Blog Σελίδα 4705

Ο. Παπαδόπουλος: «Έχω υποβάλει ήδη μήνυση εναντίον του Αλ. Κούγια!»

0

Για πρώτη φορά, ο δικηγόρος, Όθων Παπαδόπουλος, απαντά στις δηλώσεις και τα Δελτία Τύπου του Αλέξη Κούγια. Μιλώντας στην εκπομπή του ALPHA TLIVE είπε ότι έχει υποβάλει ήδη μήνυση εναντίον του συναδέλφου του και συνηγόρου υπεράσπισης της Ρούλας Πισπιρίγκου. “Δέχομαι εκστρατεία λάσπης από τον νυν συνήγορο αντί να ασχολείται με την κατηγορουμένη”.

Ο γνωστός δικηγόρος αναφέρθηκε στην ανακοίνωση του Αλέξη Κούγια, στην οποία παρουσιάστηκαν κοινες φωτογραφίες του με τον Πέτρο Κουσουλό και τον δικηγόρο Σπύρο Δημητρίου, και έτσι αποδεικνύεται –σύμφωνα με τον κ. Κούγια- ότι εκείνος έδινε στοιχεία από τις δύο δικογραφίες της Ρούλας Πισπιρίγκου για την υπόθεση των τριών νεκρών παιδιών στην Πάτρα.

«Με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι η νέα υπεράσπιση της Ρούλας Πισπιρίγκου ξοδεύει αρκετό χρόνο για να ασχολείται με την προσωπική ζωή και την κοινωνική μου δραστηριότητα και μάλιστα αυτό γίνεται εις βάρος και του χρόνου που θα έπρεπε να διαιρεθεί για τον χειρισμό της συγκεκριμένης δύσκολης, πολύπλοκης υπόθεσης η οποία τόσο καιρό απασχολεί την κοινή γνώμη.

Είχα απαντήσει με δελτίο Τύπου στο δελτίο Τύπου του συναδέλφου, με το οποίο διαμαρτυρήθηκα μεταξύ άλλων για τους υπαινιγμούς που έχουν διατυπωθεί ευθέως εναντίον μου που είναι ψευδέστατοι και συκοφαντικοί. Δούλεψα γι’ αυτήν την υπόθεση επί πέντε μήνες, αφήνοντας την προσωπική και οικογενειακή μου γαλήνη αλλά και την προσωπική μου υγεία.

Ζητώ συγγνώμη από το τηλεοπτικό κοινό μέσα σε μία περίοδο τόσων προβλημάτων για την κοινωνία, έχουμε κάνει θέμα την εικόνα 5 ανθρώπων που έχουν κάνει μία κοινωνική έξοδο» είπε αρχικά ο Όθωνας Παπαδόπουλος.

Και πρόσθεσε στη συνέχεια: «Το γεγονός της διαρροής είναι αληθές. Έχουν γίνει ακραίες καταστάσεις με ζητήματα διαρροής δικογραφίας για τη συγκεκριμένη κατηγορουμένη. Είναι απότοκο του ενδιαφέροντος της κοινής γνώμης για την υπόθεση. Έχω δηλώσει επανειλημμένως ότι δεν κατηγορώ τους δημοσιογράφους που αναζητούν στοιχεία δικογραφίας, κατηγορώ αυτούς που χορηγούν αυτά τα στοιχεία, πράξη για την οποία είχα κάνει επώνυμη καταγγελία.

Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί είναι ψευδέστατοι και συκοφαντικοί», ενώ επεσήμανε πως η έξοδος με τον Σπύρο Δημητρίου και τον Πέτρο Κουσουλό ήταν μία κοινωνική δραστηριότητα

Ο Όθωνας Παπαδόπουλος μάλιστα τόνισε ότι πρόκειται για ενορχηστρωμένη συκοφαντική επίθεση που δέχεται με έκπληξή του, ενώ αποκάλυψε πως έχει αποστείλει στον κ. Κούγια εδώ και πολύ καιρό τη δικογραφία.

Αναφερόμενος στον Αλέξη Κούγια ο Οθων Παπαδόπουλος τόνισε : “Δεν είπα ποτέ ποιος διέρρεε τη δικογραφία – Έχουν γίνει ακραίες καταστάσεις.

Τόνισε μάλιστα ότι έχει στείλει τη δικογραφία εδώ και πολλές ημέρες στον νέο συνήγορο υπεράσπισης της κατηγορουμένης:

Ό,τι συμβαίνει είναι για το καλό μας…

0

Στην μακρινή μας Ινδία διηγούνται ένα παραμύθι, απ’ αυτά που σου αφήνουν κάποιο χαμόγελο, γιατί έχουν ένα αναπάντεχα διδακτικό τέλος..

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα που όμως είχε ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε, “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου… ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…

Ο αυτοκράτορας όμως παρόλο που το “ελάττωμα” του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, τού ήταν πολύ χρήσιμα και γι΄ αυτό το λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.

Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και αφού τον έπλυναν οι γυναίκες της αυλής, ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ.

Την ώρα όμως που ο κουρέας του έκοβε τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας τρόμαξαν τόσο πολύ που ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα… Κραυγές, πόνου και θυμού κυρίευσαν τον αυτοκράτορα που έπεσε πάνω στον κουρέα με μεγάλη οργή: “Γρήγορα στην φυλακή, ανάξιε, έκοψες το δάχτυλο του αυτοκράτορα, θα σαπίσεις μέσα στην φυλακή για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!” Τότε επενέβη ο σοφός γέρος και άρχισε πάλι να επαναλαμβάνει: “ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου”…

Ο αυτοκράτορας γεμάτος οργή, φώναξε: “Φτάνει πια, με αυτές τις ανοησίες, σε βαρέθηκα όλα αυτά τα χρόνια και εσύ στην φυλακή, έτσι θα μπορείς ν’ ακούς μόνος σου τις βλακείες σου μέχρι το τέλος της ζωής σου!”

Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας, για να ξεθυμώσει και να χαλαρώσει, αποφάσισε να πάει κυνήγι στο δάσος, βέβαια μόνος του, μια και είχε φυλακίσει τον γέροντα σοφό που συνήθως τον ακολουθούσε παντού. Ενώ βρισκόταν στο δάσος, ξαφνικά τον περικύκλωσαν οι πολεμιστές-αιρετικοί της θεάς Κάλι, τον συνέλαβαν και ήταν πολύ ευτυχισμένοι που βρήκαν ένα θύμα για να το θυσιάσουν στην θεά τους. Ο αυτοκράτορας, φώναξε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, αλλά τίποτα. Εκείνοι είχαν αποφασίσει να τον θυσιάσουν στη θεά Κάλι που ήταν η θεά του κακού και γιόρταζε εκείνη τη μέρα. Τον έντυσαν λοιπόν με το ειδικό ράσο, τον άλειψαν με το ιερό τους λάδι, τον έδεσαν στον βωμό και ενώ ο αρχηγός ήταν έτοιμος να του μπήξει το μαχαίρι στην καρδιά, είδε, με τρόμο, πως από το θύμα έλλειπε ένα μέλος- το μικρό του δαχτυλάκι, βρίζοντας και φτύνοντας τον έλυσε, γιατί δεν επιτρεπόταν να θυσιάσουν κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής και έτσι τον άφησαν να φύγει…

Ακόμα ζαλισμένος, ο αυτοκράτορας γρήγορα έτρεξε στο παλάτι του και στο δρόμο κατάλαβε τι είχε γίνει,ο σοφός γέροντας είχε δίκιο και ευτυχώς που σε εκείνο το ατύχημα τού έκοψε ο κουρέας το δάχτυλο και έτσι σώθηκε η ζωή του. Τι σημασία είχε ένα δαχτυλάκι λιγότερο μπροστά στον κίνδυνο που είχε διατρέξει; Καλύτερα ζωντανός και με ένα δάχτυλο λιγότερο παρά νεκρός!

Φτάνοντας στο παλάτι ο αυτοκράτορας, πήγε αμέσως στις φυλακές και ελευθέρωσε τον κουρέα και μετά πήγε στον σοφό γέροντα, μπήκε στο κελί τον αγκάλιασε και του είπε: “Φίλε μου, συγχώρεσε με, για το κακό που σου έκανα, τι τυφλός που ήμουνα. Με συνέλαβαν οι αιρετικοί της θεάς Κάλι και ενώ ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν, είδαν πως μου έλειπε το μικρό μου δαχτυλάκι και με άφησαν να φύγω, είχες δίκιο φίλε μου, “ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας!” Συγχώρεσε με φίλε μου, θα είσαι πάντοτε κοντά μου και όλο το βασίλειο σου ανήκει…

Αλλά τώρα πες μου σε παρακαλώ πολύ, εσύ, που σε έβαλα φυλακή, “που είναι το καλό που συνέβηκε σε σένα;” Με ηρεμία ο γέροντας κοίταξε τον αυτοκράτορα και του απάντησε: “Βλέπετε εξοχότατε, εάν δεν με είχατε φυλακίσει θα σας είχα συνοδέψει, όπως πάντα, στο κυνήγι σας στο δάσος και σε εμένα δεν λείπει κανένα δάχτυλο…! “Ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας”.

koukfamily.blogspot.gr

Ό,τι στραβό κι αν συμβεί, θα περάσει. Πάντα περνάει

0

Ό,τι στραβό κι αν συμβεί, θα περάσει. Πάντα περνάει.

Tι είναι η ευτυχία;

Βασικά στιγμές –αν δεχτούμε ότι δεν είσαι χρηματιστής από το Μανχάταν, εμβαπτισμένος στο αμερικάνικο όνειρο από τη στιγμή που γεννήθηκες.

Στιγμές σαν αυτές που ξυπνάς χαρούμενος επειδή είναι Σάββατο ή επειδή έχεις ωραία σχέδια για σήμερα, ή και τα δύο, που συνειδητοποιείς ότι σε αγαπάνε, που κουλουριάζεσαι στον καναπέ για να διαβάσεις βιβλία ένα βροχερό απόγευμα με αχνιστό καφέ δίπλα σου. Τέτοια μικρά και καθημερινά, τέλος πάντων.

Το να είσαι ευτυχισμένος, όμως, γενικότερα, το να απαντάς αμέσως «ναι» στην ερώτηση «είσαι ευτυχισμένος;» είναι λίγο πιο περίπλοκο –και λίγο πιο δύσκολο. Ιδού τριάντα διαφορετικοί τρόποι να το πετύχετε, και να το κάνετε να διαρκέσει.

1. Συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι η ζωή δεν είναι, και δεν θα γίνει ποτέ, τέλεια. Ένας σοφός είπε κάποτε πως το μυστικό δεν είναι να έχεις όλα αυτά που θέλεις, αλλά να θέλεις όλα αυτά που έχεις.

2. Μην παίρνετε τον εαυτό σας πολύ στα σοβαρά.

3. Και ακόμα περισσότερο, μην παίρνετε τους άλλους πολύ στα σοβαρά.

4. Να έχετε πάντα έναν σκοπό. Δεν πειράζει αν δεν είναι σπουδαίος, δεν είναι ανάγκη να θέλετε να γίνετε αστροναύτης ή να αλλάξετε τον κόσμο. Μπορεί να είναι κάτι μικρό, όπως το να έχετε ιστορίες να διηγείστε, ή απλώς να περνάτε καλά κάθε μέρα. Αρκεί να είναι ένας σκοπός.

5. Να περνάτε πολύ χρόνο με τους φίλους σας. Ακόμα και όταν χρειάζεται να θυσιάζετε χρόνο από τη δουλειά για να το κάνετε. Ή μάλλον, ειδικά τότε.

6. Να ζητάτε υποστήριξη όταν την χρειάζεστε.

7. Και να την δίνετε όταν σας τη ζητούν.

8. Μην μπερδεύετε τον υλισμό με την επιτυχία. Ούτε αυτή, ούτε η ευτυχία μετριούνται σε μεγάλα σπίτια και ακριβά έπιπλα.

9. Μην τρέχετε να τα προλάβετε όλα. Τις μέρες που έχετε πολλή δουλειά, ή που χωρίζει ο καλύτερος σας φίλος, τα πιάτα θα μένουν άπλυτα και τα e-mail αναπάντητα. Δεν πειράζει.

10. Να είστε αυθόρμητοι.

11. Να είστε δημιουργικοί.

12. Να είστε ο εαυτός σας.

13. Γράψτε κάθε μέρα κάτι που σας έκανε χαρούμενο. Δεν χρειάζεται να είναι κάτι γκράντε, που σας άλλαξε τη ζωή –δε συμβαίνουν τέτοια πράγματα κάθε μέρα. Μπορεί να είναι κάτι μικρό κι ασήμαντο, ένας αστείος διάλογος στη δουλειά, ή ένα καινούριο τραγούδι που αγαπήσατε με την πρώτη.

14. Προσπαθήστε να μαθαίνετε κάθε μέρα κάτι καινούριο.

15. Θυμηθείτε πως ό,τι στραβό και αν συμβαίνει, θα περάσει. Πάντα περνάει.

16. Κοιμηθείτε τουλάχιστον οκτώ ώρες κάθε βράδυ.

17. Κάντε μεγάλες συζητήσεις –και απολαύστε τις.

18. Βρείτε ένα χόμπι.

19. Διαβάστε.

20. Βοηθήστε τους άλλους. Δεν είναι ανάγκη να γίνετε κάπου εθελοντής αν πιστεύετε ότι δεν έχετε χρόνο. Βοηθήστε τους φίλους/ τους γονείς/ τους συναδέλφους σας να κάνουν/ να μάθουν/ να τελειώσουν κάτι που τους δυσκολεύει.

21. Μην κουράζεστε για πράγματα που δεν έχουν σημασία.

22. Ακούστε περισσότερη μουσική.

23. Δείτε λιγότερη τηλεόραση.

24. Κάντε ό,τι καλύτερο μπορείτε. Και αναγνωρίστε στον εαυτό σας ότι κάνετε ό,τι καλύτερο μπορείτε. Δεν θα είναι πάντα αρκετό –αλλά δεν πειράζει.

25. Γελάστε περισσότερο. Αν δεν έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που σας κάνουν να γελάτε, δείτε αστεία βίντεο με πιγκουίνους στο YouTube. Πιάνουν πάντα.

26. Μην συζητάτε πολύ κάθε τι που σας στεναχωρεί. Είναι μύθος το ότι θα νιώσετε καλύτερα αν το «βγάλετε από μέσα σας». Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο το αναλύετε, τόσο πιο σημαντικό κάνετε το μυαλό σας να το θεωρεί.

27. Μην καταπιέζετε πολύ τον εαυτό σας. Ναι, είναι σημαντικό να τρώτε σωστά και να κάνετε οικονομία, αλλά είναι σημαντικότερο να σπάτε πού και πού τους κανόνες σας για να φάτε ένα λαχταριστό γλυκό ή να αγοράσετε κάτι που θέλετε πολύ.

28. Πείτε στους πιο υπέροχους ανθρώπους της ζωής σας ότι τους αγαπάτε.

29. Μην περνάτε χρόνο με ανθρώπους που σας κάνουν να νιώθετε άβολα, ή να αμφιβάλλετε για τον εαυτό σας.

30. Βρείτε τι είναι αυτό που σας κάνει χαρούμενους. Και κάντε το όσο πιο συχνά μπορείτε.

Ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Να το ξέρεις.

0

Αν σπέρνεις τσιγκούνικα, μίζερα, μαζεμένα, λίγη θα είναι και η σοδειά σου. Αν από την άλλη φροντίζεις να σπέρνεις απλόχερα, άφθονη θα είναι και η σοδειά που θα πάρεις ως ανταμοιβή.

Αποφάσισε.

Όλη μέρα μέσα στη γκρίνια, μέσα στη μιζέρια, με τα μούτρα σου να σέρνονται στο πάτωμα. Από το στόμα σου, δεν βγαίνει καλή κουβέντα. ‘’Σε ευχαριστώ, σε αγαπώ, συγγνώμη, δόξα τω Θεώ’’, δεν καταδέχεσαι να πεις. Όλο κουρασμένος είσαι, όλο δεν μπορείς, όλο δεν πάνε καλά τα πράγματα. Και μετά σου φταίνε οι άλλοι. Τι να σου κάνουν και οι άλλοι; Εδώ εσύ δεν αντέχεις τον εαυτό σου. Θα σε αντέξουν αυτοί;

Δώσε ρε. Δώσε. Δώσε αγάπη στους γύρω σου. Δώσε μια καλή κουβέντα. Ένα καλό λόγο. Ένα χαμόγελο. Δώσε μια παρηγοριά. Φέρσου με αρχοντιά. Άσε τις μικρότητες. Άσε τις γυφτιές. Με αρχοντιά ρε. Δεν είναι τα λεφτά. Αυτά είναι το τελευταίο. Η συμπεριφορά σου είναι. Δώσε απλόχερα. Να χαμογελάς ρε. Να χαμογελάς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φιλανθρωπία.

Ό,τι σπέρνεις, αυτό θερίζεις. Να το ξέρεις.

Αποφάσισε.

Κάνε ό,τι σου λέει καρδιά σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος, Ψυχολόγος M.Sc. – Συγγραφέας του βιβλίου «Από καρδιάς» και «Πριν νυχτώσει»

Πηγή: awakengr.com

Ό,τι σου φέρνει η ζωή, έρχεται γιατί μπορείς να το ξεπεράσεις

0

Διαβάζοντας βιογραφίες σπουδαίων ανθρώπων, αντιλήφθηκα πως όλες τους είχαν κάτι κοινό: δεν υπήρχε προσωπικότητα της οποίας η ζωή να μην είχε βιώσει δυσκολίες, να μην είχε έρθει αντιμέτωπη με τη συντριβή, πριν την καταξίωση.

Όλοι μας, γκρινιάζουμε για τα όποια στραβά έρθουν στη ζωή μας. Όχι μόνο για τα σοβαρά, αλλά και για τα πιο απλά. Χάνουμε το λεωφορείο; H απογοήτευση και τα νεύρα έρχονται αμέσως. Εγκλωβισμένοι μόνο στον πόνο του σήμερα, αδυνατούμε να ζυγίσουμε το ευεργέτημα μίας δύσκολης στιγμής στη βραχυπρόθεσμη εξέλιξή μας.

Όλα στη ζωή όμως έχουν έναν σκοπό, ακόμα κι αν εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να το αντιληφθείς. Η ζωή ξέρει να σε φέρνει μέσα από τις κατάλληλες καταστάσεις, ώστε να επιτρέψει στον καλύτερο εαυτό σου να αναδυθεί στην επιφάνεια και να καταπλήξει ακόμα κι εσένα τον ίδιο.

Δεν υπάρχει δυσκολία που να μην μπορείς να ξεπεράσεις. Για να στη φέρνει στο διάβα σου η ζωή, σημαίνει πως γνωρίζει ήδη για τις αντοχές και ικανότητές σου. Ο άνθρωπος γίνεται σοφότερος μέσα από τις άσχημες στιγμές, διότι το ίδιο το πρόβλημα τον κινητοποιεί και τον ωθεί να ψάχνει για λύσεις.

Οι περισσότεροι άνθρωποι που σήμερα θαυμάζουμε, γνώριζαν πως δεν υπάρχει τίποτα το οποίο να έρχεται δίχως προσπάθεια, για αυτό και πείσμωναν περισσότερο στη δύσκολη στιγμή χωρίς να εγκαταλείπουν. Και αν εξασκηθούμε περισσότερο, τότε θα καταλάβουμε πως το φως δε χάνεται ποτέ: απλά εμείς τυφλωνόμαστε και δεν μπορούμε να το δούμε.

Όλα στη ζωή έχουν τον άγιο σκοπό τους, όλοι οι άνθρωποι που έρχονται στο διάβα μας, κάτι έχουν να μας διδάξουν, όλες οι στιγμές γίνονται ένα πολύτιμο θησαύρισμα εμπειριών. Μία άρνηση για εργασία μπορεί να σε πείσει να αγωνιστείς και να βγάλεις από μέσα σου τον καλύτερό σου εαυτό, μία αποτυχία στις εξετάσεις μπορεί να σου δείξει πως δεν κρίνεται από μία ατυχία όλη σου η ζωή.

Όλα έχουν τον άγιο σκοπό τους. Και αυτό το καταλαβαίνεις μετά από καιρό, ευχαριστώντας τη ζωή για όλα τα εμπόδια που σου έφερε.

Πηγή: enallaktikidrasi

Ό,τι πιο φτηνό και χυδαίο: Ο γείτονας του Γιώργου Καραϊβάζ πώς θα κοιμάται τα βράδια μετά απ’ αυτό που έκανε;

0

Η πρώτη αντίδραση όλων των ανθρώπων στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Γιώργου Καραϊβάζ ήταν το σοκ. Στη συνέχεια, όταν έγινε γνωστό ότι τον δολοφόνησαν με 17 σφαίρες, το σοκ έγινε μια διαρκής παγωμάρα.

Αυτό δεν ίσχυσε μόνο για τους απλούς ανθρώπους, ίσχυσε περισσότερο για τον δημοσιογραφικό κόσμο, για όσους συνεργάστηκαν έστω και μια φορά μαζί του κι ας μην είχαν συνάψει δεσμούς φιλίας.

Θα περίμενε κανείς αυτό το συναίσθημα να μην είναι εκμεταλλεύσιμο και να μην επιχειρείται οικονομική κεφαλαιοποίηση του, αλλά ζούμε στο 2021 και δυστυχώς ο ψηφιακός κόσμος έχει εκθρέψει το τέρας της αιμοδιψίας. Μια αιμοδιψία που δεν τεκμηριώνεται μόνο με δολοφονικές πράξεις, αλλά τεκμηριώνεται κι από το θέαμα τους.

Στο σημερινό κόσμο του διαδικτύου υπάρχει κάθε είδους λαγνεία που να ικανοποιείται. Λαγνεία των όπλων, λαγνεία της δολοφονίας ζώων, λαγνεία για σώματα που κείτονται στο έδαφος αιμόφυρτα και έχουν ξεψυχήσει.

Το νεκρό σώμα του Γιώργου Καραϊβάζ το βίωσε αυτό. Δεν το βίωσε όμως από δημοσιογράφους, δεν το βίωσε από φωτορεπόρτερ που τους έχει επωαστεί αυτό το ένστικτο και η επαγγελματική τους ψυχή παίρνει πρωτοβουλία πριν την κανονική. Το βίωσε από έναν στη γειτονιά που βρήκε ευκαιρία μέσα στην αρχική αναμπουμπούλα να κατέβει στο δρόμο, να μάθει τι έγινε, να καταλάβει ποιον δολοφόνησαν και να τον φωτογραφίσει με τις τόσες σφαίρες να έχουν τρυπήσει το σώμα του.

Το αρρωστημένο μυαλό δεν σταμάτησε εδώ. Δεν φωτογράφισε για να τις κοιτάζει ο ίδιος και κάποια στιγμή πιο μετά, στο μέλλον να τις πουλήσει. Κι αυτό άρρωστο θα ήταν, αλλά θα έδειχνε ένα μικρό, ελάχιστο σημάδι σεβασμού προς το νεκρό. Όχι. Αυτός θέλησε να στήσει πλειστηριασμό, απευθύνθηκε σε δημοσιογράφους, βρήκε την τιμή που ήθελε πιθανώς και προώθησε το υλικό. Και μόλις αντιλήφθηκε ότι εκεί που τις έστειλε δε θα δημοσιευτούν, έπαιξε και δεύτερη παρτίδα σε άλλο μέσο που ήξερε ότι θα βρει αντίκρυσμα το θράσος του.

Κι αν το έκανε τελικά για τα χρήματα και δεν το έκανε μόνο για προσωπική απόλαυση…Ναι, υπάρχουν πλέον έντονα κι αυτά τα φαινόμενα. Είναι το σύνδρομο του πληροφοριοδότη, του Nightcrawler.

Κάποιος φαντασιώνεται μια χολιγουντιανή αναπαράσταση του εαυτού του, ότι δίνει ραντεβού σε κάποιο γκαράζ αργά το βράδυ, κρύβεται πίσω από μια κολώνα και δίνει την πληροφορία που θέλει, απολαμβάνοντας έτσι την πλήρωση ενός προσωπικού φαντασιακού, τον οργασμό του ρόλου-κλειδί!

Κάποιος θα γυρίσει να πει «εσείς οι δημοσιογράφοι που το κάνετε και μάλιστα σε πολέμους πάνω από εκατόμβες νεκρών, είστε καλύτεροι;» και μάλλον δίκιο θα έχει. Ποιος είπε ότι είμαστε καλύτεροι; Κι αν στην περίπτωση ενός πολέμου μπορεί κάποιος να βρει ηθικό κίνητρο την ενημέρωση του κόσμου γι΄αυτό που συμβαίνει σε έναν τόπο, δεν ισχύει το ίδιο όταν γίνεται όπως στην περίπτωση Καραϊβάζ.

Μήπως στη δολοφονία Φύσσα δεν υπήρξαν δημοσιογράφοι που τον φωτογράφισαν νεκρό και το έβγαλαν και εξώφυλλο; Υπήρξαν.

Τουλάχιστον όμως, έστω και ως ψευδαίσθηση, σε αυτή την κλίμακα αρρωστημένων μυαλών, ο δημοσιογράφος μπαίνει πιο κάτω γιατί πληρώνεται για να το κάνει, δεν το κάνει για να πληρωθεί ή να αυτοεκπληρωθεί, όπως ο ανεκδιήγητος στην υπόθεση Καραϊβάζ.

Ο,τι πιο συγκινητικό έχετε δει: Χριστούγεννα με τον καλύτερο φίλο μας

0

Ο,τι πιο συγκινητικό έχετε δει για τα Χριστούγεννα & τον καλύτερο φίλο μας. Ένα βίντεο-ιστορία αγάπης του ανθρώπου και του καλύτερου του φίλου.

Δείτε το βίντεο

Ό,τι νομίζετε ότι ξέρετε για το καρπούζι είναι λάθος!

0

Αυτό που ξέρουμε για το καρπούζι δεν έχει μεγάλη σχέση με το παρελθόν του φρούτου. Το έντονο κόκκινο χρώμα του προέκυψε από επιλεκτική καλλιέργεια μέσα στους τελευταίους αιώνες.

Πριν την επιλεκτική καλλιέργεια το καρπούζι ήταν πολύ διαφορετικό, αν και είχε την ίδια γεύση με τα σημερινά του «ξαδέρφια».

Η ανθρώπινη παρέμβαση με επιλεκτική καλλιέργεια, ενίσχυσε το εσωτερικό του, περιόρισε το ινώδες τμήμα του και του έδωσε αυτό το λαμπερό κόκκινο χρώμα.

Σήμερα γίνονται προσπάθειες να εξαλειφθούν και τα κουκούτσια του φρούτου και οι σημερινές φωτογραφίες του φρούτου, ίσως προκαλέσουν την ίδια αντίδραση στις επόμενες γενιές.

Δείτε πως ήταν το καρπούζι τον 17ο αιώνα, έτσι όπως απεικονίζεται στον πίνακα του Giovanni Stanchi.

1104-1ubgnz61104-qx1cb9

a47d2cee5e29

Ό,τι και να γίνεται στη ζωή σας αυτή τη στιγμή, πρέπει να διαβάσετε αυτή τη σύντομη ιστορία.

0

Ήταν μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα όταν αποφάσισα να παραιτηθώ… Τελείως ξαφνικά πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, από τη σχέση μου και τελικά από την πνευματικότητά μου. Απλά ήθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

Αλλά πριν από αυτό, πήγα στο δάσος για να κάνω μια τελευταία κουβέντα με τον Θεό.

Ρώτησα: « Θεέ, μπορείς να μου πεις ένα καλό λόγο γιατί να μην παραιτηθώ;»

Η απάντησή του με εξέπληξε στα αλήθεια. «Κοίτα γύρω σου». Είπε: «Βλέπεις την φτέρη και το μπαμπού;»

Απάντησα: «Ναι. Όταν φύτεψα την φτέρη και τους σπόρους μπαμπού, τα φρόντισα πολύ καλά. Τους έδωσα φως. Τους έδωσα νερό. Η φτέρη μεγάλωσε γρήγορα».

Το καταπληκτικό της πράσινο κάλυψε το έδαφος. Αλλά ακόμα δεν είχε βγει τίποτα από τον σπόρο του μπαμπού. Όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του. Τον δεύτερο χρόνο η φτέρη ήταν άφθονη και μέσα στη ζωντάνια.

Όμως τίποτα ακόμα δεν γινόταν με το μπαμπού. Και πάλι όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του.

Είπε: «Τον τρίτο χρόνο δεν υπήρχε ακόμα τίποτα από το μπαμπού. Αλλά δεν παραιτήθηκα. Τον τέταρτο χρόνο, τα ίδια. Δεν παραιτήθηκα».

«Τότε τον πέμπτο χρόνο ένα μικροσκοπικό βλαστάρι ξεφύτρωσε από την γη. Σε σύγκριση με την φτέρη ήταν φαινομενικά μικρό και ασήμαντο. Αλλά 6 μήνες αργότερα το μπαμπού αυξήθηκε σε ύψος και πέρασε τα 30 μέτρα.

Πέρασαν πέντε χρόνια για να μεγαλώσουν οι ρίζες του. Αυτές οι ρίζες το έκαναν δυνατό και του έδωσαν αυτό που χρειαζόταν για να επιβιώσει. Δε θα έδινα σε κανένα από τα δημιουργήματά μου μια πρόκληση που δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει».

Μετά από αυτό, με ρώτησε: «Ήξερες παιδί μου ότι όλο αυτό τον καιρό πάλευες; Ότι ουσιαστικά μεγάλωναν οι ρίζες σου; Δεν παραιτήθηκα με το μπαμπού. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ με εσένα».

«Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους», πρόσθεσε. «Το μπαμπού είχε διαφορετικό σκοπό από την φτέρη. Και όμως, και τα δύο έκαναν το δάσος πανέμορφο». Και μετά μου είπε: «Θα έρθει και η δικιά σου ώρα».

«Θα ανέβεις ψηλά».

Τον ρώτησα: «Πόσο ψηλά θα ανέβω;»

«Πόσο ψηλά ανέβηκε το μπαμπού;» ρώτησε Αυτός.

Ήμουν μπερδεμένη: «Όσο ψηλά μπορούσε;»

«Ναι», είπε. «Δείξε μου το μεγαλείο σου, ανεβαίνοντας όσο πιο ψηλά μπορείς».

Μετά από αυτή την συζήτηση άφησα το δάσος και έγραψα αυτή την εκπληκτική ιστορία. Ελπίζω ειλικρινά ότι αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να δείτε ότι ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει ποτέ.

Δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να παραιτηθείτε.

Μην λέτε στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός!

Ό,τι και να γίνεται στη ζωή σας αυτή τη στιγμή, πρέπει να διαβάσετε αυτή τη σύντομη ιστορία

0

Ήταν μια φαινομενικά συνηθισμένη μέρα όταν αποφάσισα να παραιτηθώ… Τελείως ξαφνικά πήρα την απόφαση να παραιτηθώ από τη δουλειά μου, από τη σχέση μου και τελικά από την πνευματικότητά μου. Απλά ήθελα να παραιτηθώ από τη ζωή μου.

Αλλά πριν από αυτό, πήγα στο δάσος για να κάνω μια τελευταία κουβέντα με τον Θεό.

Ρώτησα: « Θεέ, μπορείς να μου πεις ένα καλό λόγο γιατί να μην παραιτηθώ;»

Η απάντησή του με εξέπληξε στα αλήθεια. “Κοίτα γύρω σου.” Είπε: “Βλέπεις την φτέρη και το μπαμπού;”

Απάντησα: “Ναι. Όταν φύτεψα την φτέρη και τους σπόρους μπαμπού, τα φρόντισα πολύ καλά. Τους έδωσα φως. Τους έδωσα νερό. Η φτέρη μεγάλωσε γρήγορα.”

Το καταπληκτικό της πράσινο κάλυψε το έδαφος. Αλλά ακόμα δεν είχε βγει τίποτα από τον σπόρο του μπαμπού. Όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του. Τον δεύτερο χρόνο η φτέρη ήταν άφθονη και μέσα στη ζωντάνια.

Όμως τίποτα ακόμα δεν γινόταν με το μπαμπού. Και πάλι όμως δεν παραιτήθηκα από την φροντίδα του.

Είπε: «Τον τρίτο χρόνο δεν υπήρχε ακόμα τίποτα από το μπαμπού. Αλλά δεν παραιτήθηκα.

Τον τέταρτο χρόνο, τα ίδια. Δεν παραιτήθηκα». “Τότε τον πέμπτο χρόνο ένα μικροσκοπικό βλαστάρι ξεφύτρωσε από την γη. Σε σύγκριση με την φτέρη ήταν φαινομενικά μικρό και ασήμαντο. Αλλά 6 μήνες αργότερα το μπαμπού αυξήθηκε σε ύψος και πέρασε τα 30 μέτρα.

Πέρασαν πέντε χρόνια για να μεγαλώσουν οι ρίζες του. Αυτές οι ρίζες το έκαναν δυνατό και του έδωσαν αυτό που χρειαζόταν για να επιβιώσει. Δε θα έδινα σε κανένα από τα δημιουργήματά μου μια πρόκληση που δε θα μπορούσε να αντιμετωπίσει.”

Μετά από αυτό, με ρώτησε: “Ήξερες παιδί μου ότι όλο αυτό τον καιρό πάλευες; Ότι ουσιαστικά μεγάλωναν οι ρίζες σου; Δεν παραιτήθηκα με το μπαμπού. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ με εσένα.”

“Μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους”, πρόσθεσε. “Το μπαμπού είχε διαφορετικό σκοπό από την φτέρη. Και όμως, και τα δύο έκαναν το δάσος πανέμορφο.” Και μετά μου είπε: «Θα έρθει και η δικιά σου ώρα».

“Θα ανέβεις ψηλά.”

Τον ρώτησα: «Πόσο ψηλά θα ανέβω;»

“Πόσο ψηλά ανέβηκε το μπαμπού;» ρώτησε Αυτός.

Ήμουν μπερδεμένη: “Όσο ψηλά μπορούσε;”

“Ναι”, είπε. “Δείξε μου το μεγαλείο σου, ανεβαίνοντας όσο πιο ψηλά μπορείς.”

Μετά από αυτή την συζήτηση άφησα το δάσος και έγραψα αυτή την εκπληκτική ιστορία. Ελπίζω ειλικρινά ότι αυτές οι λέξεις θα σας βοηθήσουν να δείτε ότι ο Θεός δε θα σας εγκαταλείψει ποτέ.

Δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ να παραιτηθείτε.

Μην λέτε στον Θεό πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα, αλλά πείτε στο πρόβλημα πόσο μεγάλος είναι ο Θεός!

[awaken] [howtomotivation]