ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΑΝΥΠΑΝΤΡΗ Κ ΑΝΕΡΓΗ ΜΗΤΕΡΑ 50ΧΡ ΜΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟ ΤΕΚΝΟ ΑΓΟΡΙ 13ΧΡ.
Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ, ΠΕΘΑΝΕ ΑΠΟ ΛΕΥΚΑΙΜΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 7ΧΡ.ΜΑΣ ΖΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΔΩΡΟ.ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΩ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ?
Απαντά η δικηγόρος, κυρία Παναγιώτα Λουκάκου
Σύμφωνα με το άρθρο 1485 του Αστικό κώδικα οι ανιόντες και οι κατιόντες έχουν εκ του νόμου αμοιβαία υποχρέωση διατροφής σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στα άρθρα 1486-1502 ΑΚ.
Ειδικότερα, το άρθρο 1486 ΑΚ στην δεύτερη παράγραφο ορίζεται πως το ανήλικοπαιδί , ακόμα κι αν διαθέτει περιουσία, έχει δικαίωμα διατροφής από τους γονείς του εφόσον τα εισοδήματα της περιουσίας του ή το προϊόν της εργασίας του δεν αρκούν για την διατροφή του. Η σειρά των υποχρέων καθορίζεται στα άρθρα 1488 και 1489, η οποία αντιστοιχεί στην σειρά που καλούνται οι δικαιούχοι στην εξ αδιαθέτου κληρονομική διαδοχή (ΑΚ 1813 επόμενα). Στην περίπτωση που ο δικαιούχος δεν έχει κατιόντες, δηλαδή τέκνα, υποχρέωση διατροφής έχουν οι πλησιέστεροι ανιόντες, δηλαδή οι γονείς του, οι οποίοι μάλιστα οφείλουν να διατρέφουν το τέκνο από κοινού ανάλογα με τις δυνάμεις τους, οι αδελφοί του, οι παππούδες και οι γιαγιάδες του, οι θείοι και οι θείες του, οι προπαππούδες και οι προγιαγιάδες του.
Σύμφωνα με το άρθρο 1490 του Αστικού Κώδικα αν ο υπόχρεος προς διατροφή δεν είναι σε θέση να δώσει διατροφή, η σχετική υποχρέωση βαρύνει εκείνον που είναι υπόχρεος ύστερα από αυτόν. Η διατροφή προκαταβάλλεται σε χρήμα κάθε μήνα, εκτός αν το δικαστήριο επιτρέψει με απόφασή του στον υπόχρεο να την καταβάλει διαφορετικά (άρθρο 1496 ΑΚ).
Το μέτρο διατροφής προσδιορίζεται σύμφωνα με το περιεχόμενο του άρθρου 1493 του Αστικού Κώδικα, όπως προκύπτει από τις ανάγκες του δικαιούχου και τις συνθήκες ζωής του. Πιο συγκεκριμένα, το μέτρο χρειάζεται να ανταποκρίνεται σε όλα όσα είναι απαραίτητα για την συντήρηση, την ανατροφή, την επαγγελματική και εν γένει εκπαίδευσή του. Σύμφωνα με τους όρους διατροφής στο άρθρο 1487 ΑΚ, ο υπόχρεος δεν έχει υποχρέωση διατροφής σε περίπτωση που, ενόψει και των λοιπών υποχρεώσεών του, διακινδυνεύει η δική του διατροφή. Βέβαια ο κανόνας αυτός δεν ισχύει για την διατροφή του ανήλικου παιδιού από τον γονέα του, εκτός αν το ανήλικο τέκνο μπορεί να στραφεί κατά άλλου υποχρέου ή μπορεί να διατραφεί από την περιουσία του.
Επομένως στη δική σας προσωπική περίπτωση για την ικανοποίηση της αξίωσης διατροφής του ανηλίκου τέκνου σας, εσείς ως ασκούσα την επιμέλεια του ανήλικου παιδιού μπορείτε να απευθυνθείτε σε δικηγόρο και να του ζητήσετε την σύνταξη και επίδοση μιας εξώδικης δήλωσης διαμαρτυρίας για την κατάσταση που αντιμετωπίζετε αναφορικά με τα έξοδα διαβίωσης του ανηλίκου, και εφόσον αυτή δεν επιφέρει αποτελέσματα μπορείτε να προχωρήσετε σε κατάθεση αίτησης ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου για λόγους κατεπείγοντος και εξασφάλισης του δικαιώματος διατροφής του τέκνου σας κατά των γονέων του πατέρα, αιτούμενη την έκδοση προσωρινής διαταγής, η οποία θα ρυθμίζει την κατάσταση μέχρι να εκδοθεί η σχετική απόφαση. Εν συνεχεία, προς διατήρηση του δικαιώματος, οφείλετε να ασκήσετε αγωγή κατά την ειδική διαδικασία των οικογενειακών διαφορών, εντός προθεσμίας που προβλέπει ο νόμος ή που θα ορίζει η δικαστική απόφαση.
Ειμαι 21 ετων ,εμεινα κατα τυχη εγκυος ,το μαθα καπως αργα ,οταν ημουν 3μηνων και κατι, οποτε δεν ηθελα να το ριξω.Ουτε η γονεις μου ηθελαν και ουτε θελουν κατι τέτοιο, γιατι θελουν το καλο μου. Ο »πατερας »του παιδιου ,οταν το εμαθε ελεγε πως θα παμε γυναικολογο και πως θελει να μιλησει με τους δικους μου ,και ,και…τελικα εμεινε στα αυγα του. Το μονο που ειχε καταφερει εκεινη την μερα ηταν να με κανει κομματια , λεγοντας μου να το ριξω και οτι δν μπορει να χει τέτοιες ευθυνες (γιατι ειναι μικρος ακομα ) και εχει κι αλλες υποχρεωσεις.
Μετα απο κατι μερες ,τις οποιες ουτε φωνη -ουτε ακροαση, μου στελνει μηνυμα λεγοντας “ποιον πας να κοροιδεψεις , και δεν εισαι εγκυος και αν ησουν θα μου ελεγες να ρθω να μιλησουμε και να παμε στον γυναικολογο”.
Άλλη μια φορα που με εκανε χαλια (ειμαι κ αρκετα ευαισθητη κιολας) .
Ο μονος που μπορουσε να του κοψει το βηχα ηταν ο πατερας μου ,τον πηρε τηλεφωνο και μιλησανε (γιατι δεν θα ερχοταν ) και ετσι εδω και ενα μηνα εχω ησυχια . Τωρα παω στους 6 μηνες και δεν ξερω ακομα τι να κανω με αυτην την κατασταση και μου χει ξεκαθαρισει οτι δεν θελει να ξερει τιποτα για το παιδι ,ουτε να το γνωρισει , ομως ο πατερας μου θελει να παρει τουλαχιστον το επιθετο του και τιποτα αλλο. Εγω θα τον ηθελα διπλα μου ,αλλα αφου με κανει χαλια ,πιστευω καλυτερα ετσι , αλλα σκεφτομαι οτι μπορει να με μισησει το παιδι (αν και ειναι νωρις ) και με επηρεαζει και το γεγονος το οτι μετα θα ειμαι μονη μου και σιγουρα δεν θα με θελει κανενας αφου θα χω παιδι . Πιστευω να μην σας ζαλισα ,περιμενω την γνωμη σας με το παραπανω θεμα , αν εκανα καλα που το κρατησα και οτι αλλο πιστευετε εσεις να μου πειτε.
Το μήνυμα του ίδιου του Ξιαρχό: «Είμαι εν ζωή, πήρα χάπια, λιποθύμησα και κάποια στιγμή συνήλθα»
Συνεχίζεται το θρίλερ με την απειλή αυτοκτονίας του χορογράφου Τάσου Ξιαρχό, ο οποίος έχει πάρει χάπια για να αυτοκτονήσει. Έξω από την οικία του έχει πάει το ΕΚΑΒ, η αστυνομία και ο πατέρας του, ο Ηλίας Ξιαρχογιαννόπουλος.
Μιλώντας στα παριστάμενα κανάλια, ο πατέρας του Ξιαρχό είπε: «Δεν μιλάει, δεν απαντάει στα τηλέφωνα, ούτε τηλέφωνα ούτε τίποτα» και πρόσθεσε πως σήμερα δεν έχουν μιλήσει καθόλου.
Ερωτηθείς για το τι έγινε είπε: «Δεν ξέρω, κάτι έγινε με μια κοπέλα, κάτι είπε, κάτι έγινε, δεν ξέρω…». Για το αν έχει πάρει χάπια είπε: «Έχει πάρει χάπια, λέει, με μια φίλη του που μίλησα».
Τέλος, ανέφερε: «Μια το κλείνει (το τηλέφωνο), μια το ανοίγει. Δείχνει ότι είναι στη ζωή»
«Είμαι εν ζωή»
Σύμφωνα με το Reader, ο ίδιος ο Ξιαρχό είπε: «Είμαι εν ζωή, πήρα χάπια, λιποθύμησα και κάποια στιγμή συνήλθα». Ο Τάσος Ξιαρχό, όμως, στις πολλαπλές ερωτήσεις για το πού βρίσκεται, δεν απαντά σε κανέναν. Κανείς, δηλαδή, από την οικογένειά του και τους στενούς του φίλους δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται ο χορογράφος, ο οποίος προκάλεσε σάλο με τις αναρτήσεις του για τα ρούχα και τα κιλά μιας κοπέλας».
Τα σχόλια που προκάλεσαν σάλο
Ο Τάσος Ξιαρχό ανήρτησε βίντεο στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram όπου κορόιδευε μία νεαρή κοπέλα για τα κιλά της. Συγκεκριμένα, ο γνωστός χορευτής και influencer, ανήρτησε βίντεο στο οποίο σχολιάζει αρνητικά τα κιλά μιας κοπέλας που κάθεται σε κοντινό του τραπέζι σε εστιατόριο, καθώς και τα ρούχα που επέλεξε να φορέσει.
«Όταν ήμουν παιδί, άκουγα ένα πράγμα συνέχεια. Ότι όταν είσαι παχύς, δεν φοράς οριζόντια ρίγα. Κοιτάξτε», ακούγεται να λέει στο βίντεο ο Τάσος Ξιαρχό, ο οποίος έπειτα γυρνάει την κάμερα προς την κοπέλα και καταγράφει τις κινήσεις της, χωρίς, φυσικά, την άδειά της, προχωρώντας σε μία χυδαία δημόσια κίνηση bullying και body shaming.
Στη συνέχεια ο Τάσος Ξιαρχό ανεβάζει άλλο ένα βίντεο στο οποίο λέει πως έχει κρυφτεί στην τουαλέτα του μαγαζιού, καθώς η κοπέλα που κορόιδευε είδε από το Ιnstagram της τα stories του χορευτή. Σε αμέσως επόμενο βίντεο, ο ίδιος γελάει με την παρέα του για το «κατόρθωμά» τους. Αμέσως προκλήθηκε σάλος στα social media, με τους χρήστες να απαντούν με οργισμένες αναρτήσεις τον Τάσο Ξιαρχό και να τον κατηγορούν για bullying.
Μετά την κατακραυγή που δέχτηκε στα social media, ο Τάσος Ξιαρχό επιχείρησε να απολογηθεί αν και… μάλλον έκανε τα πράγματα χειρότερα. Ο γνωστός influencer απέδωσε την απαράδεκτη ενέργειά του στον… αυθορμητισμό του και φρόντισε να επιτεθεί στη συνέχεια σε όσους «τόλμησαν» να αντιδράσουν χαρακτηρίζοντάς τους ως «δικαστές».
Οι γονείς του Άλκη Καμπανού δίνουν την πρώτη τους συνέντευξη στην ΕΡΤ, μετά την απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, με την οποία καταδικάστηκαν ομόφωνα οι 12 κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του 19χρονου.
Ειδικότερα, μίλησαν για τις πρώτες στιγμές όταν πληροφορήθηκαν ότι ο γιος τους έπεσε θύμα επίθεσης χούλιγκαν, τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου 2022, μέχρι τη δίκη.
Εξομολογήθηκαν τα όσα έζησαν τις 49 ημέρες μέσα στο δικαστήριο, «τη σκέτη συγνώμη χωρίς καμία ενσυναίσθηση», μέχρι την καταδίκη των 12 νεαρών.
Το απόγευμα της 1ης Φεβρουαρίου του 2022, ο Άλκης βγαίνει μια βόλτα με τους φίλους του στη Χαριλάου της Θεσσαλονίκης. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα κάθεται στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας στην οδό Θεοδώρου Γαζή 18, που πια έχει μετονομαστεί σε Οδό Άλκη Καμπανού, όταν δύο αυτοκίνητα σταματούν στο στενάκι. Οι χούλιγκαν κατεβαίνουν κρατώντας ένα δρεπάνι, μαχαίρια και ρόπαλα. Αρχίζουν να χτυπούν και να μαχαιρώνουν την παρέα των αγοριών. Δύο φίλοι του Άλκη καταφέρνουν να ξεφύγουν και δύο δέχονται μαχαιριές και μεταφέρονται στο χειρουργείο. Ο Άλκης τους φωνάζει συνεχώς «Μη με χτυπάτε άλλο». Οι δολοφόνοι δεν σταματούν και το παιδί πέφτει νεκρό. Η αστυνομία βρίσκει λίγα μέτρα μακριά από τον τόπο του εγκλήματος ένα μαχαίρι πεταμένο στο δρόμο, δίπλα στα σκουπίδια.
Οι γονείς του Άλκη Καμπανού μιλούν για τις χειρότερες στιγμές της ζωής τους
Ερώτηση: Πώς πληροφορηθήκατε τι συνέβη;
Αριστείδης Καμπανός: Δέχτηκα το τηλεφώνημα από τον αδελφό μου. Γύρω στις 2-3 η ώρα ήταν. Όταν δέχτηκα το τηλεφώνημα ήταν με μια κραυγή του αδελφού μου ότι σκοτώσανε τον Άλκη. Ήταν μια φωνή που σαν να την είχα ξανακούσει. Το πίστεψα από την πρώτη στιγμή, ενώ η σύζυγός μου δεν πίστευε το γεγονός ότι έγινε αυτό το πράγμα στον Άλκη. Εγώ διπλώθηκα κάτω από τον πόνο, το κλάμα και την οδύνη που ένιωσα εκείνη τη στιγμή όταν το άκουσα. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής που πηγαίναμε στο νοσοκομείο για να βρούμε τον αδερφό μου, για να μας πει πού ακριβώς ήταν ο Άλκης…ήταν από τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου.
Ερώτηση: Στη διαδρομή, τότε ξέρατε ότι η ζωή του παιδιού είχε χαθεί ήδη;
Μελίνα Κακουλίδου: Εγώ ως μάνα όταν το πληροφορήθηκα, όταν μου το είπε o σύζυγος, είπα ότι πρόκειται για λάθος. Αποκλείεται να είναι το δικό μου παιδί, γιατί ξέρω πάρα πολύ καλά το χαρακτήρα του παιδιού μου. Ήταν ένα παιδί που δεν έμπλεκε σε καυγάδες. Δεν του άρεσαν οι φασαρίες. Δεν θυμάμαι να τσακώθηκε ποτέ με κάποιο συμμαθητή του ή εδώ μέσα στο σπίτι, με εμάς, με την αδελφή του. Ήταν ένα παιδί που απεχθανόταν τους καυγάδες και πίστεψα ότι πρόκειται περί λάθους. Αποκλείεται το δικό μου παιδί να έχει μπλεχτεί σε κάποιον καβγά. Μέχρι να φτάσουμε δεν το πίστευα. Έκανα την προσευχή μου στην Παναγιά ως μάνα κι εγώ και μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο έλεγα πως αποκλείεται να είναι ο δικός μου. Κάποιο λάθος έγινε.
Ερώτηση: Όταν φτάσατε στο νοσοκομείο σας είχαν πει τι ακριβώς είχε συμβεί;
Αριστείδης Καμπανός: Ουσιαστικά την πληροφορία για το ότι χάθηκε η ζωή του Άλκη μου την έδωσε μια νοσοκόμα και ότι έγινε κατόπιν συμπλοκής, όπως το είχε πει ένας αστυνομικός που βρισκόταν εκεί… από τον οποίο ζητάω συγγνώμη, έστω μετά από τόσο καιρό, γιατί άρχισα να του φωνάζω πράγματα για την αστυνομία και ότι δεν προστάτευσε τον γιο μου.
Οι γονείς του Άλκη Καμπανού δεν ήθελαν να δουν το βίντεο με τη δολοφονία
Ερώτηση: Όταν είδατε το βίντεο για πρώτη φορά, το είδατε στην τηλεόραση; Σας είχαν ενημερώσει γι’ αυτό;
Αριστείδης Καμπανός: Για πρώτη φορά το είδα στα δικαστήρια. Δεν ήθελα να το δω. Δεν ήμουν σίγουρος εκείνη τη στιγμή τί συναισθήματα θα έβγαιναν στην επιφάνεια… θα ήταν οργής, θυμού… και ήθελα να έχω σωστές σκέψεις, όσο σωστές σκέψεις μπορείς να έχεις…
Μελίνα Κακουλίδου: ‘Ηταν το μυαλό τόσο θολωμένο. Που δεν μπορούσα να το δω. Το είδα πολύ πολύ αργότερα… είδα αυτή τη φρίκη σε βάρος του παιδιού μου.
Αριστείδης Καμπανός: Ήταν στρατιωτική ομάδα, καταδρομική ομάδα η οποία ενήργησε προσχεδιασμένα. Δηλαδή ο τρόπος που κινήθηκαν, ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησαν τα κινητά τους τηλέφωνα… Κάποια σταμάτησαν την επικοινωνία λίγο πριν φτάσουν στο χώρο όπου βρισκόταν ο Αλκης μαζί με τα άλλα τα παιδιά. Δείχνει προσχεδιασμένο. Όταν ρε παιδί μου χτυπούσαν τον Άλκη επανειλημμένα και φώναζε και τους φώναζε.. Τους έλεγε μην με χτυπάτε άλλο.. Δηλαδή ρε παιδί μου… Τι μίσος πρέπει να νιώθει κάποιος.. όταν τους φωνάζει μη με χτυπάτε άλλο… και να συνεχίζουν να χτυπάνε.
Στις 23 Ιανουαρίου του 2023 άρχισε η δίκη στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης. Μετά από 49 μέρες οι 12 κατηγορούμενοι κρίθηκαν ομόφωνα ένοχοι για τη δολοφονική επίθεση. Με την απόφαση μετατράπηκε η βασική κατηγορία από άμεσο σε ενδεχόμενο δόλο. Το δικαστήριο επέβαλε σε επτά κατηγορούμενους ισόβια και πολυετείς καθείρξεις για την ανθρωποκτονία και τον τραυματισμό των άλλων δύο νεαρών, ενώ οι πέντε καταδικασμένοι ως συνεργοί τιμωρήθηκαν με κάθειρξη από 19 έως 27 χρόνια.
Ερώτηση: Ξεκινήσατε να καταθέτετε στη δίκη. Γυρίσατε ολόκληρη προς τους 12 κατηγορούμενους και τους ρωτήσατε: «Γιατί Τον Άλκη. Γιατί το δικό μου παιδί;» ύστερα από 49 ημέρες δίκης. Πήρατε απάντηση σε αυτό;
Μελίνα Κακουλίδου: Η ερώτηση αυτή ήταν αναμενόμενη. Ήθελα να μάθω γιατί συνέβησαν όλα αυτά. Γιατί αυτή η άγρια επίθεση απέναντι στο παιδί μου, Αλλά δυστυχώς δεν εισέπραξα καμία απάντηση. Από την πλευρά των καταδικασθέντων… μια σκέτη συγνώμη. Εξήγηση για όλο αυτό το γεγονός δεν εισέπραξα. Αυτό που εισέπραξα ήταν μια σκέτη συγνώμη χωρίς καμία ενσυναίσθηση, κάποιο ίχνος μεταμέλειας.
Αριστείδης Καμπανός: Κανείς δεν μπορεί να ξέρει εάν η συγγνώμη που ζήτησαν είναι επιφανειακή ή αν είναι μετά από ενσυναίσθηση αυτού που έχουν κάνει. Αυτό το πράγμα το ξέρουν μόνο οι ίδιοι. Αλλά ακόμη και αυτή η συγνώμη, έστω και με αυτό τον τρόπο, αποτελεί και αυτό ένα μέρος της δικαίωσης του. Τώρα αν είναι πραγματική…μόνο ο Θεός το ξέρει.
Οι γονείς του Άλκη Καμπανού νιώθουν μία ηθική δικαίωση
Ερώτηση: Η απόφαση, η πρώτη απόφαση σας δικαίωσε;
Μελίνα Κακουλίδου: Για μένα ήταν μια ηθική δικαίωση, όπως είπα, αλλά ο Άλκης δεν θα ξαναγυρίσει πίσω για μένα. Δεν μπορεί να ξαναγυρίσει πίσω.
Αριστείδης Καμπανός: Ναι, είναι δικαίωση η απόφαση του δικαστηρίου. Ουσιαστικά υπάρχει έγκλημα. Έγινε το έγκλημα και πρέπει να υπάρξει τιμωρία έτσι ώστε να μην ξαναγίνουν τέτοιου είδους εγκλήματα σε αυτή τη χώρα.
Ερώτηση: Η απόδοση δικαιοσύνης καταλαγιάζει έστω κάτι το παραμικρό;
Μελίνα Κακουλίδου: Για μια στιγμή καταλαγιάζει κάτι αλλά είναι η απώλεια του παιδιού τόσο έντονη που επανέρχεται, είναι μόνο για μια στιγμή, είναι μια στιγμή δικαίωσης. Αλλά η απώλεια του παιδιού υπάρχει. Δεν γυρίζει πίσω ο Άλκης.
Αριστείδης Καμπανός: Ναι, αισθάνθηκα δικαίωση. Αισθάνθηκα δικαίωση. Καταλαγιάζει, καταλαγιάζει λιγάκι τον πόνο. Αλλά όπως είπε και η Μελίνα είναι προσωρινό. Άλλωστε δεν έχει σημασία τι αισθανόμαστε εγώ και η Μελίνα ως δικαίωση. Είναι το τι αισθάνεται ολόκληρη η ελληνική κοινωνία γι’ αυτό το γεγονός. Διάβασα κάπου, -θα μου πείτε είναι πολύ έντονο αυτό που θα πω-, ότι η κοινωνία προετοιμάζει ένα έγκλημα και οι δολοφόνοι το εκτελούν. Δηλαδή όχι μόνο για το θέμα του Άλκη, αλλά και για τις υπόλοιπες δολοφονίες που τον τελευταίο καιρό μαστίζουν την ελληνική κοινωνία, όπως οι γυναικοκτονίες. Δηλαδή σαν κοινωνία… σαν κοινωνία κάτι δεν πήγαινε καλά. Πρέπει να αλλάξουμε σαν κοινωνία και ας αποτελέσουν αυτά τα γεγονότα των δολοφονιών ένα τέλος και μια καινούργια αρχή για αυτή την χώρα, για την Ελλάδα.
Ερώτηση: Για τους κατηγορούμενους που έπρεπε να τους βλέπετε κάθε μέρα στις 49 μέρες του δικαστηρίου και τους γονείς τους, τι σκεφτήκατε;
Αριστείδης Καμπανός: Υπήρξαν στιγμές που τους έβλεπα και μου δημιουργούσαν ανάμεικτα συναισθήματα. Άλλες φορές οργιζόμουν και άλλες φορές τους λυπόμουν. Τραβάνε τώρα και αυτοί τον προσωπικό τους σταυρό, αλλά αυτόν τον σταυρό που κουβαλάνε έπρεπε να το σκεφτούν από πριν… τον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσαν τα παιδιά τους. Είναι οι δεύτερες σκέψεις που έπρεπε να κάνουν για τα παιδιά τους, γιατί για να φτάσουν να δολοφονήσουν, για να φτάσουν στο έγκλημα, έπρεπε να περάσουν από κάποια άλλα στάδια, τα οποία ήταν στρεβλά. Δηλαδή κάποια μηνύματα θα έπρεπε να πάρουν από τα παιδιά τους και να τους πουν «ρε παιδί μου κάτι λάθος κάνεις».
Ερώτηση: Τους θεωρείτε συνενόχους;
Αριστείδης Καμπανός: Φυσικά. Περισσότερο ένοχους θεωρώ τους γονείς, γιατί έπρεπε να δώσουν στα παιδιά τους αυτό που πρέπει να δώσουμε στην ελληνική κοινωνία: Ηθική διαπαιδαγώγηση. Δεν είναι δυνατόν να πηγαίνουν σε κλαμπ οργανωμένα γεμάτα μαχαίρια, λοστάρια… και να μην ήξεραν πού πηγαίνουν τα παιδιά τους… Κι αν δεν το ήξεραν είναι δύο φορές πιο ένοχοι… Δύο φορές πιο ένοχοι.
Ερώτηση: Είχατε ποτέ δεύτερες σκέψεις; Το ρωτώ σαν μάνα.
Μελίνα Κακουλίδου: Όχι, όχι. Γιατί ποτέ καμιά μάνα δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο για το παιδί της. Ούτε καν σαν σκέψη.
Ερώτηση: Εσάς πέρασαν δεύτερες σκέψεις από το μυαλό σας; Να πείτε ότι ίσως αν του είχα τηλεφωνήσει εκείνη την ώρα…
Αριστείδης Καμπανός: Πέρασαν, πέρασαν δεύτερες σκέψεις, αν κι εγώ έκανα κάτι ή δεν έκανα… αν έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό για να μην έφτανε σε αυτό το σημείο. Ίσως ακόμη και η επιλογή της Θεσσαλονίκης σαν σχολή. Ίσως το να μην τον έκανα να αγαπήσει τον Άρη… Θυμάμαι την πρώτη φορά όταν ήταν πολύ μικρό παιδί που είχαμε πάει στο γήπεδο του Άρη και του άρεσε αυτή η ατμόσφαιρα. Έλεγα μήπως δεν έπρεπε να του πω να ασχοληθεί με αυτό το άθλημα, γιατί μου άρεσε εμένα αθλητισμός πάρα πολύ, αλλά το ποδόσφαιρο για μένα ίσως είναι το τρίτο τέταρτο άθλημα. Μου αρέσει ο κλασικός αθλητισμός. Μήπως έκανα κι εγώ κάτι στρεβλό, στραβό ή πήρα λάθος απόφαση στη ζωή μου.
Ερώτηση: Το μοιραίο βράδυ είχατε μιλήσει με τον Άλκη;
Μελίνα Κακουλίδου: Εγώ είχα μιλήσει 7:30 ώρα. Μου έκανε μια κλήση στο Viber. Μιλήσαμε αρκετά, είπαμε για τα μαθήματα… Ποια είναι τα σχέδιά του αφού τελειώσει την εξεταστική…Αν θα έρθει στη Βέροια να μας δει. Του λέω «εντάξει, με την ησυχία σου. Πήρα να δω τι κάνετε, αν είστε καλά.»… «Πώς πάει μαμά το σχολείο;» Λόγια της καθημερινότητας. Αυτό ήταν το τελευταίο, η τελευταία επαφή που είχα με τον Άλκη.
Ερώτηση: Οι φίλοι του Άλκη που ήταν μαζί του εκείνο το βράδυ, έχουν επικοινωνία μαζί σας; Διατηρείτε κάποια επικοινωνία;
Μελίνα Κακουλίδου: Ναι, ήμασταν μαζί και στα δικαστήρια. Έχουμε επικοινωνία με τις οικογένειες, φυσικά.
Ερώτηση: Νιώσατε την ανάγκη να τους ρωτήσετε ξανά και ξανά αν υπάρχει κάτι άλλο, αν κάτι σκέφτηκαν, αν κάτι θυμήθηκαν;
Μελίνα Κακουλίδου: Όχι, όχι. Νομίζω ότι ειπώθηκαν όλα στα δικαστήρια με τόσες λεπτομέρειες… Πιστεύω ότι και γι’ αυτούς είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι δηλαδή μια τραγική βραδιά που θα τους συνοδεύει σε όλη τους τη ζωή.
Ερώτηση: Εσείς μιλάτε με τους φίλους του Άλκη που ήταν μαζί του το βράδυ το μοιραίο;
Αριστείδης Καμπανός: Όχι, δε μιλάω, δε μιλάω με κανέναν. Έχω κλειστεί στον εαυτό μου. Έχω κλειστεί εδώ στα πράγματα του Άλκη. Δεν ξέρω αν κάνω σωστά. Δεν θέλω να ρωτήσω. Άλλωστε όπως είπε και η Μελίνα ό,τι ήταν να ειπωθεί ειπώθηκε στα δικαστήρια. Δε θέλω να μάθω κάτι παραπάνω.. ό,τι ήταν ειπώθηκε στα δικαστήρια. Ο Άλκης ήταν και για μένα η φωνή της συνείδησης. Εγώ μάθαινα από το γιο. Πρώτη φορά… δεν ξέρω αν το έχει νιώσει πατέρας…μάθαινα από το παιδί μου. Και γι αυτό προσπαθώ να πω τώρα που λείπει ότι είμαι άξιος πατέρας..
Ερώτηση: Αυτό το τόσο δύσκολο κομμάτι, ένας γονιός να πενθεί για το χαμό του παιδιού του, εσείς το ζήσατε και σε μία ακόμα διάσταση, ήταν πανελλήνιο. Μαζί με εσάς θρηνούσε και όλη η Ελλάδα. Και θέλω να σας ρωτήσω αυτό σας το έκανε ακόμα πιο δύσκολο να θέλετε να απομονωθείτε; Υπήρξαν και στιγμές που τα λόγια κάποιων ανθρώπων αγνώστων ήταν αποκούμπι;
Αριστείδης Καμπανός: Εισπράξαμε την αγάπη όλου του κόσμου, ο οποίος μας συμπαραστάθηκε και αυτό ήταν στήριγμα μας. Να δει και ο κόσμος τα λόγια συμπαράστασης που δεχθήκαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να αντέξουμε όλο αυτό το βάρος του δικαστικού αγώνα αν δεν υπήρχαν και ο απλός κόσμος και τα λόγια συμπαράστασης, αγάπης του κόσμου. Γι’ αυτό προηγουμένως που είπα ότι σαν να βλέπω ότι κάτι αλλάζει… Ίσως το βλέπω λιγάκι εγωιστικά, αλλά νομίζω ότι κάτι γίνεται ρε παιδί μου. Κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει.
Μελίνα Κακουλίδου: Η συμπαράσταση του κόσμου. Απλοί άνθρωποι, απλά νέα παιδιά ήρθαν να μου συμπαρασταθούν, να μου σφίξουν το χέρι. Τόσο απλά. Αλλά και απ’ ό,τι βλέπω έξω, ειδικά εδώ στην τοπική κοινωνία με τις δράσεις που γίνονται, με τα σχέδια εργασίας στα σχολεία που εργάζομαι… Όλη η κοινωνία θέλει να αλλάξει κάτι.
Ερώτηση: Οι σκληρές δοκιμασίες τους ανθρώπους ή τους διαλύουν ή τους κάνουν πιο δυνατούς, τους ενώνουν ή τους χωρίζουν.
Αριστείδης Καμπανός:Για μένα ήταν στήριγμα. Δηλαδή αν δεν ήταν η Μελίνα, δεν υπήρχε περίπτωση να τα βγάλω πέρα. Αυτή κάνει τη δουλειά του άντρα, δηλαδή δεν ξέρω…Το είπα αρχικά και στα κανάλια ότι είσαστε πιο δυνατές ίσως σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις… Ίσως η Μελίνα μου ήταν δυνατή, ήταν το στήριγμά μου. Τώρα που κατάφερα λιγάκι να είμαι πιο πολύ στα πόδια μου τη στηρίζω κι εγώ.
Μελίνα Κακουλίδου: Κι εγώ το ίδιο. Μοναδικό στήριγμα ο σύζυγός. Είμαστε οι γονείς του Άλκη. Οφείλαμε να είμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο γιατί ακριβώς έτσι ήθελε να μας βλέπει και ο Άλκης.
Αριστείδης Καμπανός: Ήθελε.
Μελίνα Κακουλίδου: Έπρεπε να αντέξω. Έπρεπε να αντέξω γιατί ήταν για τον Άλκη. Έπρεπε να αντέξω και να είμαι παρούσα. Ήθελα να μάθω κι εγώ τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ. Να ακούσω έστω μια αλήθεια που πιστεύω ότι δεν ακούστηκε κάποια αλήθεια. Αυτό πιστεύω.
Αριστείδης Καμπανός: Ουσιαστικά η Μελίνα κράτησε τη στάση που έπρεπε να κρατήσω εγώ. Δηλαδή στο δικαστήριο, ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος, πλην στη μαρτυρία της ιατροδικαστού. Όλος αυτός ο αγώνας ήταν και αγώνας δικός μας, δηλαδή το να μπορέσουμε να σταθούμε μέσα στο δικαστήριο και να δείξουμε και με τη στάση μας το πόσο κακό μας έκανε αυτό, το πόσο κακό έκαναν στην οικογένειά μας. Η Μελίνα κράτησε την στάση αυτή που έπρεπε και ήταν το στήριγμά μου.
Μελίνα Κακουλίδου: Φυσικά και οι δύο μαζί… έπρεπε.
Αριστείδης Καμπανός: Όλος ο δικαστικός αγώνας ήταν και για εμάς ένας Γολγοθάς, πρέπει να το καταλάβετε. Ήταν πολύ δύσκολο. Ήταν κάποιες στιγμές που δεν άντεξα κι εγώ μέσα στο δικαστήριο που αντέδρασα, που αντέδρασε.
Εν αναμονή του Εφετείου, στη δικαστική απόφαση για τους 12, ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης άσκησε έφεση, θεωρώντας ότι δεν έπρεπε το δικαστήριο να αλλάξει τη βασική κατηγορία. Γι’ αυτό στο Εφετείο οι 10 νεαροί θα δικαστούν πάλι για ανθρωποκτονία με άμεσο δόλο και μόνο οι δύο για συνέργεια.
Ερώτηση: Το δικαστήριο τέλειωσε. Ωστόσο μπροστά σας έχετε ακόμη έναν δικαστικό Γολγοθά, είναι το Εφετείο.
Μελίνα Κακουλίδου: Είναι το Εφετείο. Μέχρι τότε πρέπει να πάρουμε δυνάμεις. Ό,τι ορίζει η νομική οδός. Αυτό θα ακολουθήσουμε.
Αριστείδης Καμπανός: Ναι, υπάρχει και η συνέχεια με το Εφετείο. Περιμένουμε και πιστεύουμε ότι το Εφετείο θα κάνει θα πράξει το έργο του.
Ερώτηση: Δεν σας τρομάζει ότι θα αναγκαστείτε να ξαναζήσετε αυτές τις στιγμές;
Αριστείδης Καμπανός: Σίγουρα, σίγουρα θα είναι δύσκολο κομμάτι, το οποίο όμως πρέπει να το ξεπεράσουμε όπως περάσαμε και το υπόλοιπο, το προηγούμενο κομμάτι του δικαστηρίου. Θα τα καταφέρουμε.
Μελίνα Κακουλίδου: Σίγουρα θα είναι κάτι πολύ επώδυνο. Αλλά πρέπει να αντέξουμε, πρέπει να αντέξουμε. Για τον Άλκη. Αυτό είναι που μας δίνει δύναμη, ο Άλκης.
Ερώτηση: Βγήκε ως εισαγγελέας Εφετών και άσκησε έφεση ύστερα από αίτημα δικό σας, και το βασικότερο από όσα λέει είναι ότι αυτό που έγινε κατά την άποψή του ήταν ανθρωποκτονία άμεση, με άμεσο δόλο και όχι με ενδεχόμενο, όπως αποφάσισε το δικαστήριο. Εσείς τι λέτε γι’ αυτό;
Αριστείδης Καμπανός: Λέω ό,τι είπε ο εισαγγελέας. Συμφωνούμε, ότι ουσιαστικά έπραξε το καθήκον του ο εισαγγελέας έτσι ώστε οι κατηγορούμενοι, οι καταδικασθέντες, οι δολοφόνοι του Άκη να πάρουν αυτό που τους αξίζει.
Μελίνα Κακουλίδου: Υπήρχε δόλος. Δεν ήταν κάτι τυχαίο. Υπήρχε δόλος. Φυσικά, συμφωνούμε με τον εισαγγελέα, αυτό ζητήσαμε από την αρχή, ότι υπήρχε δόλος σε όλη αυτή τη θηριωδία.
Ερώτηση: Ότι ήταν δολοφονική επίθεση δηλαδή; Αυτό πιστεύετε;
Μελίνα Κακουλίδου: Αυτό ακριβώς. Ήταν όλα προσχεδιασμένα, από όσα ακούσαμε και εισπράξαμε μέσα στο δικαστήριο.
Αριστείδης Καμπανός: Ο δόλος είναι άμεσος δόλος και όχι ενδεχόμενος δόλος, όπως ήταν η αρχική απόφαση του δικαστηρίου.
Αριστείδης Καμπανός: Δεν υπάρχουν μαγικά ραβδιά και μαγικές λύσεις. Ξαφνικά να αλλάξει όλο το πλαίσιο του ποδοσφαίρου μας, οι φίλαθλοι, οι οπαδοί. Νομίζω ότι έχουν γίνει κάποιες σωστές κινήσεις και από την πλευρά της πολιτείας αλλά και από την πλευρά του κόσμου. Και η ένδειξη συμπαράστασης που δεχθήκαμε όλο αυτό το χρονικό διάστημα δείχνει ότι κάτι αλλάζει ρε παιδί μου, κάτι αλλάζει. Σίγουρα υπάρχουν ανεγκέφαλοι. Αυτοί που θα σκεφτούν να διαπράξουν πράξεις βίας…Για τα ποδοσφαιρικά, για τα αθλητικά και όλα αυτά εδώ πέρα… Και η σωστή δικαστική απόφαση που πάρθηκε στο πλαίσιο της δικαίωσης, όχι της δικιάς μας, αλλά όλης της κοινωνίας, θα φοβίσει και θα τους κάνει να ξανασκεφτούν… δηλαδή η αυστηρότητα της τιμωρίας να βοηθήσει να μην ξαναεμφανιστούν τέτοια φαινόμενα.
Μελίνα Κακουλίδου: Πρέπει να ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει μέσα από το σχολείο, μέσα από την τοπική κοινωνία, τους συλλόγους, τις δράσεις. Όλη η κοινωνία θέλει να αλλάξει κάτι.
Ερώτηση: Αν γίνει αυτό και αν πραγματικά αλλάξουν τα πράγματα, θα σας ηρεμήσει έστω λίγο την ψυχή;
Αριστείδης Καμπανός: Ναι. Ναι, φυσικά. Έγραψα στο σπιτάκι του Άλκη αλλά και στο μνήμα «αχτίδα φωτός για ένα καλύτερο μέλλον». Να αλλάξουμε σαν κοινωνία. Να αλλάξουμε.
Μελίνα Κακουλίδου: Να μπει ένα τέλος στην παράλογη βία. Η βία που ένιωσε το παιδί μου εκείνο το βράδυ ήταν κάτι παράλογο, κάτι αναίτιο. Όχι άλλη ατιμωρησία. Γιατί πιστεύω ότι εάν υπάρξουν αυστηρές ποινές για κάθε έγκλημα, ο καθένας θα αρχίσει πλέον να σκέφτεται και τις συνέπειες. Εφόσον πάω να κάνω κάτι παράνομο σε βάρος του άλλου, θα ξέρω ότι αυτό έχει αυστηρές συνέπειες.
Ερώτηση: Όταν ακούτε για ένα περιστατικό, είτε συμβαίνει στην Αθήνα είτε στη Θεσσαλονίκη οπαδικής βίας, πώς νιώθετε εκείνη τη στιγμή;
Μελίνα Κακουλίδου: Συγκλονιστικό. Απλώς διαβάζω τους τίτλους. Δεν έχω κουράγιο να το προχωρήσω παρακάτω. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν μετά τον Άλκη να επαναλαμβάνονται τα ίδια γεγονότα.
Αριστείδης Καμπανός: Με κάνει να λυπάμαι, να λυπάμαι για αυτά τα παιδιά που συνεχίζουν. Ουσιαστικά χρειάζεται μια καινούργια ηθική διαπαιδαγώγηση όλης της ελληνικής κοινωνίας, ξεκινώντας όμως πρώτα από τα παιδιά. Πρώτα από τα παιδιά. Αυτοί είναι οι δέκτες. Εμείς πρέπει να γίνουμε οι πομποί ή η εκπομπή των καλών μηνυμάτων και τα παιδιά οι δέκτες να δεχτούν αυτά τα μηνύματα. Μόνο έτσι πιστεύω ότι θα αλλάξουμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν όχι μιλώντας συνέχεια, αλλά δίνοντας το παράδειγμα. Με το παράδειγμα μαθαίνουν τα παιδιά. Άρα πρέπει εμείς οι μεγάλοι να δώσουμε το παράδειγμα ότι είμαστε σωστοί άνθρωποι, σωστοί φίλαθλοι, σωστοί στην εργασία μας και έτσι θα μάθουν τα παιδιά και με αυτό τον τρόπο θα υπάρξει καινούργια ηθική διαπαιδαγώγηση όλης της ελληνικής κοινωνίας.
Ερώτηση: Εάν ύστερα από χρόνια κάποιοι από αυτούς τους κατηγορούμενους αποφυλακιστεί και τους βρείτε μπροστά σας τι θα τους πείτε;
Μελίνα Κακουλίδου: Δεν έχω φτάσει μέχρι εκεί.
Αριστείδης Καμπανός: Εγώ το είχα πει και δεν αλλάζω αυτό που είπα. Θα τους πω ότι λυπάμαι που δεν γνώρισαν τον Άλκη. «Θα γινόταν ο καλύτερος φίλος σας.» Αυτό. Και αν τυχόν έχουν συνείδηση και κάποιες τύψεις συνειδήσεως, αν τους κατατρέχουν σαν Ερινύες, μπορούν να ζητήσουν συγνώμη στο μνήμα του Άλκη και σίγουρα θα τη δεχθεί.
Ερώτηση: Μου είπατε πριν ότι δεν το πιστεύατε γιατί ο Άλκης ήταν ένα παιδί που δεν έμπλεκε ποτέ σε καυγά. Και θα σας ρωτήσω τι παιδί ήταν ο Άλκης;
Μελίνα Κακουλίδου: Γεμάτος αγάπη απέναντι στους γονείς του, στην αδερφή του, στους φίλους του, ήξερε να δίνει. Δεν υπάρχουν λόγια για τον Άλκη. Γι’ αυτό και απέκλεισα από την πρώτη στιγμή το γεγονός ότι το παιδί μου έχει μπει σε μια συμπλοκή.
Ερώτηση: Πως ήταν σαν φίλος;
Μελίνα Κακουλίδου: Ο καλύτερος. Δοτικός, αγαπούσε, σεβόταν, έδινε. Απ’ ό,τι μου μεταφέρουν τα παιδιά, όποτε πήγαινε να ξεσπάσει μια φασαρία έμπαινε στη μέση ο Άλκης και προσπαθούσε να λύσει το θέμα της φασαρίας. Μου μετέφεραν ένα χαρακτηριστικό από το Λύκειο… Υπήρχε μια διαφωνία, έντονη διαφωνία ανάμεσα στα παιδιά της Τρίτης Λυκείου. Και επεμβαίνει ο Άλκης και τους λέει «Σταματήστε. Θα λύσουμε τις διαφορές μας με επιχειρήματα.» Ήταν ένα πάρα πολύ χαρούμενο παιδί, χωρίς εγωισμό. Δεν κρατούσε πίσω. Δοτικός πάρα πολύ, πάρα πολύ δοτικός. Στο σπίτι που νοικιάσαμε στη Θεσσαλονίκη, έμενε μόνος του. Μας ζήτησε να του αγοράσουμε μια μεγάλη τηλεόραση για να έρχονται τα παιδιά να βλέπουν τους αγώνες, να μην βγαίνουν έξω στα μαγαζιά, και είχε πει στους φίλους του «Εδώ είναι το σπίτι της παρέας». Δεν είπε το δικό μου σπίτι, είπε το σπίτι της παρέας… για να μοιράζεται, για να δίνει. Δεν έβγαιναν έξω να πάνε σε μαγαζιά για τέτοια πράγματα.
Αριστείδης Καμπανός: Ήθελε επίσης από τον πρώτο καιρό να φιλοξενήσει και παιδιά, φίλους του οι οποίοι είχαν οικονομικό πρόβλημα και «μπαμπά μπορώ για 1-2 μήνες να τους φιλοξενήσω;»
Μελίνα Κακουλίδου: Και να βοηθήσει.
Ερώτηση: Θέλω να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση. Αν είχατε τη δυνατότητα, στον καθένα που ζει σε αυτή τη χώρα, σε έναν άνθρωπο γνωστό, σε έναν άνθρωπο ξένο, να του μιλήσετε για το παιδί σας και να του πείτε πώς ήταν ο Άλκης, τι θα θέλατε να του πείτε και τι θα θέλατε να κρατήσει, τι θα θέλατε να μείνει;
Αριστείδης Καμπανός: Κι αυτά εδώ πέρα, αυτά να μεταδώσουν. Αυτό να πάρουνε. Αυτά. Αυτά εδώ πέρα είναι που θα μας πάνε μπροστά σαν κοινωνία, σαν ανθρώπους. Αξιοπρέπεια.
Ο Ντικ Χόιτ είναι μάλλον άγνωστος στο ευρύ κοινό. Άγνωστος σε όσους γνωρίζουν τους λαμπερούς σταρ της τηλεόρασης, άγνωστος στους ίδιους τους διάσημους, άγνωστος στους πολιτικούς. Τον ξέρει όμως αυτός που πρέπει, ο γιος του Ρικ. Και αυτό του αρκεί…
Η απίστευτη ιστορία των Χόιτ θα μπορούσε να είναι η περιγραφή του χρονικού της θέλησης. Θα μπορούσε να είναι ο ορισμός της αγάπης και της αφοσίωσης ενός γονιού στο παιδί του. Θα μπορούσε να είναι ένα παράδειγμα για όσους άκουσαν κοντά τους το κλάμα ενός μωρού.
Ακόμα και αν δεν είναι το δικό τους. Θα μπορούσε ακόμα να είναι και ένα ξυπνητήρι συνείδησης για αυτούς που παρκάρουν τα πολυτελή αυτοκίνητά τους στις ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν στα πεζοδρόμια για να βοηθούν τη μετακίνηση σε όσους είναι καθηλωμένοι σε αναπηρικά καροτσάκια.
Η ατυχία στη γέννα
Στις 16 Ιανουαρίου του 1962, σε ένα νοσοκομείο της Μασαχουσέτης, η Τζούντη Χόιτ βίωσε τη χειρότερη εμπειρία που θα μπορούσε να ζήσει μία επίδοξη μητέρα. Η γέννα ήταν δύσκολη, καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου, σταματώντας την αιμάτωση του εγκεφάλου τα πρώτα κρίσιμα λεπτά της ζωής του.
Τελικά το αγοράκι έζησε, όμως διαγνώστηκε με εγκεφαλική παράλυση και όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του, δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Η ολιγόλεπτη αυτή στέρηση του οξυγόνου κατέστρεψε το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού.
Οταν το μωρό έγινε εννέα μηνών και οι γονείς συνειδητοποίησαν πως ήταν τετραπληγικός, οι γιατροί τους πρότειναν να εγκλείσουν τον Ρικ σε ίδρυμα, όπου θα τύγχανε της καλύτερης δυνατής φροντίδας και συγγενείς προέτρεπαν τους γονείς να ακούσουν τους γιατρούς. Ο πατέρας όμως δεν άκουσε κανέναν. Είχε άλλα σχέδια. Από τότε, 46 χρόνια τώρα, τρέχει κάθε πρωί μαζί με το παιδί του στους δρόμους της αγάπης. Έχουν ταξιδέψει μαζί όλο τον κόσμο, έχουν τρέξει σε όλους τους μαραθώνιους.
Ο Dick Ηοyt και η σύζυγός του Judie αποφάσισαν να πολεμήσουν για να μη μεγαλώσει το παιδί τους σε ιδρύματα. Και ας έλεγαν οι γιατροί ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να μιλήσει ή να περπατήσει.
Κάθε εβδομάδα πήγαιναν τον Ρικ στο Νοσοκομείο Παίδων της Βοστώνης, όπου συναντούσαν έναν γιατρό που τους ενθάρρυνε να συμπεριφέρονται στον Ρικ όπως και σε κάθε άλλο παιδί. Η μητέρα του, Judy, περνούσε ώρες κάθε μέρα διδάσκοντάς του το αλφάβητο με χαρτόνια και σημειώματα σε κάθε αντικείμενο του σπιτιού. Σύντομα, ο Ρικ έμαθε το αλφάβητο.
H εφεύρεση
Όταν ο Ρικ έγινε 11 ετών, οι γονείς του τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί. Μόλις ο επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί, τους είπε: «Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!» «Σας παρακαλώ, μιλήστε του. Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!» είπε, ο πατέρας. Ο καθηγητής διηγήθηκε στον Ρικ ένα ανέκδοτο και εκείνος γέλασε.
Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Ρικ με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε έναν κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή. Μια μέθοδος που μέχρι σήμερα έχει βγάλει αρκετές ψυχές από τη σιωπή τους. Η πρώτη του φράση ήταν «Go Bruins», το σύνθημα δηλαδή που λένε οι οπαδοί της ομάδας χόκεϊ Boston Bruins. Με αυτήν τη συσκευή, του δόθηκε η δυνατότητα να φοιτήσει για πρώτη φορά σε δημόσιο σχολείο.
Πώς ξεκίνησαν όλα
Το 1977, όταν ήταν 15 ετών, ένας συμμαθητής του Ρικ τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του. Όταν ο γιος γύρισε στο σπίτι, είπε στον πατέρα του: «Μπαμπά, θέλω να τρέξουμε για τον Steve». Ήθελε να αποδείξει ότι η ζωή συνέχιζε ανεξάρτητα από την αναπηρία. Ο πατέρας σάστισε. Δεν είχε τρέξει ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο και επιπλέον ήταν 37 ετών. Πώς θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για οκτώ ολόκληρα χιλιόμετρα; Το δοκίμασαν. Και τα κατάφεραν!
«Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!». Από τότε όλα άλλαξαν για τον πατέρα που αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε. Άρχισαν εντατική προπόνηση και δυο χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός. Το μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979. Έτρεξαν και τερμάτισαν!
Ομάδα Χόιτ
Μέχρι σήμερα οι Χόιτ είχαν διαγωνιστεί σε 1108 αγώνες, περιλαμβάνοντας 72 μαραθώνιους και 6 τρίαθλα Ironman (κολύμπι 4km / ποδήλατο 180km / τρέξιμο 42km). Για την κολύμβηση, ο Dick δένει ένα σκοινί στο σώμα του για να τραβήξει τον Ρικ σε μια βάρκα. Για την ποδηλασία, ο Ρικ κάθεται μπροστά σε ένα ειδικό ποδήλατο tandem. Για το τρέξιμο, o πατέρας σπρώχνει το γιο σε αναπηρική καρέκλα.
Έχουν πάρει μέρος στο μαραθώνιο της Βοστώνης (Boston Marathon) 32 φορές. Το 2013 δεν τερμάτισαν, όταν δυο βόμβες εξερράγησαν κοντά στην γραμμή τερματισμού και οι αγώνες διακόπηκαν, χωρίς όμως να τραυματιστούν. Στις 21 Απριλίου 2014 οι Χόιτ ολοκλήρωσαν των μαραθώνιο της Βοστώνης του 2014, έχοντας ανακοινώσει ότι θα είναι ο τελευταίος τους
Πριν από λίγα χρόνια, σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Χόιτ ρώτησαν το γιο, μετά απ’ όλα αυτά, τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Ρικ έγραψε στον υπολογιστή: «Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ».
Σήμερα ο πατέρας είναι 75 ετών και ο γιος του 53. O Ντικ Χόιτ είναι ο πατέρας του αιώνα.
Σε συστράτευση κατά της αθλητικής βίας καλεί ο πατέρας του αδικοχαμένου Άλκη Καμπανού, Αριστείδης, που αποφάσισε να είναι υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο του Απόστολου Τζιτζικώστα, στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές.
Ο Αριστείδης Καμπανός, μιλώντας στο Metropolis 95,5 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για να «βάλουμε μυαλό στην ελληνική κοινωνία». Ο ίδιος θέλει να δώσει σκληρή μάχη κατά της βίας στον αθλητισμό.
«Θεωρώ ότι έχω πράξει αυτό που πίστευα και πιστεύω ότι κάνω σωστά, σε έναν αγώνα κατά της βίας. Έκανα το αυτονόητο γιατί ουσιαστικά αυτή την οπαδική βία τα τελευταία χρόνια την βιώνουμε σε πολλές φάσεις και πρέπει να συστρατευτούμε όλοι μας ενάντια σε αυτό που έχει γίνει μάστιγα σε αυτή την κοινωνία», δήλωσε.
Σύμφωνα με τον κύριο Καμπανό, το φαινόμενο της οπαδικής βίας δεν αφορά μόνο τα θύματα. «Πρέπει η πολιτεία, οι παράγοντες, οι φίλαθλοι που αγαπάνε την ομάδα τους, οι δημοσιογράφοι, όλοι. Να σκύψουμε στο πρόβλημα και να γιατρέψουμε το κακό απόστημα του ποδοσφαίρου» δηλώνει χαρακτηριστικά.
Σχετικά πάλι με την επιλογή του να σταθεί πλάι στον Απόστολο Τζιτζικώστα σημειώνει πως «υπέβαλα την πρότασή μου στον κύριο Τζιτζικώστα, ενστερνιζόμενος τις απόψεις του για την καταπολέμηση τη βίας». Στο ίδιο πλαίσιο ανέφερε ότι κοινός σκοπός είναι η εξυγίανση στον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. «Ο αθλητισμός ενώνει και δεν σκοτώνει».
Ακόμα, για τον φιλικό αγώνα ανάμεσα στον Άρη και τον ΠΑΟΚ που επρόκειτο να διεξαχθεί στη μνήμη του 19χρονου Άλκη, υποστηρίζει πως ίσως δεν ήταν «ώριμες οι καταστάσεις. Πιστεύω ότι στο μέλλον θα γίνει, θα ήθελα να παρευρεθώ και να είμαι αγκαλιασμένος με τους υγιείς φιλάθλους του Άρη και του ΠΑΟΚ. Να αποδείξουμε ότι το ποδόσφαιρο είναι κομμάτι του αθλητισμού που ενώνει».
Η φωτογράφος Ντέλια Μπλάκμπερν έζησε μια όμορφη στιγμή, ενώ φωτογράφιζε το γάμο ενός ζευγαριού στο Οχάιο των ΗΠΑ
Ο Τοντ Μπάκμαν, ο πατέρας της νύφης, έφερε την κόρη του μέχρι την αρχή του διαδρόμου, αλλά στη συνέχεια ξαφνικά σταμάτησε.
Καθώς όλοι ήταν σε σύγχυση με την κίνηση του, περπάτησε μέχρι τον πατριό της κόρης του και άρπαξε το χέρι του.
Τότε μόνο ο πατριός συνειδητοποίησε τι συνέβαινε …
«Ο Τόντ άπλωσε το χέρι του, άρπαξε τον πατριό της Μπρίτανι και τον τράβηξε στο διάδρομο για να παραδώσουν μαζί την κόρη τους στον σύζυγό της. Δεν υπήρχε κανείς που να μην δάκρυσε. Μαζί και εγώ», έγραψε η Ντέλια στο Facebook.
Η Ντέλια όταν τελείωσε η τελετή ζήτησε από τον Τόντ να της μιλήσει για αυτό που έκανε.. «Έχει βοηθήσει και αυτός να μεγαλώσει η κόρη μου σωστά. Για αυτό έπρεπε να έρθει και να περπατήσει μαζί μας στο διάδρομο», ήταν η απάντηση του.
«Εμείς φτιάχνουμε τις οικογένειες.. κάντε το για τα παιδιά σας και όχι για το «Εγώ σας»… Συγχαρητήρια Τόντ Μπάκμαν που έδειξες στο παιδί σου τι σημαίνει πραγματικά αληθινή αγάπη.. αγάπη για το παιδί σου».
Ο Βίκτορ Κναβς μοιάζει πάρα πολύ με το σύζυγο της κόρης του, τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
Οι γονείς της Μελάνια Τραμπ επισκέφθηκαν την κόρη τους και οι χρήστες του διαδικτύου παρατήρησαν μια μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στο μπαμπά της Μελάνια και τον Ντόναλντ Τραμπ.
Κατεβαίνοντας από το προεδρικό αεροσκάφος μαζί με τη γυναίκα του, Αμαλίγια, όλα από τις εκφράσεις του προσώπου του μέχρι το κούρεμά του, μας θύμισαν κάτι πολύ οικείο.
Επίσης, ο Βίκτορ έχει περίπου την ίδια ηλικία με τον 71χρονο Ντόναλντ Τραμπ, αφού είναι 73 ετών.
Φυσικά, αυτό δε θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστο από τον κόσμο του διαδικτύου και του Twitter, με ένα χρήστη να σχολιάζει: “Έχουν ακόμα και τα ίδια μικρά χέρια. Θα μπορούσε να είναι ο αντικαταστάτης του Τραμπ!”
“Είμαι μητέρα ενός κοριτσιού 4,5 ετών. Η σχέση με τον πατέρα της διαρκεί 8,5 χρόνια, δεν έχουμε παντρευτεί και δεν έχει αναγνωρίσει το παιδί. Ο πατέρας της κόρης μου έχει άλλη οικογένεια δίχως παιδιά και χωρίς την πιθανότητα να αποκτήσει στο μέλλον με την σύζυγο του. Η σχέση έχει διαρκέσει τόσα χρόνια λόγω των υποσχέσεων του ότι θα πάρει διαζύγιο και θα αναγνωρίσει το παιδί μας. Όμως όλες οι υποσχέσεις του έχουν μείνει ανεκπλήρωτες. Από κοινού συμφωνήσαμε ότι στο περιβάλλον το δικό μου και δη στις συναναστροφές με άλλους γονείς από τον παιδικό σταθμό θα λέμε ότι είμαστε σε διάσταση και στο παιδί έχουμε πει και εξακολουθούμε να λέμε ότι ο μπαμπάς είναι στη δουλειά. Ο ίδιος μας επισκέπτεται 2-3 φορές την εβδομάδες άλλοτε λιγότερο άλλοτε περισσότερο, εξαρτάται από τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις και συμπεριφερόμαστε σαν “κανονική” οικογένεια και “κανονικό” ζευγάρι ενώπιον του παιδιού.
Ωστόσο, το παιδί έχει μεγαλώνει και εκφράζει διαρκώς απορίες όπως γιατί ο μπαμπάς έχει διαφορετικό όνομα από εμένα, γιατί δεν κοιμάται στο σπίτι, γιατί δεν του τηλεφωνεί όποτε η ίδια το έχει ανάγκη, γιατί ο μπαμπάς δεν παντρεύεται την μαμά κτλ. Μέχρι στιγμής η δικαιολογία της δουλειάς του μπαμπά έχει αποτέλεσμα, πολύ φοβάμαι όμως ότι ο χρόνος θα με προλάβει και δεν θα έχω απαντήσεις για το παιδί μου, όπως κι εγώ η ίδια. Πρέπει να πω στην κόρη μου ότι ο μπαμπάς της έχει άλλη οικογένεια; Πρέπει να της πω ότι έχει το δικό μου επώνυμο; Θα αντιμετωπίσει το παιδί αυτή την απόρριψη; Εγώ η ίδια δυσκολεύομαι με όλη αυτή την κατάσταση πόσο μάλλον το παιδάκι μου. θα ήθελα να ρωτήσω εάν πρέπει και πώς πρέπει να πω στην κόρη μου ότι ο πατέρας της είναι παντρεμένος με άλλη γυναίκα και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάει ποτέ στο σπίτι του ή στην δουλειά του και να γνωρίσει τους συγγενείς της από την πλευρά του μπαμπά της. Δυστυχώς και από την δική μου πλευρά δεν έχει ξαδέλφια ή άλλους συγγενείς, η οικογένεια μας είναι εγώ και το παιδί και κάποιες φίλες μου”
Απαντά η ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας, κυρία Αλεξάνδρα Καππάτου
Αγαπητή φίλη,
Έχετε άθελά σας εμπλέξει το παιδί σε μια σύνθετη και ιδιόμορφη κατάσταση. Ενδεχομένως αυτό συμβαίνει επειδή εσείς η ίδια δυσκολεύεστε να τη διαχειριστείτε.
Αναφέρεστε με κατηγορηματικό τρόπο , στο γεγονός ότι το παιδί δεν θα γνωρίσει ποτέ την οικογένεια του πατέρα και τους συγγενείς του, δηλαδή ο πατέρας αυτός θα συνεχίσει να ζει μέσα στο ψέμα του, που για κάποιους λόγους δεν θέλει να αλλάξει.
Αναλογιστείτε που σας βοηθά αυτή η κατάσταση πχ. για να διατηρηθεί η επαφή του παιδιού με το πατέρα, για να έχετε εσείς ένα σύντροφο , για να καλύπτετε τις ενοχές σας που φέρατε ένα παιδί στο κόσμο μόνη σας , για να σας στηρίζει οικονομικά κα.
Ξεκαθαρίσετε μέσα σας τι θέλετε και τι μπορείτε να περιμένετε από αυτό τον άνδρα , τι σας δίνει τελικά και αν είστε ικανοποιημένη με αυτό. Κατόπιν οφείλετε στον εαυτό σας και στο παιδί σας να πάρετε τις αποφάσεις για τη ζωή σας. Για αυτό θα δείτε πρώτα το δικό σας κομμάτι και μετά θα πάτε στο θέμα του παιδιού. Εξάλλου η σχέση του παιδιού με το πατέρα δεν εξαρτάται απαραίτητα από τη σχέση τη δική σας μαζί του.
Η κόρη σας ενδεχομένως να έχει δυσκολίες μεγαλώνοντας όχι επειδή την φέρατε στη ζωή εκτός του πλαισίου του γάμου, αλλά κυρίως γιατί έχει ένα πατέρα που δεν ήταν διατεθειμένος να την κάνει επίσημο μέλος στη ζωή του , που συνέχεια την έκρυβε που δεν αναλάμβανε τις ευθύνες του , που της στέρησε το δικαίωμα να είναι περήφανη για αυτόν. Το παιδί θα καταλογίσει και σε σας ευθύνες γιατί μεγάλωνε μέσα στο ψέμα. Είναι σε μια ηλικία που έχει αρχίσει να σας κάνει ερωτήσεις για το πατέρα της όπως γιατί δεν μένει μαζί σας, γιατί δεν τον βλέπει κάθε μέρα, που μένει τις άλλες μέρες , αν την αγαπά κα . Η θλίψη, η ανησυχία , ο θυμός για τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σας , χωρίς να το θέλετε μεταφέρονται στο παιδί σας , που αντιλαμβάνεται ότι κάτι συμβαίνει το οποίο σας στενοχωρεί . Πιθανά πιστεύει ότι η ίδια δεν κάνει κάτι καλά και ίσως αισθάνεται ενοχή για την λύπη σας. Οφείλετε λοιπόν να της δώσετε ειλικρινείς απαντήσεις στα πλαίσια πάντα όσων μπορεί να αντιληφθεί.
Η αλήθεια είναι η ραχοκοκαλιά στη σχέση με τα παιδιά μας πρέπει όμως να λέγεται με τρόπο που να γίνεται κατανοητός από το παιδί με οδηγό πάντα το στάδιο της ανάπτυξής του , τα βιώματα και την ωριμότητά του .
Να την ενημερώσετε αρχικά με απλό και γλυκό τρόπο σχετικά με την ιστορία της οικογένειάς σας , αφού όμως πρώτα τα έχετε ξεδιαλύνει μέσα σας και έχετε συνεννοηθεί με τον πατέρα της. Θα της πείτε ότι με το πατέρα της αγαπιόσασταν πολύ , μείνατε λοιπόν έγκυος και νιώσατε μεγάλη χαρά που την αποκτήσατε ,ήταν το δώρο της ζωής σας , το ίδιο και για το πατέρα της . Από τότε μέχρι τώρα είστε μαζί και θα συνεχίσετε να είστε και να περνάτε καλά. Ο πατέρας της δεν έμεινε μαζί σας γιατί είχε ένα άλλο σπίτι (σ αυτό το σημείο αν θέλετε της λέτε ότι έμενε με μια άλλη κυρία με την οποία είναι παντρεμένος) όμως έρχεται για να την βλέπει όσο πιο συχνά μπορεί. Θα την διαβεβαιώσετε ότι την αγαπάτε πολύ και οι δυο γονείς. Θα της τονίσετε ότι δεν ευθύνεται η ίδια που δεν μένετε μαζί με το μπαμπά αλλά αυτά συμβαίνουν στις σχέσεις των μεγάλων κάποιες φορές.
Αυτές είναι κάποιες πρώτες σκέψεις που προσεγγίζουν σε μεγάλο βαθμό την αλήθεια σας. Θα ακολουθήσουν διάφορες ερωτήσεις από το παιδί στις οποίες απαραίτητα θα πρέπει να απαντήσετε. Γι’ αυτό ο χρόνος που θα προχωρήσετε στην ενημέρωση θα εξαρτηθεί από το πότε θα είστε έτοιμη εσείς , ποια θα είναι η στάση του πατέρα , τι ευθύνες θα αναλάβει κλπ. Το παιδί είναι πραγματικότητα, πρέπει λοιπόν να προχωρήσει αρχικά τουλάχιστον στην αναγνώρισή του και σε επόμενη φάση ας αποφασίσει για την ενημέρωση της συζύγου του . Θεωρώ όμως απαραίτητο για ένα τόσο σοβαρό θέμα να απευθυνθείτε σε ψυχολόγο γιατί παρά τη καλή μας θέληση τόσο σημαντικά θέματα δεν επιλύονται μέσα στα περιορισμένα πλαίσια ενός μηνύματος.
Καλησπέρα σας. Με λένε ας πούμε Μαργαρίτα και είμαι ανύπαντρη μητέρα μιας κορούλας 4 ετών σήμερα. Αποφάσισα να μιλήσω για την ιστορία μου και να συμβουλεύσω τους αναγνώστες σας να προσέχουν ποιούς ανθρώπους επιλέγουν για σύντροφο ζωής.
Με τον μπαμπά της κόρης μου γνωριστήκαμε στην εταιρία του όταν πήγα να πιάσω δουλειά σαν γραμματέας. Στην αρχή με φλέρταρε διακριτικά μετά πιο έντονα και δεν άργησα η στιγμή που γίναμε ζευγάρι. Πολύ γρήγορα ανέλαβα τη διαχείριση όλης της εταιρίας και σύντομα συζήσαμε. Ήταν τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής μου, πίστευα πως είχα βρει κυριολεκτικά το άλλο μου μισό. Έρωτας, πάθος, χημεία στο σπίτι και στη δουλειά, ταξίδια, βόλτες στη θάλασσα, ό,τι μπορεί να ονομάσει κάποιος ευτυχία, εγώ το είχα κοντά του. Ήταν ο άντρας της ζωής μου.
Μετά από 2 χρόνια σχέσης έμεινα έγκυος. Είχα σοβαρή αποκόλληση και έπρεπε να είμαι και τους 9 μήνες στο κρεβάτι γι αυτό και αποφασίσαμε να γίνει ο γάμος μαζί με τη βάφτιση του μωρού. Επειδή όμως η δουλειά δεν μπορούσε να περιμένει, ο σύντροφός μου πήρε μια κοπέλα στη θέση μου μέχρι να γεννήσω και να γυρίσω στην εταιρία. Τους πρώτους μήνες της έδινα οδηγίες από το τηλέφωνο και της είχα πει ότι ήθελε να με έπαιρνε. Πράγματι το πρώτο καιρό με έπαιρνε συνέχεια. Κάποια στιγμή σταμάτησε απότομα. Όταν ρώτησα τον σύντροφό μου γιατί σταμάτησε να με παίρνει η καινούρια υπάλληλος και αν είναι όλα εντάξει στο γραφείο, μου είπε “Ναι μια χαρά” και άλλαξε θέμα. Δεν έδωσα σημασία.
Γέννησα μια υπέροχη κορούλα και όλα ήταν μαγικά. Ήμασταν τρισευτυχισμένοι. Ο σύντροφός μου έλειψε δυο βδομάδες από το γραφείο και μας βοηθούσε σε όλα. Ήμουν σίγουρη πως θα γινόταν υπέροχος πατέρας. Την άλλαζε, την έκανε μπάνιο, τη νανούριζε, δεν είχα ούτε μια υπόνοια πως λίγους μήνες μετά θα εγκατέλειπε εμένα και ειδικά το παιδί μας. Ξεκινήσαμε να κανονίζουμε τη βάφτιση και το γάμο. Ήταν κάπως μαγκωμένος, προβληματισμένος, αλλά δεν έδωσα σημασία πίστευα πως ήταν από το άγχος των οικονομικών και της δουλειάς.
Άρχισε να αργεί τα βράδια και πολλές φορές να “εξαφανίζεται” μέσα στην ημέρα. Τον έπαιρνα πχ στο γραφείο και δεν απαντούσε ούτε αυτός ούτε η υπάλληλός του που υποτίθεται ότι σήκωνε το τηλέφωνο. Όταν επέστρεφε σπίτι χανόταν στις σκέψεις του. Τον ρωτούσα τί είχε, τίποτα έλεγε. Με το παιδί σταμάτησε να ασχολείται, όλη μέρα ήταν με ένα κινητό στο χέρι. Ειδικά τα Σαββατοκύριακα που κάναμε δουλειές, σούπερ μάρκετ, παιδική χαρά τη μικρή κλπ. με ένα κινητό στο χέρι. Όταν τον ρωτούσα τί γινόταν, μου έλεγε πως είχε πέσει πολύ δουλειά στο γραφείο. Τα βράδια δεν κοιμόταν, καθόταν στον υπολογιστή μέχρι αργά. Έχανα τον πατέρα του παιδιού μου και δεν ήξερα γιατί.
Οι ετοιμασίες του γάμου συνεχίζονταν κανονικά. Βρήκα νυφικό, εκείνος βρήκε κοστούμι, παραγγείλαμε μπομπονιέρες, στείλαμε προσκλητήρια, βρήκαμε και νονά, όλα καλά πίστευα. Μια μέρα πρίν το γάμο, έφυγε από το σπίτι πανικόβλητος δήθεν γιατί είχε ξεχάσει κάποια πολύ σημαντικά χαρτιά στο γραφείο. Μετά από δύο ώρες με πήρε τηλέφωνο και μου είπε κλαίγοντας πως δεν μπορούσε να με παντρευτεί. Πώς ήταν ερωτευμένος με άλλη και με ντρεπόταν. Έπαθα νευρικό κλονισμό.
Ευτυχώς είχα τους γονείς μου κοντά μου και για λίγο καιρό μου πρόσεχαν το παιδί όσο εγώ ήμουν ράκος. Ο γάμος και η βάφτιση φυσικά δεν έγιναν. Μια βδομάδα μετά με πήρε ο δικηγόρος του γιατί ήθελε να πάρει τα πράγματά του από το σπίτι μου (ευτυχώς το σπίτι είναι δικό μου γιατί ήταν ικανός να μας πετάξει έξω). Δεν ήμουν καθόλου σε ψυχολογική κατάσταση να το διαχειριστώ και ζήτησα να συνεννοηθεί με το δικηγόρο μου και να ανακατευτώ στη διαδικασία όσο το δυνατόν λιγότερο. Τη μέρα που ήρθε να πάρει τα πράγματά του πήγα με το παιδί στους γονείς μου και τελικά έκατσα εκεί αρκετούς μήνες. Δεν μπορούσα να γυρίσω σε ένα σπίτι άδειο από αυτόν. Τα βράδια έπινα και έκλαιγα και στον ύπνο μου παραμιλούσα και φώναζα βοήθεια. Μου κατέστρεψε τη ζωή!
Ήταν μια πολύ σκοτεινή περίοδος της ζωής μου και δεν μπορώ ούτε να γράψω πως ένιωσα και τί έγινε γιατί ακόμα στη σκέψη, τρομάζω και με λούζει κρύος ιδρώτας. Σαν ένα πολύ κακό όνειρο που φοβάμαι πως αν το περιγράψω θα ξαναζωντανέψει. Και αν αποδέχτηκα την εγκατάλειψή του δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ την εγκατάλειψη του παιδιού μας. Τη κόρη μας από τότε την είδε 5 φορές (;) και τέλος. Στην αρχή έπαιρνε τηλέφωνο σε γιορτές και γενέθλια τώρα ούτε αυτό. Βάζει τη διατροφή και ως εκεί. Ο πατέρας της κόρης μου, έγινε ένα ποσό στη τράπεζα κάθε πρώτη του μηνός. Ένα ποσό που ποτέ δεν σήκωσα, που αρνήθηκα και αρνούμαι ακόμα να κάνω ανάληψη. Γιατί μέσα μου τον απαξιώνω πια.
Γι’ αυτό όταν διαβάζω πως αυτός που απατάει μπορεί να είναι καλός γονιός, θυμάμαι τη δική μου περίπτωση και κουνάω το κεφάλι μου. Ίσως να υπάρχουν άνθρωποι που αυτά τα δυο τα διαχωρίζουν. Από πολλές μητέρες που ακούω όμως, οι άντρες τους από όταν έμπλεξαν με άλλες, τα παιδιά τους ή τα έβαλαν σε δεύτερη μοίρα ή τα παράτησαν τελείως. Εγώ πια μεγαλώνω μόνη μου τη κόρη μου και δεν θα τον κρίνω. Θα τον κρίνει εκείνη όταν μεγαλώσει. Εύχομαι μόνο το κακό που μας έκανε να μην του το κάνουν ποτέ.
Ο Τοντ Μπάκμαν, ο πατέρας της νύφης, έφερε την κόρη του μέχρι την αρχή του διαδρόμου, αλλά στη συνέχεια ξαφνικά σταμάτησε.
Τότε μόνο ο πατριός συνειδητοποίησε τι συνέβαινε …
«Ο Τόντ άπλωσε το χέρι του, άρπαξε τον πατριό της Μπρίτανι και τον τράβηξε στο διάδρομο για να παραδώσουν μαζί την κόρη τους στον σύζυγό της. Δεν υπήρχε κανείς που να μην δάκρυσε. Μαζί και εγώ», έγραψε η Ντέλια στο Facebook.
«Έχει βοηθήσει και αυτός να μεγαλώσει η κόρη μου σωστά. Για αυτό έπρεπε να έρθει και να περπατήσει μαζί μας στο διάδρομο», ήταν η απάντηση του.
«Εμείς φτιάχνουμε τις οικογένειες.. κάντε το για τα παιδιά σας και όχι για το «Εγώ σας»… Συγχαρητήρια Τόντ Μπάκμαν που έδειξες στο παιδί σου τι σημαίνει πραγματικά αληθινή αγάπη.. αγάπη για το παιδί σου».
