Διάβασα την ιστορία της Μαρίας “Ήταν παντρεμένος και μου σύστησε τα παιδιά της γυναίκας του, ως ανίψια του. Νοσηλεύτηκα στο Δαφνί” και ήθελα να πω και τη δική μου

Ήμασταν μαζί 5 χρόνια, τα τελευταία 4 συζούσαμε. Από τον πρώτο χρόνο είχαμε αποφασίσει να παντρευτούμε και να κάνουμε οικογένεια. Μεγάλωσα χωρίς τον πατέρα μου και δεν ήθελα να στερήσω τον πατέρα από τα παιδιά μου.

Ξεκινήσαμε προσπάθειες για παιδί αλλά τίποτα. Πήγαμε σε ένα σωρό γιατρούς μας έλεγαν δεν είχαμε κανένα πρόβλημα και απλα ήταν ψυχολογικό και έπρεπε να ηρεμήσουμε. Αφήσαμε για λίγο τις προσπάθειες και ξεκινήσαμε ξανά. Και πάλι τίποτα. Καταφύγαμε στη λύση των εξωσωματικών. Και τις δύο φορές έπιασα παιδί και το έχασα στον τρίτο μήνα. Τρίτη απόπειρα δεν υπήρξε.

Όταν μετά τη 2η εξωσωματική έχασα το μωρό, ένα πρωί απλά εξαφανίστηκε. Όπως το λέω. Έφυγε από το σπίτι χωρίς καμία εξήγηση ή καυγά, έκλεισε κινητά και απλά χάθηκε. Πηρα τους γονείς του αλλά δεν ήταν εκεί. Τα ίδια και στη δουλειά του είχε λεει πάρει άδεια. Αλλά δεν ήταν αναρρωτική άδεια ή άδεια για διακοπές. Ήταν άδεια…γάμου…

Θα με σημαδεύει πάντα η Κυριακή εκείνη που άνοιξα το fb και τον είδα σε προφίλ φίλων, ντυμένο γαμπρό και αγκαλιά με μια νύφη σχεδόν ετοιμόγεννη…έπαθα κρίση πανικού και με μετέφεραν στο Τζάνειο.

Κλείστηκα ένα χρόνο στον εαυτό μου, έπαθα βαριά κατάθλιψη και παραιτήθηκα από τη δουλειά μου γιατί δεν μπορούσα όχι να αποδώσω ούτε καν να πάω.

Ο τύπος είχε παράλληλη σχέση τα τελευταία 2 χρόνια της σχέσης μας και πόνταρε ποια θα μείνει έγκυος πρώτη για να ξέρει ποια θα πάρει;

Ποιος ξέρει…μας έκανε λοταρία για να γίνει πατέρας με αποτέλεσμα να πέσω στα αντικαταθλιπτικά για την αλητεία του. Γιατί οσο εγώ τρυπούσα το σώμα μου και το γέμιζα ορμόνες για να τον κάνω πατέρα εκείνος άφηνε έγκυο μια άλλη…

Γιατί τα αντικαταθλιπτικά δεν τα παίρνουμε για τον άντρα, για την κατάσταση τα παίρνουμε. Για την ελπίδα που μας τάισαν.

Δεν ηταν η απιστία το θέμα τόσο όσο ότι εκείνη η γαμήλια φωτογραφία σκότωσε κάθε μου ελπίδα για τη μητρότητα.

Σήμερα ζω σε ένα νησί μακριά από την Αθηνα. Γνωρισα ένα παλικάρι έμεινα έγκυος σχεδόν αμέσως (ειρωνία;) και είμαστε ευτυχισμένοι μαζί με τον 3χρονο γιο μας.

Όσο για εκείνο το γεγονός 6 χρόνια μετά όχι δεν το ξεχνώ ούτε και θα το ξεχάσω ποτέ. Κι οσο κι αν έχω πια τη δικη μου οικογένεια και έναν άντρα που με αγαπάει, υπάρχουν κάτι Κυριακές σαν αυτή, που ξυπνάω και φοβάμαι τί θα δω στον υπολογιστη μου….

Αθανασία

Υιοθέτησα ένα παιδάκι για να κρατήσω τον άντρα μου αλλά τώρα που αυτός έφυγε θέλω να το δώσω πίσω

Με λένε Σόνια και είμαι 45 ετών. Παντρεύτηκα πριν από 10 χρόνια έναν άντρα με τον οποίο ήξερα ότι το μέλλον μας ήταν καταδικασμένο, παρόλαυτα ήμουν τόσο ερωτευμένη μαζί του που δεν με ένοιαζε. Ας τον παντρευόμουν και ας τράβαγα τα πάνδεινα. Τόσο χαμηλά είχα πέσει.

Λίγα χρόνια μετά το γάμο μας παιδί δεν είχαμε κάνει. Προσπαθούσαμε ξαναπροσπαθούσαμε αλλά τίποτα. Δεν είναι τόσο ότι το ήθελα εγώ. Το ήθελε εκείνος και από τη στιγμή που το ήθελε θα έβρισκα τρόπο να του το προσφέρω. Κάναμε εξετάσεις και εγώ και εκείνος αλλά κανείς μας δεν είχε πρόβλημα. Mου είπε ότι αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε παιδί θα με χωρίσει λες και έφταιγα εγώ και πάνω στην απελπισία μου για να μην τον χάσω του ζήτησα να υιοθετήσουμε. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήθελε παιδί. Έπρεπε να εμφανιστεί ένα παιδί με τον οποιονδήποτε τρόπο αλλιώς θα τον έχανα για πάντα. Ευτυχώς για καλή μου τύχη δέχτηκε και έτσι υιοθετήσαμε ένα κοριτσάκι ενός έτους.

Άλλαξε τελείως η ζωή μας. Άλλαξαν τα πάντα. Πλέον είχαμε να ασχολούμαστε με το παιδί και όχι ο ένας με τον άλλον. Άλλαξαν τα ωράριά μας, οι προτεραιότητές μας, οι υποχρεώσεις μας, τα πάντα. Στην αρχή μου άρεσε πολύ αυτό αλλά μετά μου έλειπε ο άντρας μου, έτσι όπως τον είχα συνηθίσει. Δεν είχαμε πια χρόνο ο ένας για τον άλλον, είχαμε μάτια μόνο για το παιδί, έβλεπα όμως πόσο εκείνος το αγαπούσε και έκανα υπομονή. Σημασία είχε μόνο να είμαστε μαζί όποιο και αν ήταν το τίμημα.

Πιστεύω πως από τα παραπάνω έχετε καταλάβει ότι δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα fan της μητρότητας. Ο μοναδικός λόγος για να κάνω παιδί ήταν για να τον κρατήσω κοντά μου, κανένας άλλος, δεν λέω όμως ότι δεν αγάπησα το παιδί ή ότι ήθελα το κακό του.

Όπως και να έχει ο γάμος μας δεν πήγαινε καλά. Υπήρχαν προβλήματα, οικονομικά και διάφορα άλλα, δεν υπήρχε συνεννόηση και επικοινωνία και τσακωνόμασταν για τα πάντα μέχρι που ένα πρωινό μάζεψε τα πράγματά του και εξαφανίστηκε. Βρήκε άλλη και εμείς του ήμασταν περιττές.

Δεν ξέρω για ποιον ήταν πιο μεγάλο το πλήγμα. Για μένα ή για το παιδί που τον λάτρευε; Έκλαιγε το παιδί γιατί του έλειπε ο μπαμπάς του, έκλαιγα και εγώ που τον είχα και τον έχασα και κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι έφταιγα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ήμουν και είμαι μία γυναίκα εξαρτημένη από εκείνον. Ζούσα γιατί ζούσε. Ανέπνεα γιατί ανέπνεε. Το παιδί ήταν για μένα πάντα σε δεύτερη μοίρα όχι ότι το παραμέλησα ή ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις ανάγκες του απλώς ο άντρας μου ήταν για μένα ο Θεός μου.

Πάνε πέντε μήνες που έφυγε και δεν έχει πάρει ούτε ένα τηλέφωνο. Απέδειξε ότι ούτε εμένα αγαπούσε ούτε όμως και το παιδί για το οποίο υποτίθεται ότι κάποτε έλιωνε.

Τώρα τι κάνουμε; Με άφησε με ένα 6χρονο παιδί και εξαφανίστηκε. Το παιδί όμως αυτό εγώ δεν θέλω να το μεγαλώσω μόνη. Όσο ήμασταν μαζί έκανα υποχωρήσεις γιατί ξέρω ότι το ήθελε εκείνος, τώρα όμως;

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να απευθυνθώ στο Ίδρυμα από το οποίο το πήραμε και να τους ζητήσω να τη δεχτούν πίσω.

Κακό θα κάνω στο παιδί αν το κρατήσω κοντά μου. Δεν το θέλω και μεγαλώνοντας θα το καταλάβει. πιο καλά θα περάσει στο ίδρυμα με τα άλλα παιδάκια όπως ήταν πριν παρά μαζί μου και εγώ θα απαλλαγώ από κάτι που μου είμαι βάρος. Το υιοθέτησα για να κρατήσω τον άντρα μου κοντά μου τώρα όμως μου είναι περιττό. Κάποια στιγμή θα θελήσω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και το παιδί είμαι σίγουρη ότι θα σταθεί εμπόδιο. Εσείς τι πιστεύετε; Θα δεχτούν το παιδί πίσω;

Σόνια

Έχασα τον άντρα μου εντελώς ξαφνικά πριν από 5 χρόνια. Ο θάνατος του με πόνεσε πάρα πολύ. Ήμασταν πολλά χρόνια μαζί. Δεν είχαμε παιδιά, αλλά ήμασταν μόνο οι δυο μας, πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι μαζί.

Άργησα πολύ να συνέλθω. Ακόμα και σήμερα θα έλεγα ότι το θάνατό του δεν τον έχω ξεπεράσει, έπρεπε όμως κάποια στιγμή να πάρω τα πάνω μου, να βγω από το σπίτι και να κάνω κάτι για μένα. Δεν ήθελα να γεράσω μόνη μου. Φοβόμουν να είμαι μόνη μου.

Έτσι μετά από παρότρυνση γονέων, συγγενών και φίλων αποφάσισα να πετάξω τα μαύρα, να κοινωνικοποιηθώ και πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησα μία σχέση με έναν άντρα που γνώριζα από το επαγγελματικό μου περιβάλλον.

Πολύ συμπαθητικός, πολύ κύριος και πολύ μετρημένος ή έτσι τουλάχιστον νόμιζα. Σε αυτό το σημείο να σας πω πως ό, τι λατρεύω σε έναν άνθρωπο είναι το χιούμορ του και ο σύντροφός μου διέθετε μπόλικο. Περνούσα πολύ ωραία μαζί του. Με έκανε να γελάω, κάτι που μου είχε λείψει πολύ μέχρι που είπε κάτι και με έκανε να καταλάβω πως η αίσθηση του χιούμορ του είχε κάποια θεματάκια.

Προχτές βράδυ είπαμε να βγούμε για φαγητό τώρα που άνοιξε και η εστίαση και έτσι ντύθηκα, στολίστηκα και ξεκινήσαμε να πάμε σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί που πάμε συχνά. Επειδή ήταν κουρασμένος από τη δουλειά του είπα να οδηγήσω εγώ και έτσι έγινε. Στο δρόμο σε μία μεγάλη ευθεία πάτησα λίγο παραπάνω το γκάζι και τότε γύρισε και μου είπε: «Είσαι τρελή; Θες να με σκοτώσεις και να με στείλεις στα θυμαράκια να πάω να βρω τον πρώην σου; Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα με περιμένει με το βούρδουλα στο χέρι που τόλμησα να απαυτώσω τη γυναίκα του» και άρχισε να γελάει μόνος του σαν το υστερικό.

Νόμιζε πως έκανε χιουμοράκι αλλά εγώ προσωπικά το βρήκα πολύ προσβλητικό και άκομψο αυτό που είπε. Τον κοίταξα με μάτια γουρλωμένα αλλά δεν έδειξε να καταλαβαίνει τι είπε. Πού το βρήκε το δικαίωμα να μιλάει έτσι για τον άντρα μου; Ποιος του έδωσε τόσα θάρρετα; Από πού κι ως πού; Εκνευρίστηκα τόσο που όλο το βράδυ δεν είπα κουβέντα. Το κατάλαβε πως είχα θυμώσει με κάτι αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει με τι. Για τέτοια νοημοσύνη μιλάμε.

Το μέλλον της σχέσης αυτής φαντάζει αβέβαιο. Δεν θα ανεχτώ οποιαδήποτε προσβολή ή χλευασμό στο πρόσωπό του ανθρώπου αυτού ειδικά από έναν άσχετο που πρόσφατα μπήκε στη ζωή μου και δεν κατέχει και κάποια ιδιαίτερη θέση. Κάποια στιγμή θα κάνω μία σοβαρή κουβέντα μαζί του αλλά προς το παρόν περιμένω την επόμενη γκάφα του για να τον «στείλω»… νύχτα. Προτιμώ να γεράσω μόνη μου παρά με τον κάθε χάχα που νομίζει ότι είναι και αστείος και προσβάλλει πεθαμένους ανθρώπους.

Ειρήνη

Με λένε Χαρά και θέλω να σας μιλήσω δεν εχω σε ποιον να το πω.

Είμαι 15χρονών δεν εχω αδέρφια. Οι γονείς μου νόμιζα ήταν αγαπημένοι και ευτυχισμένοι. Δεν είχαμε καυγάδες σπίτι μας, πάντα ήταν το μονιασμένο ζευγάρι, παντού μαζί οι δυο τους. Μέχρι πριν μια εβδομάδα ένιωθα τυχερή που μεγάλωνα σε μια τέτοια οικογένεια.

Μένω σε νησί, η κοινωνία εδώ είναι κλειστή και όλα μαθαίνονται. Ποτέ δεν είχα ακούσει κάτι κακό για τους γονείς μου. Πριν μια εβδομάδα όμως, είδα με τα μάτια μου την υποκρισία. Να βγαίνει από ένα ξενοδοχείο. Η μητέρα μου με τον αδερφό του πατέρα μου. Έφυγα νωρίτερα από το φροντιστήριο γιατί την τελευταία ώρα ένιωσε αδιαθεσία ο καθηγητής και μας άφησε. Περνώντας από το δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι μου, τους είδα. Η φιγούρα της μάνας μου, μου φάνηκε γνώριμη από μακριά αλλά δεν ήμουν σίγουρη. Πλησίασα πιο κοντά, σιγουρεύτηκα. Έβγαιναν από το ξενοδοχείο με τον αδερφό του πατέρα μου, φιλήθηκαν παθιασμένα και έφυγαν ο κάθε ένας σε διαφορετική κατεύθυνση. Ένιωθα κάποιος να με σφίγγει απ’ τον λαιμό, έχανα αέρα.

Ο θείος μου εχει δύο παιδιά και είναι παντρεμένος. Ήρθε πέρσι και έμεινε μόνιμα στο νησί μας, άνοιξε εδώ ένα καφέ και ο πατέρας μου τον βοήθησε γιατί χάρηκε που θα είχε κοντά του τον αδερφό του. Φαίνεται πως περισσότερο χάρηκε η μητέρα μου. Έχω αρχίσει και συνδέω στο μυαλό μου, όλη την ιστορία. Τα περίεργα βλέματα μεταξύ τους που δεν πρόσεχα, τα τυχαία αγγίγματα που τα πέρναγα για αθώα. Από εκείνη τη μερα δεν μιλάω σε κανέναν σχεδόν, λίγο μόνο στον μπαμπά μου.

Να του μιλήσω να τους διώξει και τους δύο που κάθονται και τον κοροϊδεύουν; Τί να κάνω; Κοντεύω να τρελλαθώ!

Χαρά