Σίγουρα οι ορκωμοσίες των πανεπιστημίων είναι από τις ευχάριστες εκδηλώσεις. Είναι μια γιορτή για την σκληρή δουλειά και την γνώση.
Βέβαια, όποιος έχει πάει έστω και μια φορά σε ορκωμοσία ξέρει ότι είναι εξίσου πολύ βαρετές. Πολλοί λόγοι, άβολα φορέματα και η μεγάλη αναμονή μέχρι να ακούσουν οι ενδιαφερόμενοι το όνομά τους.
Για αυτό τον λόγο ένας φοιτητής αποφάσισε να κάνει την ορκωμοσία του αξέχαστη και αποφάσισε να πάει ντυμένος σαν Σπάιντερμαν.
Δείτε το βίντεο
Ο 22χρονος Χιράμ Γιαχίρ Σάλας Ρομέρο είναι απόφοιτος νομικής από το Αυτόνομο Πανεπιστήμιο Σιουδάδ Χουάρες στο Μεξικό.
CEN
Ο Ρομέρο σκέφτηκε ότι θα έφτιαχνε την διάθεση και θα διασκέδαζε τους παρευρισκόμενους αν ντυνόταν ως ο αγαπημένος του σούπερ ήρωας.
CEN
“Κανένας από τους υπευθύνους δεν είπε τίποτα. Απλά με κοιτούσαν δυσαρεστημένοι. Δεν θυμάμαι αν ο Πρύτανης είπε κάτι, αλλά νομίζω ότι κέρδισα ένα χαμόγελο από αυτόν”, ανέφερε ο 22χρονος.
Λένε ότι η δια βίου μάθηση είναι ο καλύτερος τρόπος να αποκτήσεις πραγματικές γνώσεις και να κατανοήσεις το αντικείμενο των σπουδών σου, και όσοι έχουμε περάσει από τις εξεταστικές, το επιβεβαιώνουμε. Τι κι αν μάθαμε νεράκι το μάθημα που ήταν να δώσουμε, την επόμενη μέρα μετά την εξέταση δε θυμόμασταν καν τον τίτλο του. *Αυτό παρακαλούμε να μη σημειωθεί στα πρακτικά.*
Ιδανικό σενάριο, να εξασκηθούμε όπως ο φίλος μας Jack Simm και να μάθουμε από «μέσα» τα κόλπα της δουλειάς για την οποία σπουδάζουμε. Κάτι σαν πρακτική σε πολύ πρώιμο στάδιο.
Ο 19χρονος φοιτητής Νομικής που λέτε, ήρθε αντιμέτωπος με μια δίκη που όχι μόνο τον έβγαλε κερδισμένο, αλλά του χάρισε και την απόλυτη εμπειρία από το δικηγορικό κόσμο που τον περιμένει αποφοιτώντας από το πανεπιστήμιό του, το University of East Anglia (UEA). Επίσης, αποτέλεσε και μία δοκιμή για το αν είναι έτοιμος να ακολουθήσει αυτόν τον τομέα ή όσο διάβασμα κι αν έριχνε, απλά δεν το ‘χε. Κρίμα να φτάνεις τελευταίο έτος για να το συνειδητοποιήσεις…
Ο Jack λοιπόν ανέλαβε την πρώτη του υπόθεση κατά κάποιον τρόπο, πολύ γρήγορα κι αναπάντεχα. Κι όλα αυτά, εξαιτίας της φοιτητικής του εστίας στο Νόριτς της Αγγλίας, η οποία ήταν σε τραγική κατάσταση. Αποφάσισε έτσι να μηνύσει τον σπιτονοικοκύρη του, αφού όπως λέει το σπίτι έμοιαζε σαν υπό κατασκευή, με τρύπιο ταβάνι, άθλιους τοίχους, ενώ τα πάντα ήταν καλυμμένα με σκόνη και δεν υπήρχε καν ζεστό νερό ούτε wifi.
Ο ιδιοκτήτης επέμενε ότι όλα θα διορθωθούν μέσα σε δυο μέρες, αλλά ο 19χρονος μετά από μια εβδομάδα δεν είδε καμία αλλαγή και αποφάσισε να φύγει. Ωστόσο, του είπαν ότι τα λεφτά που είχε πληρώσει για ενοίκιο θα κρατηθούν, οπότε το να κινηθεί νομικά ήταν η μόνη του επιλογή.
Ενώ άλλοι λοιπόν εξασκούνται σε εικονικές δίκες, ο Jack μπήκε κατευθείαν στα βαθιά και μελετώντας το σύγγραμμά του για το Δίκαιο των συμβάσεων(το οποίο εντελώς συμπτωματικά είχε σαν μάθημα εκείνο το εξάμηνο), κατάφερε να συγκεντρώσει ό,τι χρειαζόταν για να πάρει πίσω την προκαταβολή και το πρώτο του ενοίκιο, που άγγιζαν τις £859.
Στις 2 Νοεμβρίου, το δικαστήριο του Νιούκαστλ έληξε την υπόθεση υπέρ του Jack, επιστρέφοντάς του το παραπάνω ποσό, ενώ στον σπιτονοικοκύρη επέβαλε να πληρώσει τα δικαστικά έξοδα ύψους £140.
Τέλος καλό όλα καλά λοιπόν για τον 19χρονο φοιτητή, ο οποίος δε βγήκε απλά κερδισμένος από την υπόθεση, αλλά έκανε ένα σημαντικό βήμα για μια λαμπρή καριέρα που απλώνεται μπροστά του. Πόσο πιο καλά μπορούσε να πάει αυτό;! Να σημειώσουμε εδώ πως όταν ξεκίνησε η ιστορία πριν ένα χρόνο, ο φίλος μας βρισκόταν μόλις στο πρώτο έτος.
Τη δυνατότητα πρόσβασης στις Στρατιωτικές Σχολές από 3 Επιστημονικά Πεδία και ΕΠΑΛ, δρομολογούν το υπουργείο Παιδείας και το υπουργείο Άμυνας, προκειμένου να προσελκύσουν τους υποψηφίους των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Επιπλέον, αποφασίστηκαν μισθός 609 ευρώ, ενίσχυση των υποδομών και χορήγηση διδακτορικών.
Το σχέδιο επεξεργάστηκαν οι δύο συναρμόδιοι υπουργοί Παιδείας, Κυριάκος Πιερρακάκης και Άμυνας, Νίκος Δένδιας κατά τη σημερινή τους συνάντηση στο υπουργείο Άμυνας.
Συγκεκριμένα, προανήγγειλαν τη δυνατότητα πρόσβασης στις Στρατιωτικές Σχολές από τρία Επιστημονικά Πεδία όπως και τα ΕΠΑΛ, από τις Πανελλαδικές εξετάσεις του 2026.
Αποφασίστηκε, επίσης, οι σπουδαστές να λαμβάνουν μισθό 609 ευρώ έναντι 150 που λαμβάνουν σήμερα. Για την ενίσχυση των υποδομών τους, πρόκειται να χορηγηθούν 20 εκατομμύρια ευρώ.
Τέλος, θα υπάρχει η δυνατότητα χορήγησης διδακτορικών τίτλων καθώς οι Στρατιωτικές Σχολές θα συνεργάζονται με φορείς όπως το Ελληνικό Κέντρο Καινοτομίας.
Σημειώνεται πως για τους υποψηφίους των ΕΠΑΛ δίνεται το 10% των διαθέσιμων θέσεων.
Οι αλλαγές, που επεξεργάστηκαν οι δύο υπουργοί, βασίστηκαν σε «εθνικό λόγο», δεδομένης της μειωμένης κάλυψης των θέσεων στις στρατιωτικές σχολές, η οποία έχει πέσει στο 64% ενώ στη Σχολή Ευελπίδων στο 34%.
Τέλος, ο κ. Δένδιας σημείωσε ότι θα παρέχονται δωρεάν κατοικίες στους στρατιωτικούς όταν παίρνουν μετάθεση ενώ ανακοίνωσε πως προγραμματίζεται η ανέγερση 1.000 κατοικιών.
Μια από τις πιο χαρούμενες και απρόβλεπτες στιγμές της φετινής τηλεοπτικής σεζόν εκτυλίχθηκε στο επεισόδιο της Πέμπτης 26 Μαρτίου του Τροχός της Τύχης, όταν η τύχη χαμογέλασε πλατιά στον Χρήστο, χαρίζοντάς του ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο και μια νίκη που δύσκολα θα ξεχάσει.
Το δημοφιλές τηλεπαιχνίδι, που κρατά καθημερινά αμείωτο το ενδιαφέρον των τηλεθεατών με τις ανατροπές και την αγωνία του τροχού, επιφύλασσε αυτή τη φορά μια ιδιαίτερα γενναιόδωρη έκπληξη.
Δείτε το βίντεο:
Ο Χρήστος μαζί με τις συμπαίκτριές του Ζωή και Γιώτα διεκδίκησαν με πάθος τη νίκη! Ο Τροχός είχε «μεγάλα κέφια» και σε κάθε γύρισμά του άλλαζε και ανέτρεπε τα δεδομένα του παιχνιδιού!
Ο Χρήστος ξεκίνησε δυναμικά, όμως η πορεία του εξελίχθηκε σε πραγματικό «τρενάκι του τρόμου», καθώς τα χρήματα ερχόντουσαν και χανόντουσαν μέσα σε λίγα λεπτά, κρατώντας την αγωνία στο «κόκκινο» μέχρι το τέλος!
Τελικά, με τύχη, ψυχραιμία και ταχύτητα, ο παίκτης κατάφερε να φτάσει στον μεγάλο τελικό, συγκεντρώνοντας 2.585 ευρώ.
Η στιγμή που «κλείδωσε» η νίκη του συνοδεύτηκε από ενθουσιασμό και χειροκροτήματα, με τον ίδιο να μην μπορεί να κρύψει τη συγκίνησή του. Το ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο που κέρδισε αποτελεί το δεύτερο που δίνεται στη φετινή σεζόν, γεγονός που κάνει τη στιγμή ακόμη πιο ξεχωριστή.
Ο παρουσιαστής Πέτρος Πολυχρονίδης δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του για την πορεία του παίκτη, σχολιάζοντας με χιούμορ και ζωντάνια: «Τα έζησες όλα! Κέρδισες λεφτά, έβγαλες μεγάλα ποσά, έφερες όλες τις χρυσές φέτες, έχασες τις μισές, χρεοκόπησες, σου χτύπησε την πόρτα η εφορία άνοιξες, μετά έκανες εσύ τον εφοριακό και τελικά κέρδισες!». Η φράση αυτή αποτύπωσε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την έντονη εναλλαγή συναισθημάτων που βίωσε ο Χρήστος κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού.
Στον μικρό τροχό, ο Χρήστος έφερε το νούμερο 11, δηλώνοντας μάλιστα πως δεν έχει κάποιον τυχερό αριθμό, σαν να αφήνει τα πάντα στην τύχη. Κι όμως, εκείνη τη βραδιά, η τύχη φάνηκε να τον ακολουθεί μέχρι το τέλος.
Στην κατηγορία «Πάνε πακέτο», ο παίκτης κατάφερε να λύσει τον γρίφο «Νονός – Βαφτιστήρι», εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή του στο μεγάλο φινάλε. Η αγωνία κορυφώθηκε τη στιγμή που περίμενε να δει τι κρύβει ο φάκελος, με το στούντιο να κρατά την ανάσα του.
Όταν ο Πέτρος Πολυχρονίδης άνοιξε τον φάκελο και αποκαλύφθηκε η λέξη «αυτοκίνητο», το πλατό πήρε κυριολεκτικά «φωτιά» από ενθουσιασμό. Το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα, ενώ ο Χρήστος δεν μπορούσε να πιστέψει την ανατροπή που μόλις είχε συμβεί.
Η ειρωνεία της στιγμής έκανε τη νίκη ακόμη πιο ξεχωριστή, καθώς ο ίδιος μπορεί να μην διαθέτει ακόμη δίπλωμα οδήγησης, ωστόσο πλέον είναι κάτοχος ενός ολοκαίνουργιου αυτοκινήτου. Μια λεπτομέρεια που έδωσε έναν πιο ανάλαφρο και χιουμοριστικό τόνο στο φινάλε μιας ήδη συναρπαστικής πορείας.
Ο Τροχός της Τύχης απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι μπορεί να χαρίσει μοναδικές στιγμές και να αλλάξει μέσα σε λίγα λεπτά την καθημερινότητα ενός παίκτη. Για τον Χρήστο, η Πέμπτη 26 Μαρτίου δεν ήταν απλώς μια συμμετοχή σε τηλεπαιχνίδι, αλλά μια εμπειρία ζωής που συνδύασε ένταση, αγωνία και τελικά μια μεγάλη δικαίωση.
Και όπως όλα δείχνουν, αυτή η νίκη θα μείνει αξέχαστη, όχι μόνο για το μεγάλο έπαθλο, αλλά και για την απρόβλεπτη διαδρομή που οδήγησε σε αυτό.
Ο Χρήστος είναι 23 ετών, σπουδάζει Βιοχημεία και Βιοτεχνολογία στη Λάρισα και κυνηγά τα όνειρά του με πείσμα και χαμόγελο. Βρίσκεται στο 4ο έτος των σπουδών του και με περηφάνια δηλώνει ότι δεν χρωστάει μαθήματα και ανυπομονεί να ολοκληρώσει τις σπουδές του και να πάρει το πτυχία του.
Κατάγεται από τον Σταυρό Θεσσαλονίκης, ενώ τα καλοκαίρια εργάζεται ως εποχικός υπάλληλος στη Χαλκιδική, για να μπορεί να στηρίζεται οικονομικά για να συνεχίσει τις σπουδές του. Η συμμετοχή του έχει μια ιδιαίτερα τρυφερή ιστορία, καθώς την αίτηση την έστειλε η αγαπημένη του γιαγιά, με την οποία παρακολουθούσαν μαζί τα καλοκαιρινά απογεύματα Τροχό της Τύχης!
Για να την τιμήσει, ο Χρήστος αποφάσισε να δώσει στο αυτοκίνητό του το όνομά της και να το φωνάζει «Κική»! Τα χρήματα που κέρδισε θα τα αξιοποιήσει για τις μεταπτυχιακές του σπουδές και για να καλύψει βασικά έξοδα, μέχρι την ολοκλήρωση του πτυχίου του, ενώ παράλληλα θα ξεκινήσει άμεσα μαθήματα οδήγησης.
Ο Hank Butitta είναι ένας φοιτητής αρχιτεκτονικής που βαρέθηκε να φτιάχνει σχέδια μόνο στο χαρτί κι έτσι για τη διπλωματική του εργασία αποφάσισε να αγοράσει ένα λεωφορείο και με τη βοήθεια του αδερφού του και ενός φίλου του, να το μετατρέψει σε μια λειτουργική κατοικία με κουζίνα, μπάνιο, κρεβάτια, αποθηκευτικούς χώρους και ένα ξύλινο πάτωμα, το οποίο προέρχεται από το παρκέ ενός παλιού γηπέδου.
Η μετατροπή του παλιού λεωφορείου χρειάστηκε 14 εβδομάδες, ενώ οι τρεις τους πλέον ξεκίνησαν ένα ταξίδι 5.000 μιλίων γύρω από τις ΗΠΑ.
Ο Amos Dudley αντιμετώπιζε μια δυσάρεστη κατάσταση. Μισούσε τα στραβά δόντια του και έπρεπε να βάλει σιδεράκια, αλλά όπως οι περισσότεροι φοιτητές δεν είχε αρκετά χρήματα. Έτσι, στράφηκε στην τεχνολογία και χρησιμοποίησε 3D εκτυπωτές για να φτιάξει τα δικά του σιδεράκια.
Ο Dudley είναι ένας 23χρονος φοιτητής γραφιστικής στο Νιου Τζέρσεϊ. Υποστηρίζει, ότι φορούσε σιδεράκια, όταν ήταν στο γυμνάσιο, αλλά παραμελούσε την συντήρησή τους.
“Ένιωθα πολύ άσχημα με τα δόντια, επειδή μου υπενθύμιζαν ότι τα είχα παραμελήσει. Ήταν σαν να έχω σπαταλήσει άσκοπα τα χρήματα που είχαν δαπανήσει οι γονείς μου για τα σιδεράκια μου”, αναφέρει ο ίδιος.
Στο προσωπικό του μπλογκ έγραψε, ότι όταν κατάλαβε πόσο άσχημα φαίνονταν τα δόντια του, σταμάτησε να χαμογελάει.
“Δεν χαμογελούσα, γιατί δεν μου άρεσαν καθόλου τα δόντια μου”, είχε γράψει.
Ο Dudley άρχισε να ψάχνει για διάφανα σιδεράκια στο ίντερνετ, όταν παρατήρησε κάτι: τα σιδεράκια που έψαχνε έμοιαζαν με κάτι που θα μπορούσε να φτιαχτεί με την βοήθεια ενός 3D εκτυπωτή, στον οποίο ένας φοιτητής γραφιστικής έχει εύκολη πρόσβαση.
“Τι μπορεί να σταματήσει κάποιον, που έχει πρόσβαση σε έναν 3D εκτυπωτή, να φτιάξει μόνος του τα σιδεράκια του”, αναρωτιόταν.
Ο Dudley αναφέρει, ότι τα κίνητρά του δεν είναι αποκλειστικά και μόνο οικονομικά, αφού ήξερε πως σε μερικά χρόνια που θα τελείωνε την σχολή του θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά το κόστος για τα σιδεράκια.
Αυτό που του κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ο συνδυασμός χρημάτων και η επιθυμία του να πειραματιστεί.
“Όταν συνειδητοποίησα, ότι μπορούσα να κάνω κάτι τόσο πρωτότυπο και ταυτόχρονα να επιδείξω τις ικανότητες μου ως σχεδιαστής και κατασκευαστής και να φτιάξω σχεδόν δωρεάν κάτι που με έκανε να αισθάνομαι άσχημα, ήξερα ότι άξιζε το ρίσκο”, δήλωσε.
Μετά από πολύ έρευνα, ο Dudley έφτιαξε ένα ζευγάρι από 12 πλαστικά σιδεράκια. Κατέγραψε την όλη διαδικασία στο προσωπικό του μπλογκ και σημείωσε, ότι έφτιαξε τα σιδεράκια ως μέρος μιας εργασίας για την σχολή του.
Ολόκληρη η διαδικασία κόστισε λιγότερο από 60 δολάρια και πολύ λιγότερο από τα 8.000 δολάρια που κοστίζουν τα συνηθισμένα πλαστικά σιδεράκια, αναφέρει το CNN Money.
Ο Dudley ανέφερε πως καθ’ όλη την διάρκεια είχε την υποστήριξη της οικογένειάας του και των φίλων του.
‘Όταν είπα την ιδέα μου στους φίλους μου και την οικογένειά μου τους άρεσε πάρα πολύ. Η οικογένεια μου είναι παρά πολύ υποστηρικτική”, δήλωσε.
Το αποτέλεσμα; Μετά από 16 βδομάδες που φοράει τα σιδεράκια το χαμόγελό του είναι ξεκάθαρο πιο ωραίο και ίσιο.
Ο φοιτητής υποστηρίζει, ότι τα σιδεράκια είναι τελείως διάφανα και ότι τώρα πονάει αρκετά λιγότερο, αφού άλλαξε τα παλιά του σιδεράκια με καινούργια.
“Το πιο σημαντικό είναι, ότι νιώθω πως μπορώ ξανά να χαμογελάσω”, αναφέρει ο ίδιος.
Παρόλο που πολλοί άνθρωποι του γράφουν στο μπλογκ του, ότι πρέπει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την 3D εκτύπωση για σιδεράκια, ο Dudley δεν σκοπεύει να φτιάξει σιδεράκια για άλλους. Αλλά ξεκαθάρισε, ότι οι άνθρωποι είναι αγανακτισμένοι με την κατάσταση που υπάρχει στην ορθοδοντική: “Δεν υπάρχει αρκετός ανταγωνισμός και οι τιμές είναι πάρα πολύ υψηλές.”
Ο φοιτητής που δημιούργησε αυτή τη διαφήμιση για την Adidas δείχνει στους επαγγελματίες πως γίνεται η δουλειά.
Στο συγκινητικό σποτ, ο Eugen Merher από την Γερμανία μιλά για την ζωή ενός πρώην μαραθωνοδρόμου, όπου το μυαλό του και σώμα του «λιώνουν» σε έναν οίκο ευγηρίας, μέχρι να βρει ένα παλιό ζευγάρι Adidas.
«Προσπαθήσαμε να το στείλουμε στο τμήμα επικοινωνίας (σ.σ. της Adidas) αλλά ουσιαστικά δεν αντέδρασαν», λέει στην The Huffington Post ο 26χρονος Merher, φοιτητής στην Ακαδημία Κινηματογράφου Baden-Württemberg.
Δείτε την εξαιρετική δουλεία του φοιτητή που η Adidas αγνόησε:
Σε έναν κόσμο που συχνά ορίζεται από περιορισμούς και εμπόδια, το παράδειγμα του David Marjot είναι εδώ για να αποδείξει πως ποτέ δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Εάν υπάρχει πίστη και θέληση μπορούμε να πραγματοποιήσουμε όλα μας τα όνειρα χωρίς να παίζει ρόλο η ηλικία.
Ο 95χρονος συνταξιούχος ψυχίατρος David Marjot κατάφερε αυτό που πολλοί θεωρούν ακατόρθωτο. Έγινε ο γηραιότερος απόφοιτος του Πανεπιστημίου Kingston. Απέσπασε τον μεταπτυχιακό του τίτλο σπουδών στη Σύγχρονη Ευρωπαϊκή Φιλοσοφία 72 χρόνια μετά το πρώτο του πτυχίο.
Με καταγωγή από το Weybridge του Surrey, το ακαδημαϊκό ταξίδι του Marjot αποτελεί έμπνευση για άτομα όλων των ηλικιών, αψηφώντας τις συμβατικές αντιλήψεις για την ηλικία και τις ικανότητες εκμάθησης. Παραδέχεται βέβαια πως η διαδικασία αυτή αποδείχθηκε αρκετά επίπονη και πως η ηλικία του αποτέλεσε εμπόδιο το οποίο όμως με θέληση και επιμονή κατάφερε να παραμερίσει.
Τα σχέδια του για περαιτέρω σπουδές όμως δεν σταματούν με την απόκτηση του μεταπτυχιακού διπλώματος. Ειδικότερα, ο David Marjot ήδη σκέφτεται την εκπόνηση ενός διδακτορικού μερικής απασχόλησης χωρίς να τον πτοεί η προοπτική ενός μακρόχρονου ταξιδιού που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τα εκατό του χρόνια.
Ο ίδιος προσφέρει ακαδημαϊκές συμβουλές σε όσους μετά από χρόνια απουσία επιθυμούν να γυρίσουν πίσω στα θρανία. «Είναι ένα μικρό ρίσκο, αλλά το κυριότερο είναι ότι αν σας ενδιαφέρει, τότε προχωρήστε» αναφέρει χαρακτηριστικά.
Για τον Marjot, η έναρξη των μεταπτυχιακών σπουδών δεν ήταν απλώς μια ακαδημαϊκή προσπάθεια αλλά μια πηγή παρηγοριάς και τόνωσης μετά την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου μετά από 65 χρόνια γάμου. Μέσα στις δοκιμασίες της θλίψης και της μοναξιάς, οι σπουδές του παρείχαν μια αίσθηση σκοπού και ζωτικότητας, υπογραμμίζοντας τη θεραπευτική αξία της πνευματικής ενασχόλησης σε περιόδους αντιξοότητας.
Το αξιοσημείωτο ταξίδι του Marjot χρησιμεύει ως οδυνηρή υπενθύμιση ότι η αναζήτηση της γνώσης δεν έχει όρια, ξεπερνώντας τους περιορισμούς της ηλικίας. Καθώς σκέφτεται την επόμενη ακαδημαϊκή του προσπάθεια, ο Marjot στέκεται ως φάρος έμπνευσης, ενσαρκώνοντας τη μεταμορφωτική δύναμη της δια βίου μάθησης και τη διαρκή ανθεκτικότητα του ανθρώπινου πνεύματος.
Το πρωί στη δουλειά, το απόγευμα σχολείο και το βράδυ διάβασμα!
Έρχεται όμως λίγες μέρες μετά, ένας ακόμη υποψήφιος, που μας κάνει να αισθανόμαστε διπλά συγκινημένοι μιας και πρόκειται για έναν σκληρά εργαζόμενο 46αρη, που έδωσε τη δική του μάχη και όχι απλά τα κατάφερε, αλλά είναι έτοιμος να περάσει το κατώφλι των μεγαλύτερων Πανεπιστημίων με τους βαθμούς του.
Ο λόγος για τον ΆρηΚαραγιώργο, ο οποίος εργάζεται ως τεχνικός καυστήρων και ο οποίος κατάφερε να συγκεντρώσει πάνω από 18600 βαθμολογία στις Πανελλήνιες εξετάσεις!
Το Trikalanews.gr μίλησε μαζί του για την προσπάθεια που κατέβαλε και όπως μας την περιέγραψε σίγουρα δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Το πρωί το πρόγραμμα αναγκαστικά περιλάμβανε δουλειά. Αμέσως μετά το οχτάωρο, έπαιρνε σειρά το εσπερινό ΕΠΑΛ στο οποίο φοιτούσε. Και το βράδυ έκλεινε με διάβασμα. Πώς όμως ξεκίνησε ο δρόμος για το Πανεπιστήμιο; Αρχικά, το ΕΠΑΛ θα του προσέφερε μια βεβαίωση που θα βοηθούσε στην εργασία του.
Όμως, το μικρόβιο της γνώσης είναι άτρωτο. Χρειάστηκε βέβαια και η παρακίνηση ενός ανθρώπου που και αργότερα τον στήριξε σε αυτή την προσπάθεια ως μαθηματικός. Η Γεωργία Παπαγιαννοπούλου, όπως μας είπε και ο ίδιος, ήταν αρχικά εκείνη που διέγνωσε τη δυνατότητα που έχει και που τον ενέπνευσε να ξεκινήσει πιο εντατικά την προσπάθεια. Βήμα βήμα, αργότερα με μια ακόμη στήριξη, αυτή της φιλολόγου Εύης Τάχου, ήρθε και το όνειρο άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά.
Στις Πανελλήνιες το άγχος δεν έλειπε βέβαια. Είτε είσαι 17 είτε 46, η αγωνία να ανταποκριθείς είναι ίδια και το ζητούμενο κοινό: να γράψεις όσο πιο καλά μπορείς. Και τελικά τα κατάφερε! Το επόμενο βήμα είναι η επιλογή σχολής με τον ίδιο να προσανατολίζεται-αν και έχει τη δυνατότητα να περάσει και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο-σε κάποια σχολή όσο πιο κοντά γίνεται στην πόλη των Τρικάλων.
Ο Άρης Καραγιώργος είναι λοιπόν ένα παράδειγμα αλλά και μια αφορμή για προβληματισμό. Θα πρέπει η πολιτεία να αναγνωρίζει ουσιαστικά την προσπάθεια αυτών των ανθρώπων που κάνουν ένα βήμα παραπάνω στην εκπαίδευση, που αγγίζουν ακόμη και την κορυφή των επιδόσεων αλλά που οι εργασιακές υποχρεώσεις περιορίζουν μοιραία τις επιλογές τους. Η στήριξη είναι προϋπόθεση για να μπορούμε να μιλάμε για ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία ανεξαρτήτως ηλικίας και οικονομικής επιφάνειας.
Πόσες φορές σας έχει πέσει το κινητό σας; Εκείνες τις στιγμές ακριβώς που σταματάει ο χρόνος ή το βλέπετε σε αργή κίνηση, ενώ χτυπάει η καρδιά σας, καθώς όλη η πανάκριβη τεχνολογία με τα λεπτεπίλεπτα μέρη ετοιμάζεται να χτυπήσει στο έδαφος. Θα σταθείτε τυχεροί ή θα είναι το τέλος;
Μια θήκη που έχει τον ρόλο του «αερόσακου» για το κινητό σας παρουσιάστηκε από τον Philip Frenzel, μηχανικό του Πανεπιστημίου Aalen στη Γερμανία. Η ιδέα του Frenzel κέρδισε το βραβείο από την German Society for Mechatronics.
Δείτε το βίντεο
Η θήκη του Frenzel δεν χαλάει την εμφάνιση του τηλεφώνου με κάποιο άσχημο κάλυμμα, αλλά διαθέτει ειδικό πτυσσόμενο μηχανισμό με ελατήρια. Ο Frenzel χρησιμοποιεί αισθητήρες στη θήκη, ώστε να μπορεί να “αντιληφθεί” πότε βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση το κινητό.
Ο σχεδιαστής της θήκης είχε σκεφτεί αρχικά να χρησιμοποιήσει έναν ειδικό αερόσακο ή μια άλλη πατέντα με ειδικό αφρό, αλλά δεν ήταν πολύ πρακτικές λύσεις.
Η λύση που βρήκε ο μηχανικός, η ADcase, όπως ονομάζεται, αποτελείται από οκτώ μεταλλικά ελάσματα, που βρίσκονται εντός της θήκης διπλωμένα. Με την πτώση, ενεργοποιείται το σύστημα και τα ελάσματα πετάγονται έξω για να προστατεύσουν το κινητό. Αφού χρησιμοποιηθεί το σύστημα, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διπλώσετε ξανά τα ελάσματα και να τα βάλετε μέσα στη θήκη.
Ο Frenzel ήδη έχει κάνει αίτηση για την πατέντα του και έχει τυπώσει ακόμη και μπλουζάκια. Η επόμενή του κίνηση θα είναι η προσπάθεια χρηματοδότησης μέσω του Kickstarter.
