Από τη στιγμή που ο 13χρονος τότε, Ινδός, Μπάσκαρ Σρι υιοθέτησε τον Τόμμυ πριν από πέντε χρόνια, οι δύο τους έγιναν αχώριστοι. Ο νεαρός εργάτης οικοδομών δεν άφηνε ποτέ τον πιστό του φίλο μόνο του. Τον έπαιρνε μαζί του ακόμη και στα εργοτάξια που δούλευε.
5 χρόνια μετά, η φιλία τους αποδείχθηκε ότι ήταν τόσο δυνατή, που ούτε ο θάνατος μπορούσε να την νικήσει. Πριν ένα μήνα περίπου, ο Μπάσκαρ, άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο. Ο νεαρός σκοτώθηκε σε ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα σε ηλικία μόλις 18 ετών.
Λίγες μέρες μετά η μητέρα του άτυχου νέου παρατήρησε ότι ο Τόμμυ είχε εξαφανιστεί. Στην αρχή υπέθεσε ότι τον βρήκε μόνο του και τον υιοθέτησε κάποια άλλη οικογένεια. Η αλήθεια όμως ήταν πολύ πιο συγκινητική.
Λίγο μετά τον θάνατο του Σρι, η Ντάουν Γουίλιαμς, ένα μέλος της οργάνωσης διάσωσης ζώων Blue Cross, περπατώντας κοντά στον τάφο του Σρι είδε τον Τόμμυ ξαπλωμένο πάνω του. Δεν της φάνηκε περίεργο και προχώρησε χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία εκείνη τη στιγμή.
Δυο εβδομάδες μετά, περνώντας ξανά από το ίδιο σημείο, είδε πάλι τον ίδιο σκύλο ξαπλωμένο πάνω στον ίδιο τάφο. Έμοιαζε σαν να μην είχε φύγει καθόλου από την προηγούμενη φορά που τον είχε δει.
Ήταν σε πολύ κακή κατάσταση. Είχε περάσει δυο εβδομάδες ξαπλωμένος στον τάφο του καλύτερου του φίλου, χωρίς να τον ενδιαφέρει να φάει ή να πιει λίγο νερό.
Η Γουίλιας, δίχως να χάσει χρόνο, του έφερε φαγητό και νερό. Όταν τον πλησίασε για να του τα δώσει, ορκίζεται ότι είδε δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια του.
«Μπορούσα να δω ότι ήταν σε διαταραγμένη κατάσταση. Ήταν πεινασμένος και είμαι σίγουρη ότι είχε δάκρυα στα μάτια του. Του έδωσα νερό και μπισκότα, αλλά αρνήθηκε να έρθει μαζί μου.»
Η σοκαρισμένη γυναίκα μετά από αρκετή έρευνα κατάφερε τελικά να εντοπίσει το σπίτι που έμενε η μητέρα του άτυχου ιδιοκτήτη του σκύλου.
«Στη συνέχεια, με την ομάδα μου περπατήσαμε σε όλη την περιοχή και ρωτήσαμε τους ντόπιους, αν ήξεραν το σκύλο. Μας είπαν ότι ο σκύλος λεγόταν Τόμμυ και ότι φύλαγε τον τάφο του ιδιοκτήτη του» .
Πήρε τον Τόμμυ μαζί της, πήγε στο σπίτι της μητέρας του αδικοχαμένου νέου και της χτύπησε την πόρτα.
Σύμφωνα με την Γουίλιαμς, μόλις ο Τόμμυ είδε την μητέρα του Σρί, άρχισε να πηδά πάνω της και να της γλείφει το πρόσωπο. Ήταν σαν να μην ένιωθε πια τόσο λυπημένος, τόσο μελαγχολικός.
Από εκείνη την μέρα, ο Τόμμυ και η μητέρα του Σρι, αντιμετωπίζουν την θλίψη και την απώλεια του αγαπημένου τους Σρι μαζί, στο ίδιο σπίτι.
Όταν ο Τζος, ο γιος της Νάνσι Ρόθστειν, απεβίωσε ξαφνικά, ήθελε να βρει έναν ξεχωριστό τρόπο για να γιορτάζει κάθε χρόνο τα γενέθλια του.
Έτσι έφτιαξε ένα Blog και κάθε χρόνο, στις 16 Απριλίου, την ημέρα της γέννησης του παιδιού της δηλαδή, προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στην λίστα της με τίτλο, «Τρόποι για να γιορτάσεις τη ζωή – Ένα δώρο από τον Τζος Ρόθστειν» .
Τον περασμένο Απρίλιο ο Τζος θα γίνονταν 21 ετών και για αυτό η λίστα που δημοσίευσε η μητέρα του έχει 21 «τρόπους για να γιορτάσεις τη ζωή».
Διαβάστε τους:
1. Να χαμογελάς. Το χαμόγελο δεν κάνει μόνο εσένα να νιώθεις καλά αλλά και τους γύρω σου. Εάν δεν αισθάνεσαι καλά, ένα χαμόγελο μπορεί να ξεγελάσει το μυαλό σου και να σε βοηθήσει να νιώσεις καλύτερα.
2. Απόλαυσε ένα παγωτό.
3. Τρέξε στην παραλία. Εάν δεν μπορείς να το κάνεις με το σώμα σου, χρησιμοποίησε τη φαντασία σου.
4. Τηλεφώνησε σε κάποιον που είναι άρρωστος ή ζει μόνος του. Άκουσε την ιστορία του, δώσε του χρόνο να μιλήσει. Αν στο ζητήσει, πες του και εσύ την ιστορία σου.
5. Άκουσε μουσική. Οι νότες θα αγγίξουν την καρδιά και την ψυχή σου.
6. Τραγούδησε στο ντους. Κάντο φωναχτά αν νιώθεις άνετα.
7. Να επισκεφτείς τον τάφο ενός αγαπημένου σου προσώπου και να γιορτάσεις ότι αναπνέεις, ότι είσαι ακόμη ζωντανός. Να πεις στο αγαπημένο σου πρόσωπο ότι δεν το έχεις ξεχάσει ποτέ.
8. Παίξε με ένα σκύλο.
9. Ευχαρίστησε τον εαυτό σου που άφησες πίσω όλα όσα σε στεναχωρούσαν. Ενεργοποίησε την αίσθηση του χιούμορ σου!
10. Ζήτα συγνώμη από κάποιον που έχεις αδικήσει με οποιονδήποτε τρόπο.
11. Σταμάτα για μια ημέρα ή έστω για λίγες ώρες, να κάνεις αυτά αυτά που θεωρείς σημαντικά και κάνε τα ασήμαντα. Αυτά που πάντα ήθελες να κάνεις και δεν έβρισκες ποτέ τον χρόνο.
12. Φάε κάτι που ποτέ δεν δοκίμασες στο παρελθόν (εκτός φυσικά και αν είσαι αλλεργικός!) Απολαύστε κάθε μπουκιά… αργά. Οι ενοχές απαγορεύονται!
13. Δες ξανά την αγαπημένη σου κωμική ταινία καθισμένος στον αναπαυτικό σου καναπέ.
14. Κανόνισε με δυο φίλους σου που έχεις να δεις καιρό και πηγαίνετε ένα ταξίδι. Κοντά ή μακριά.
15. Πήγαινε στην εξοχή, κάθισε στο έδαφος, κλείσε τα μάτια σου και άκουσε τον κόσμο. Όλα είναι μια επέκταση του εαυτού σου. Η αναπνοή σου σε συνδέει με το φυσικό περιβάλλον.
16. Να γελάς. Κάνε κάτι διασκεδαστικό ή ανόητο και γέλασε. Λένε ότι το γέλιο είναι η ηλιοφάνεια του Θεού.
17. Τοποθέτησε αυτή τη λίστα σε έναν φάκελο. Που και που να ανοίγεις τον φάκελο, να διαβάζεις τη λίστα για να δεις αν συνεχίζεις να γιορτάζεις την ζωή σου. Αν είσαι καλός με τον εαυτό σου, τότε θα είσαι καλός και με τους γύρω σου.
18. Να παίρνεις όλες τις αποφάσεις συμβουλευόμενος την καρδιά σου και όλα θα πάνε καλά.
19. Ακολούθησε το μονοπάτι που έχει σημασία.
20. Να πιστεύεις την αλλαγή που θέλεις να κάνεις στη ζωή σου. Αν το κάνεις τότε να είσαι σίγουρος ότι η αλλαγή που τόσο επιθυμείς, θα γίνει.
21. Τέλος να γνωρίζεις ότι ο κήπος της αγάπης χρειάζεται καθημερινή, επίμονη φροντίδα.
Αν έπρεπε να προσθέσω κάτι σε αυτή τη λίστα, ποιο πιστεύετε ότι θα ήταν αυτό;»
Όταν ένας αγαπημένος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή, η προστασία της αξιοπρέπειας της κηδείας — και της συναισθηματικής ισορροπίας της οικογένειας που πενθεί — γίνεται προτεραιότητα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι απολύτως σωστό να μην επιτρέψετε σε συγκεκριμένα άτομα να παραστούν στην τελετή.
Ακολουθούν οι κατηγορίες ανθρώπων που ίσως να πρέπει να αποκλείσετε από μια κηδεία, και οι λόγοι:
1. Άνθρωποι που Προκάλεσαν Κακό στον Εκλιπόντα
Όποιος κακοποίησε, παραμέλησε, πρόδωσε ή τραυμάτισε τον εκλιπόντα — συναισθηματικά, σωματικά ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο — δεν πρέπει να έχει χώρο για να «αποτίσει φόρο τιμής».
Η παρουσία τους μπορεί να φαίνεται υποκριτική ή ακόμη και να ξανανοίξει παλιές πληγές για την οικογένεια.
2. Τοξικά ή Κακοποιητικά Μέλη της Οικογένειας
Συγγενείς που είναι γνωστοί για πρόκληση δράματος, χειραγώγηση ή έχουν ιστορικό κακοποίησης απέναντι στην οικογένεια.
Η παρουσία τους μπορεί να μετατρέψει μια σοβαρή και ιερή στιγμή σε πηγή αναστάτωσης.
3. Άτομα που Δημιουργούν Συγκρούσεις
Όσοι μπορεί να:
Ξεκινήσουν καβγάδες
Θυμίσουν παλιά οικογενειακά προβλήματα
Προσπαθήσουν να ελέγξουν ή να διαταράξουν την τελετή
Η κηδεία πρέπει να είναι ειρηνική, όχι πεδίο μάχης για προσωπικές έχθρες.
4. Άνθρωποι που Έρχονται για τους Λάθος Λόγους
Όσοι έρχονται από:
Περιέργεια
Κουτσομπολιό
Επίδειξη παρουσίας
Προώθηση του εαυτού τους
Αυτοί οι άνθρωποι δεν προσφέρουν παρηγοριά· εκμεταλλεύονται τη θλίψη για προσωπικό όφελος.
5. Πρώην Σύντροφοι ή Αποξενωμένοι Φίλοι (Κατά περίπτωση)
Αν η παρουσία τους προκαλεί δυσφορία ή πόνο στην άμεση οικογένεια (ιδίως σε σύζυγο, παιδιά ή γονείς), είναι απολύτως θεμιτό να τους ζητήσετε ευγενικά να μην παρευρεθούν — ή να παραστούν σε ξεχωριστό μνημόσυνο.
Παράδειγμα: Ένας/Μία πρώην σύζυγος που εμφανίζεται απρόσκλητος/η και η παρουσία του/της αναστατώνει τον/την χήρο/χήρα.
6. Όποιος Βρίσκεται Υπό την Επίδραση Ουσιών
Άτομα που είναι γνωστό ότι εμφανίζονται μεθυσμένα ή με ασταθή συμπεριφορά λόγω αλκοόλ ή ναρκωτικών μπορούν να καταστρέψουν μια ιερή στιγμή.
Αν κάποιος έχει ιστορικό τέτοιας συμπεριφοράς, είναι λογικό να του ζητηθεί εκ των προτέρων να μην έρθει.
7. Άτομα που Αναζητούν Προσοχή
Μερικοί χρησιμοποιούν τις κηδείες για να τραβήξουν την προσοχή πάνω τους — με υπερβολικές εκδηλώσεις θλίψης, ιστορίες που αλλάζουν το επίκεντρο ή ακατάλληλα σχόλια.
Αν γνωρίζετε κάποιον τέτοιο, μπορείτε να προστατεύσετε την τελετή από αυτήν τη διατάραξη.
8. Άνθρωποι που Έδειξαν Έλλειψη Σεβασμού μετά τον Θάνατο
Αν κάποιος έδειξε ασέβεια ή αναλγησία μετά τον θάνατο (π.χ. προσβλητικές αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα, οικογενειακοί καβγάδες, νομικές διαμάχες), έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να μην τιμήσει τον χώρο.
✅ Τι Μπορείτε να Κάνετε για να το Εξασφαλίσετε
Κάντε σαφείς τις επιθυμίες σας εκ των προτέρων: Ενημερώστε τον τελετάρχη, τον ιερέα ή τον υπεύθυνο της τελετής αν κάποιο άτομο δεν είναι ευπρόσδεκτο.
Βάλτε κάποιον στην είσοδο: Ένας έμπιστος φίλος ή συγγενής μπορεί διακριτικά να χειριστεί απρόσκλητους επισκέπτες.
Επιλέξτε ιδιωτική κηδεία: Δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε δημόσια τελετή. Η κηδεία μόνο με προσκλήσεις είναι απολύτως θεμιτή.
Έχουμε δει πολλές περιπτώσεις οδηγών που είτε έχουν παρκάρει παράνομα, είτε έχουν παρκάρει χωρίς να τους νοιάζει κανένας άλλος και τίποτα. Πολλές ήταν οι φορές που σκεφτήκαμε από μέσα μακάρι να σε τιμωρήσει κάποιος με όποιον τρόπο να ‘ναι.
Δείτε 27 περιπτώσεις οδηγών που μάλλον θα σκεφτούν καλύτερα το παρκάρισμά τους την επόμενη φορά…
Η αλήθεια για τη βιομηχανία μόδας αφορά πολλά παραπάνω απο ότι άθλιες συνθήκες εργασίες, απάνθρωπες υπερωρίες και ανθυγιεινό περιβάλλον εργασίας… Αφορά τα παιδιά!
Σου αρέσουν τα H&M; Και μένα μου αρέσουν. Έχουν πάντα πάμφθηνα ωραία ρούχα, δεν υπάρχει περίπτωση να μη βρεις κάτι που να ταιριάζει στο στυλ σου κι αν χαλάσει κάτι που θα πάρεις από κει δεν σε πειράζει και πολύ, γιατί συνήθως δεν στοιχίζει πάνω από 15 ευρώ.
Λίγες μέρες πριν όμως, αποφάσισα ότι θα θυσιάσω το shopping therapy στα συγκεκριμένα καταστήματα και αφορμή στάθηκε μια κωμική εκπομπή που στο τελευταίο της show τοποθέτησε στο στόχαστρο την βιομηχανία της μόδας. Η εκπομπή ανήκει στον John Oliver.
Την στοχοποιεί όχι γιατί εντείνει τον καταναλωτισμό μας, ούτε γιατί το να ασχολείσαι με την μόδα είναι επιφανειακό, αλλά γιατί συνηθίζουμε να περιφανευόμαστε για τις χαμηλότιμες αγορές σε τέτοιου είδους καταστήματα χωρίς να υπολογίζουμε κάτι πολύ σημαντικό. Πως έφτασαν αυτά τα ρούχα στα χέρια μας.
Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει ότι τα εργοστάσια παραγωγής εδρεύουν σε χώρες του τρίτου κόσμου αφού μπορούμε να διαβάσουμε άλλωστε αυτήν την πληροφορία στο ταμπελάκι, αλλά η αλήθεια για την συγκεκριμένη βιομηχανία μόδας αφορά πολλά παραπάνω απο ότι άθλιες συνθήκες εργασίες, απάνθρωπες υπερωρίες και ανθυγιεινό περιβάλλον εργασίας. Αφορά τα παιδιά.
Παιδιά 10,11, και 12 ετών σε χώρες του τρίτου κόσμου,επιχειρούν να εργαστούν σε εργοστάσια παραγωγής ρούχων δίνοντας ψευδη στοιχεία για την ηλικία τους. Στόχος τους είναι να μπορέσουν να βγάλουν κάποια χρήματα για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Εταιρείες όπως η Wallmart, η ΖARA, η GAP, η NIKE αλλά και πολλές άλλες απασχολούν ανήλικους στα εργοστάσια παραγωγής ρούχων.
Οι εκπρόσωποι των εταιρειών αυτών τίθενται σε δημόσιες εμφανίσεις τους κατά της παιδικής εργασίας. Κάθε φορά όμως που εμφανίζεται ένα σκάνδαλο και φαίνονται στις οθόνες ανήλικα κορίτσια και αγόρια να ράβουν στο χέρι,οι εκπρόσωποι δηλώνουν σοκαρισμένοι με το γεγονός και υποστηρίζουν ότι δεν το γνώριζαν.
Πως γίνεται όμως να μη γνωρίζεις ποια άτομα απασχολεί η επιχείρησή σου; Και όταν ένα παιδί 12 χρονών έρχεται με μια πλαστή ταυτότητα ενηλίκου, πως γίνεται να μη βλέπεις το προφανές; Ότι δεν πρόκειται για άτομο 18 ετών;
Πέρα όμως απο αυτό, οι εταιρείες κάνουν τα στραβά μάτια για πολλά περισσότερα. Τα παιδιά εργάζονται με πολύ χαμηλό μισθό που δεν ξεπερνά τα 6.5 σεντς του δολαρίου.
Στο Μπαγκλαντες εργάζονται περίπου 17 ώρες την ημέρα και όταν υπάρχει χρονοδιάγραμμα το οποίο απαιτεί επιπλέον παραγωγή ,τα παιδια δουλεύουν πάνω από 20 ώρες για να πιάσουν το στόχο της εταιρείας.
Κοιμούνται μέσα στο εργοστάσιο για μια με δύο ώρες και ξυπνούν για να συνεχίσουν την δουλειά. Σε περίπτωση που παραπονεθούν ή παρουσιάσουν χαμηλότερη απόδοση,οι υπεύθυνοι της παραγωγής τα χτυπούν και τα κακομεταχειρίζονται.
Ο οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνέταξε αναφορά άνω των 100 σελίδων η οποία βασίστηκε σε συνεντεύξεις ανθρώπων που εργάζονται σε τέτοια εργοστάσια. Η αναφορά απαριθμεί πάνω από 200, τα οποία παράγουν είδη ρουχισμού θυγατρικών εταιρειών.
Η αναφορά δημοσιεύθηκε και αποκάλυψε επωνυμίες όπως αυτή του Armani,της Αdidas και των καταστημάτων Marks &Spencer.
Στην Cambodia τα περισσότερα εργοστάσια δεν πληρούν τις προδιαγραφές λειτουργίας τους. Οι χάρτες εντός των κτηρίων παρουσιάζουν επαρκείς εξόδους κινδύνου σε περίπτωση ατυχήματος. Σε ρεπορτάζ που πραγματοποιήθηκε σε ένα από αυτά τα εργοστάσια,οι δημοσιογράφοι ξεκίνησαν να περιηγούνται μέσα στους χώρους μέχρι που ανακάλυψαν ότι οι έξοδοι κινδύνου στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.
Τόσο οι ανήλικοι όσο και οι ενήλικοι υπάλληλοι των χώρων αυτών δεν μπορούν να αντιδράσουν. Οι συμβάσεις τους είναι για μικρό χρονικό διάστημα ώστε να είναι αναλώσιμοι, απαγορεύεται να δημιουργούν σωματεία, οι έγκυες απολύονται άμεσα και φυσικά κανείς δεν παίρνει αποζημίωση. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα εδώ.
Η κατάσταση δεν θυμίζει απλά μεσαίωνα αλλά είναι χειρότερη. Στον Μεσαίωνα, για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής,η παιδική εργασία ήταν φαινόμενο της καθημερινότητάς τους. Πολλοί από τους εργάτες δούλευαν από μικρή ηλικία, ενώ το νομοθετικό σύστημα για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν περιελάμβανε θεσμούς που να απαγορεύουν και να τιμωρούν την παιδική εργασία.
Σήμερα όμως, σε έναν κόσμο που προβάλλει την δικαιοσύνη,τον πολιτισμό και την ισότητα ως ύψιστα ιδανικά και που ο νόμος τιμωρεί αυστηρά την παιδική εργασία, δεν υπάρχει καμία μα καμία δικαιολογία ιδιαίτερα για εταιρείες όπως είναι και η επωνυμία ZARA, της οποίας ο ιδιοκτήτης είναι ο τέταρτος πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου,και οι δραστηριότητες της επιχείρησής του κάνουν ξεκάθαρο ότι έχτισε την περιουσία του πάνω στις πλάτες παιδιών που βρέθηκαν σε ανάγκη.
Και δεν είναι μόνο εταιρείες όπως η ΖΑRA, η H&M και η GAP αλλά και πολλές άλλες. Εταιρείες όπως η DISNEY που απευθύνονται σε παιδιά. Κι όπως ο ίδιος ο John Oliver παρατηρεί είναι ακόμη πιο μακάβριο να βάζεις παιδιά να δουλεύουν κάτω από άθλιες συνθήκες δημιουργώντας ρούχα στο δικό τους μέγεθος και για την δική τους ηλικία…
Και το ερώτημα είναι μπορείς εσυ να κάνεις κάτι; ΝΑΙ μπορείς γιατί πολλές από αυτές τις εταιρείες αναγκάζονται να συμμορφωθούν επειδη ο οργανισμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων τις εξέθεσε με τις αναφορές του και οι καταναλωτές σε διάφορες χώρες τις Ευρώπης αποφάσισαν να δράσουν. Συνεπώς είναι στο χέρι σου.
Ο γιατρός Τζιμ Γουίδερς δεν είναι ο συνηθισμένος γιατρός που μπορεί να συναντήσει κανείς.
Κάθε βράδυ από την στιγμή που επινόησε την έννοια «ιατρική στους δρόμους» , εδώ και 22 χρόνια δηλαδή, βγαίνει στους δρόμους του Πίτσμπουργκ προσφέροντας ιατρική φροντίδα στους άστεγους… δωρεάν.
Ενώ οι περισσότεροι γιατροί περιμένουν τους ασθενείς τους στο ιατρείο τους, ο Γουίδερς γνωρίζει πολύ καλά ότι αυτοί που τον έχουν πραγματικά ανάγκη, είναι απίθανο να απευθυνθούν σε αυτόν. Έτσι πηγαίνει εκείνος σε αυτούς. Ένας πραγματικός ανθρωπιστής με όλη την σημασία της λέξης.
Ο Withers πραγματικά πιστεύει πως ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσεις έναν άστεγο είναι να τον φροντίσεις εκεί που ζει.Για αυτό κάθε βράδυ ετοιμάζει το σακίδιο του και επισκέπτεται τους άστεγους, πολλές φορές μαζί με φοιτητές ιατρικής ή και εθελοντές.
Ντυμένος και ο ίδιος ως άστεγος, εισβάλλει σε εγκαταλελειμμένα κτίρια και δρόμους της γενέτειρας πόλης του και φροντίζει όσους έχουν ανάγκη χωρίς καμία χρέωση.
Ο Γουίδερς εξηγεί πως ξεκίνησε την ιατρική αυτή προσέγγιση:
«Το πρώτο πράγμα που με ταρακούνησε ήταν ο αριθμός των ατόμων που έβρισκαν καταφύγιο κάτω από γέφυρες η σε κάποιο κάμπινγκ. Η δυσαρέσκεια που υπήρχε προς την ιατρική κοινότητα και γενικότερα προς την κοινωνία με προβλημάτισε πολύ. Όταν άρχισα να εξετάζω μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους, διαπίστωσα ότι υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με άσχημα τραύματα, έλκη που δεν είχαν θεραπευτεί, καρκίνο και ένα σωρό άλλες παθήσεις που δεν είχαν αντιμετωπιστεί.»
Η προσπάθεια του Γουίδερς να βοηθήσει τους άστεγους ξεκίνησε το 1992, όταν ήταν ακόμη ειδικευόμενος γιατρός. Δυστυχώς τότε δεν είχε την εμπειρία για να βρει τρόπους να προσεγγίσει τους ανθρώπους που τον είχαν ανάγκη.
Όλα όμως βρήκαν τον δρόμο τους όταν συνάντησε και τελικά συνεργάστηκε με έναν πρώην άστεγο άνδρα, τον Μάικ Σάλοους, ο οποίος τον σύστησε στην κοινότητα των αστέγων και τον βοήθησε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους. Η καλύτερη συμβουλή που του έδωσε: Να μην ντύνεται σαν γιατρός και να μην συμπεριφέρεται σαν ηλίθιος.
Ο Γουίδερς λέει: Ξεκίνησα κυριολεκτικά να ντύνομαι σαν άστεγος και να περιφέρομαι κρυφά τις νύχτες στους δρόμους με έναν άνδρα που κάποτε ήταν άστεγος. Γιατί το έκανα αυτό; Αυτό έχει να κάνει με την ανησυχία μου για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους ανθρώπους.
Αρχικά ο Γουίδερς δέχτηκε την κριτική των συναδέλφων του οι οποίοι θεώρησαν πως αυτή η περίεργη ιατρική προσέγγιση, θα του στοίχιζε την αξιοπιστία του στην ιατρική κοινότητα. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε να ακολουθεί το πάθος του, γεγονός που τελικά είχε τεράστιο αντίκτυπο.
Σήμερα ο Γουίδερς, πατέρας τεσσάρων παιδιών, δεν χρειάζεται πια να μεταμφιέζεται ως άστεγος. Έχει αναγνωριστεί ως ήρωας, είναι πάντα ευπρόσδεκτος και έχει κερδίσει τον σεβασμό της κοινότητας των αστέγων έχοντας αντιμετωπίσει 26.000 περιστατικά αστέγων τα τελευταία 22 χρόνια. Έχει πλέον και μόνιμους ασθενείς που πάντα ενθουσιάζονται όταν τον βλέπουν.
Από το 1992, όταν πρωτοξεκίνησε δηλαδή τις νυχτερινές του εξορμήσεις, ο Γουίδερς μετέτρεψε την νυχτερινή του ενασχόληση σε έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό το «Operation Safety Net» ένα από τα πρώτα προγράμματα ιατρικής περίθαλψης των δρόμων. το «Operation Safety Net» είναι επίσης μέλος του συστήματος υγείας του Πίτσμπουργκ έχοντας 16 μόνιμους υπάλληλους, κοινωνικούς λειτουργούς νοσηλευτές και γιατρούς. Ο οργανισμός αυτός είναι στην υπηρεσία των άστεγων 5 νύχτες την εβδομάδα.
Ο οργανισμός αυτός δεν έχει βοηθήσει μόνο τους άστεγους σε θέματα υγείας, αλλά βοήθησε επίσης το 75% από αυτούς να αποκτήσουν ασφάλεια υγείας και 500 από αυτούς να βρουν στέγη. Ο Γουίδερς απέδειξε πως ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τεράστιο αντίκτυπο σε μια κοινωνία.
Ο γιατρός Γουίδερς λέει ταπεινά:
«Είναι μια συνεχής περιπέτεια το να πρέπει όλη την ώρα να βρίσκεις τρόπους για να κάνεις κάτι τέτοιο να λειτουργεί. Η δύναμη της ιατρικής περίθαλψης απλώνεται πολύ πιο πέρα από την ιατρική. Αλλάζει όλους τους ανθρώπους που είναι αναμεμιγμένοι. Οι άστεγοι γίνονται πιο δυνατοί και βρίσκουν το σθένος να φύγουν από τους δρόμους. Πιστεύω πως η θεραπεία είναι ο πυρήνας του σχηματισμού μιας κοινωνίας που θεωρεί πως ο καθένας από εμάς είναι άνθρωπος με άξια» .
Και καταλήγει: «Για αυτό πρέπει να είμαστε όλοι μαζί σε αυτό.»
Η μεγαλύτερη ίσως κόντρα του Τζίμη Πανούση ήταν αυτή με τον τραγουδιστή Γιώργο Νταλάρα. Τότε όλη η Ελλάδα σχολίαζε τη δικαστική τους διαμάχη.
Το χρονικό της αντιδικίας τους
Η κόντρα κρατάει από το μακρινό 1997, τότε που ο Νταλάρας ανακοίνωνε τη μία συναυλία πίσω από την άλλη, είτε για φιλανθρωπικούς σκοπούς (και αφιλοκερδώς όπως έλεγε) είτε υπέρ της Κύπρου. Ο Πανούσης στη μουσική του παράσταση εκείνη τη χρονιά θέλοντας να σχολιάσει την στάση του Νταλάρα, τον έδειχνε, με ειδική μίξη εικόνας, να τραγουδά και ταυτόχρονα να τρέχουν χρυσές λίρες από το στόμα του. Κάτι τέτοιο, φυσικά και δε θα μπορούσε να μη φτάσει στα αυτιά του Νταλάρα, εξάλλου το σχολίαζε ολόκληρη η Αθήνα.
Η αντίδραση του Νταλάρα ήρθε στις 7 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς, κάνοντας μήνυση στον Πανούση για συκοφαντική δυσφήμιση, καταθέτοντας ταυτόχρονα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του, τα οποία μάλιστα ίσχυσαν μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Ο Νταλάρας είχε απαιτήσει από τον Πανούση να σταματήσει να χρησιμοποιεί τη φωνή και την εικόνα του στις παραστάσεις ενώ κάθε φορά που θα αναφερόταν στο όνομα του θα έπρεπε να του καταβάλλει το ποσό του ενός εκατομμυρίου δραχμών.
Αυτό ήταν και το ερέθισμα του Πανούση για να πει την ιστορική ατάκα μπροστά στις κάμερες: «Μου περισσεύουν τρία εκατομμύρια δραχμές! Νταλάρας, Νταλάρας, Νταλάρας».
Στις 23 Ιουλίου, την ημέρα εκδίκασης των Ασφαλιστικών μέτρων στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ο Νταλάρας είχε πει στους δημοσιογράφους: «Αυτός το κάνει και τα οικονομάει. Είναι αθλιότητα αυτό που κάνει και μέχρι ενός σημείου, που δεν μπορώ εγώ να το καθορίσω γιατί είμαι ενοχλημένος για τη δική μου περίπτωση, μπορεί να ισχύει η σάτιρα, αλλά από ένα σημείο και ύστερα όταν ξεπερνάει τα όρια πρέπει να σταματάει»
Τα ασφαλιστικά μέτρα συζητήθηκαν ερήμην του Τζίμη Πανούση, αφού ο ίδιος βρισκόταν στο σπίτι του στην Αντίπαρο, κάτι που ο Νταλάρας το θεώρησε ως πράξη δειλίας.
Η απόφαση
Η απόφαση (αρ. 21663/97) του τμήματος ασφαλιστικών μέτρων έγραφε, επί λέξει, πως «απαγορεύεται στον Τζίμη Πανούση να χρησιμοποιεί με τεχνικά μέσα τη φωνή και την εικόνα του Γιώργου Νταλάρα, γιατί αυτό συνιστά προσωπική επίθεση εναντίον του και προσβάλλει άμεσα την τιμή και την καλλιτεχνική του υπόσταση, ξεπερνώντας κάθε όριο της καλώς εννοούμενης σάτιρας».
Από τότε ο Τζίμης Πανούσης και θέλοντας να αποφύγει τη χρηματική ποινή που του είχε επιβληθεί όποτε ήθελε να αναφερθεί στον Γιώργο Νταλάρα, τον χαρακτήριζε «ακατονόμαστο».
Ο Γιώργος Νταλάρας όμως δεν περιορίστηκε στα ασφαλιστικά μέτρα. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1997, με αγωγή προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, ζητάει ποσό αποζημίωσης εκατό εκατομμυρίων δραχμών για ηθική βλάβη.
Το δικαστήριο, εν μέρει, δέχεται την αγωγή επιβάλλοντας στον Πανούση το πόσο των 15.000.000 δραχμών. Ο Πανούσης απαντάει με έφεση στις 27 Μαΐου του 1999, η οποία όμως απορρίφθηκε από το εφετείο Αθηνών στις 21 Δεκεμβρίου του 2000.
Στις 3 Νοεμβρίου του 2000 το 5ο τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών εξετάζει την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης θεωρώντας την υπερβολική και μετατρέποντας την σε απλή εξύβριση κατ’ εξακολούθηση καταδικάζοντας παρ’ όλα αυτά τον Πανούση σε φυλάκιση πέντε μηνών με τριετή αναστολή.
Αυτή η απόφαση επικυρώθηκε ξανά από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών το Μάη του 2002 στις αίθουσες του οποίου είχαν ακουστεί πολύ σκληρά πράγματα.
Ο Πανούσης είχε δηλώσει ότι ο Νταλάρας: «Ήρθε στο σπίτι μου (…) απειλούσε τη σύζυγό μου, ότι εάν δεν του δίναμε το επίμαχο βίντεο κλιπ, θα μας έκαιγε το σπίτι.».
Το οριστικό τέλος δόθηκε τον Απρίλιο του 2004 όπου ο Άρειος Πάγος καταδίκασε τον Πανούση τελεσίδικα.
Στις βροχές πνιγόμαστε. Στις φωτιές καιγόμαστε. Στις χιονοπτώσεις «παγιδευόμαστε». Έχουμε 100% επιτυχία. Στις συνέπειες. Κι είμαστε πρωταθλητές στο να δείχνουμε τον άλλον με το δάχτυλο…
Είμαστε οι καλύτεροι στο να φταίει πάντα ο άλλος. Και συνάμα να μην έχει την ευθύνη κανείς. Έτσι είναι φτιαγμένο το κράτος από τα παλιά τα χρόνια. Να είναι όλοι ανευθυνοϋπεύθυνοι! Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο… Όσο μεγαλειώδης είναι η Ιστορία μας, τόσο τραγική είναι η καθημερινότητα μας…
Ο κόσμος μπήκε το πρωί στην Αττική Οδό κι έμεινε εκεί, στα αυτοκίνητα του μέχρι το βράδυ… Κι αυτό που ακούσαμε από τους υπεύθυνους είναι ότι… φταίει ο πίσω! Σαν τις ταινίες του Ψάλτη… Μόνο που εκεί γελάγαμε. Τώρα κλαίμε.
Κλαίει ο κόσμος που ΕΠΡΕΠΕ να πάει στη δουλειά του- όχι γιατί ήθελε αλλά γιατί τον υποχρέωσαν- και στην καλύτερη εγκλωβίστηκε για ώρες. Στη χειρότερη τράκαρε…
Κλαίει η μάνα που με παιδιά σπίτι (ορθώς) έπρεπε να πάει στη δουλειά σε αυτές τις συνθήκες. Και στο τέλος μπορεί και να μην κατάφερε να φτάσει…
Κλαίει ο παππούς που δεν μπόρεσε να πάει ούτε μέχρι το φαρμακείο γιατί τα… εκχιονιστικά και τα αλάτια έρχονται ακόμα.
Κλαίμε όλοι γιατί ξέρουμε ότι και την επόμενη φορά, τα ίδια θα πάθουμε. Την περασμένη φορά έκλεισε η Εθνική, τώρα η Αττική Οδός… Παθαίνουμε αλλά δεν μαθαίνουμε.
Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Μήδεια, Ελπίδα… Την επόμενη φορά πρωτοτυπήστε… Ονομάστε το φαινόμενο «Γ@@ώ την τύχη μου μέσα…». Να το αγκαλιάσουμε όλοι! Να το κάνουμε πρώτο τρεντ!
Την πρώτη φορά που όλα θα έχουν πάει καλά, όλα θα έχουν λειτουργήσει άψογα, πολύ απλά δεν θα είσαι στην Ελλάδα…
Τώρα θα μου πεις, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία… Σωστό. Εμείς θα πεθάνουμε πριν. Θα πνιγούμε, θα καούμε, θα παγώσουμε; Τουλάχιστον έχουμε πολλές επιλογές.
Η Vivian Keith είναι μόλις 2 ετών όταν οι γιατροί της κάνουν μια τρομακτική διάγνωση: το κορίτσι με τις χρυσές μπούκλες πάσχει από λευχαιμία.
Η ζωή της από δω και πέρα θα γεμίσει με επισκέψεις στο νοσοκομείο και εξαντλητικές χημειοθεραπείες. Αλλά υπάρχει κάτι που πάντα της φτιάχνει τη διάθεση.
Ακριβώς απέναντι από το νοσοκομείο υπάρχει μια τεράστια οικοδομή, όπου, μεταξύ άλλων, ο Travis Barnes και ο Greg Combs δουλεύουν στις σιδερένιες σκαλωσιές.
Η Vivian έχει κυριολεκτικά κολλήσει στο τζάμι της στον ένατο όροφο και παρατηρεί τι συμβαίνει, αποσπώντας την προσοχή της από τις φοβερές και επώδυνες μέρες της. «Κάθε πρωί ξυπνούσε και πήγαινε στο παράθυρο και χαιρετούσε», θυμάται η μητέρα της Vivian Ginger Keith. «Έπρεπε να χαιρετάμε μέχρι να μας χαιρετίσει και μας κάποιος!»
Αυτό το θέαμα επαναλαμβάνεται κάθε μέρα. Ώσπου ένα πρωί όταν η δίχρονη Vivian περνούσε μια ιδιαίτερη δύσκολη μέρα, ως συνήθως, σύρθηκε μέχρι το παράθυρο και χαιρετούσε τους άντρες. Αλλά αντί να τη χαιρετίσουν κι αυτοί, ο Travis και ο Greg της δείχνουν μια χαλύβδινη δοκό που λέει «Περαστικά!» με κεφαλαία γράμματα.
Αλλά δεν τελειώνει εδώ: αφού χαιρετιόντουσαν από το παράθυρο για μήνες, ο Travis και ο Greg αυτοπροσώπως επισκέφτηκαν την Vivian στο νοσοκομείο. Για να γνωρίσουν τη μεγαλύτερή τους θαυμάστρια και να αγκαλιάσουν τους συγκινημένους της γονείς. «Σκέφτηκα τα παιδιά μου και το πόσο πολύτιμη είναι η ζωή», λέει ο Travis Barnes με δάκρια στα μάτια.«Είμαι χαρούμενος που κάτι τόσο απλό κάνει τη μέρα κάποιου καλύτερη!»
Μια αξέχαστη και συγκινητική στιγμή για όλους! «Τους ευχαριστώ τόσο πολύ που έκαναν την επίσκεψη στη Vivian τόσο πολύ καλύτερη», λέει η μητέρα της, Ginger, συγκινημένη. Και αύριο η Vivian θα καθίσει στο παράθυρο και θα χαιρετίσει πάλι. Αλλά αυτή τη φορά δε θα τη χαιρετίσουν ξένοι, αλλά φίλοι της.
Νιώθω τόση ζεστασιά στην καρδιά μου! Με μια μικρή κίνηση, ο Travis Barnes και ο Greg Combs χάρισαν στο δίχρονο κοριτσάκι ένα σωρό χαμόγελα στις δύσκολες στιγμές της ζωής της – και μάλιστα κάθε μέρα. Αν σε άγγιξε και σένα η ιστορία της Vivian και των φίλων της από την οικοδομή, τότε μοιράσου την με όλους όσους ξέρεις!
Εξαιρετικό παράδειγμα του πώς η ιστορία κάνει κύκλους, αποτελεί το ιστορικό βίντεο, που δείχνει τους Γερμανούς εργάτες στα ναυπηγεία να υποδέχονται με ελληνικές σημαίες τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Ήταν η εποχή που βοηθούσε ενεργά να πάρει ξανά μπροστά η μεταπολεμική βιομηχανία, δίνοντάς τους παραγγελία για 30 τάνκερ-μεγαθήρια. Μάλιστα αρχικά ο Ωνάσης είχε ζητήσει ένα μόνο τάνκερ, με τους Γερμανούς να απαντούν αρνητικά καθώς υπήρχε έλλειψη ρευστού.
Τελικά ο δαιμόνιος Σμυρνιός βρήκε τη λύση του συμβολαίου για 30 τάνκερ και εξασφάλισε τραπεζική χρηματοδότηση, ώστε να δημιουργηθεί ναυπηγείο, που θα κατασκεύαζε τα γιγαντιαία πλοία.
Δείτε το βίντεο το οποίο αποτελεί μέρος ενός εξαιρετικού ντοκιμαντέρ. Βλέπουμε την καθέλκυση του πρώτου τάνκερ, με τη Χριστίνα Ωνάση να σπάει τη σαμπάνια και τον Αλέξανδρο Ωνάση να πατάει το κουμπί. Το τάνκερ -τέρας είχε το όνομα της συζύγου του, Τίνας Ωνάση και είχε χωρητικότητα 46 χιλιάδες τόννους!
