάμαι μη γίνει κανένα κακό και δεν είμαι εκεί να το προλάβω. Ένας άλλος μεγάλος μου φόβος είναι τώρα που είναι και στην εφηβεία, μήπως αρχίσει και αυνανίζεται. Δεν θέλω για το παιδί μου κάτι τέτοιο. Θέλω να γίνουν όλα φυσιολογικά όταν έρθει η ώρα τους, εννοώ να μεγαλώσει, να γνωριστεί με κάποιο κορίτσι, να ερωτευτούν, να παντρευτούν, να κάνουν σεξ σαν κανονικό και φυσιολογικό ζευγάρι και να μου χαρίσουν εγγονάκια. Αυτή είναι η σωστή ροή των πραγμάτων όχι τώρα που μπαίνουν στα πορνοσάιτ ή αγοράζουν πορνοπεριοδικά και δωσ’ του η ανωμαλία πάει σύννεφο.

Δεν θέλω το παιδί μου να το αρχίσει γιατί ξέρω πως αν το κάνει μία φορά και του αρέσει μετά δεν θα σταματάει και θα θέλει όπου βρεθεί και όπου σταθεί. Αυτά που βλέπω και κάνουν άλλα παιδιά κλεισμένα στα δωμάτιά τους ή ακόμα και στο σχολείο δεν θέλω να τα κάνει το δικό μου το παιδί. Είμαι κάθετα αρνητική σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο γι’ αυτό και θα συνεχίσω να τον κάνω μπάνιο εγώ και να μπαίνω συνέχεια στο δωμάτιο του να τον ελέγχω μη με βρει κανένα κακό.

Δεν πιστεύω ότι κάνω λάθος ίσα-ίσα που αυτό πρέπει να κάνει κάθε γονιός που τον ενδιαφέρει η ευημερία του παιδιού του. Πιστεύω ότι είναι αρκετά λογικό αυτό που λέω αλλά σε φίλες που το έχω πει με βγάζουν τρελλή, κάποιες έχουν σταματήσει να μου μιλάνε.

Είναι παράλογο μια μάνα να αγαπάει το παιδί της;

Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τη λέξη «εγκατάλειψη» μέχρι που πήρα διαζύγιο. Έκανα μετά μία άλλη σχέση και πίστευα πως πήγαινε καλά, αλλά τελικά δεν πήγαινε. Ακόμα και σήμερα πονάω. Αισθήματα ωμά, πραγματικά. Συνειδητοποίησα γρήγορα ότι η ζωή σε ένα κόσμο νέων γνωριμιών δεν θα ήταν εύκολη.

Αυτό που δεν συνειδητοποίησα ήταν ότι ο πόνος που αισθάνθηκα όταν με εγκατέλειψε ο νέος μου σύντροφος δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με τον πόνο που ένιωσε ο γιος μου όταν τον εγκατέλειψε ο μπαμπάς του.

Ήμουν αφελής όσο ήμουν παντρεμένη, αλλά και μετά το διαζύγιο. Ήξερα ότι ο γάμος μας ήταν μία κανονική κόλαση γεμάτη φωνές τσακωμούς και διαρκείς προσπάθειες να με χειραγωγήσει. Εν τούτοις εξακολουθούσα να τα βλέπω όλα ρόδινα πιστεύοντας ότι αφού ο γιος του ήταν τα πάντα για εκείνον, ήταν όλα καλά. Σκέφτηκα ότι εφόσον έχουμε και οι δύο το παιδί πάνω απ’ όλα, ακόμα και διαζύγιο να παίρναμε θα μπορούσαμε να τα βρούμε τουλάχιστον στο θέμα του παιδιού. Ακόμα και αν ξαναπαντρευόμασταν θα συνεχίζαμε να στηρίζουμε το γιο μας. Τόσο εικονικά τα είχα πλάσει στο μυαλό μου μέχρι που έφυγε ή μάλλον εξαφανίστηκε από τη ζωή του παιδιού.

Επέστρεψε μόνο για να υπογράψει και δεν εννοώ το διαζύγιο, αλλά ένα χαρτί με το οποίο παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του. Θυμάμαι ότι η συμπεριφορά του είχε σοκάρει όχι μόνο εμένα, αλλά και τους γονείς μου, τους γονείς του και το δικηγόρο του. Υπέγραψε, ένιψε τας χείρας του και εγκατέλειψε ένα πεντάχρονο αγοράκι που δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε. Ένα πεντάχρονο αγοράκι που αγαπούσε τον μπαμπά του και τον είχε και πρότυπο. Να χαρώ εγώ πρότυπο! Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν κόλαση. Πραγματική κόλαση.

Έβλεπε κάθε βράδυ εφιάλτες. Ξύπναγε στη μέση της νύχτας ουρλιάζοντας και φωνάζοντας τον μπαμπά του. Προσπαθούσα να τον πάρω αγκαλιά και εκείνος με χτυπούσε στο πρόσωπο, στο στήθος, στα χέρια. Φώναζε «Μπαμπά μη φεύγεις» ξανά και ξανά.

Πέρασα πολλά απογεύματα σε γραφεία παιδοψυχολόγων προσπαθώντας να δώσω στο γιο μου τη βοήθεια που χρειαζόταν για να επεξεργαστεί και να θρηνήσει την απώλεια του. Σε κάθε ραντεβού έπρεπε να εξηγώ ξανά και ξανά, να απαντώ σε ερωτήσεις και να περιγράφω λεπτομερώς  τις νυχτερινές τραγικές καταστάσεις που ζούσαμε και το θυμό και τη θλίψη που το παιδί έβγαζε. Ήμουν έτοιμη να καταρρεύσω. Δεν άντεχα να βλέπω το παιδί μου σε αυτή την κατάσταση.

Στη συνέχεια ήρθε η δική μου σειρά. Διαγνώστηκα με σύνδρομο μετατραυματικού στρες. Το άγχος μου μετατράπηκε σε κρίσεις πανικού, ένιωθα πως ήθελα να με καταπιούν ολόκληρη. Κυκλοφορούσα στο δρόμο και άκουγα σε κάποιο κινητό τον ήχο κλήσης του και πάθαινα κρίση πανικού. Άκουγα το κουδούνι μου να χτυπάει και ένιωθα ότι ήταν εκείνος. Έτρεχα να κρυφτώ στο υπόγειο, στο πατάρι ή ακόμα και κάτω από τα κρεβάτια, ενώ στην πόρτα μπορεί να ήταν μία γειτόνισσα ή ο ταχυδρόμος. Κουβαλούσα παντού μαζί μου τα φάρμακά μου γιατί μπορούσα να τα χρειαστώ οποιαδήποτε στιγμή. Χωρίς αυτά δεν μπορούσα να ζήσω.

Ήμουν μονίμως θλιμμένη όχι τόσο για τα δικά μου προβλήματα όσο για το παιδί μου. Θυμάμαι. Περπατούσαμε στο δρόμο και έβλεπε οικογένειες με παιδιά και ρωτούσε: «Ο μπαμπάς αγαπάει τη φίλη του περισσότερο από μένα; Γι’ αυτό δεν έρχεται;». Τι απαντά κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις; Πώς διαχειρίζεται κανείς αυτές τις ερωτήσεις; Με ρωτούσε πράγματα που κανένα πεντάχρονο δεν έπρεπε να ρωτάει.

Χρειάστηκε να δουλέψω πολύ σκληρά για να σβήσω το μίσος που είχα μέσα μου. Κατά τη διάρκεια του διαζυγίου είχε καταφέρει να στρέψει τους φίλους μου και την οικογένειά μου εναντίον μου. Δεν έδωσα σημασία γιατί την εποχή εκείνη δεν είχα την ενέργεια να τον πολεμήσω. Ο γιος μου εξακολουθούσε να δέχεται μεγάλη αγάπη από την οικογένεια του μπαμπά του, αλλά όχι από το μπαμπά του. Στην αρχή δεν ήθελαν ούτε να μας βλέπουν, τώρα όμως έχει αποκατασταθεί η σχέση τους με το παιδί μου και αποτελούν μέρος της ζωής του, ωστόσο είναι δύσκολο να σας περιγράψω τα μηνύματα που έχω λάβει από εκείνους τους προηγούμενους μήνες και τι μου έγραφαν σε αυτά. Η διαδικασία αυτή με κούρασε και με επιβάρυνε πολύ ψυχολογικά.

Τότε είναι που άρχισα να ζω με το φόβο ότι θα επέστρεφε. Δεν υπήρχε περίπτωση να υποβάλω το παιδί μου ξανά σε αυτή τη διαδικασία. Και όμως είχα δίκιο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μέρα που έφυγε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω του εμφανίστηκε και πάλι.

Δεν τον άφησα να δει, ούτε καν να πλησιάσει το παιδί. Ξέρω πως διάλεξα το δύσκολο δρόμο, αλλά μόνο έτσι θα μπορούσε κάποτε το παιδί μου να συνέλθει και να ξεπεράσει μία και καλή την απώλεια του μπαμπά του. Αν αρχίζαμε τα πισωγυρίσματα δεν θα είχαμε αποτέλεσμα. Η δασκάλα του στο σχολείο και η σχολικοί ψυχολόγοι γνώριζαν την κατάσταση και με βοήθησαν όσο κανείς άλλος. Ήμασταν σε συνεχή επικοινωνία, μιλούσαμε σχεδόν κάθε πρωί πριν πάει στο σχολείο και μετά το σχόλασμα και οι συμβουλές τους, αλλά και η αντιμετώπισή τους πιστεύω πώς ήταν το μεγαλύτερο βάλσαμο στην ψυχή του παιδιού μου.

Ο καιρός περνούσε και το παιδί είχε αρχίσει να ξαναγίνεται εκείνο το ανέμελο πεντάχρονο παιδάκι χωρίς το βάρος όλου του κόσμου στις πλατούλες του. Τότε ήταν που ο εδώ και δύο χρόνια σύντροφός μου, ο οποίος μας είχε βοηθήσει και είχε στηρίξει το παιδί πολύ σε αυτή τη διαδικασία μας παράτησε και έφυγε. Το παιδί τον αγαπούσε πολύ και τον έβλεπε σαν τον μπαμπά που δεν είχε. Τον φώναζε μπαμπά και εκείνος καμάρωνε.

Ο χωρισμός μας πλήγωσε το παιδί, σε καμία όμως περίπτωση δεν το πόνεσε όσο η απώλεια του μπαμπά του. Εξακολουθούσε να επισκέπτεται την οικογένεια του μπαμπά του – τους παππούδες του, τους θείους του, τα ξαδέρφια του, δεν έβλεπε όμως το βιολογικό του μπαμπά.

Σήμερα δεν είμαι τόσο αφελής όσο ήμουν πριν από τρία χρόνια. Το δικαστήριο έγινε και δικαιώθηκα. Το αίτημά του έγινε δεκτό και πλέον έχω την αποκλειστική επιμέλεια και γονική μέριμνα του παιδιού.

Ο καιρός περνάει και το παιδί μου προχωράει στη ζωή του. Πάντα θα θυμάται τον μπαμπά του, αλλά και τον άντρα με τον οποίο είχα σχέση μετά το μπαμπά του και που γέμισε το κενό έστω για λίγο. Μπορεί να μην τα βρήκαμε μεταξύ μας, αλλά με το παιδί δεν έκοψε ποτέ επαφές. Το αγαπάει αληθινά και το παιδί μου αγαπάει αληθινά εκείνον. Μπορεί πια να έχει κάνει οικογένεια με μία άλλη γυναίκα, αλλά το παιδί μου δεν το ξέχασε. Το παίρνει μαζί με τα δικά του παιδιά και πηγαίνουν για ψάρεμα, στα γήπεδα, εκδρομές. Μεγαλείο ψυχής τόσο εκείνος, όσο και η γυναίκα του. Έχασε ένα μπαμπά, αλλά βρήκε μια νέα οικογένεια… Το σημαντικότερο είναι ότι ο γιος μου έχει αγάπη στη ζωή του και ανθρώπους που τον στηρίζουν.

Στην τελευταία Γιορτή του Πατέρα γυρνώντας από το σχολείο μου έδειξε την κάρτα που είχε φτιάξει για το μπαμπά του. Έγραφε πάνω «Αγαπώ το μπαμπά μου και εκείνος αγαπάει εμένα».

Ένιωσα την καρδιά μου να γίνεται χίλια κομμάτια. Αγαπούσε ακόμα αυτό τον άνθρωπο και ας τον είχε εγκαταλείψει και είχε την ψευδαίσθηση ότι και εκείνος το αγαπούσε. Προσπάθησα να αλλάξω θέμα λέγοντάς του αν ήθελε να φτιάξουμε μία κάρτα και για τον άλλο του μπαμπά που θα ερχόταν το βράδυ να τον πάρει να πάνε μαζί με τα άλλα του παιδιά για φαγητό.

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο μπαμπάς του τον παράτησε και μπορώ να πω ότι με μία του φράση με απελευθέρωσε και έδιωξε από μέσα από την κόλαση που ζούσα: «Μα μαμά, για ποιον άλλο μπαμπά μιλάς; Στον μπαμπά μου που θα βγούμε το βράδυ θα δώσω την κάρτα. Που μπερδεύτηκες;».

Πηγή: scarymommy.com

Όλα ξεκίνησαν ένα πρωΐ. Ένα πρωΐ σαν όλα τα άλλα, μια Κυριακή που είπαμε να περπατήσουμε στη λιακάδα. Βγαίνει ο άντρας μου από το σπίτι, βγαίνει ο μικρούλης μου, βγαίνω και εγώ. Κλειδώνω. Ο άντρας μου κρατάει το παιδί από το χέρι. Γυρίζω να βγώ κι εγώ. Προχωράω στην εξώπορτα. Το παιδί φεύγει από τα χέρια του άντρα μου και τέλος…

Παράλυτο από τη μέση και κάτω το αγόρι μου. Το χτύπησε αυτοκίνητο. Νοσοκομεία, τρέλλα, θεραπείες, φασαρία. Πήρα άδεια από τη δουλειά μου για καιρό, για να είμαι κοντά του. Τα νοσοκομεία είχαν γίνει δεύτερο σπίτι μου και μετά το μόνο σπίτι μου. Κι ύστερα η ανακοίνωση των γιατρών ότι το παιδί μου, το παιδί που έκανα 5 εξωσωματικές για να αποκτήσω, ο μονάκριβός μου, η ζωή μου όλη, δεν θα ξαναπερπατήσει. Και οι ενοχές ότι αν δεν είχα παντρευτεί αυτό τον άντρα που άφησε το παιδί από τα χέρια του, δεν θα είχαν συμβεί όλα αυτά. Και μετά άλλες ενοχές για τις ενοχές που ένιωθα και τις σκέψεις που έκανα και που “δεν ήταν αλήθεια γιατί δεν έφταιγε ο άντρας μου” έλεγα. Γιατί “στον καθένα μπορεί να συμβεί”, έλεγα. Όσο καλός γονιός και να είσαι, όσο υπεύθυνος, αρκεί ένα δευτερόλεπτο, μια κακιά στιγμή για να δείς την οικογένειά σου να διαλύεται κάτω από τις ρόδες. Τη ζωή σου να γίνεται ένα με το οδόστρωμα και να μην μαζεύεται. Έλεγα…

Πέρασε έτσι ένας χρόνος. Από χειρουργεία σε χειρουργεία και μετά σε φυσικοθεραπείες. Το μόνο που ήθελα ήταν να γίνει καλά το παιδί μου, γιατί ο γάμος μου έτσι κι αλλιώς δεν είχε καμία ελπίδα να σωθεί. Από τη μέρα που έγινε το ατύχημα δεν είχαμε κοιταχτεί ούτε μισή φορά και κάναμε μήνες να μιλήσουμε αλλά όταν ξαναμιλήσαμε, είπαμε πολλά. Βγήκε πολύς θυμός, πολύ πίκρα και πολλά κατηγορώ, λες και περιμέναμε το ατύχημα για να πούμε ο ένας στον άλλον, τα παράπονα όλων αυτών των χρόνων. Δεν πήραμε την απόφαση να χωρίσουμε, τη πήρε η ζωή για εμάς. Χρήματα και χρόνος για σύμβουλο γάμου δεν υπήρχε, οπότε το διαζύγιο ήταν μονόδρομος. Μια μέρα με πήρε ο δικηγόρος του και έτσι τελειώσαμε. Δεν τον είδα ποτέ να φεύγει. Γύρισα απλά ένα απόγευμα από το νοσοκομείο και έλειπαν τα πράγματά του. Ποιος να μου το’λεγε ότι μια Κυριακάτικη βόλτα στη λιακάδα, μια απόφαση της στιγμής, θα με έφερνε σήμερα σε ένα άδειο σπίτι μόνη μου, με ένα παιδί παράλυτο και έναν άντρα ξένο…

Ο Θωμάς μου, βγήκε από το νοσοκομείο και γύρισε στο σπίτι μας. Τα προβλήματα πολλά. Έπρεπε να φέρω συνεργείο να σκάψει τις πόρτες για να χωράει το καρότσι, έπρεπε να φτιάξω ράμπα για να μπαινοβγαίνει στο σπίτι, έπρεπε να τον βλέπει παιδοψυχολόγος 2 φορές την εβδομάδα, να περνάω επιτροπή κάθε λίγο και λιγάκι στο ταμείο  μου, να αποδεικνύω ότι το παιδί μου δεν θα ξαναπερπατήσει και να κυνηγάω και τις διαδικασίες με τα δικαστήρια διότι εκκρεμούσε μια δίκη εναντίον του οδηγού. Το πιο βασικό και επώδυνο από όλα όμως, ήταν να του εξηγήσω γιατί ο πατέρας του, μας άφησε κι αυτό ήταν το μόνο που δεν μπορούσα να κάνω. Πώς να του εξηγήσω κάτι που δεν έχω και ούτε πρόκειται να συγχωρήσω; Όχι για το ατύχημα αλλά για τη στάση του μετά το ατύχημα, την απόφασή του όχι μόνο να φύγει από το σπίτι αλλά και από τη πόλη, αφήνοντάς με να τα βγάλω πέρα μόνη μου με ένα λάθος δικό του και με ένα παιδί που κάναμε μαζί. Κάποιοι προσπάθησαν να τον δικαιολογήσουν ότι δήθεν έπαθε σόκ. Αν πάθαινα κι εγώ «σόκ» τι θα γινόταν ο γιός μας; Θα ζούσε πεταμένος στο ίδρυμα; Ωραία λογική!

Περάσαμε πολύ δύσκολα, για 10 χρόνια δεν είχα ζωή, δεν είχα εαυτό. Σπίτι, δουλειά, σπίτι, δεύτερη δουλειά. Και στο τέλος του μήνα να μοιράζω λεφτά από εδώ κι από εκεί. Ο πατέρας του ούτε που φάνηκε ποτέ, ούτε που πήρε να ρωτήσει τι κάνουμε, πώς ζούμε, πως συντηρούμαστε, πώς φροντίζει αυτό το παιδί τον εαυτό του.  Ο Θωμάς μου στα όρια της κατάθλιψης. Τη παιδική χαρά δεν τη γνωρίσαμε, ούτε τα μαθητικά πάρτυ. Δεν έπαιξε μπάλα, δεν παραβγήκε με τους φίλους του στο διάλειμμα, δεν χόρεψε το πρώτο του μπλούζ, δεν έδωσε το πρώτο του φιλί και δεν ανέβηκε ποτέ τις σκάλες του σχολείου τρέχοντας. Μόνο διάβαζε και μεγαλώνοντας περνούσε με τις ώρες στον υπολογιστή. Αυτή ήταν η παρηγοριά του. Και ο Θωμάς μου από 4 ετών που ήταν όταν έγινε το ατύχημα έγινε 14. Και ο πατέρας του πουθενά. Μόνο κάποια στιγμή έμαθα ότι έμενε σε ένα νησί, είχε ξαναπαντρευτεί και είχε κάνει ένα κορίτσι. Έτσι αποφάσισε να ξεπεράσει το… σοκ του ο άντρας μου. Κάνοντας δεύτερη οικογένεια κάπου αλλού, μακριά από τη πρώτη που διέλυσε και από το παιδί του που ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει τί κάνει. Γιατί σ’ αυτό το νησί που πήγε, κάτι άφησε πίσω του. Δεν ξέρω αν το θυμάται…

Σήμερα ο Θωμάς μου θέλει να δώσει εξετάσεις στη Πληροφορική. Δεν έγινε κανένα θαύμα και δεν ξαναπερπάτησε. Δεν άνοιξε ποτέ τη πόρτα να τρέξει στην αγκαλιά μου και δεν έφυγε ποτέ με φίλους του να πάνε σινεμά. Πορεύτηκε σε μια ζωή επάνω στο καρότσι κι εγώ επέλεξα συνειδητά να μείνω μόνη μου στη ζωή από αγάπη προς το παιδί μου και όχι από ανάγκη να αγιάσω ή να εξιλεωθώ. Για το μόνο που μετανιώνω είναι για τον άνθρωπο που επέλεξα και που δεν στάθηκε στο παιδί μας, ποτέ και πουθενά. Γιατί αν κάτι πονάει το παιδί μου πιο πολύ όλα αυτά τα χρόνια, δεν είναι που δεν έχει πόδια αλλά που δεν έχει το χάδι του πατέρα του…

Ματίνα

Ο γιος μου όλο αυτό το διάστημα με την τηλεκπαίδευση πραγματικά υπέφερε. Μισεί οτιδήποτε αφορά το σχολείο.

Είναι ένα παιδί ζωηρό, δραστήριο που του αρέσει να πηγαίνει γυμναστήριο και να δουλεύει σκληρά. Εργάζεται ως βοηθός υδραυλικού εδώ και μερικά χρόνια στο πλευρό ενός καλού οικογενειακού μας φίλου και έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που προλαβαίνει και δυο και τρεις πελάτες μέσα στη μέρα και έχει αρχίσει σιγά-σιγά να διαμορφώνει τη δική του πελατεία. Όλα αυτά κατ’ επιλογή του.

Φέτος που είναι στη Γ’ λυκείου, είναι να δώσει Πανελλήνιες αλλά δεν θέλει. Ούτε οι σπουδές ούτε τα πανεπιστήμια τον συγκινούν. Δεν με πειράζει καθόλου. Ίσα-ίσα που είμαι ενθουσιασμένη και περήφανη για εκείνον.

Εγώ θα είμαι στο πλευρό του ό, τι και αν θελήσει να κάνει. Και εγώ και ο πατέρας του πήγαμε στο πανεπιστήμιο και όταν παντρευτήκαμε και γίναμε γονείς άρχισαν τα όνειρα τι θέλουμε να γίνουν τα παιδιά μας μεγαλώνοντας.

Όταν αποκτάς παιδιά γρήγορα μαθαίνεις ότι τα όνειρα που έκανες για εκείνα δεν γίνονται πάντα πραγματικότητα και ότι δεν ακολουθούν πάντα το δρόμο που εσύ θέλεις. Όταν μπουν στην εφηβεία ίσως χρειαστεί να αφήσεις στην άκρη τις προσδοκίες σου εκτός αν θες να το τραβήξεις στα άκρα και η επιμονή σου να επιλέξει κάτι άλλο σας μετατρέψει σε εχθρούς.

Θα μπορούσα να πιέσω τον γιο μου να μπει στο πανεπιστήμιο και να αναλάβει τον έλεγχο του μέλλοντός του παρόλο που σύντομα θα είναι ενήλικας και έχει ήδη αποφασίσει τι θέλει να κάνει με τη ζωή του ή θα μπορούσα να κάνω το σωστό και για τους δυο μας – να υποστηρίξω την απόφασή του και να επικεντρωθώ στα πλεονεκτήματα που υπάρχουν όταν ένα παιδί δεν πάει στο πανεπιστήμιο (η απουσία φοίτησης σε ένα πανεπιστήμιο έχει και τα προνόμιά της όσο περίεργο και να σας φαίνεται). Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε αν θα αφήσει μαθήματα χρωστούμενα ή και γενικά αν θα τα καταφέρει, αν περάσει σε άλλη πόλη και δεν έχουμε τα χρήματα να τον σπουδάσουμε και τα λοιπά. Φυσικά αν αποφάσιζε να πάει στο πανεπιστήμιο εγώ θα τον στήριζα. Δεν θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς, αλλά από τη στιγμή που δεν θέλει, θα είμαι και πάλι δίπλα του να τον καθοδηγήσω όσο καλύτερα μπορώ.

Την έχει κάνει την έρευνά του, δεν πάει στα τυφλά. Ξέρει καλά τι θέλει να γίνει όταν αποφοιτήσει. Θέλει να γίνει υδραυλικός. Έχει ήδη ένα σχέδιο στο μυαλό του, το οποίο μπορεί να μην περιλαμβάνει πανεπιστημιακές σπουδές, περιλαμβάνει όμως σίγουρα κέρδη και μία λαμπρή καριέρα στον κλάδο που επέλεξε για το βασικό λόγο ότι αγαπάει αυτό που κάνει. Δεν με νοιάζει που θα γίνει υδραυλικός. Ίσα-ίσα χαίρομαι γιατί όταν αγαπάς αυτό που κάνεις όσο απλό κι αν είναι, τότε θα επιτυχείς. Τουλάχιστον ξέρω ότι ο γιος μου δεν πρόκειται να πάει 35 χρονών και θα εξακολουθεί να ζει μαζί μας. Είναι αποφασισμένος και ξέρει τι θέλει, κάτι που δεν έκανα εγώ στην ηλικία του. Έκανα αυτό που έκαναν όλοι οι άλλοι και ήλπιζα ότι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.

Δείτε το και αλλιώς. Ας πούμε ότι ήθελε να μπει στο πανεπιστήμιο και τα κατάφερνε. Ανά πάσα ώρα και στιγμή θα μπορούσε να βαρεθεί, να αλλάξει γνώμη και να τα παρατήσει. Από την άλλη μπορεί να μπει στο πανεπιστήμιο όποτε θέλει. Το ότι τελειώνοντας το λύκειο δεν μεταπηδά απευθείας στο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι έχασε την ευκαιρία του.

Χαίρομαι που έχει όνειρα και ξέρει τι του γίνεται. Η απόφαση είναι 100% δική του και όταν περάσουν τα χρόνια κοιτάζοντας πίσω δεν θα μπορεί να πει ότι οι γονείς του τον ανάγκασαν να κάνει κάτι που δεν ήθελε ή ότι έπρεπε να πάει στο πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να μας ευχαριστήσει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω με αυτό το βάρος. Μπορώ να ζήσω ευτυχισμένη γιατί όχι μόνο θα κάνει αυτό που θέλει, αλλά ξέρει και να το υποστηρίξει. Έχει άποψη, σκέψεις, ιδέες και ξέρει ότι έχει την ελευθερία να αλλάξει πορεία όποτε θελήσει.

Όλοι έχουμε ελπίδες και όνειρα για τα παιδιά μας. Ξέρω εδώ και χρόνια ότι το σχολείο δεν είναι το φόρτε του και το πανεπιστήμιο κάτι που δεν θα τον έκανε ευτυχισμένο οπότε παράτησα κάθε προσδοκία που είχα.

Οι προσδοκίες αυτές που έχουμε για τον επαγγελματικό προσανατολισμό των παιδιών μας μας κάνουν μεγάλη ζημιά. Θέλουμε όλοι να γίνουν γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί, αρχιτέκτονες. Ποιος θέλει να κάνει το παιδί του υδραυλικό, ηλεκτρολόγο, σκουπιδιάρη, βοθρατζή ή νεκροθάφτη; Καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Σημασία έχει να την αγαπάς και το πρωί που σηκώνεσαι να το κάνεις με χαρά. Το μόνο που με νοιάζει είναι η ευτυχία του γιου μου και ας λένε όλοι ότι είναι τεμπέλης ή δεν πιστεύω σε αυτόν. Το ακριβώς αντίθετο.

Πιστεύω το γιο μου όταν μου λέει ότι δεν θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο. Τον πιστεύω όταν λέει ότι ανυπομονεί να τελειώσει το σχολείο και να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Τον πιστεύω όταν λέει ότι δεν βλέπει την ώρα και τη στιγμή να πιάσει δουλειά και να εδραιωθεί για τα καλά στον κλάδο που επέλεξε. Δεν έχω δει άλλον να εργάζεται σκληρότερα από εκείνον τα τελευταία χρόνια.

Βλέπω πόσο χαρούμενο τον κάνει η δουλειά του. Ποια είμαι εγώ που θα του απαγορεύσω ή θα μπω εμπόδιο στη ζωή που θέλει να κάνει μόνο και μόνο επειδή η κοινωνία μας απαιτεί το πανεπιστήμιο να είναι το επόμενο βήμα μετά το Λύκειο;

Αυτό που χαροποιεί κάποιον δεν σημαίνει ότι χαροποιεί και τον άλλον και σαν μητέρα του αρνούμαι να του στερήσω κάτι που του φέρει χαρά και του αρέσει. Είναι η δική του ζωή όχι η δική μου και ειλικρινά δεν θέλω να του αλλάξω γνώμη γιατί και να ήθελα ξέρω ότι δεν θα τα κατάφερνα.

Το Σεπτέμβριο που μας έρχεται πολλοί γονείς θα ετοιμάσουν τα παιδάκια τους και θα τα στείλουν πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο τη στιγμή που ο γιος μου θα ξεβουλώνει σιφώνια και θα φτιάχνει σωληνώσεις. Μου αρκεί που θα νιώθει πλήρης και θα πηγαίνει σε μία δουλειά που αγαπά, τον γεμίζει αυτοπεποίθηση και τον πληροί.

Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι να δουλεύουν με το μυαλό. Υπάρχουν και εκείνοι που δουλεύουν λιγότερο με το μυαλό και περισσότερο με τα χέρια.

Στην τελική αυτό δεν θέλει ο κάθε γονιός; Να είναι το παιδί του ευτυχισμένο; Στην περίπτωσή μου χαίρομαι που ο γιος μου κατάλαβε νωρίς τι είναι αυτό που γεμίζει τη ζωή του και επέλεξε αυτό το μονοπάτι.

Πηγή: scarymommy.com, singleparent.gr

Ήξερα ότι είναι τομάρι γι αυττό χώρισα αλλά όχι έτσι.

Αυτό που θα σας διηγηθώ έγινε πριν 2 χρόνια αλλά διαβάζω τις ιστορίες σας και αποφάσισα να τη μοιραστώ γιατί κουράστηκα να μου λένε ότι το διαζύγιο είναι η εύκολη λύση.

Δεν ειναι.

Πριν 2 χρόνια έχασα τον γιο μου 15 ετών από λευχαιμία. Δεν κατάφερα από τότε να σταθώ στα πόδια μου, να γελάσω, να χορέψω, να κάνω άλλη σχέση ή άλλο παιδί.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφερω ποτέ και δεν με απασχολεί πια. Ξέρω πως δεν θα το ξεπεράσω ποτέ και εχω μάθει να ζω με αυτόν τον πόνο.

Εκτός όμως από τον θάνατο του γιου μου, κάτι άλλο που με πικραίνει είναι ότι ο πατέρας του δεν πόνεσε.

Όταν χωρίσαμε το παιδί ήταν 10 ετών. Έβαζε μια πενιχρή διατροφή αλλά επειδή είχε επικοινωνία με το παιδί δεν τον πίεσα για περισσότερα.

Το παιδί διαγνώστηκε με καλπάζουσα λευχαιμία στα 15 του και μέσα σε έξι μήνες έφυγε από τη ζωή. Δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα.

Εκείνος έβαζε τη διατροφή αλλά τίποτα παραπάνω για τα νοσήλεια τα φάρμακα τα τόσα έξοδα.

Ακόμα και την κηδεία την πλήρωσα εγώ, εκείνος έκανε το κοροιδο.

Δεν ζήτησα παρόλα αυτά τίποτα δεν του το εκανα θέμα.

Και δεν θα ξεχάσω ότι ενβώ εγώ έδειξα μια ανωτερότητα για το παιδί μου και μόνο.

Αυτός όμως, επειδή είχε καταβάλλει τη διατροφή στις 2 Μαρτίου και το παιδί πέθανε στις 17 Μαρτίου, έφτασε στο σημείο να ζητήσει να του επιστρεψω μέρος της διατροφής (κάπου 100 ευρώ) για τις υπόλοιπες 13 μέρες που το παιδί δεν ζούσε άρα δεν ξόδεψα κατά τη λογική του.
Τί μου λέτε μετά εμένα για γυφτιές και τσιγκουνιές; Εδω πεθαίνει το παιδί του άλλου κι αυτός ζητάει αναλογία λες και θα το γυρίσει πίσω.

Είναι στον άνθρωπο. Κάποιοι δεν πρέπει να γινονται γονείς.

Υγεία εύχομαι σε όλους, το κακό που με βρήκε, να μην βρει κανένα σπίτι.

Καλιρρόη