Ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων έφερε στο νυχτερινό ουρανό η ηλιακή καταιγίδα που σημειώθηκε τον περασμένο Μάρτιο και έκανε το Βόρειο Σέλας ακόμη πιο εντυπωσιακό, για όσους είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το φυσικό φαινόμενο από κοντά.
Και όταν η Φύση σου χαρίζει απλόχερα τέτοιες ευκαιρίες δεν τις χάνεις!
Η ιταλίδα φωτογράφος Giovanna Griffo είχε την τύχη να βρίσκεται στην Ισλανδία τις ημέρες που σημειώθηκε η ισχυρότερη γεωμαγνητική καταιγίδα στον τρέχοντα ηλιακό κύκλο, όπως αναφέρει η MailOnline, και φυσικά εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το γεγονός… φωτογραφικά μιλώντας.
Απολαύστε μερικές από τις φωτογραφίες που τράβηξε και θαυμάστε (έστω κι από την οθόνη του υπολογιστή) το μαγευτικό καλειδοσκόπιο χρωμάτων του νυχτερινού ουρανού.
Μια νεαρή γυναίκα έχει μια συνάντηση με μια ομάδα ανδρών σε αυτό το σύντομο flim που προβλήθηκε από το Vogue Ινδίας ως μέρος της εκστρατείας τους με όνομα #VogueEmpower.
Η γυναίκα, που απεικονίζεται από την ηθοποιό Alia Bhatt. Το βίντεο δημιουργήθηκε και διευθύνεται από τον σκηνοθέτη Βίκας Bahl με τίτλο “Going Home”, στο οποίο οραματίστηκε μια ουτοπία για τις γυναίκες, όπου, σε αντίθεση με σήμερα, η δυσπιστία και ο φόβος δεν υπαγορεύουν δράσεις και αποφάσεις.
Το video σε λιγότερο από 10 μέρες έχει αποκομίσει πάνω από 2500000 προβολές!
Η North Face αποφάσισε πρόσφατα να προσθέσει λίγη περιπέτεια στην ημέρα των ανυποψίαστων πελατών που επισκέφτηκαν ένα κατάστημα της στην Κορέα, κάνοντας τους να χάσουν κυριολεκτικά το έδαφος κάτω από τα πόδια τους!
Η δολοφονία του 36χρονου δεν ήταν η πρώτη φορά που το Blue Horizon έριξε κάβους στην επικαιρότητα. Το πλοίο με το «αμαρτωλό» πλήρωμα, που βουβά και πιθανώς και εκούσια πάνω στον καταπέλτη έσπρωξε τον Αντώνη Καργιώτη στον θάνατο, έχει απασχολήσει και στο παρελθόν.
Σύμφωνα με μια ανάρτηση στο Διαδίκτυο που έχει γίνει viral από χθες, ήταν το 2015 η πρώτη φορά που το Blue Horizon απασχόλησε την επικαιρότητα.
Η εξαφάνιση του αλλοδαπού το 2015
Τότε, ένας αλλοδαπός επιβάτης εξαφανίστηκε μυστηριωδώς από το πλοίο που εκτελούσε εκείνη τη νύχτα το δρομολόγιο Ηράκλειο-Πειραιάς.
Όπως ανέφερε σχετικό δημοσίευμα της εποχής, «το πλοίο έφτασε στις 6.40 το πρωί στον Πειραιά, αλλά εκεί ένας φίλος τού άφαντου αλλοδαπού επιβάτη ανέφερε στο πλήρωμα και σε στελέχη του Λιμεναρχείου ότι δεν τον είχε δει από τα μεσάνυχτα της Δευτέρας.
Ακολούθησαν εκτεταμένες έρευνες μέσα στο πλοίο, αλλά ο επιβάτης δεν εντοπίστηκε πουθενά. Αμέσως μετά άρχισαν οι έρευνες με ελικόπτερο και δύο πλωτά του Λιμενικού, σε θαλάσσια περιοχή δυτικά των Κυκλάδων, όπου βρισκόταν το πλοίο μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, αλλά δεν υπάρχει αποτέλεσμα».
Ο 25χρονος αγνοούμενος το 2018
Η επόμενη ήταν τον Μάιο του 2018, όταν ένας 25χρονος δεν κατέβηκε ποτέ από το πλοίο.
«Κανένα ίχνος ζωής δεν υπάρχει για έναν 25χρονο άνδρα που έπεσε στη θάλασσα χθες το βράδυ από το “Blue Horizon”, λίγα μόλις λεπτά μετά την αναχώρησή του από το λιμάνι του Πειραιά με προορισμό το Ηράκλειο.
Οι συνθήκες της πτώσης δεν έχουν αποσαφηνιστεί, ενώ οι έρευνες για τον εντοπισμό του νεαρού άνδρα συνεχίζονται. Μετά το συμβάν χθες, το πλοίο επέστρεψε στο λιμάνι του Πειραιά, απ’ όπου είχε αποπλεύσει, ενώ με καθυστέρηση ξεκίνησε τελικά το δρομολόγιό του για την Κρήτη.
Σύμφωνα με μαρτυρίες επιβατών του πλοίου, τον άνδρα είδαν επιβάτες του πλοίου να πέφτει στη θάλασσα και να κολυμπάει προς κάποιο σημείο του λιμανιού, λίγο πιο μακριά από εκεί όπου συγκεντρώνονται τα επιβατηγά πλοία στον Πειραιά.
Στο σημείο όπου υπολογίζεται ότι κατευθυνόταν έσπευσαν δύο περιπολικά, χωρίς όμως να εντοπίσουν τον 25χρονο.
Στις έρευνες συμμετέχουν δύο περιπολικά σκάφη του Λιμενικού, καθώς και χερσαίες δυνάμεις. Το ”Blue Horizon” κατέπλευσε σήμερα το πρωί στο Ηράκλειο με καθυστέρηση περίπου δύο ωρών, λόγω των ερευνών».
Ο θάνατος του γ’ μηχανικού από έκρηξη στο μηχανοστάσιο
Ο θάνατος ενός εργαζόμενου του πλοίου είχε σκεπάσει με ένα πέπλο θλίψης τον χώρο της ναυτιλίας. Ένας 30χρονος ναυτικός σκοτώθηκε ύστερα από έκρηξη στο μηχανοστάσιο του πλοίου.
«Υπέκυψε στα τραύματά του ο 30χρονος ναυτικός που τραυματίστηκε από την έκρηξη στο πλοίο ”Blue Horizon” στην Κρήτη. Ο τραυματισμένος (σ.σ.: γ’ μηχανικός) έφερε εγκαύματα και είχε κριθεί απαραίτητο να διασωληνωθεί και να μεταφερθεί στην εντατική».
Η έκρηξη στο μηχανοστάσιο προήλθε από διαρροή ατμού.
Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση της εταιρείας, «σήμερα Δευτέρα 24 Αυγούστου περί ώρα 9:30 π.μ. στο πλοίο BLUE HORIZON, το οποίο βρισκόταν στο λιμάνι του Ηρακλείου, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης εκδηλώθηκε διαρροή ατμού στο μηχανοστάσιο του πλοίου. Από τη διαρροή τραυματίστηκαν τέσσερα μέλη πληρώματος που εκτελούσαν τις εργασίες συντήρησης, οι οποίοι διακομίσθηκαν άμεσα στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Εξ αυτών, δύο μέλη πληρώματος νοσηλεύονται, ενώ στα υπόλοιπα δύο απαιτήθηκε μόνο η παροχή πρώτων βοηθειών».
Σημειώνεται πως το καράβι είχε καταπλεύσει στις 6.05 στο λιμάνι του Ηρακλείου με 420 επιβάτες και είχε ολοκληρώσει την εκφόρτωσή του. Η έκρηξη στο μηχανοστάσιο σημειώθηκε στις 9.45.
Η δολοφονία του Αντώνη Καργιώτη
Την Τρίτη το βράδυ ο ύπαρχος του πλοίου «Blue Horizon» έσπρωξε επανειλημμένως τον 36χρονο από τον Άγιο Νικόλαο, μέχρι που έπεσε από τον καταπέλτη του πλοίου στην αφρισμένη θάλασσα στο λιμάνι του Πειραιά, με συνέπεια να χάσει τη ζωή του.
Οι 4 κατηγορούμενοι -πλοίαρχος, υποπλοίαρχος, ύπαρχος και ναύκληρος- αντιμετωπίζουν βαρύ κατηγορητήριο, με το οποίο θα οδηγηθούν ενώπιον του ανακριτή, που θα αποφανθεί αν θα τους προφυλακίσει.
Η viral ανάρτηση στο «X» με τα σχετικά δημοσιεύματα
Σε όλους αρέσει η αλλαγή παραστάσεων ή τα ευχάριστα ταξίδια. Γνωρίζατε όμως ότι περνώντας χρόνο σε ένα καινούριο τόπο βοηθάτε στ’ αλήθεια τον εγκέφαλό σας να αλλάξει προς το καλύτερο;
Εάν ποτέ έχετε παρατηρήσει πως τα ταξίδια δεν διευρύνουν απλώς τους ορίζοντές σας αλλά σας καθιστούν στ’ αλήθεια πιο υγιείς, θα χαρείτε καθώς μαζί σας συμφωνεί και η επιστήμη.
Ο εγκέφαλός σας και τα ταξίδια
Σύμφωνα με τον Paul Nussbaum, από το Πανεπιστήμιο του Pittsburgh, τα ταξίδια διεγείρουν τον εγκέφαλό σας και ευνοούν τη δημιουργία νέων συνάψεων στον εγκέφαλο. Βασική είναι η σύνδεση μεταξύ των νέων εμπειριών και της δημιουργίας δενδριτών στον εγκέφαλο.
Οι δενδρίτες είναι νευρικές αποφυάδες που αναπτύσσονται από τους νευρώνες του εγκεφάλου. Ρόλος τους είναι η μεταφορά πληροφοριών μεταξύ των διαφορετικών περιοχών του εγκεφάλου. Εν συντομία, όσο περισσότεροι είναι οι λειτουργικοί δενδρίτες τόσο καλύτερη είναι και η απόδοση του εγκεφάλου. Έτσι υποστηρίζεται και η διατήρηση των γνωστικών λειτουργιών, όπως η μνήμη και η προσοχή.
Ο Nussbaum τονίζει ότι όταν ταξιδεύουμε σε ένα καινούριο μέρος, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να κατανοήσει τα καινούρια ερεθίσματα. Έτσι, προκαλείται η δημιουργία νέων δενδριτών. Σύμφωνα με τον Nussbaum, ο εγκέφαλός σας «πραγματικά αρχίζει να μοιάζει με ζούγκλα».
Προκειμένου να επωφεληθείτε, το ταξίδι σας δεν είναι καν ανάγκη να είναι ξεκούραστο ή να πηγαίνει σύμφωνα με το πρόγραμμά σας. Παρόλο που όλοι προτιμούμε οι πτήσεις μας να αναχωρούν εγκαίρως και το ξενοδοχείο ή το νοικιαζόμενο δωμάτιο να είναι τέλειο, το στρες και η ανησυχία, ως ένα βαθμό, μπορεί να παίξει θετικό ρόλο στη δημιουργία των δενδριτών.
Ο λόγος είναι ότι όταν αντιμετωπίζουμε ένα εμπόδιο ή ένα αναπάντεχο πρόβλημα, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να επεξεργαστεί την κατάσταση άμεσα και να βρει μία λύση. Έτσι, διευκολύνεται η σύναψη νέων δενδριτών και ενισχύεται η ικανότητά μας για επίλυση προβλημάτων.
Επίσης, ο Nussbaum αναφέρει πως, εάν δεν μπορείτε να ταξιδέψετε, μπορείτε και πάλι να επωφεληθείτε από αυτές τις βασικές αρχές και να διεγείρετε τον εγκέφαλό σας. Βρείτε τρόπους να ξεφύγετε από τη συνηθισμένη σας ρουτίνα και διευκολύνετε τον εγκέφαλό σας να δει τη ζωή με νέο μάτι. Σκεφτείτε να αλλάξετε την ώρα που ξυπνάτε το πρωί, το δρόμο που ακολουθείτε για να πάτε στη δουλειά, το μέρος όπου τρώτε μεσημεριανό και αυτά που διαβάζετε για να περάσει η ώρα στα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Εάν θέλετε στ’ αλήθεια να διεγείρετε τον εγκέφαλό σας, αρχίστε ένα νέο χόμπι ή πάτε και πάλι στο σχολείο και αποκτήστε καινούρια προσόντα. Ακόμη και εάν αυτά δεν σας οδηγήσουν σε αλλαγή καριέρας ή σε προαγωγή στη δουλειά, θα έχουν ωφελήσει τον εγκέφαλό σας και συνεπώς αξίζουν τον κόπο και το χρήμα.
Επιπλέον, εάν αρχίσετε κάποιο χόμπι όπου συναντιέστε με άλλους ανθρώπους, έχετε τη δυνατότητα να αλληλεπιδράσετε μαζί τους. Έτσι, δεν θα αυξηθούν μόνο τα κίνητρά σας αλλά θα αναθεωρήσετε τον τρόπο σκέψης και θεώρησης που έχετε. Όταν μιλούμε με άλλους ανθρώπους, μας ξαφνιάζουν συχνά με τη δική τους μοναδική θεώρηση για τον κόσμο. Ο εγκέφαλός σας θα διεγερθεί όταν τον πιέζετε να κατανοήσει τις σκέψεις των άλλων.
Εάν δεν έχετε το χρόνο ή τους πόρους να επενδύσετε σε ένα νέο χόμπι, σκεφτείτε το ενδεχόμενο να βρίσκετε τουλάχιστον λίγο χρόνο για να κάνετε παζλ σε τακτική βάση. Τα παιχνίδια λέξεων, τα σταυρόλεξα, τα παζλ λογικής και τα παιχνίδια με αριθμούς είναι εξαιρετικοί τρόποι για να ασκήσετε τον εγκέφαλό σας.
Επομένως, εάν δεν έχετε κλείσει ακόμη για διακοπές, σκεφτείτε να το βάλετε στις προτεραιότητές σας. Εάν δεν μπορείτε να φύγετε ούτε για λίγες μέρες, τουλάχιστον αλλάξτε την καθημερινή σας ρουτίνα ή ξεκινήστε ένα καινούριο χόμπι.
Έτσι, όχι μόνο θα αποκτήσετε ευχάριστες εμπειρίες που θα θυμάστε τις δύσκολες μέρες αλλά θα σας ευχαριστεί και ο εγκέφαλός σας.
Δεν είναι εύκολο να το αποδεχτείς και κυρίως δεν είναι εύκολο να σταματήσεις να φροντίζεις το μικρό σου κι ας έχει πάει 25 χρονών!
Στο dinfo.gr, είδαμε το “Leaving home” («Φεύγοντας απ’ το σπίτι») του Joost Lieuwma, ένα από τα πιο συγκινητικά animations που έχουμε δει που περνάει ένα σημαντικό μήνυμα προς τους γονείς:
κάντε τα παιδιά σας ανεξάρτητα και βοηθήστε τα να ανοίξουν τα φτερά τους… όσο κι αν πονάει να τα βλέπετε να φεύγουν μακριά σας!
Ο Τζέιμσον είναι ένα μικρό αγόρι, σχεδόν όπως όλα τα άλλα μικρά αγόρια της ηλικίας του. Βάζουμε το σχεδόν, γιατί ο Τζέιμσον πάσχει από μια σπάνια πάθηση που τον έχει κάνει να μοιάζει λίγο διαφορετικός.
Αυτή η διαφορετικότητα στην εξωτερική του εμφάνιση έχει οδηγήσει τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του να τον αντιμετωπίζουν με όχι και τόσο όμορφο τρόπο. Μερικές φορές και με πολύ άσχημο τρόπο.
Μετά από μερικές τέτοιες συναντήσεις με παιδιά και ενήλικες που πλήγωσαν τον Τζέιμσον με τη συμπεριφορά τους, η μαμά του συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να παραμένει σιωπηλή. Έπρεπε κάτι να κάνει για να προστατέψει το παιδί της.
Ήξερε επίσης ότι οι εμπειρία της θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλα παιδιά που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με αυτά του Τζέιμσον. Έτσι έφτιαξε ένα blog και στη συνέχεια ανέβασε σε αυτό, το παρακάτω μήνυμα:
«Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχω τίποτα ούτε με αυτά τα παιδιά αλλά ούτε και με τους γονείς τους. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη η θέση ενός γονέα που βλέπει το παιδί του να κοροϊδεύει ή να φέρεται άσχημα σε κάποιο άλλο παιδί.
Όμως, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι ανάλογο, ελπίζω οι αυτοί οι γονείς να κάνουν περισσότερα.
Γιατί θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι αυτό δεν πονάει. Πονάει και πονάει πολύ. Πονάει να βλέπω το παιδί μου να το κοροϊδεύουν. Πονάει επίσης να γνωρίζω ότι αυτό θα συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Τώρα ίσως να αναρωτιέστε τι μου συνέβη για να καθίσω και να γράψω αυτά τα λόγια. Τίποτα δεν μου συνέβη που δεν μου έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν και δυστυχώς δεν θα συμβεί ξανά. Όμως, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω συμβαίνει πολύ συχνά τις τελευταίες εβδομάδες.
Κατά τη διάρκεια μιας σχολικής εκδήλωσης, όλα τα παιδιά της τάξης, ήταν συγκεντρωμένα στην καφετέρια. Καθώς περπατούσαμε μέσα στο πλήθος με τον γιο μου, ένα παιδί είδε τον Τζέιμσον, σκούντηξε τη μητέρα του και της είπε ότι μοιάζει αστείος.
Δεν δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε να βαδίσουμε για να βρούμε κάπου να καθίσουμε. Κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι απέναντι από μια μαμά με τα δυο της κορίτσια. Σε κάποια στιγμή το ένα από τα κορίτσια μας κοίταξε, γύρισε στη μητέρα της και της είπε: «Αυτός φαίνεται πολύ τρομακτικός» δείχνοντας τον Τζέιμσον. Η μητέρα της της είπε ότι δεν ήταν ωραίο αυτό που είπε και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη πλευρά.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, περπατούσαμε σε ένα διάδρομο ενός σουπερμάρκετ, όταν είδαμε μια μητέρα με το γιο της να βαδίζουν προς το μέρος μας. Όταν έφτασαν κοντά μας το μικρό αγόρι σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε. Του χαμογέλασα αλλά αυτό άρχισε αμέσως να γελάει και να λέει στη μαμά του «Κοίτα μαμά πόσο αστείος φαίνεται αυτός» . Η μητέρα του δεν μπορούσε να πει ούτε μια λέξη. Είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό.
Ως γονέας έχω δει ένα από τα άλλα μου δυο παιδιά, να κάνει ή να έχει πει κάτι ανάρμοστο. Για αυτό και καταλαβαίνω την αμηχανία τους. Καταλαβαίνω επίσης ότι δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τα παιδιά. Σκεφτείτε το. Από μωρά τους διδάσκουμε να ξεχωρίζουν το διαφορετικό.
Βάλτε ένα μάτσο κόκκινα τετράδια μαζί, κρύψτε και ένα πράσινο ανάμεσα τους και πείτε τους να ψάξουν για το πράσινο, το διαφορετικό. Ή βρείτε τα σχήματα που ταιριάζουν μόνο μέσα στη σωστή τρύπα. Ποτέ δεν θα χωρέσει ένα στρογγυλό αντικείμενο σε μια τετράγωνη τρύπα.
Τα παιδιά πρέπει να παρατηρούν τις διαφορές. Με αυτό το τρόπο μαθαίνουν πώς να ξεχωρίζουν ένα πράγμα από κάποιο άλλο. Αλλά όλα αυτά είναι αντικείμενα. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα αντικείμενα και να επιλέξουμε το σωστό, αυτό που ταιριάζει. Αλλά μπορούμε να κάνουμε το ίδιο σε ανθρώπους; Σε παιδιά;
Ως μητέρα ενός παιδιού που έχει διαφορετική εμφάνιση θα σας παρακαλούσα:
Εάν είστε γονέας ενός παιδιού που λέει σε ένα άλλο παιδί ότι μοιάζει αστείο ή τρομακτικό, μην του πείτε απλά «Δεν είναι ωραίο αυτό που λες»
Όντως έχετε δίκιο. Πράγματι δεν είναι ωραίο αυτό που είπε. Αλλά απλά λέγοντας το και φεύγοντας γρήγορα μακριά, κάνετε το παιδί μου να νιώθει μεγαλύτερη απομόνωση από αυτή που ήδη νιώθει.
Την επόμενη φορά, που θα σας συμβεί αυτό, προσπαθήστε να πείτε στο παιδί σας «Είμαι βέβαιος ότι είναι ένα πολύ όμορφο παιδί, πήγαινε να του μιλήσεις».
Πλησιάστε και εσείς και ζητήστε από το παιδί μου να σας πει το όνομα του. Σας διαβεβαιώνω, δεν δαγκώνει! Το παιδί μου είναι ακριβώς σαν το δικό σας. Μπορεί να γίνει γλυκός,τρυφερός, μπορεί να έχει έντονα ξεσπάσματα, νιώθει την ανάγκη να το αγαπούν και είναι μια σταλιά.
Μπορώ επίσης να σας διαβεβαιώσω ότι και εγώ είμαι ακριβώς σαν και εσάς. Είμαι ένας γονέας που μαθαίνει κάθε μέρα πως θα συμπεριφέρεται στο παιδί του.
Αν το παιδί σας είναι περίεργο, δεν λέει τίποτα κακό αλλά εξακολουθεί να παρατηρεί έντονα τον γιο μου, σας παρακαλώ πλησιάστε και ρωτήστε τα ονόματα μας. Συμπεριλάβετε το παιδί μου στον κόσμο σας. Σας υπόσχομαι, δεν είναι τρομακτικός, είναι απλώς ένα μικρό αγόρι.
Σε όλους τους γονείς και τα παιδιά εκεί έξω που έχουν ήδη φερθεί στον Τζέιμσον σαν αυτό που είναι, σαν ένα μικρό αγόρι δηλαδή, έχω να πω από τα βάθη της καρδιάς μου ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αυτό που κάνατε να ξέρετε ότι φώτισε όλη την ημέρα του γιου μου για αυτό και θα σας θυμάμαι και θα σας ευγνωμονώ για πάντα.»
Ο Τζέιμσον είναι ένα μικρό αγόρι, σχεδόν όπως όλα τα άλλα μικρά αγόρια της ηλικίας του. Βάζουμε το σχεδόν, γιατί ο Τζέιμσον πάσχει από μια σπάνια πάθηση που τον έχει κάνει να μοιάζει λίγο διαφορετικός.
Αυτή η διαφορετικότητα στην εξωτερική του εμφάνιση έχει οδηγήσει τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας του να τον αντιμετωπίζουν με όχι και τόσο όμορφο τρόπο. Μερικές φορές και με πολύ άσχημο τρόπο.
Μετά από μερικές τέτοιες συναντήσεις με παιδιά και ενήλικες που πλήγωσαν τον Τζέιμσον με τη συμπεριφορά τους, η μαμά του συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε πλέον να παραμένει σιωπηλή. Έπρεπε κάτι να κάνει για να προστατέψει το παιδί της.
Ήξερε επίσης ότι οι εμπειρία της θα μπορούσε να βοηθήσει και άλλα παιδιά που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με αυτά του Τζέιμσον. Έτσι έφτιαξε ένα blog και στη συνέχεια ανέβασε σε αυτό, το παρακάτω μήνυμα:
«Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν έχω τίποτα ούτε με αυτά τα παιδιά αλλά ούτε και με τους γονείς τους. Καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη η θέση ενός γονέα που βλέπει το παιδί του να κοροϊδεύει ή να φέρεται άσχημα σε κάποιο άλλο παιδί.
Όμως, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι ανάλογο, ελπίζω οι αυτοί οι γονείς να κάνουν περισσότερα.
Γιατί θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι αυτό δεν πονάει. Πονάει και πονάει πολύ. Πονάει να βλέπω το παιδί μου να το κοροϊδεύουν. Πονάει επίσης να γνωρίζω ότι αυτό θα συμβαίνει σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Τώρα ίσως να αναρωτιέστε τι μου συνέβη για να καθίσω και να γράψω αυτά τα λόγια. Τίποτα δεν μου συνέβη που δεν μου έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν και δυστυχώς δεν θα συμβεί ξανά. Όμως, για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω συμβαίνει πολύ συχνά τις τελευταίες εβδομάδες.
Κατά τη διάρκεια μιας σχολικής εκδήλωσης, όλα τα παιδιά της τάξης, ήταν συγκεντρωμένα στην καφετέρια. Καθώς περπατούσαμε μέσα στο πλήθος με τον γιο μου, ένα παιδί είδε τον Τζέιμσον, σκούντηξε τη μητέρα του και της είπε ότι μοιάζει αστείος.
Δεν δώσαμε σημασία και συνεχίσαμε να βαδίσουμε για να βρούμε κάπου να καθίσουμε. Κάτσαμε σε ένα τραπεζάκι απέναντι από μια μαμά με τα δυο της κορίτσια. Σε κάποια στιγμή το ένα από τα κορίτσια μας κοίταξε, γύρισε στη μητέρα της και της είπε: «Αυτός φαίνεται πολύ τρομακτικός» δείχνοντας τον Τζέιμσον. Η μητέρα της της είπε ότι δεν ήταν ωραίο αυτό που είπε και γύρισε το κεφάλι της από την άλλη πλευρά.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο, περπατούσαμε σε ένα διάδρομο ενός σουπερμάρκετ, όταν είδαμε μια μητέρα με το γιο της να βαδίζουν προς το μέρος μας. Όταν έφτασαν κοντά μας το μικρό αγόρι σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε. Του χαμογέλασα αλλά αυτό άρχισε αμέσως να γελάει και να λέει στη μαμά του «Κοίτα μαμά πόσο αστείος φαίνεται αυτός» . Η μητέρα του δεν μπορούσε να πει ούτε μια λέξη. Είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό.
Ως γονέας έχω δει ένα από τα άλλα μου δυο παιδιά, να κάνει ή να έχει πει κάτι ανάρμοστο. Για αυτό και καταλαβαίνω την αμηχανία τους. Καταλαβαίνω επίσης ότι δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τα παιδιά. Σκεφτείτε το. Από μωρά τους διδάσκουμε να ξεχωρίζουν το διαφορετικό.
Βάλτε ένα μάτσο κόκκινα τετράδια μαζί, κρύψτε και ένα πράσινο ανάμεσα τους και πείτε τους να ψάξουν για το πράσινο, το διαφορετικό. Ή βρείτε τα σχήματα που ταιριάζουν μόνο μέσα στη σωστή τρύπα. Ποτέ δεν θα χωρέσει ένα στρογγυλό αντικείμενο σε μια τετράγωνη τρύπα.
Τα παιδιά πρέπει να παρατηρούν τις διαφορές. Με αυτό το τρόπο μαθαίνουν πώς να ξεχωρίζουν ένα πράγμα από κάποιο άλλο. Αλλά όλα αυτά είναι αντικείμενα. Μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα αντικείμενα και να επιλέξουμε το σωστό, αυτό που ταιριάζει. Αλλά μπορούμε να κάνουμε το ίδιο σε ανθρώπους; Σε παιδιά;
Ως μητέρα ενός παιδιού που έχει διαφορετική εμφάνιση θα σας παρακαλούσα:
Εάν είστε γονέας ενός παιδιού που λέει σε ένα άλλο παιδί ότι μοιάζει αστείο ή τρομακτικό, μην του πείτε απλά «Δεν είναι ωραίο αυτό που λες»
Όντως έχετε δίκιο. Πράγματι δεν είναι ωραίο αυτό που είπε. Αλλά απλά λέγοντας το και φεύγοντας γρήγορα μακριά, κάνετε το παιδί μου να νιώθει μεγαλύτερη απομόνωση από αυτή που ήδη νιώθει.
Την επόμενη φορά, που θα σας συμβεί αυτό, προσπαθήστε να πείτε στο παιδί σας «Είμαι βέβαιος ότι είναι ένα πολύ όμορφο παιδί, πήγαινε να του μιλήσεις».
Πλησιάστε και εσείς και ζητήστε από το παιδί μου να σας πει το όνομα του. Σας διαβεβαιώνω, δεν δαγκώνει! Το παιδί μου είναι ακριβώς σαν το δικό σας. Μπορεί να γίνει γλυκός,τρυφερός, μπορεί να έχει έντονα ξεσπάσματα, νιώθει την ανάγκη να το αγαπούν και είναι μια σταλιά.
Μπορώ επίσης να σας διαβεβαιώσω ότι και εγώ είμαι ακριβώς σαν και εσάς. Είμαι ένας γονέας που μαθαίνει κάθε μέρα πως θα συμπεριφέρεται στο παιδί του.
Αν το παιδί σας είναι περίεργο, δεν λέει τίποτα κακό αλλά εξακολουθεί να παρατηρεί έντονα τον γιο μου, σας παρακαλώ πλησιάστε και ρωτήστε τα ονόματα μας. Συμπεριλάβετε το παιδί μου στον κόσμο σας. Σας υπόσχομαι, δεν είναι τρομακτικός, είναι απλώς ένα μικρό αγόρι.
Σε όλους τους γονείς και τα παιδιά εκεί έξω που έχουν ήδη φερθεί στον Τζέιμσον σαν αυτό που είναι, σαν ένα μικρό αγόρι δηλαδή, έχω να πω από τα βάθη της καρδιάς μου ένα μεγάλο ευχαριστώ. Αυτό που κάνατε να ξέρετε ότι φώτισε όλη την ημέρα του γιου μου για αυτό και θα σας θυμάμαι και θα σας ευγνωμονώ για πάντα.»
Το τηλέφωνο μένει σιωπηλό. Μέρα με τη μέρα, η σιωπή απλώνεται, βαριά σαν ομίχλη. Και μέσα σ’ αυτή τη σιωπή, μια ερώτηση αντηχεί συνεχώς:
«Γιατί;»
Γιατί οι φωνές αυτών που φρόντισα, προστάτευσα και αγάπησα χάθηκαν; Γιατί η σιωπή τους μοιάζει πιο παγερή από την απουσία; Γιατί τα λόγια τους, όταν έρχονται, φαίνονται κενά – χωρίς ζεστασιά, σύνδεση και ενδιαφέρον;
Υπάρχει ένα σφίξιμο στο στήθος σου, σαν να έχει διπλωθεί η καρδιά σου. Μέσα της υπάρχει μια καταιγίδα – ένας ανεμοστρόβιλος πόνου, σύγχυσης, απογοήτευσης και λαχτάρας. Θέλεις να απαιτήσεις απαντήσεις. Θέλεις να ταρακουνήσεις τον κόσμο και να φωνάξεις: «Έδωσα τα πάντα. Γιατί αισθάνομαι σαν να μην έχω τίποτα πια;»
Αλλά τότε, κάπου βαθιά μέσα σου, μια άλλη φωνή ψιθυρίζει:
«Και εγώ; Τι απέγινε η γυναίκα που ήμουν κάποτε;»
1. Νιώσε τα πάντα, αλλά μην αφήσεις να σε κυριεύσουν
Όταν το παιδί σου απομακρύνεται, ο πόνος είναι πραγματικός. Άφησε τον εαυτό σου να κλάψει. Νιώσε το τσίμπημα. Είσαι άνθρωπος. Αλλά τα συναισθήματα δεν είναι γεγονότα – και δεν χρειάζεται να καθορίζουν το μέλλον σου.
Πες στον εαυτό σου, «Αυτό πονάει. Και αυτό είναι εντάξει. Αλλά εγώ επιλέγω ποια θέλω να είμαι μέσα σ’ αυτόν τον πόνο.»
Αυτή η επιλογή – να νιώθεις χωρίς να καταρρέεις – είναι η αρχή της δύναμής σου.
2. Άφησε την ανάγκη για αναγνώριση
Υπάρχει πάντα μια σιωπηλή ελπίδα στην καρδιά κάθε γονέα: ότι μια μέρα το παιδί σου θα επιστρέψει με ανοιχτή αγκαλιά λέγοντας, «Τώρα το καταλαβαίνω. Συγγνώμη. Ευχαριστώ για όλα.»
Όμως, η ζωή δεν μας δίνει πάντα το κλείσιμο που επιθυμούμε.
Η ευγνωμοσύνη ίσως δεν ειπωθεί ποτέ – αλλά αυτό δεν ακυρώνει την αξία σου.
Ήσουν εκεί. Αγάπησες βαθιά. Έδωσες ό,τι είχες.
Αυτό είναι αρκετό. Είσαι αρκετή. Αναγνώρισέ το. Άσε την καρδιά σου να πει «Ευχαριστώ» – και να το εννοεί.
3. Η συμπεριφορά τους δεν αφορά πάντα εσένα
Είναι εύκολο να πάρεις προσωπικά τη σιωπή τους: «Αν με αγαπούσαν, θα τηλεφωνούσαν. Αν τους ένοιαζα, θα το έδειχναν.»
Όμως η απόσταση συχνά λέει περισσότερα για τις δικές τους δυσκολίες παρά για τα δικά σου λάθη.
Ίσως είναι φορτωμένοι. Ίσως είναι χαμένοι. Ίσως δεν ξέρουν πώς να ξανασυνδεθούν.
Όποιος κι αν είναι ο λόγος, προστάτεψε την καρδιά σου. Κράτησε την καλοσύνη σου. Δεν χρειάζεται να κουβαλάς εσύ το συναισθηματικό χάος τους.
4. Αρνήσου να είσαι το θύμα στην ιστορία σου
Είναι εύκολο να πεις, «Θυσίασα τα πάντα, κι αυτό είναι το ευχαριστώ;»
Αυτή η στάση σε κρατά στάσιμη – περιμένοντας αναγνώριση που ίσως ποτέ δεν έρθει.
Δεν είσαι αδύναμη.
Δεν είσαι αόρατη.
Είσαι μια γυναίκα με ιστορία, κουράγιο και φωνή.
Διεκδίκησε την αξιοπρέπειά σου. Άσε την πικρία. Στάσου όρθια στην ιστορία σου.
5. Δημιούργησε μια νέα μορφή σύνδεσης
Τα παιδιά σου δεν είναι πια παιδιά. Είναι ενήλικες – με τις δικές τους ταυτότητες, αποσκευές και ρυθμούς.
Ίσως ήρθε η ώρα να χτίσεις ξανά, όχι να αποκαταστήσεις.
Η παλιά σχέση ίσως δεν επιστρέψει – αλλά μια νέα μπορεί να αναπτυχθεί στη θέση της, βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό, όχι στην υποχρέωση.
Άφησε τις προσδοκίες και συνάντησέ τα εκεί που είναι. «Είμαι εδώ, όταν είσαι έτοιμος.» Αυτό το απλό μήνυμα μπορεί να ανοίξει περισσότερες πόρτες από ό,τι οι ενοχές.
6. Δώσε προτεραιότητα στη δική σου επούλωση
Μη διοχετεύεις την ενέργειά σου σε μηνύματα χωρίς απάντηση ή μονόπλευρες συνομιλίες. Διοχέτευσέ την στον εαυτό σου.
Κάνε περιπάτους στον ήλιο. Γράψου στο μάθημα ζωγραφικής. Πήγαινε σε ένα νέο καφέ. Κάλεσε τη φίλη που ήθελες να δεις.
Φρόντισε τη δική σου ψυχή.
Όταν εκπέμπεις ηρεμία, αυτοπεποίθηση και χαρά, οι άλλοι θα το αισθανθούν. Ίσως τότε – ίσως – τα παιδιά σου επιστρέψουν σε αυτό το φως.
7. Η ευτυχία δεν είναι κάτι που σου δίνουν – είναι κάτι που επιλέγεις
Μας έχουν πει ότι η χαρά της μητέρας είναι στα παιδιά της. Αλλά αν απομακρυνθούν, σημαίνει πως έχασες τη χαρά σου;
Απολύτως όχι.
Η ευτυχία σου δεν εξαρτάται από την παρουσία ή την έγκριση κανενός. Ανήκει σε σένα.
Αξίζεις να ξυπνάς χαμογελαστή, να νιώθεις ηρεμία, να γελάς – ακόμη κι όταν δεν βλέπει κανείς.
Η χαρά είναι δικαίωμά σου, όχι ανταμοιβή.
Όταν όσοι αγαπάμε απομακρύνονται, η σιωπή μπορεί να γίνει πληγή. Αλλά οι πληγές επουλώνονται.
Και στην επούλωση, ίσως ανακαλύψεις ξανά μια εκδοχή του εαυτού σου που ήταν καιρό θαμμένη – δυνατή, πλήρης και φωτεινή.
Μερικές φορές, το πρώτο βήμα πίσω στην αγάπη… είναι το βήμα που κάνεις προς τον εαυτό σου.
