Ο Δημήτρης Λιαντίνης ανέβηκε τον Ταΰγετο 14 φορές μέχρι να βρει το σημείο που θα άφηνε την τελευταία του πνοή το 1998.
Η αυτοκτονία του καθηγητή είναι η πιο περίεργη που κλήθηκαν ποτέ να ερευνήσουν οι αστυνομικοί ρεπόρτερ. Ο ίδιος είχε κάνει πολλές αναφορές στα βιβλία του προγενέστερα.
Μία από αυτές είναι και αυτή στη σελίδα 235 στο βιβλίο «Έξυπνον Ενύπνιον»: «Εάν ο θάνατος ενσκήπτει σαν γεγονός βίαιο και τραχύ (factum brutum) και αποσβολώνει την ανθρώπινη εμπειρία, τούτο δεν οφείλεται στη φύση του θανάτου, αλλά στη στάση του ανθρώπου.
Δεν είναι βάναυσος ο θάνατος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται ο άνθρωπος τη ζωή είναι αδέξιος και σκαιός…».
Οι προγενέστερες αναφορές στο σχέδιο του
Αρκετά χρόνια πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια ο Λιαντίνης προετοίμαζε τον τρόπο με τον οποίο θα συνέβαινε. Αυτό προκύπτει μέσα από μαρτυρίες κοντινών του αλλά και τη δημοσιογραφική έρευνα και τα σημειώματα του. Αυτό που τον ανησυχούσε περισσότερο από όλα ήταν να συμβεί με το δικό του τρόπο. Ήθελε να επιλέξει ο ίδιος το πως, που και πότε.
«Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα – βήμα ολόκληρη τη ζωή μου» έγραψε στην επιστολή του προς την κόρη του Διοτιμία πριν χαθεί.
Δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο ίδιος φοβήθηκε τις τελευταίες του στιγμές στον Ταύγετο στα 2240μέτρα υψόμετρο, μπορούμε όμως να πούμε με βεβαιότητα πως έγραψε τον επίλογο με τον δικό του τρόπο και δεν το έβαλε στα πόδια.
«Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη , δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου», αναφέρει στο βιβλίο του “Γκέμμα”.
Πολλοί θεώρησαν ότι ο ίδιος έπασχε από βαριάς μορφής κατάθλιψη ή και διατάραξη της πνευματικής του υγείας. Ο ίδιος όμως δεν κράτησε για εκείνον την πηγή της άρνησης για τη ζωή. Αυτό φαίνεται μέσα από την επιστολή προς την κόρη του.
«Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Η λύπη μου γι αυτό το έγκλημα με σκοτώνει…» έγραψε.
Δύσκολα χωρά ο ανθρώπινος νους το τρόπο που προετοίμαζε τον θάνατο του. Ανέβηκε στο βουνό συνολικά 14 φορές για να χαρτογραφήσει την περιοχή και να στήσει το μέρος που θα πέθαινε. Τα έχει καταγράψει όλα στο “Ορειπορικόν” το σημειωματάριο του που βρέθηκε καιρό μετά ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα. Η πρώτη φορά που ανέβηκε ήταν τον Οκτώβριο του 1992 και η τελευταία τον Ιούνιο του 1998.
Τα πειστήρια που άφησε πίσω του
Το σημειωματάριο βρέθηκε αφού εξαφανίστηκε, αυτό όπως και άλλα πειστήρια της πράξης του τα είχε αφήσει σε σημεία εύκολα να βρεθούν.
Πάνω στο γραφείο του άφησε το γράμμα προς την κόρη του και δίπλα ένα ανοιχτό βιβλίο που έδειχνε μια αναπαράσταση της γυναίκας του Καίσαρα, που είχε δει όνειρο ότι εκείνος πέθαινε.
Στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του άφησε το «H ζωή εν τάφω» του Στρατή Μυριβήλη, στο τέλος του βιβλίου είχε σημειώσει : «Αύριο είναι η μεγάλη μέρα» και δίπλα την ημερομηνία 31/5/1998.
Στο τραπέζι άφησε το ρολόι, τον αναπτήρα του, τα προσωπικά του αντικείμενα και οδηγίες για τα λεφτά και τους λογαριασμούς του.
Την επόμενη μέρα έφυγε από το σπίτι του για την Σπάρτη όπου και άφησε το αυτοκίνητο του και πήρε ταξί για το καταφύγιο στον Ταΰγετο. Ενημέρωσε τον ταξιτζή να μην τον περιμένει να επιστρέψει όπως είχε γίνει τις προηγούμενες φορές που τον είχε αφήσει εκεί. Το μεσημέρι κατά τις 2 άρχισε να ανεβαίνει το μονοπάτι για τον Προφήτη Ηλία στην κορυφή του βουνού.
Μετά από εκεί κανείς ποτέ δεν ον είδε νεκρό ή ζωντανό.
Η εύκολη προσέγγιση είναι να θεωρήσει κανείς ότι ο Λιαντίνης προχώρησε σε μια ανώφελη θυσία, ενώ το δύσκολο είναι να κατανοήσει κανείς , μέσα από μελέτη, το τελευταίο μήνυμα ενός ανθρώπου που ακόμα και 2 χρόνια μετά τον χαμό του αναγνωρίζεται συλλογικά ως ο πιο διορατικός αυτόχειρας.
Ανθρώπινες σχέσεις: Πολλές γυναίκες αναρωτιούνται για τον άντρα τους αν η αγάπη που τις δίνει, είναι πραγματική. Αυτό έχει να κάνει, με κάθε άνδρα και την ιδιότητά του.
Δηλαδή, μπορεί να είναι αρραβωνιαστικός, μπορεί να είναι απλή σχέση ή ακόμη και σύζυγος. Για να το διαπιστώσετε, αρκεί να ρίξετε μία ματιά στην ακόλουθη λίστα.
Αναλυτικότερα:
Ακολουθούν δεκαπέντε πράγματα που κάνει ένας άνδρας, όταν αγαπά πραγματικά μια γυναίκα
Κρατάει την τσάντα σου: Δεν έχει συνηθίσει να κρατάει τίποτα στα χέρια του (γι’ αυτό έχει τόσες τσέπες στα ρούχα) και σίγουρα δεν χαίρεται να κρατάει πάνω του κάτι τόσο χαρακτηριστικά γυναικείο. Ακόμα κι αν είναι δυο λεπτά.
Σου ψωνίζει σερβιέτες και ταμπόν: Δεν χρειάζεται να εξηγήσω νομίζω γιατί δεν αρέσει σε κανέναν άντρα. Είναι άβολο διότι τι θα πουν οι φίλοι του οι κάφροι αν τον δουν; Το δούλεμα θα πάει σύννεφο. Εφόσον πρέπει όμως θα το κάνει για χάρη σου.
Σε υπερασπίζεται: Υπάρχουν άντρες που υπερασπίζονται κάθε γυναίκα που συνοδεύουν ή βγαίνουν, είτε τη θέλουν τρελά είτε όχι. Υπάρχουν κι εκείνοι όμως που θα ανοίξουν διάλογο ή ακόμα και καβγά μόνο για τη γυναίκα που γουστάρουν τρελά. Έχε το υπ’ όψιν σου.
Περνάει από τη δουλειά σου: Οι περισσότεροι αποφεύγουν να το κάνουν γιατί ξέρουν ότι θα υποστούν σκανάρισμα από τους συναδέλφους σου. Αν όμως σε θέλει δε θα τον νοιάζει. Άσε που αν δουλεύεις σε κάποιο καθαρά γυναικείο περιβάλλον, όπως κομμωτήριο, αξίζει διπλούς πόντους αν έρχεται.
Δε βλέπει την ταινία/ματς/σειρά που θέλει για να δεις εσύ το δικό σου: Αν ο αγαπημένος σου χάνει το ματς για να δεις εσύ Μπρούσκο ή έχεις τύχη βουνό ή πήγαινέ τον γρήγορα σε ένα γιατρό. Η τηλεόραση και ο έλεγχος του τηλεκοντρόλ είναι ένα έμμεσο παιχνίδι εξουσίας το οποίο αν σου παραχωρεί οικειοθελώς θα πρέπει να χαίρεσαι πολύ που τον έχεις δίπλα σου. Χάσε κανά επεισόδιο να δει κι αυτός αγώνα όμως ε;
Κι άλλα πράγματα που κάνει ένας άνδρας, όταν αγαπά πραγματικά μια γυναίκα
Σε φροντίζει όταν είσαι άρρωστη: Σου φέρνει χαμομήλι, σούπα και χυμό όταν είσαι άρρωστη; Είσαι πολύ τυχερή και θα πρέπει να του το αναγνωρίσεις. Η κλασική αντίδραση είναι να σου πει πόσο λυπάται και ελπίζει να νιώσεις σύντομα καλύτερα αλλά αν μπαίνει στον κόπο να σου φέρει πράγματα και να σε περιποιηθεί, εννοείται ότι νιώθει κάποια παραπάνω πράγματα για σένα.
Σου στέκεται στις δύσκολες στιγμές: Αυτό είναι κάτι που ισχύει τόσο για φίλους όσο και αγόρια. Στα εύκολα είναι όλοι καλοί και όλοι εκεί. Στα δύσκολα είναι το θέμα ποιος μένει και σε βοηθάει να το ξεπεράσεις με όποιο τρόπο χρειάζεται. Από ηθική μέχρι οικονομική υποστήριξη.
Βλέπει μαζί σου ρομαντικές κομεντί: Όχι ότι αποκλείεται όντως να του αρέσουν αλλά μεταξύ μας δεν είναι και το αγαπημένο τους. Περιπέτειες, θρίλες, αστυνομικά, φαντασίας είναι πιο πολύ του γούστου τους. Αν όμως σε αφήνει να επιλέγεις κάθε φορά ταινία, ακόμα κι αν ξέρει ότι θα είναι κομεντί, δεν τυχαίο.
Γίνεται ο προσωπικός σου σάκος του μποξ: Ξέρει ότι πολλές φορές έχεις απλά ανάγκη να ξεσπάσεις. Και προθυμοποιείται να τσακωθεί μαζί σου μόνο και μόνο για να σε αφήσει να «κερδίσεις» και να ξεθυμάνεις.
Σε αφήνει να του διαλέγεις ρούχα: Σου αρέσει να ψωνίζεις, ακόμα κι αν δεν είσαι για σένα. Μη νομίζεις ότι δεν το γνωρίζει. Για αυτό σε εμπιστεύεται και σε αφήνει να διαλέγεις τα ρούχα του, ενώ ακόμα κι όταν τα διαλέγει μόνος του φοράει εκείνο το μπλουζάκι που ξέρει ότι σου αρέσει πολύ πάνω του.
Τα υπόλοιπα πράγματα που κάνει ένας άνδρας, όταν αγαπά πραγματικά μια γυναίκα
Ξεφραγκιάζεται: Δε σταματάει να χαλάει λεφτά για σένα, είτε του το ζητήσεις είτε όχι. Κερνάει, σου παίρνει δώρα, σε πηγαίνει ταξίδια, οτιδήποτε αρκεί να σε βλέπει να χαμογελάς. Ακόμα να πειστείς;
Κάνει τις βρωμοδουλειές: Θα κατεβάζει τα σκουπίδια, θα καθαρίσει το σκουπιδοτενεκέ, θα μαζέψει το ψόφιο ποντίκι που βρήκες στο υπόγειο. Όχι γιατί του αρέσει αλλά γιατί ξέρει ότι δεν σου αρέσει εσένα να το κάνεις.
Σε πηγαίνει με το αυτοκίνητο παντού: Καταλαβαίνεις πόσο πολύ σε θέλει ένας άντρας όταν προθυμοποιείται να γίνει ο προσωπικός σου σοφέρ χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Γίνεται ευάλωτος μπροστά σου: Είσαι το μόνο άτομο που θα ζητήσει βοήθεια αν ποτέ χρειαστεί. Για αυτό φρόντισε να του τη δώσεις απλόχερα αν έρθει εκείνη η στιγμή.
Δέχεται να παίρνεις τη φίλη σου μαζί σας γιατί είναι στεναχωρημένη: Πες την αλήθεια. Το έχεις κάνει σίγουρα από μια φορά σε κάθε σχέση σου. Η φίλη σου χώρισε/απολύθηκε/τσακώθηκε/κόπηκε στις εξετάσεις/πέθανε η γάτα της και έχεις ζητήσει από τον αγαπημένο σου να την πάρετε μαζί σας γιατί είναι στεναχωρημένη και δεν θέλεις να την αφήσεις μόνη της κι εκείνος δέχεται. Κάθε φορά. Ακόμα κι αν δεν την συμπαθεί.
Τα τραγούδι έχει τις περισσότερες προβολές από όλες τις συμμετοχές μέχρι στιγμής
Μια θέση στον εθνικό τελικό της Eurovision 2026 διεκδικεί ο Ακύλας, με το κομμάτι “Ferto”, ο οποίος και θα διαγωνιστεί στον πρώτο ημιτελικό που θα διεξαχθεί την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026.
Δείτε το βίντεο:
Το απόγευμα του Σαββάτου, μέσα από την εκπομπή EurovisioGR με την Κέλλυ Βρανάκη και τον Θάνο Παπαχάμο, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη φορά ολοκληρωμένο το εν λόγω κομμάτι.
Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, πως η προσπάθεια του Ακύλα με το κομμάτι “Ferto” συζητήθηκε όσο καμία άλλη, τουλάχιστον από τον Α’ Ημιτελικό, στα social media με τους χρήστες να ζητούν μέχρι και να σταλεί αυτή η συμμετοχή… απευθείας στη σκηνή της Eurovision τον ερχόμενο Μάιο!
Ο Akylas είναι ένας φρέσκος και δυναμικός καλλιτέχνης της νέας γενιάς, που ξεχωρίζει για το πάθος, τη σκηνική του παρουσία και τον αυθεντικό του ήχο. Είναι ο ερμηνευτής του hit single “Ατελιέ”, ενός τραγουδιού που σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έκανε ευρύτερα γνωστό το όνομά του στο κοινό φέτος. Αυτοδημιούργητος μουσικός, στιχουργός και ερμηνευτής, ο Akylas είναι 26 ετών και κατάγεται από τις Σέρρες.
Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία από το Μουσικό Σχολείο Σερρών, όπου καλλιέργησε τις βάσεις του στη μουσική θεωρία, στο τραγούδι και στη σύνθεση. Παράλληλα, παρακολούθησε σεμινάρια και θεατρικά εργαστήρια στη Θεσσαλονίκη, εμπλουτίζοντας τη σκηνική του έκφραση και το performance style του. Στα 21 του χρόνια, μετακόμισε στην Αθήνα για να κυνηγήσει το όνειρό του στη μουσική. Εκεί έγινε γνωστός μέσα από τις viral διασκευές του στο TikTok, οι οποίες τράβηξαν την προσοχή του κοινού και της μουσικής βιομηχανίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την καλλιτεχνική του καθιέρωση.
Δείτε το βίντεο:
Τα τελευταία δύο χρόνια, ο Akylas έχει ταξιδέψει και έχει τραγουδήσει στα κρουαζιερόπλοια της AIDA ανά τον κόσμο, παρουσιάζοντας τη μουσική του σε κοινό από Αφρική, Μαγιόρκα, Ισπανία, Γαλλία, Dubai και πολλές ακόμα χώρες.
Οι εμπειρίες αυτές διαμόρφωσαν έναν ανοιχτό, διεθνή ήχο και μια πολυπολιτισμική προσέγγιση, που αποτυπώνεται και στη μουσική του. Με έμφυτη καλλιτεχνική ταυτότητα, πάθος για δημιουργία και έντονη σκηνική ενέργεια, ο Akylas εκπροσωπεί μια νέα, σύγχρονη μουσική φωνή με διεθνές προφίλ και ελληνική ψυχή, έτοιμος να κατακτήσει τη σκηνή της Eurovision.
Φωτιά ξέσπασε κοντά στα καζάνια στην λεωφόρο Δημοκρατίας στο Πέραμα – Συστάσεις από τον δήμο να κλείσουν πόρτες και παράθυρα
Συναγερμός έχει σημάνει στο Πυροσβεστικό Σώμα μετά την εκδήλωση πυρκαγιάς σε υπαίθριο χώρο στην περιοχή Καζάνια, στο Πέραμα, καθώς σε κοντινή απόσταση βρίσκονται δεξαμενές πετρελαιοειδών.
Δείτε το βίντεο:
Η φωτιά, τα αίτια της οποίας παραμένουν μέχρι στιγμής αδιευκρίνιστα, εκδηλώθηκε πάνω από τον Όρμο Κερατσινίου, στο ύψος της Λεωφόρου Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με την Πυροσβεστική, η πυρκαγιά καίει κυρίως χαμηλή βλάστηση και απορρίμματα σε παρακείμενο υπαίθριο χώρο.
#Πυρκαγιά σε υπαίθριο χώρο στο Πέραμα Αττικής. Επιχειρούν 25 #πυροσβέστες με 9 οχήματα. Συνδρομή από υδροφόρες της περιφέρειας Αττικής.
Στο σημείο επιχειρούν ισχυρές δυνάμεις με 25 πυροσβέστες και 9 οχήματα, ενώ συνδράμουν μηχανήματα Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης για τον περιορισμό της εστίας.
Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί τραυματισμοί ούτε θεωρείται ότι εγείρεται απειλή για κατοικημένες περιοχές, ενώ οι δυνάμεις παραμένουν σε επιφυλακή έως την πλήρη οριοθέτηση της φωτιάς.
Αλλαγές στην κυκλοφορία
Η κυκλοφορία των οχημάτων ρυθμίζεται εκτάκτως για λόγους ασφάλειας με εκτροπές κυκλοφορίας να εφαρμόζονται στα ακόλουθα σημεία:
στη λεωφόρο Δημοκρατίας και Μητροπούλου,
στη λεωφόρο Δημοκρατίας και Ελπίδος,
στη λεωφόρο Δημοκρατίας και Μαρίας Κιουρί,
καθώς και στη συμβολή των οδών 25ης Μαρτίου και Καστοριάς.
Οι οδηγοί καλούνται να επιλέγουν εναλλακτικές διαδρομές και να ακολουθούν τις υποδείξεις της Τροχαίας, καθώς οι εκτροπές κυκλοφορίας στο Πέραμα θα παραμείνουν σε ισχύ έως ότου αποκατασταθούν πλήρως οι συνθήκες στην περιοχή.
Σε βίντεο που ανέβασε στον λογαριασμό του στο Facebook, ο δήμαρχος Περάματος Γιάννης Λαγουδάκος καλεί τους κατοίκους του Περάματος και ιδιαίτερα όσους έχουν υποκείμενα αναπνευστικά νοσήματα να κλείσουν τα παράθυρα και πιθανές χαραμάδες, ώστε να προφυλαχτούν από τον καπνό, καθώς καίγεται «καύσιμος ύλη. Επίσης ζητά από τους κατοίκους να μην μπλοκάρουν τους λεωφόρους, ώστε να μην εμποδίζουν την επιχείρηση κατάσβεσης.
Ο άγιος Αθανάσιος, τον οποίο η Εκκλησία προσονόμασε «Μέγαν» για την ξεχωριστή αρετή του, τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και τους σθεναρούς αγώνες που διεξήγαγε προς αντιμετώπιση του κινδύνου της Ορθοδοξίας από την αίρεση του αντίχριστου Αρείου, υπήρξε μεγάλη ιστορική μορφή μιας από τις πλέον σημαντικές περιόδους της ανθρωπότητας.
Τότε δηλαδή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διαπιστώνοντας την αδυναμία της να καταπνίξει τον Χριστιανισμό με βάρβαρους διωγμούς, αναγκάστηκε να τον αναγνωρίσει και να στηρίξει σ’ αυτόν την παράταση της ζωής της.
Οι λεπτομέρειες της ζωής και του έργου του αγίου Αθανασίου δίνουν μια πολύ παραστατική εικόνα της ταραχώδους εκείνης εποχής, κατά την οποία έπνεε τα λοίσθια η αρχαία θρησκεία, η ειδωλολατρία, και θέτονταν τα θεμέλια του κράτους σε νέα θρησκευτική βάση, στη χριστιανική θρησκεία και επιπλέον διεξάγονταν συζητήσεις και συγκαλούνταν τοπικές και οικουμενικές Σύνοδοι για τη διατύπωση των δογμάτων και τη ρύθμιση θεμάτων αφορώντων στην οργάνωση και διοίκηση της Εκκλησίας.
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 295 μ.Χ. από Έλληνες χριστιανούς γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν και τον ανέθρεψαν με τα νάματα της χριστιανικής και ελληνικής παιδείας.
Ο Αθανάσιος διακρινόταν, από τη μικρή του ηλικία, για τη μεγάλη ευφυΐα του, την ολόψυχη αγάπη του προς την Εκκλησία και την έφεση για μάθηση.
Μετά τα εγκύκλια γράμματα, πραγματοποίησε ανώτερες θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές στις ακμάζουσες τότε σχολές της Αλεξάνδρειας και μελέτησε εις βάθος την Αγία Γραφή, τους προ αυτού Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς, καθώς επίσης και τους αρχαίους Έλληνες ποιητές, φιλόσοφους, ρήτορες και ιστορικούς, κυρίως δε τον Όμηρο, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
Έτσι κατέστη βαθύς γνώστης της χριστιανικής και της θύραθεν (αρχαιοελληνικής) παιδείας και φιλοσοφίας.
Παράλληλα προς τη γνώση, ο Αθανάσιος καλλιεργούσε και τον ενάρετο βίο και την αγάπη και προσήλωση στον Χριστό, στην Εκκλησία και στην Ορθοδοξία, προς χάριν της οποίας υπέστη ανήκουστους κατατρεγμούς, διώξεις και εξορίες.
Η απεριόριστη αγάπη του προς τον Χριστό και την Εκκλησία πιστοποιείται και από τον εξής θρύλο: Κάποτε, κατά την παιδική του ηλικία, παίζοντας κοντά στη θάλασσα, βάφτισε μερικά παιδιά ειδωλολατρών και, επειδή τήρησε όλους τους κανόνες της σχετικής εκκλησιαστικής τελετής, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Αλέξανδρος Α’ (313-328) αναγνώρισε ως έγκυρες τις βαπτίσεις αυτές του νεαρού Αθανασίου και τον ανέλαβε υπό την προστασία του, ενδιαφερθείς πολύ για τη μόρφωσή του.
Ο Αθανάσιος ανήκει στις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας, όχι τόσο για την εξαίρετη άλλωστε συγγραφική του δράση, όσο κυρίως για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του, τη θερμουργό προς την Εκκλησία αγάπη του και την υπέροχη προσωπικότητάτου, όπως ορθά παρατηρεί άλλος μεγάλος πατήρ της Εκκλησίας, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, γράφοντας: «Ο βίος του Αθανασίου κατέστη υπόδειγμα επισκόπου και η διδασκαλία του νόμος ορθοδοξίας, καθόσον ο μεν βίος του ήταν καθοδηγός της διδασκαλίας του, η δε διδασκαλία του ήταν επισφράγιση του βίου του».
Το όνομα του Αθανασίου απέβη συνώνυμο της αρετής, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει πάλι ο Γρηγόριος: «Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι ταύτόν γαρ εκείνον τε ειπείν και αρετήν επαινέσαι»
Ο Μέγας Αθανάσιος, στους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, αντιμετώπισε και τους πλέον ισχυρούς αντιπάλους και δεν κάμφθηκε ποτέ μπροστά στους κατατρεγμούς και στις εξορίες. Έτσι, δικαίως χαρακτηρίστηκε ως «ο ηρωικότερος των αγίων και ως ο αγιότερος των ηρώων».
Η Εκκλησία, εκτιμώντας τα κατορθώματά του, τον τοποθέτησε κοντά στους αποστόλους, στους ευαγγελιστές και στους μάρτυρες, στη χορεία των αγίων, και οι πιστοί του απέδιδαν και του αποδίδουν τιμές, τις οποίες αναγνώρισαν και καθιέρωσαν οι επερχόμενες γενεές μέχρι σήμερα.
Δικαίως ο υμνωδός της Εκκλησίας μας, η οποία εορτάζει τη μνήμη του στις 18 Ιανουαρίου και στις 2 Μαίου, γράφει: «Αθανάσιον, και θανόντα, ζην λέγω οι γαρ δίκαιοι ζώσι και τεθνηκότες», δηλαδή: τον Αθανάσιο, αν και πέθανε, τον θεωρώ ζωντανόν, διότι οι δίκαιοι ζουν και μετά τον θάνατο.
Ο Άγιος Κύριλλος
Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.
Όταν έγινε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».
Η εκκλησία θέλησε να αδελφώσει τη μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.
Ένα άκρως συγκινητικό θέμα μοιράστηκε το thessaliatv.gr και το αναδημοσιεύουμε με στόχο να φτάσει παντού και κανείς να μην ξεχάσει τι έγινε στα Τέμπη.
Κάθε Κυριακή εδώ και 2,5 περίπου χρόνια ο Γιώργος Κουτσόπουλος παππούς του αδικοχαμένου Τάσου Κουτσόπουλου ξεκινά από την Καρδίτσα και έρχεται στον τόπο της σιδηροδρομικής τραγωδίας για να ανάψει ένα κερί στη μνήμη του εγγονού του και να ποτίσει και περιποιηθεί τις 57 ελιές που έχουν φυτευθεί εκεί για τα θύματα και τα λουλούδια στο μνημείο που έχει στήσει η οικογένειά του…
Με το κλαδευτήρι στο χέρι τον συναντήσαμε το πρωί της Κυριακής εκεί στο χώρο όπου έχασαν τη ζωή τους 56 άνθρωποι νεαρής κυρίως ηλικίας μαζί με τον αγαπημένο του εγγονό.
Λένε ότι οι νεκροί δεν ξεχνιούνται όταν τιμούνται κι αυτό φαίνεται ότι έχει στο νου του ο κύριος Γιώργος Κουτσόπουλος που συγκινεί με τη συνέπειά του και την παθολογική αγάπη που είχε για τον 21χρονο εγγονό του που το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου του 2023 μετέβαινε από την Καρδίτσα για τον τόπο των σπουδών του τη Θεσσαλονίκη.
Δείτε το βίντεο:
Με δάκρυα στα μάτια ο παππούς μιλά για τις αναμνήσεις με τον αγαπημένο του εγγονό Τάσο στην κάμερα της “Θεσσαλίας τηλεόρασης” και ζητά δικαιοσύνη στη δίκη που αναμένεται να ξεκινήσει το Μάρτη του 2026 και τιμωρία των ενόχων, ενώ δεν κρύβει και την οργή του για το μπάζωμα που έγινε στον τόπο της τραγωδίας.
Στο μνημείο που έχει στηθεί για τον Τάσο στα Τέμπη αναγράφεται η περίφημη φράση: “Μαμά κοιμήσου θα αργήσω να φτάσω” και από κάτω η απάντηση της χαροκαμένης μάνας “πάρε με όταν φτάσεις Τασούλη μου, θα περιμένω”…
Η πιο δύσκολη στιγμή για τον ίδιο και την οικογένεια του Τάσου Κωτσόπουλου όταν άκουσαν τα φωνητικά από τα κρίσιμα επόμενα λεπτά μετά τη σύγκρουση και αναγνώρισαν τη φωνή του. Είναι η φωνή του Τάσου που ακούγεται να λέει “Μην κουνιέσαι! Μην κουνιέσαι! Σε παρακαλώ. Ηρεμήστε!”.
Την εποχή εκείνη, που τα ψυγεία ήταν μικρότερα, τα υλικά περιορισμένα και τα παιδιά μεγάλωναν με απλότητα, κάθε λιχουδιά είχε τη δική της αξία.
Οι γιαγιάδες, με τη σοφία και την εφευρετικότητά τους, ήξεραν να μετατρέπουν τα πιο απλά υλικά σε μικρά θαύματα γεύσης. Ένα κομμάτι ψωμί, λίγη ζάχαρη και λίγο κακάο αρκούσαν για να σκορπίσουν χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών.
Το βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη και κακάο δεν ήταν απλώς ένα σνακ· ήταν μια πράξη αγάπης. Ένα «γλύκισμα της φτώχειας», όπως έλεγαν πολλοί, αλλά με γεύση πλούσια σε αναμνήσεις. Το ψωμί κόβονταν σε φέτες, βρεχόταν ελαφρά για να μαλακώσει και από πάνω η γιαγιά έριχνε γενναιόδωρα ζάχαρη και μια μικρή χούφτα κακάο. Η απλότητα του συνδυασμού αυτού δημιουργούσε μια μαγική ισορροπία γλυκού και πικρού, που έμενε αξέχαστη.
Ήταν η εποχή που τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές, γύριζαν ιδρωμένα και κουρασμένα, και εκείνη η λιχουδιά τα περίμενε στο τραπέζι —πάντα σε πιάτο με ροζ ανθάκια ή παλιά πορσελάνη. Δεν υπήρχαν μπάρες δημητριακών, κρουασάν ή τσιπς, αλλά υπήρχε αγάπη, νοιάξιμο και η μαγεία του σπιτικού.
Σήμερα, το βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη και κακάο είναι μια γεύση νοσταλγίας. Μας θυμίζει τη γιαγιά με το τσεμπέρι, την κουζίνα που μοσχομύριζε καφέ και φρεσκοψημένο ψωμί, τα χρόνια της αθωότητας. Ίσως αξίζει, κάποια στιγμή, να το φτιάξουμε ξανά —όχι τόσο για τη γεύση, όσο για να νιώσουμε για λίγο ξανά παιδιά.
«Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, σκέφτηκα την κόρη μου, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της», είπε για την Μάρθη
Η Μαρία Καρυστιανού μιλά στη συνέντευξή της στο DownTown με σκληρούς όρους για το πολιτικό σύστημα, τη λειτουργία της δικαιοσύνης και τον ρόλο της κοινωνίας μετά το δυστύχημα των Τεμπών. Λέει η κυβέρνηση δημιούργησε κατακραυγή εναντίον της, σημειώνοντας πως «την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό», ενώ υποστηρίζει ότι «η εκτελεστική εξουσία ελέγχει πλήρως και τη δικαιοσύνη».
Όπως δηλώνει, αποφάσισε να δώσει τη μάχη ώστε «να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα», χαρακτηρίζοντας τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη «σαν μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Παράλληλα, η Μαρία Καρυστιανού στη συνέντευξή της στον Γιάννη Χατζηγεωργίου αναλαμβάνει προσωπικό μερίδιο ευθύνης, λέγοντας ότι «φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» και ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Την ίδια ώρα, ασκεί συνολική κριτική στο πολιτικό σύστημα, τονίζοντας πως «το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του», ενώ ξεκαθαρίζει ότι, σε ό,τι αφορά το οργανωμένο κίνημα πολιτών, «το ποιος θα ηγηθεί είναι το τελευταίο που με απασχολεί».
Η Μαρία Καρυστιανού μιλάει και για την κόρη της, Μάρθη, λέγοντας: «Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Τέλος, αναφέρεται και στις αλλαγές της καθημερινότητάς της μετά την τραγωδία, αποκαλύπτοντας ότι δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τρένα «Δεν μπαίνω ούτε στο μετρό. Δεν το αντέχω».
Ολόκληρη η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στo Down Town:
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το «φυσιολογικό». Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη «σύμβολο», την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί -απλοί άνθρωποι- για να σας χαρακτηρίσουν, λόγω και της εμπλοκής σας ως Προέδρου του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”»;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία «κρατική δολοφονία», όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Εντωμεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω! Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους «παραλύει», και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που «παγώνουν». Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: «Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;». Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως «Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!».
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στην δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου. Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα «Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα». Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα – κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει «Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι». Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν… Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: «Μα, ακόμη γίνονται έρευνες». Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!». Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
Πηγή: Down Town Κύπρου (που κυκλοφορεί κάθε Κυριακή μαζί με την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» της Κύπρου)
«Όταν ασχολείται κάποιος με τα κοινά, πρέπει να είναι καθαρός μέσα του και να μην έχει προσωπικά προβλήματα» λέει η Μαίρη Βιδάλη σε ερώτηση για την Μαρία Καρυστιανού
Η Μαίρη Βιδάλη παραχώρησε συνέντευξη στη ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Λάμπρου και της Άννας Σταματιάδου στον Alpha Radio 989 και μεταξύ άλλων ρωτήθηκε για το κόμμα που ετοιμάζει η Μαρία Καρυστιανού. Τόνισε πως η ίδια δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο. Έδειξε μάλιστα να απορεί με τις προθέσεις που εκφράζει η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης.
«Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτό το θέμα γιατί έχω περάσει κάτι ανάλογο στην προσωπική μου ζωή. Όχι μόνο δεν ασχολήθηκα με τα κοινά, αλλά σταμάτησα γιατί δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Όταν ασχολείται κάποιος με τα κοινά, πρέπει να είναι καθαρός μέσα του και να μην έχει προσωπικά προβλήματα. Να είναι σε θέση να προσφέρει», είπε αρχικά η Μαίρη Βιδάλη για την Μαρία Καρυστιανού.
«Δεν μπορώ να διανοηθώ τη σκέψη κάποιας γυναίκας να θέλει να πολιτευτεί μετά από αυτό το τραύμα. Μπράβο της που έχει αυτή τη δύναμη», πρόσθεσε για τη Μαρία Καρυστιανού η Μαίρη Βιδάλη.
Για την απώλεια του γιου της και τις δύσκολες στιγμές που βίωσε η Μαίρη Βιδάλη τόνισε πως είχε δίπλα της την κόρη της και αγαπημένα της πρόσωπα.
«Με στήριξε η κόρη μου, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι. Ήμουν υποψήφια ξανά τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, πριν φύγει ο γιος μου. Ήταν πολύ άρρωστος στο νοσοκομείο. Δεν γινόταν να κάνω προεκλογικό αγώνα, δεν είχα τη δύναμη και δεν είχα και τη διάθεση», είπε η Μαίρη Βιδάλη.
Ένα χρόνο πριν, τον Ιανουάριο του 2025 η Μαίρη Βιδάλη βίωσε την τραγική απώλεια του γιου της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 34 ετών. Ο Κάρολος Βιδάλης πάλεψε γενναία αλλά ο καρκίνος αποδείχθηκε ένας αντίπαλος εξαιρετικά ύπουλος. Ο 34χρονος έδινε μάχη για να συνέλθει και κατά διαστήματα φαινόταν να βγαίνει νικητής. Η κατάσταση της υγείας του όμως επιδεινώθηκε ξαφνικά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να επιβραδύνουν το μοιραίο.
Ο Κάρολος Βιδάλης, έφυγε από τη ζωή στα 34 του χρόνια, ύστερα από μάχη δύο ετών με έναν επιθετικό καρκίνο που εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο του το σώμα. Η διάγνωση ήρθε ξαφνικά, μετά από προληπτικές εξετάσεις του ηθοποιού που έφυγε πρόωρα από τη ζωή.
Οι πρώτες χημειοθεραπείες έφεραν ελπίδα, καθώς ο καρκίνος φαινόταν να υποχωρεί. «Δεν θα το βάλω κάτω», συνήθιζε να λέει στους δικούς του ανθρώπους. Η μάχη του όμως αποδείχθηκε άνιση. Ο καρκίνος επέστρεψε και επεκτάθηκε. Μια εβδομάδα πριν το τέλος, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε δραματικά.
Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Υγεία, όπου οι γιατροί έκριναν απαραίτητη τη διασωλήνωσή του. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Δεν κατάφερε να συνέλθει.
Μίρκα Καλατζοπούλου: Πώς είναι σήμερα στα 80 το παιδί θαύμα που έγινε η ντίβα της μεγάλης οθόνης
Η Μίρκα Καλατζοπούλου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 στην Αθήνα και κέρδισε την αγάπη του κοινού σε ηλικία μόλις 9 ετών, όταν έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία Η Δούκισσα της Πλακεντίας (1955), σε σκηνοθεσία Μαρίας Πλυτά.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και την αρχή του 1960 αναδείχθηκε ως ένα από τα πλέον δημοφιλή πρόσωπα του ελληνικού σινεμά. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήρθε το 1960 με την ταινία Ερωτικά Παιχνίδια, πλάι σε μεγάλα ονόματα όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Μαζί με τον αδελφό της Γιάννη Καλατζόπουλο και τον Βασιλάκη Καΐλα θεωρήθηκαν τα παιδιά θαύματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικού χορού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε τις εμφανίσεις στο παιδικό θέατρο μαζί με τον αδελφό της Γιάννη.
Άλλοι σημαντικοί της ρόλοι στην δεκαετία του 1960 ήταν στις ταινίες Ο κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο του Αλέκου Σακελλάριου και το Κορόιδο γαμπρέ του Κώστα Καραγιάννη. Το 1967 μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία Καρλ Έπσερ έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ξεκίνησε να εμφανίζεται στη αμερικανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, ενώ παράλληλα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή της Κολούμπια, καθώς και μαθήματα στην διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο UCLA.
Το 1978 η Καλατζοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να παίρνει μέρος σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της στον κινηματογράφο με την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Καραβάν Σαράι του Τάσου Ψαρρά, όπου και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της.
Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα το 1995 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου. Το 1967 γνώρισε και παντρεύτηκε τον σύζυγό της, τον Αμερικανό επιχειρηματία Καρλ Έπσερ γερμανικής καταγωγής και μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, εκεί όπου δραστηριοποιούταν ο σύζυγός της. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
