Πάντα μου άρεσε η γυναίκα του αδελφού μου, η Κάτια. Μόλις ο αδελφός μου την παντρεύτηκε, γίναμε αμέσως καλοί φίλοι. Και χαίρομαι τόσο πολύ που η φιλία μας έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα, παρόλο που είμαστε ήδη στα 60 μας. Ένα βράδυ καθόμουν στην κουζίνα με την Κάτια, πίνοντας τσάι.
Ήταν τόσο αναστατωμένη, που τίποτα δεν μπορούσε να την αποσπάσει από τις σκέψεις της. Αποφάσισα να τη ρωτήσω ευθέως: -“Κάτια, σου συνέβη κάτι;” “Ναι, αλλά δεν ξέρω πώς να το πω, ντρέπομαι τόσο πολύ.-Λοιπόν, δεν είμαστε ξένοι, οπότε πες μας τι συμβαίνει. -Πρόκειται για την κόρη μου, την ‘ννα.
Η Anya είναι η ανιψιά μου, είναι ένα πολύ σοβαρό κορίτσι. Αμέσως μετά το σχολείο, αποφάσισε να κάνει επάγγελμα, αποφοίτησε από ένα καλό οικονομικό ινστιτούτο και εργάζεται καλά. Έχει έναν υπέροχο σύζυγο και δύο παιδιά. – “Η Anya μου είπε ότι έχει φίλο. Λέει ότι έχασε τον έρωτα με τον σύζυγό της πριν από πολύ καιρό, αλλά ο Ντίμα είναι απλά τέλειος.
Δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν. Πρέπει να υπερασπιστώ την κόρη μου μπροστά στον γαμπρό μου, να βρω κάποιες δικαιολογίες. Αλλά ο γαμπρός μου είναι τόσο καλός, δεν έχει κακές συνήθειες, αγαπάει πολύ την Άννα, μεγαλώνει καλά τα παιδιά… λοιπόν, αυτό βλέπει σ’ αυτόν τον Ντίμα…
-Και είναι τόσο σοβαρό; Όταν η Άνια επέστρεψε, είπε ότι ο Ντίμα της ζήτησε να έρθει, οπότε ήθελε να πει στον άντρα της ότι τον εγκαταλείπει. Είπα στην Κάτια την ιστορία της νιότης μου. Ο πρώτος μου σύζυγος ήταν ένας τέλειος οικογενειάρχης. Ονειρευόταν τόσο πολύ μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια και με αντιμετώπιζε με μεγάλο τρόμο.
Ήταν αμέσως φανερό ότι με εκτιμούσε και με σεβόταν. Αλλά μετά είχα μια σύντομη σχέση, ένας άντρας μου γύρισε το κεφάλι, και χώρισα τον άντρα μου εξαιτίας του. Είχα όμως ήδη ένα παιδί ενός έτους και εκείνος ο τύπος είπε ότι δεν ήθελε να με δεχτεί με ένα παιδί. Έτσι έχασα τον πρώτο μου σύζυγο και το αγόρι μου.
Μετά ο πρώτος μου σύζυγος παντρεύτηκε για δεύτερη φορά. Κι εγώ παντρεύτηκα ξανά λίγα χρόνια αργότερα. Ο δεύτερος σύζυγός μου πήρε ένα παιδί, και τώρα ζούμε καλά, έχουμε παιδιά μαζί. Αλλά θυμάμαι τη στάση που είχε ο πρώτος μου σύζυγος απέναντί μου – δεν έχω ξαναζήσει κάτι τέτοιο στη ζωή μου. – “Πες αυτή την ιστορία στην Άνια, ίσως έτσι καταλάβει ότι πρέπει να εκτιμήσει την ευτυχία της”, ρώτησε η Κάτια.
Η Washoe, ο χιμπαντζής, έμεινε ορφανή πολύ μικρή όταν σκοτώθηκε η μητέρα της. Γεννήθηκε στη δυτική Αφρική, περίπου το 1965, αλλά έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της στις ΗΠΑ. Το όνομά της το πήρε από την κομητεία Washoe στη Νεβάδα, όπου έμεινε τα πρώτα πέντε περίπου χρόνια της ζωής της σε ένα ερευνητικό κέντρο.
Αρχικά προορίζονταν να ενταχθεί στο διαστημικό πρόγραμμα των Ηνωμένων Πολιτειών, στη συνέχεια όμως υιοθετήθηκε από τους ερευνητές γνωσιακής ψυχολογίας Allen και Beatrix Gardner για να τους βοηθήσει στην έρευνα τους.
Αρχικά η Washoe περνούσε τον περισσότερο καιρό της παίζοντας στον κήπο της μικρής μονοκατοικίας του ζεύγους στο Ρίνο. Στη συνέχεια όμως μεταφέρθηκε στο πανεπιστήμιο της Οκλαχόμας και τέλος στο Ινστιτούτο Χιμπατζής και Ανθρώπινη Επικοινωνία.
Το 1966, οι δυο ερευνητές αποφάσισαν να μάθουν στην μόλις 10 μηνών Washoe την αμερικάνικη νοηματική γλώσσα αντιμετωπίζοντας την ως ένα κωφάλαλο παιδί. Μέσα σε τρία περίπου χρόνια, το πείραμα με την Washoe έδειξε πως οι χιμπαντζήδες μπορούσαν να κατανοήσουν κάποια πολύ βασική διάσταση της γλώσσας των ανθρώπων και να επικοινωνήσουν μαζί τους.
Η Washoe κάτω από την καθοδήγηση των δυο ερευνητών έμαθε περίπου 250 λέξεις – νοήματα, που αποτύπωνε με συνέπεια σε χειρονομίες, ενώ τις δίδαξε και σε μικρότερα ζώα της οικογένειας. Μπορούσε να αντιγράφει κινήσεις και συμπεριφορές των ερευνητών, τις οποίες επαναλάμβανε σε ανύποπτο χρόνο. Έμαθε πώς να βουρτσίζει τα δόντια της, να ντύνεται και να παίζει παιχνίδια. Η Washoe ήταν ο πρώτος χιμπατζής που μπόρεσε να επικοινωνεί με αυτόν τον τρόπο.
Μία από τις πιο συγκινητικές ιστορίες που λέγονται για την Washoe, αφορά μια γυναίκα, την Κατ, η οποία ήταν και αυτή ερευνήτρια αλλά ταυτόχρονα είχε αναλάβει την φροντίδα της Washoe.
Η Κατ μετά από μια μακράς διαρκείας άδεια, επέστρεψε ξανά στο ερευνητικό κέντρο το 1982 και προσπάθησε να εξηγήσει στην Washoe γιατί έλειψε από κοντά της τόσο καιρό. Προσπάθησε να της πει ότι ήταν έγκυος και έλειψε από την εργασία της για πολλές εβδομάδες επειδή απέβαλε.
Ο Roger Fouts, συνιδρυτής του ινστιτούτου έρευνας χιμπατζήδων και ανθρωπίνων επικοινωνιών στο πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, διηγείται την ιστορία:
«Στους ανθρώπους που δεν βρίσκονταν πολύ κοντά της ή που δεν τους γνώριζε πολύ καλά, η Washoe τους γυρνούσε την πλάτη. Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο υποδέχθηκε και την Κατ, δίνοντας της έτσι να καταλάβει πόσο θυμωμένη ήταν μαζί της όταν αυτή επέστρεψε ξανά μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα απουσίας από την εργασία της.
Τότε η Κατ ζήτησε συγνώμη από την Washoe και αποφάσισε να της πει την αλήθεια.
«ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΠΕΘΑΝΕ» της έγνεψε.
Η Washoe την κοίταξε για λίγο και στην συνέχεια γύρισε το βλέμμα της προς το πάτωμα. Όταν ξανασήκωσε το κεφάλι της και ξανακοίταξε την Κατ, της έγνεψε με τη σειρά της, αργά και πολύ προσεχτικά: «ΚΛΑΜΑ»
Στη συνέχεια άγγιξε το πρόσωπο της σχηματίζοντας με το δάχτυλό της τη διαδρομή που κάνει ένα δάκρυ από το μάτι μέχρι να φτάσει στο μάγουλο.»
Η Κατ δήλωσε αργότερα ότι αυτή η κίνηση της Washoe την βοήθησε να καταλάβει πολλά περισσότερα για αυτήν και τις πνευματικές της ικανότητες, από όσα γνώριζε μέχρι εκείνη τη μέρα.
Η ίδια η Washoe είχε χάσει δύο παιδιά. Το ένα μωρό της πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του από ένα πρόβλημα στην καρδιά ενώ το άλλο, ο Sequoyah, πέθανε όταν μολύνθηκε από σταφυλόκοκκο σε ηλικία μόλις δύο μηνών.
Μια παλιά φωτογραφία με φόντο τον Άγιο Κωνσταντίνο της Γλυφάδας, που χρονολογείται περίπου από το 1952.
Ένα ζευγάρι φωτογραφίζεται στην ερημική τότε περιοχή. ενώ στο φόντο φαίνεται η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, πολύ πριν ο δρόμος της παραλιακής αλλά και η κεντρική λεωφόρος της Γλυφάδας να έχουν τη μορφή που ξέρουμε σήμερα. Το κτίριο αριστερά στη φωτογραφία ήταν το εξοχικό κέντρο «Τρουβίλ».
Ένα φαινόμενο που προκάλεσε η έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883
Ο πιο δυνατός ήχος που έχει καταγραφεί ποτέ στη Γη δεν προήλθε από όπλα ή βόμβες, αλλά από την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883.
Αυτός ο ακουστικός γίγαντας στιγμάτισε τη μετεωρολογία, τη γεωγραφία και την ιστορία του στρατού, καθώς ο κρουστικός του κύμα γύρισε τον πλανήτη πολλές φορές, προκαλώντας δονήσεις στον αέρα που ακούστηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Η σύγχρονη επιστήμη εξετάζει όχι μόνο τη δύναμη και τον αντίκτυπο τέτοιων ήχων, αλλά και τι μας λένε για τη φυσική της πίεσης, των κυμάτων και την ανθρώπινη αντίληψη του ήχου.
Ο ήχος είναι ένα μηχανικό κύμα που ταξιδεύει στο περιβάλλον – συνήθως στον αέρα, το νερό ή άλλα υλικά – και μεταφέρει ενέργεια από την πηγή του στους γύρω χώρους. Στην καθημερινή ζωή συναντάμε ήχους με ένταση δεκάδων ή εκατοντάδων ντεσιμπέλ: ένα θορυβώδες αλυσοπρίονο ή μια ροκ συναυλία φτάνουν σε επίπεδα ήδη επικίνδυνα για την ακοή. Αλλά πόσο υψηλά μπορεί να φτάσει ο ήχος; Η απάντηση ξεπερνά την καθημερινή εμπειρία, οδηγώντας μας στον κόσμο των ακραίων φυσικών καταστροφών και των πειραματικών εκρήξεων.
Όταν το ηφαίστειο Κρακατόα, στην άκρη της Θάλασσας της Ιάβας, εξερράγη το καλοκαίρι του 1883, οι συνέπειες ήταν άμεσες και καταστροφικές. Η τεράστια έκρηξη δημιούργησε ένα κρουστικό κύμα που ταξίδεψε στον αέρα με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του ήχου. Καταγράφηκε από βαρόμετρα σε όλο τον κόσμο και ξεπέρασε κάθε προηγούμενη εκτίμηση. Υπολογίζεται ότι η πίεση του ήχου στην άμεση περιοχή της έκρηξης έφτασε επίπεδα ικανά να προκαλέσουν άμεση βλάβη στο ανθρώπινο αυτί μέσα σε δευτερόλεπτα. Η έκρηξη αυτή παραμένει μία από τις πιο δυνατές που έχουν βιώσει οι άνθρωποι και κατέχει κεντρική θέση σε βιβλία φυσικής και γεωλογίας.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα ήταν το κρουστικό κύμα που γύρισε τη Γη πολλές φορές και καταγράφηκε σε βαρόμετρα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Σε πολλές πόλεις παρατηρήθηκαν επαναλαμβανόμενες αιχμές πίεσης που αντιστοιχούσαν στη διέλευση του κύματος, έως και τέσσερις φορές μέσα σε λιγότερο από δύο ημέρες. Το φαινόμενο αιφνιδίασε όχι μόνο τους μετεωρολόγους της εποχής, αλλά και τις επόμενες γενιές ειδικών με πιο ακριβή όργανα μέτρησης.
Για να κατανοήσουμε τη δύναμη ενός τέτοιου ήχου, είναι σημαντικό να εισαγάγουμε την έννοια του ντεσιμπέλ (dB), μονάδα μέτρησης της σχετικής έντασης της ηχητικής πίεσης. Ένα ψίθυρος είναι περίπου 30 dB, η κανονική συνομιλία γύρω στα 60 dB, ενώ τα 120 dB προκαλούν πόνο. Οι σύγχρονες εκτιμήσεις δείχνουν ότι η έκρηξη του Κρακατόα ξεπέρασε τα 180 dB, επίπεδο στο οποίο ο ήχος μετατρέπεται σε κρουστικό κύμα με καταστροφικές επιπτώσεις σε κατασκευές και ζωντανά όντα.
Η ακραία ένταση του ήχου θέτει το ερώτημα πώς οι ανθρώπινες αισθήσεις και ο εγκέφαλος μπορούν να την επεξεργαστούν. Το ανθρώπινο αυτί είναι ικανό να αντιλαμβάνεται ήχους από πολύ χαμηλούς έως πολύ δυνατούς, αλλά σε ακραία επίπεδα προκαλείται φυσική βλάβη στο μέσο και έσω αυτί, οδηγώντας σε άμεση και μόνιμη κώφωση. Ευτυχώς, δεν υπάρχουν άμεσες ανθρώπινες καταγραφές από την έκρηξη – οι ιστορικές αποστάσεις και η μέθοδος μέτρησης σημαίνουν ότι η επίδραση ανακατασκευάζεται έμμεσα μέσω της ατμοσφαιρικής πίεσης και μεταγενέστερων παρατηρήσεων.
Κεντρικό ρόλο στη μελέτη τέτοιων ήχων έχουν οι επιστήμες της ακουστικής, της γεωφυσικής και της αερονομίας. Η ακουστική μελετά τη διάδοση των ηχητικών κυμάτων, τις αλληλεπιδράσεις τους με το περιβάλλον και τα όρια που θέτουν οι φυσικοί νόμοι. Τα κρουστικά κύματα, που είναι πίεσης και όχι ήχος με την καθημερινή έννοια, μεταφέρουν ενέργεια σε μεγάλες αποστάσεις και μπορούν να προκαλέσουν καταστροφή μακριά από την πηγή.
Τον 20ό αιώνα έγιναν προσπάθειες να παραχθούν τεχνητά εξαιρετικά δυνατοί ήχοι, για παράδειγμα σε στρατιωτικές έρευνες. Οι δοκιμές πυρηνικών εκρήξεων στην ατμόσφαιρα δημιούργησαν ηχητικά αποτελέσματα συγκρίσιμα με φυσικές καταστροφές, αλλά οι μετρήσεις ήταν περιορισμένες και ελλιπείς. Η σύγκριση με το Κρακατόα είναι δύσκολη, καθώς η τεχνολογία μέτρησης ήταν λιγότερο ανεπτυγμένη και η φυσική διαδικασία διαφορετική.
Σήμερα, η τεχνολογία επιτρέπει τη δημιουργία ήχων μεγάλης έντασης σε εργαστηριακές συνθήκες, για δοκιμές υλικών ή κατασκευών. Αυτά τα πειράματα βοηθούν στην κατανόηση των δονήσεων και της ηχητικής πίεσης και στα όρια αντοχής των υλικών.
Η ακουστική μελετά επίσης φαινόμενα πέρα από την ανθρώπινη αντίληψη. Τα υπέρηχα και τα υπόηχα, αν και εκτός ακουστικού φάσματος, επηρεάζουν το περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς. Ενώ ο ακραίος ήχος όπως του Κρακατόα αποτελεί σπάνιο φαινόμενο, τα υπέρηχα χρησιμοποιούνται στην ιατρική, τη βιομηχανία και την οικολογία.
Επιπλέον, η επιστήμη εξετάζει πώς ο ήχος επηρεάζει τους βιολογικούς οργανισμούς. Μελετάται όχι μόνο η βλάβη στην ακοή, αλλά και η επίδραση στη συμπεριφορά ζώων, στην ανάπτυξη κυττάρων και στην αντίδραση μορίων. Ακόμη και χαμηλά επίπεδα θορύβου μπορούν να επηρεάσουν ορμόνες και βιολογική ισορροπία, δείχνοντας τη βαθιά σχέση ακουστικής και φυσιολογίας.
Αν και ο πιο δυνατός ήχος στην ιστορία προήλθε από ηφαιστειακή έκρηξη, η επιστήμη διδάσκει ότι ακραία ακουστικά γεγονότα δεν ανήκουν αποκλειστικά στο παρελθόν. Μπορούν να προκύψουν από σύγχρονη τεχνολογία, βιομηχανικά ατυχήματα ή ανθρώπινες επεμβάσεις. Η κατανόηση της διάδοσης του ήχου και των συνεπειών του είναι κρίσιμη για την ασφάλεια σε κατασκευές, μεταφορές και στρατιωτικές έρευνες.
Η φαντασία του κοινού εντυπωσιάζεται με το πώς θα ακουγόταν μια τέτοια έκρηξη, αλλά η πραγματικότητα υπακούει σε στέρεους φυσικούς νόμους. Η επιστήμη μπορεί να ανακατασκευάσει γεγονότα όπως η έκρηξη του Κρακατόα, συνδέοντας ιστορικά αρχεία, φυσικά μοντέλα και σύγχρονες μετρήσεις – μια από τις μεγαλύτερες νίκες της ανθρώπινης σκέψης.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις ιστορικές αναφορές πολιτικών προσώπων αναζωπυρώθηκε, μετά από πρόσφατη λεκτική αστοχία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, η οποία προκάλεσε έντονα σχόλια και αντιδράσεις.
Κατά τη διάρκεια δηλώσεών του για την επέτειο της 25ης Μαρτίου, ο Κωνσταντίνος Τασούλας μπέρδεψε τις χρονολογίες, αναφέροντας το 1981 αντί για το 1821. Η συγκεκριμένη στιγμή έγινε γρήγορα viral, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να γεμίζουν σχόλια, σατιρικά βίντεο και αναρτήσεις που σχολίαζαν το λάθος.
Από τον Κωνσταντίνο Τασούλα στο «ΟΧΙ» του… 1840
Το περιστατικό αυτό, ωστόσο, δεν ήταν το μοναδικό που επανήλθε στο προσκήνιο. Πολλοί χρήστες θυμήθηκαν μια παλαιότερη δήλωση της βουλεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Αντωνίου, η οποία το 2018 είχε αναφερθεί στην επέτειο του «ΟΧΙ» τοποθετώντας την λανθασμένα στο 1840 αντί για το 1940.
Τα δύο αυτά περιστατικά συνδέθηκαν στη δημόσια συζήτηση, δημιουργώντας ένα κύμα ειρωνικών σχολίων αλλά και προβληματισμού για την ακρίβεια στον δημόσιο λόγο. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ζητήματα που σχετίζονται με την ιστορία, η ορθή αναφορά των γεγονότων θεωρείται απαραίτητη, καθώς αγγίζει την εθνική μνήμη και τη συλλογική ταυτότητα.
Δείτε το βίντεο:
Η υπόθεση δεν έμεινε μόνο στο επίπεδο της σάτιρας. Πολιτικοί αντίπαλοι αλλά και σχολιαστές αξιοποίησαν τις δηλώσεις αυτές για να ασκήσουν κριτική, κάνοντας λόγο για επιπολαιότητα ή έλλειψη προσοχής. Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν και εκείνοι που υποστήριξαν πως πρόκειται για απλά σαρδάμ, τα οποία μπορεί να συμβούν σε οποιονδήποτε, ειδικά υπό την πίεση των καμερών. Ωστόσο, το γεγονός ότι τέτοιες δηλώσεις προέρχονται από πρόσωπα με θεσμικό ρόλο, όπως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενισχύει τον αντίκτυπο και τη σημασία τους. Οι δημόσιες τοποθετήσεις δεν είναι απλώς προσωπικές εκφράσεις, αλλά αποτελούν μέρος του ευρύτερου πολιτικού λόγου που επηρεάζει την κοινωνία.
Ο Αντώνης Κανάκης τα έριξε χοντρά στον πρόεδρο της Δημοκρατίας
Ο Αντώνης Κανάκης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι η δήλωση ήταν «ζωντανή» και δεν μαγνητοσκοπήθηκε, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να ζητά εμβρόντητος να το πάνε «από την αρχή» και να το «γράψουν μια φορά ακόμα», κάνοντας μάλιστα αναφορά στην Ακρόπολη για να δώσει κύρος στο πλάνο. «Τι ζούμε;» αναρωτήθηκε ο Κανάκης, τονίζοντας ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεν έχουν πλέον καμία αίσθηση του πού βρίσκονται και τι λένε.
Ο παρουσιαστής υπήρξε καταπέλτης όσον αφορά το παρελθόν του κ. Τασούλα, υπενθυμίζοντας στο κοινό γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος κατέχει αυτή τη θέση. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως «έπαιξε το δικό του χυδαίο ρολάκι στην υπόθεση των Τεμπών, εκεί στην εξεταστική επιτροπή και στη Βουλή όπου χάθηκαν διάφορες δικογραφίες», προσθέτοντας πως έκανε υπακοή σε ό,τι έπρεπε να κάνει και γι’ αυτό ο Πρωθυπουργός τον «διόρισε» Πρόεδρο της Δημοκρατίας της παράταξης.
Δείτε το βίντεο:
Ο Κανάκης υπογράμμισε πως πέρα από τη διαπλοκή και τη διαφθορά, το μεγάλο πρόβλημα είναι η «ανεπάρκεια σε επίπεδο ικανοτήτων», χαρακτηρίζοντας τους υπεύθυνους ως «άχρηστους και αναποτελεσματικούς» όταν έρχεται η ώρα των πραγματικών αποτελεσμάτων.
Η κριτική κορυφώθηκε με την προβολή μιας σατιρικής παρέλασης, όπου η εκπομπή «έντυσε» τις εικόνες με περιγραφές που προκάλεσαν αίσθηση. Ο Κανάκης περιέγραψε το «άγημα των δεξιών βυσμάτων», το «πιστό τάγμα των υποκλοπέων» που ακούνε τα πάντα μέσω τεχνολογίας, και τους «δημοσιογράφους-παπαγαλάκια» που κρατούν μικρόφωνα για να «σκουπίζουν τα σάλια» της εξουσίας. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις «ηρωικές μπετονιέρες» που, σύμφωνα με τη σάτιρα της εκπομπής, «μπαζώνουν χώρους τραγωδίας στις πιο ακραίες συνθήκες, καλύπτοντας τα πάντα, και τις αποδείξεις και την αλήθεια».
«Με ρωτάνε… “Κυρία Βέφα, ο Θεός σάς πήρε δύο κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν ακόμα να πιστεύετε σε αυτόν;” Κι απαντάω… “Αντιθέτως, πώς είναι δυνατόν να πάψω να πιστεύω;”»
Η Βέφα Αλεξιάδου, έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό Τηλέραμα και μίλησε μεταξύ άλλων για την πίστη της στο Θεό και για την απώλεια του συζύγου και των δυο κοριτσιών της.
Πώς περνάτε τις μέρες σας αυτόν τον καιρό;
«Αν κι έχω κάποια μικρά προβλήματα υγείας και με αναγκάζουν να παίρνω καθημερινά κορτιζόνη, περνάω τα γεράματά μου ευχάριστα. Σήμερα όμως έκανα περισσότερα από ό,τι συνήθως. Πήγα στο σούπερ μάρκετ και ψώνισα γιατί περιμένω τις εγγονές μου. Μένουν και οι δύο στην Αγγλία, αλλά θα έρθουν για διακοπές. Είναι μάλιστα σε λίγο τα γενέθλια της 23χρονης Χαράς και κάθε χρόνο τα γιορτάζουμε εδώ στη Χαλκιδική. Τις άλλες μέρες, έχω συνήθως αγκαλίτσα το κομπιούτερ μου και δουλεύω, ατενίζω τη θάλασσα από την τζαμαρία μου και φροντίζω τα παρτέρια με τα γεράνια μου. Ο άντρας μου έλεγε: “Τα λουλούδια, εκτός από νερό, θέλουν και χάιδεμα για να ζήσουν”. Κατεβαίνω και στο εκκλησάκι μου και προσεύχομαι, ενώ προς το βραδάκι κάνω απόδειπνο, με το φως το ιλαρόν, με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Έτσι κυλούν οι μέρες μου πια… Δοξάζω τον Θεό που είμαι ακόμα όρθια και κάνω τις δουλειές μου και πράγματα που μου αρέσουν».
Χαρούμενη όμως νιώθετε;
«Θα σας πω κάτι πολύ παράξενο, που οι περισσότεροι, ακόμα και οι φίλοι, δεν το πιστεύουν. Κουβαλάω πολύ πόνο, γιατί έχω χάσει και τα δυο μου κορίτσια – νωρίτερα είχα χάσει τον άντρα μου και τώρα έχω μόνο τις εγγονές και τις ανιψιές μου. Κι όμως, αγαπώ τη ζωή! Πιστεύω τόσο στον Θεό, ξέρω πως με βοηθά, επομένως δεν μου έχει λείψει η χαρά. Μπορεί κάθε μέρα να συμβαίνουν πράγματα στενάχωρα, παρ’ όλα αυτά κάθε πρωί που ξυπνώ είμαι χαρούμενη ό,τι και να έχει συμβεί την προηγούμενη. Ευγνωμονώ τον Θεό για τη νέα μέρα που μου χαρίζει κάθε πρωί και προχωράω. Αυτό κάνω μια ζωή… Αν και είναι τόσο παράξενο, που ακόμα κι εγώ απορώ με αυτό, παρ’ όλα αυτά, μια ζωή η χαρά είναι ριζωμένη μέσα μου».
Έπειτα από τόσες απώλειες, με τον Θεό δεν θυμώσατε;
«Με ρωτάνε… “Κυρία Βέφα, ο Θεός σάς πήρε δύο κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν ακόμα να πιστεύετε σε αυτόν;” Κι απαντάω… “Αντιθέτως, πώς είναι δυνατόν να πάψω να πιστεύω;” Ο Θεός δεν είναι κακός και ούτε είναι Αυτός που μου πήρε τα κορίτσια. Δεν αποφασίζει πότε θα πεθάνεις εσύ και πότε εγώ. Ο Θεός δεν ανακατεύεται με τέτοιον τρόπο στη ζωή μας. Τα παιδιά μου έφυγαν μόνα τους – δεν άκουγαν το σώμα τους και τις συστάσεις και όταν πήγαμε στον γιατρό, ήταν πια πολύ αργά. Αν και υπάρχουν ώρες που κοιτώ φωτογραφίες και βάζω τα κλάματα, δεν φοράω μαύρα και κάνω με δύναμη και πίστη πολύ κουράγιο γιατί νιώθω πως Εκείνος μου κρατά το χέρι και με στηρίζει στον μεγάλο πόνο. Αντιμετωπίζω τη ζωή όπως έρχεται»
Η ζωή και ο θάνατος, η πίστη στον Θεό, οι κόρες και οι εγγονές, τα ταξίδια, ο άντρας της, οι απώλειες και τα παράπονα.
Η Βέφα Αλεξιάδου μιλά για τη ζωή της όπως είναι σήμερα, στο περιοδικό Τηλέραμα και την Αθηνά Ζαχαράκη.
Η Βέφα Αλεξιάδου μετρά 89 ολόκληρα χρόνια χαρούμενων στιγμών αλλά και τραγικών γεγονότων, που κάποιον άλλον πιθανόν να τον είχαν βυθίσει για πάντα στην απελπισία. Εκείνη όμως, και παρά τα μικρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, δουλεύει κάθε μέρα, φροντίζει τα γεράνια της, τα «χαϊδεύει», όπως την παρακινούσε ο άντρας της, συναντά φίλους με μια ατέλειωτη λαχτάρα για ζωή.
Πώς περνάτε τις μέρες σας αυτόν τον καιρό;
«Αν κι έχω κάποια μικρά προβλήματα υγείας και με αναγκάζουν να παίρνω καθημερινά κορτιζόνη, περνάω τα γεράματά μου ευχάριστα. Σήμερα όμως έκανα περισσότερα από ό,τι συνήθως. Πήγα στο σούπερ μάρκετ και ψώνισα γιατί περιμένω τις εγγονές μου. Μένουν και οι δύο στην Αγγλία, αλλά θα έρθουν για διακοπές. Είναι μάλιστα σε λίγο τα γενέθλια της 23χρονης Χαράς (σ.σ.: κόρη της Αλεξίας) και κάθε χρόνο τα γιορτάζουμε εδώ στη Χαλκιδική. Τις άλλες μέρες, έχω συνήθως αγκαλίτσα το κομπιούτερ μου και δουλεύω, ατενίζω τη θάλασσα από την τζαμαρία μου και φροντίζω τα παρτέρια με τα γεράνια μου. Ο άντρας μου έλεγε: “Τα λουλούδια, εκτός από νερό, θέλουν και χάιδεμα για να ζήσουν”. Κατεβαίνω και στο εκκλησάκι μου και προσεύχομαι, ενώ προς το βραδάκι κάνω απόδειπνο, με το φως το ιλαρόν, με τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος. Έτσι κυλούν οι μέρες μου πια… Δοξάζω τον Θεό που είμαι ακόμα όρθια και κάνω τις δουλειές μου και πράγματα που μου αρέσουν».
Χαρούμενη όμως νιώθετε;
«Θα σας πω κάτι πολύ παράξενο, που οι περισσότεροι, ακόμα και οι φίλοι, δεν το πιστεύουν. Κουβαλάω πολύ πόνο, γιατί έχω χάσει και τα δυο μου κορίτσια – νωρίτερα είχα χάσει τον άντρα μου και τώρα έχω μόνο τις εγγονές και τις ανιψιές μου. Κι όμως, αγαπώ τη ζωή! Πιστεύω τόσο στον Θεό, ξέρω πως με βοηθά, επομένως δεν μου έχει λείψει η χαρά. Μπορεί κάθε μέρα να συμβαίνουν πράγματα στενάχωρα, παρ’ όλα αυτά κάθε πρωί που ξυπνώ είμαι χαρούμενη ό,τι και να έχει συμβεί την προηγούμενη. Ευγνωμονώ τον Θεό για τη νέα μέρα που μου χαρίζει κάθε πρωί και προχωράω. Αυτό κάνω μια ζωή… Αν και είναι τόσο παράξενο, που ακόμα κι εγώ απορώ με αυτό, παρ’ όλα αυτά, μια ζωή η χαρά είναι ριζωμένη μέσα μου».
Έπειτα από τόσες απώλειες, με τον Θεό δεν θυμώσατε;
«Με ρωτάνε… “Κυρία Βέφα, ο Θεός σάς πήρε δύο κορίτσια. Πώς είναι δυνατόν ακόμα να πιστεύετε σε αυτόν;” Κι απαντάω… “Αντιθέτως, πώς είναι δυνατόν να πάψω να πιστεύω;” Ο Θεός δεν είναι κακός και ούτε είναι Αυτός που μου πήρε τα κορίτσια. Δεν αποφασίζει πότε θα πεθάνεις εσύ και πότε εγώ. Ο Θεός δεν ανακατεύεται με τέτοιον τρόπο στη ζωή μας. Τα παιδιά μου έφυγαν μόνα τους – δεν άκουγαν το σώμα τους και τις συστάσεις και όταν πήγαμε στον γιατρό, ήταν πια πολύ αργά. Αν και υπάρχουν ώρες που κοιτώ φωτογραφίες και βάζω τα κλάματα, δεν φοράω μαύρα και κάνω με δύναμη και πίστη πολύ κουράγιο γιατί νιώθω πως Εκείνος μου κρατά το χέρι και με στηρίζει στον μεγάλο πόνο. Αντιμετωπίζω τη ζωή όπως έρχεται».
Η είδηση του θανάτου της Βέτας Μπετίνη προκάλεσε τη θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο. Η αγαπητή ηθοποιός, είχε αφαιρέσει πριν από λίγα χρόνια έναν τεράστιο όγκο από το κεφάλι και είχε αποκαλύψει πόσο πολύ είχε ταλαιπωρηθεί. Και μπορεί πολλοί να τη γνωρίζουν από την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ωστόσο εκείνη ασχολούνταν επίσης και με τη στιχουργική και τη συγγραφή.
Το όνομά της βρίσκεται πίσω από το τραγούδι “Μη γυρίσεις” των αδερφών Κατσιμίχα, από το μακρινό 1989 του οποίου υπέγραφε τους στίχους. Μάλιστα, η ίδια είχε αποκαλύψει μετά από χρόνια, πως τα δύο αδέρφια δεν ήθελαν να βάλουν το όνομά της στο βίντεο κλιπ του κομματιού.
“Το όνομα μου το έγραφε στο δίσκο, αλλά εκεί που θα το έβλεπε πολύς κόσμος στο βιντεοκλίπ δεν το έγραφε” σημείωνε σε τηλεοπτική της εμφάνιση. “Ο Μπουρμάς είχε γράψει το τραγούδι και το είχε τραγουδήσει η Κλεοπάτρα demo. Ήταν φίλη με τον Χάρη και το ακούει και τρελαίνεται. Κι έκανε και το άλλο: άλλαξε δύο λέξεις μέσα στο τραγούδι. Αυτό ήταν που με τσάντισε πιο πολύ. Αλλιώς χέστ… εγώ αν θα μπει το όνομα μου στο βίντεοκλιπ. Και πήρε το μισό στίχο στα δικαιώματα”. σημείωνε.
Ωστόσο όπως αναφέρει, ο Χάρης Κατσιμίχας την είχε αναζητήσει το 1992 προκειμένου να λύσουν το θέμα και μάλιστα τότε ρύθμισε και τα δικαιώματα στην ΑΕΠΙ, ώστε να τα λαμβάνει η ηθοποιός ακέραια. “Είχε έρθει ο Χάρης και με βρήκε και τα έριχνε σε άλλους, ότι δεν έφταιγε αυτός, ότι έφταιγε ο παραγωγός” σχολίασε η Μπετίνη για εκείνη τη συνάντηση. “Μου έχουν πει άνθρωποι που ήταν κολλητοί του πως είχε πάθει τέτοια τρέλα με αυτό το τραγούδι που δεν ήθελε να πιστέψει ότι είναι αλλουνού” πρόσθετε.
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει από το απόγευμα της Τετάρτης η φωτογραφία του συνδικαλιστή της ΔΕΗ ή συνταξιούχου, κατά τη ΓΕΝΟΠ, που, όπως αναφέρουν πολλοί χρήστες στα social media, βεβηλώνει το κενοτάφιο στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, στο Σύνταγμα, πατώντας πάνω του.
Τα επικριτικά σχόλια δίνουν και παίρνουν, ωστόσο η σύγκριση με παλαιότερο αντίστοιχο περιστατικό δείχνει ότι μάλλον περισσότερο ενόχλησε το ποιόν του εν λόγω διαδηλωτή παρά η πράξη του αυτή καθ’ αυτήν.
Ήταν καλοκαίρι του 2016 και οι «Παραιτηθείτε», που έκαναν την εμφάνισή τους πρώτη φορά την περίοδο πριν το δημοψήφισμα του 2015, πραγματοποιούσαν άλλη μία φιέστα στην πλατεία Συντάγματος – άγνωστο το γιατί, αφού πλέον είχε ψηφιστεί το μνημόνιο.
Στο πλαίσιο πάντως της διαμαρτυρίας ένας καλοντυμένος νεαρός αποφάσισε να μιμηθεί τη στάση του αγάλματος, ξαπλώνοντας πάνω στο κενοτάφιο.
Να είναι άραγε το ότι δεν πάτησε με το πόδι του αλλά απλώς ξάπλωσε ο λόγος που τα σχόλια την περίοδο εκείνη ήταν από ουδέτερα έως θετικά; Ή άραγε το ποιόν του εν λόγω διαδηλωτή;
