Ο πλανήτης Γη πρόκειται να χάσει ένα δευτερόλεπτο για πρώτη φορά στην ιστορία, και ενώ μπορεί να μη φαίνεται πολύ, είναι αρκετά σημαντικό.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η περιστροφή της Γης στην πραγματικότητα επιταχύνεται, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να αφαιρέσουμε ένα δευτερόλεπτο από τα ρολόγια μας.
Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι η Γη δεν χρειάζεται ένα πλήρες 24ωρο για να περιστραφεί. Η αλλαγή δεν συμβαίνει ακόμα, αλλά αναμένεται να συμβεί στο εγγύς μέλλον.
Τώρα, όλοι έχουμε συνηθίσει να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μπρος και πίσω (αυτό θα συμβεί απόψε το βράδυ). Ενώ αλλάζουμε τα ρολόγια για να αξιοποιήσουμε καλύτερα το φυσικό φως της ημέρας, η απώλεια ενός δευτερολέπτου από την ώρα μας είναι εντελώς απροσδόκητη.
Ουσιαστικά σημαίνει ότι αντί να υπάρχουν 60 δευτερόλεπτα στο τελευταίο λεπτό πριν από τα μεσάνυχτα, θα υπάρχουν μόνο 59. Με άλλα λόγια, η ώρα 23.59.59 δεν θα υπήρχε, κάτι που είναι αρκετά εντυπωσιακό.
Φυσικά, ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής μας ζωής εξαρτάται από τον χρόνο, καθώς και από τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούμε και τις χρηματοπιστωτικές αγορές σε όλο τον κόσμο. Όμως, λόγω του ότι η περιστροφή της Γης δεν είναι εντελώς σταθερή, μπορεί να χρειαστεί το δευτερόλεπτο ώστε να μπορέσουν να ευθυγραμμιστούν και πάλι.
«Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση και μια μεγάλη υπόθεση», δήλωσε ο Duncan Agnew, γεωφυσικός στο Ινστιτούτο Ωκεανογραφίας Scripps του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο. Ο Agnew δήλωσε ότι δεν θα «οδηγήσει σε καταστροφή», αλλά είναι ένα αξιοσημείωτο γεγονός.
«Δεν πρόκειται για μια τεράστια αλλαγή στην περιστροφή της Γης που θα οδηγήσει σε κάποια καταστροφή ή κάτι τέτοιο, αλλά είναι κάτι αξιοσημείωτο. Είναι μια ακόμη ένδειξη ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ ασυνήθιστη εποχή», πρόσθεσε.
Με τον πιο άμεσο τρόπο επέλεξε η Μαρίνα Σάττι να απαντήσει σε όλους όσοι την αμφισβητούν για την ικανότητά της να ερμηνεύσει τις ψηλές νότες με τις οποίες ξεκινά το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη Eurovision.
Δεν έλειψαν, μάλιστα, και εκείνοι που υποστήριξαν ότι στην εισαγωγή στο «Ζάρι» υπάρχει πρόγραμμα επεξεργασίας και όχι η φωνή της τραγουδίστριας, με τη Μαρίνα Σάττι να βάζει τέλος στην παραφιλολογία…
Σε ένα live που έκανε στο Instagram, η τραγουδίστρια ερμήνευσε ζωντανά το συγκεκριμένο απόσπασμα και έγινε viral στο TikTok, αποστομώνοντας παράλληλα τους… καχύποπτους!
Στο Via Miniatura, το στέκι του 20χρονου Ανδρέα στην περιοχή του Βύρωνα, όπου για το προσωπικό ο 20χρονος είναι κάτι σαν ήρωας εν καιρώ ειρήνης – τίτλο που ο ίδιος δεν αποδέχεται, αναφέροντας ο ίδιος ότι «είναι αυτονόητο αυτό που έκανα, ήταν καθήκον μου να βοηθήσω συνανθρώπους μου» -, όσοι τον ξέρουν πλησιάζουν για ένα high five ή ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη.
«Καλά είσαι, αγόρι μου;», τον ρωτούν σαν να μην πιστεύουν στα μάτια τους που βγήκε αλώβητος μέσα από την κόλαση που σημειώθηκε στα Τέμπη. Η συζήτηση που θα ακολουθούσε, όταν βρεθήκαμε πλέον οι δυο μας σε μια ροτόντα στο βάθος του καταστήματος, έμοιαζε διάλογος σε τεντωμένο σκοινί, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Ανδρέας δεν λύγισε λεπτό. Oσο κι αν οι συσπάσεις στο σαγόνι του μαρτυρούσαν τον πόνο που ένιωθε μέσα του, όσο κι αν τα μάτια του θόλωναν διαρκώς, εκείνος δεν άφηνε τη συγκίνηση να τον νικήσει. Oπως θα μου έλεγε αργότερα, «από εκείνη την ημέρα μέχρι και σήμερα, δάκρυ από τα μάτια μου δεν έχει στάξει», παρότι παραδέχθηκε ότι έχει σκοπό να επισκεφθεί ειδικό προσθέτοντας πως «μόνο καλό θα μου κάνει, δεν είναι κάτι μικρό αυτό που έγινε, είμαι κι εγώ ένα από τα θύματα». Λίγο πριν αρχίσουμε κι επίσημα το γεύμα μας, που περιελάμβανε μόνο ένα πιάτο στη μέση, το οποίο ο ίδιος άγγιξε ελάχιστα («δεν μπορώ να κοιμηθώ και δεν μπορώ να φάω αυτές τις μέρες γιατί νιώθω ότι δεν το έχω ανάγκη, ίσως να νιώθω τύψεις που επέζησα», μου εκμυστηρεύθηκε στο τέλος), σε μια πρώτη αναγνωριστική κουβέντα θα μου φανέρωνε όλα τα κομματάκια του παζλ που συνθέτουν την προσωπικότητα του νεαρού εκείνου που η ελληνική κοινωνία γνώρισε ως έναν από τους σωτήρες των Τεμπών.
Στην οικογένεια έχει το παρατσούκλι «Λόρδος», για τους καλούς του τρόπους και την ψυχραιμία που πάντα επιδεικνύει μπροστά στα δύσκολα. Υπερπροστατευτικός με τη μικρή του αδερφή στις γειτονιές του Βύρωνα όπου μεγάλωσαν. Από τους γονείς του, τον οικοδόμο πατέρα του και τη μητέρα του που φροντίζει ένα παιδί ΑμεΑ, έμαθε να είναι πρώτα από όλα άνθρωπος. «Πάντα υπήρχε αλληλεγγύη και φιλότιμο στην οικογένειά μας κι έτσι έμαθα κι εγώ», εξηγεί. Το μικρόβιο της ανάγκης για προσφορά στον συνάνθρωπο φάνηκε από νωρίς. Μικρός ήθελε να γίνει καρδιολόγος και αργότερα, όταν ήρθε στη ζωή του ο αθλητισμός – έχει επτά πανελλήνια πρωταθλήματα στην κολύμβηση -, άρχισε να σκέφτεται τον κλάδο της αθλητικής ψυχολογίας. Τελικά τον κέρδισαν τα καράβια αφού το 2020 πέρασε, ως μηχανικός, στην Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού της Θεσσαλονίκης κι έκτοτε ανεβοκατέβαινε με το τρένο. Αυτή τη φορά, αν δεν ήταν το αμάξι του στο συνεργείο, θα το είχε αποφύγει. Ομως, την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, έπειτα από ένα εορταστικό τριήμερο στην Πάτρα, λίγο πριν από τις επτάμισι το απόγευμα, επιβιβάστηκε και ο ίδιος στο μοιραίο τρένο, την αμαξοστοιχία Intercity 62, στο δεύτερο βαγόνι – αμέσως μετά το κυλικείο – στη θέση με τον αριθμό 72. Κάποιες ώρες μετά, θα τον γνώριζε όλος ο κόσμος ως το αγόρι που με κίνδυνο της ζωής του έσωσε άλλες ζωές όταν, στην κοιλάδα των Τεμπών, σταμάτησε ο χρόνος και η λογική και εκείνος χρειάστηκε να πείσει τραυματισμένους συνεπιβάτες του να πραγματοποιήσουν άλμα από ένα βαγόνι που θα παραδιδόταν στις φλόγες. «Ή όλοι ή κανένας», ήταν η φράση που αναβόσβηνε σαν συναγερμός στο μυαλό του εκείνα τα κρίσιμα δευτερόλεπτα. Μία εβδομάδα μετά, με ένα κοκτέιλ στο χέρι (διά χειρός του μπαρτέντερ φίλου του, Νίκου, που καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης είχε τον νου του στο τραπέζι μας, λες και αν τελείωνε το αλκοόλ θα ξεμέναμε από καύσιμα) και μάτια θλιμμένα, παίρνοντας μια ανάσα βαθιά, ανέβηκε πάλι στο τρένο του τρόμου για να μου δείξει πώς έγιναν όλα, λίγο πριν και λίγο μετά τη φονική μετωπική σύγκρουση.
«Στο τρένο ήμουν με τρεις συμφοιτητές μου, τον Δημήτρη που ταξιδεύαμε μαζί και δύο που βρήκα τυχαία. Μιλούσα στο τηλέφωνο για να ενημερώσω ότι λόγω καθυστερήσεων δεν θα προλάβω το λεωφορείο στη Θεσσαλονίκη. Τη στιγμή εκείνη έγινε το μπαμ. Για καλή μου τύχη, ήμουν καθιστός γιατί νωρίτερα στεκόμασταν στις πόρτες του διαδρόμου που χώριζε τα βαγόνια 2 και 3. Την ώρα της συντριβής, ο διάδρομος έγινε χαλκομανία. Αν ήμασταν εκεί, θα είχαμε πολτοποιηθεί. Αμέσως μου έπεσε το κινητό από το χέρι και δεν το ξαναβρήκα ποτέ, έκλεισε το φως κι υπήρχαν παντού σπινθήρες. Με την ταχύτητα που τρέχαμε καταλάβαινα ότι ένας εκτροχιασμός μπορεί να είναι θανάσιμος, που εν τέλει ήταν. Γενικά, πρόλαβαν και πέρασαν πολλά από το μυαλό μου. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σκεφτόμουν «τι έγινε τώρα, τι ζω, πώς γίνεται ξαφνικά να είμαστε αναποδογυρισμένοι». Σε δεύτερο χρόνο, σκέφτηκα ότι «εφόσον έγινε αυτό, πρόκειται να πεθάνω, κρίμα, δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω τους δικούς μου». Χωρίς πανικό, απλά είχα αποδεχθεί τον θάνατό μου. Και σκέφτηκα, τουλάχιστον, να πεθάνω ακαριαία, όχι να καώ ζωντανός. Γιατί πάνω στη σύγκρουση ένιωσα όλη τη θερμότητα που διαπέρασε το βαγόνι», περιγράφει ο Ανδρέας αναφέροντας πως μερικά λεπτά μόνο πριν από τη σύγκρουση είχε πάει στο κυλικείο για νερό.
«Τα άσπρα μου παπούτσια έγιναν κόκκινα»
«Μόλις άνοιξαν τα παιδιά τον φακό από τα κινητά τους, θυμάμαι να είμαι σε ένα ερείπιο, το βαγόνι να έχει πλαγιάσει προς τα δεξιά και από κάτω να έχει φωτιά, η οποία ήταν επικίνδυνο να σπάσει το τζάμι και να μπει μέσα. Είχα αίματα στο κεφάλι, στα χέρια. Στο αριστερό μου πόδι είχα αίματα δικά μου και αίματα άλλων στο δεξί. Τα άσπρα μου παπούτσια έγιναν κόκκινα. Αποφασίσαμε με ένα παλικάρι να σπάσουμε το τζάμι από τα αριστερά με μια βαλίτσα. Βγάζοντας το κεφάλι μου από το παράθυρο, έπαθα πλάκα. Ηταν τουλάχιστον τριάμισι μέτρα το ύψος. Σκεφτόμουν «ακόμα και αν πηδήξω εγώ, πώς θα το αποφασίσουν οι άλλοι;». Τελικά, κρεμαστήκαμε από το παράθυρο αφήνοντας το σώμα μας να πέσει για να φτάσουμε στο έδαφος από μικρότερη απόσταση. Θυμάμαι να έχουμε μείνει στο βαγόνι με τον Δημήτρη που ήταν ξαπλωμένος ανάσκελα και τραυματισμένος στα πλευρά, εγώ να του λέω «σήκω, θα καούμε ζωντανοί» κι εκείνος να λέει «δεν μπορώ». Εν τέλει, τον έπεισα κι εκείνον και πήδηξε από το βαγόνι και τελευταίος βγήκα εγώ. Το σκέφτηκα να φύγω να σωθώ. Αλλά αν δεν είχα βοηθήσει τους άλλους, μπορεί να μην πέθαινα εκείνη την ώρα, ψυχικά όμως θα ήμουν νεκρός για μια ζωή. Κι αν τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ μία, πιστεύω πως ίσως να μην μπορούσα να κοιμηθώ φυσιολογικά ποτέ. Στις 23.55 έκανα την πρώτη κλήση στο σπίτι», περιγράφει ο Ανδρέας. Τα πρώτα του λόγια; «Μαμά, εκτροχιάστηκε το τρένο, να ξέρεις είμαι όρθιος και περπατάω…». Και αμέσως μετά, η διαδρομή με το ασθενοφόρο, με τον τραυματισμένο του φίλο, που του φάνηκε αιώνας.
O «ταξιδιώτης του χρόνου από το 2671» αποκάλυψε τι μας περιμένει
Τη μεγάλη εικόνα του δυστυχήματος ο Ανδρέας την είδε για πρώτη φορά μέσα από τηλεοπτικά πλάνα την επομένη το απόγευμα, όταν, παίρνοντας εξιτήριο, πήγε απέναντι από το Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας σε ένα φαστφουντάδικο με φίλους. «Τα παιδιά με τραβούσαν και μου έλεγαν «έλα, μην κοιτάς, φάε, δεν είναι ακόμα ώρα να το δεις». Προσπαθούσα να καταλάβω τι έγινε γιατί είχα μόνο εικόνα της δικής μου οπτικής γωνίας. Σαφώς δεν γνώριζα ότι τα τρένα στην Ελλάδα λειτουργούν με αυτόν τον απαρχαιωμένο τρόπο. Το 2023, με τόση τεχνογνωσία, δεν περίμενα ότι ένα μέσο, όπως το τρένο, που το χρησιμοποιεί τόσος κόσμος, δεν θα είχε έναν απλό αυτοματισμό. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο παράπονό μου», εξηγεί. «Υστερα από δύο μέρες κατάλαβα ότι υπήρχε πολύ μεγάλος κίνδυνος να είχε γίνει η σύγκρουση λίγα μέτρα πριν, στο τούνελ. Σκέφτηκα ότι οι επιζήσαντες σταθήκαμε για άλλη μία φορά τυχεροί μέσα στην ατυχία μας γιατί η τραγωδία αυτή θα ήταν πολλαπλάσια». Από όταν έγινε γνωστή η ιστορία του, άρχισε να δέχεται κλήσεις νυχθημερόν. «Με έπαιρναν τηλέφωνο γονείς αγνοουμένων κλαίγοντας και μου έλεγαν ότι είμαι η τελευταία τους ελπίδα. Με ρωτούσαν μήπως έσωσα το παιδί τους. Δέχθηκα πολλά τέτοια τηλεφωνήματα που ήταν και αρκετά «βαριά» γιατί είναι ήδη κακή η ψυχολογία μου», αναφέρει χαμηλόφωνα.
Τόσες μέρες μετά το δυστύχημα, κι ακόμα τα σημάδια – εσωτερικά και εξωτερικά – είναι εμφανή στον Ανδρέα, που ακόμα δεν ξέρει πώς να νιώσει: θυμό για τους υπαίτιους, χαρά που είναι αρτιμελής, θλίψη για τα θύματα και τους σοβαρά τραυματίες; «Ακόμα βγάζω κομματάκια γυαλιού από το κεφάλι μου», αναφέρει ενώ ταυτόχρονα βλέπω τις πληγές στα χέρια και στο κεφάλι του που, όπως μου εξηγεί, είναι εγκαύματα που προκάλεσε η θερμότητα την ώρα της σύγκρουσης ή αλλιώς της «τράκας», όπως την αποκάλεσε κυνικά ο μοιραίος σταθμάρχης. «Δεν έχω αρνητικά συναισθήματα για τον σταθμάρχη, σαφώς έχει μερίδιο ευθύνης. Δεν είναι όμως ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε πέντε αυτοί που έχουν μερίδιο ευθύνης. Εχουν περάσει τόσες μέρες και ολόκληρη εταιρεία, η Hellenic Train, δεν έχει εμφανιστεί πουθενά. Ως ναυτικός, δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει μία αρμόδια Αρχή για έλεγχο και επιβολή κυρώσεων. Το έχω ανάγκη να αποδοθεί δικαιοσύνη. Πρέπει, στο σύντομο μέλλον, να βρεθεί ποιος φταίει και να πληρώσει για ό,τι έχει κάνει», λέει ο ίδιος.
«Κινητοποιήσεις, αλλά με τρόπο πολιτισμένο»
Για το σκηνικό με τα βίαια επεισόδια που στήνουν κάποιοι στις πλάτες των μαθητικών διαδηλώσεων και τη ρητορική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που υποδαυλίζει το μίσος, ο Ανδρέας αναφέρει: «Θέλουμε να υπάρχει ενσυναίσθηση στην κοινωνία και να γίνονται κινητοποιήσεις αλλά με τρόπο πολιτισμένο, όπως είδα πολλά σχολεία να στέλνουν μηνύματα με τις σχολικές τους τσάντες. Οταν τα θύματα και οι συγγενείς των θυμάτων μιλούν πολιτισμένα, ενώ θα δικαιολογούνταν να έχουν κάθε είδους συμπεριφορά, δεν μπορεί άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με το δυστύχημα να κάνουν καταστροφές και χουλιγκανισμούς». Με τους συνεπιβάτες της φονικής αμαξοστοιχίας και τους οικείους τους θα είναι για πάντα, όπως παραδέχεται ο ίδιος, μια μεγάλη οικογένεια αφού αυτή η οδυνηρή εμπειρία θα τους συνδέει στο διηνεκές. Οταν ο εφιάλτης κάπως καταλαγιάσει και είναι σε θέση και πάλι να λέει αστεία με τους φίλους του, να διασκεδάζει και να χαίρεται τη ζωή, ο Ανδρέας ονειρεύεται να αποκτήσει τη δική του μοτοσικλέτα. Οσο για το αν θα επιβιβαζόταν και πάλι σε τρένο όταν επανεκκινήσουν τα δρομολόγια, καθώς έχει ακόμα ένα εξάμηνο για το πτυχίο του, ο ίδιος ξεκαθαρίζει: «Σε τρένο δεν είναι ότι φοβάμαι να ξαναμπώ, δεν θα τo επιλέξω όμως γιατί δεν θέλω να πληρώσω ανθρώπους που δεν δίνουν σημασία στην ίδια μου τη ζωή».
Καλεσμένη στην εκπομπή «I Love Σου Κου» βρέθηκε το Σάββατο 30/3 η Μαριάννα Κιμούλη.
Η νεαρή ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, και για τη σχέση της με τους γονείς της.
«Από μικρό παιδί δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο, πέρα από την υποκριτική. Σαν νέο παιδί, αυτός ο χώρος ή σε μαγεύει πολύ γιατί υπάρχει μια μαγεία ή σε απωθεί, γιατί βλέπεις την σκληρότητα που υπάρχει. Εμένα με μάγεψε!
Δείτε το βίντεο:
Δεν υπήρχε περίπτωση οι γονείς μου να μου πουν να μην το κάνω, σεβόντουσαν την αυτονομία στις επιλογές μου. Οι γονείς μου ήταν δίπλα μου σε όλες τις επιλογές», είπε αρχικά η Μαριάννα Κιμούλη.
Για τη σχέση με τον πατέρα της, Γιώργο Κιμούλη, η Μαριάννα Κιμούλη ανέφερε: «Ο μπαμπάς μου κάνει κριτική, αλλά μόνο όταν του το ζητήσω. Σίγουρα μπορεί να θέλει να πει κάτι, αλλά κρατιέται. Σκέφτηκα να μην κρατήσω το επίθετο του πατέρα μου, αλλά και της μητέρας μου, αλλά δεν ήθελα να το κάνω. Υπάρχει σύγκριση με τον πατέρα μου, αλλά είναι άτοπη».
Ο Δημήτρης Κόκοτας εξακολουθεί να νοσηλεύεται στη ΜΕΘ μετά το καρδιακό επεισόδιο που υπέστη το απόγευμα της Πέμπτης 28/3 κατά τη διάρκεια των προβών του J2US.
Το βράδυ του Σαββάτου 30/3 το J2US όπου συμμετείχε ο τραγουδιστής, επέστρεψε με νέο live και ο Νίκος Κοκλώνης στην έναρξη το σόου θέλησε να στείλει το δικό του μήνυμα στον Δημήτρη Κόκοτα, ελπίζοντας να επιστρέψει σύντομα.
«Ήταν μία δύσκολη εβδομάδα αλλά και γενικότερα μία δύσκολη περίοδος για την οικογένειά του J2US. Η σκέψη μας είναι σε έναν δικό μας άνθρωπο, είναι στον Δημήτρη Κοκότα. Αυτή τη στιγμή ο Δημήτρης περνάει μία δύσκολη περιπέτεια και δίνει τη δική του μάχη. Μας έχει επηρεάσει όλους για αυτό στέλνουμε τις ευχές μας και στον ίδιο και στην οικογένεια του. Ευχόμαστε να το ξεπεράσει γρήγορα και τον περιμένουμε να γυρίσει πίσω γέρος. Δημήτρη σε αγαπάμε και μια μεγάλη αγκαλιά στην Κατερίνα. Δύσκολες στιγμές αλλά είμαι σίγουρος ότι θα το ξεπεράσει», είπε ο Νίκος Κοκλώνης.
Να θυμίσουμε πως ο Δημήτρης Κόκοτας την Πέμπτη 28/3 ενώ βρισκόταν στις πρόβες για το J2US με την Τραϊάνα Ανανία, μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο μετά από ξαφνική αδιαθεσία που ένιωσε.
Μια σπάνια συνέντευξη παραχώρησε η Μαρίνα Σπανού στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» το βράδυ της Παρασκευής 29/3 και μέσα σε όλα, αναφέρθηκε και στον χαρακτηρισμό «φωτεινό πλάσμα» που της προσδίδουν.
«Γράφω αισιόδοξα τραγούδια, μου βγαίνει. Αλλά δεν είμαι αυτό. Ίσα ίσα. Αναρωτιέμαι κάθε φορά που μου το λένε αυτό, γιατί εγώ ζω τη βαθιά μελαγχολία. Ξαφνικά βγαίνει ένα κομμάτι και λένε, “α, το φωτεινό πλάσμα, το αισιόδοξο” και σκέφτομαι, από που κι ως που; Μάλλον είναι τόσο περασμένο μέσα μου που βγαίνει αβίαστα. Είμαι ένα μελαγχολικό παιδί, δε ξέρω γιατί» είπε.
Ο Νίκος Μπάρκουλης είναι μαχητής της ζωής και το έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια στηρίζοντας την οικογένειά του στις δύσκολες στιγμές.
Ειδικότερα, ο αείμνηστος Ανδρέας Μπάρκουλης τα τελευταία έτη της ζωής του ταλαιπωρούνταν από πολλά προβλήματα υγείας με αποτέλεσμα οι δικοί του άνθρωποι να πασχίζουν οικονομικά για να ανταπεξέλθουν στις οικονομικές απαιτήσεις.
Όμως, ο Νίκος Μπάρκουλης δεν πτοήθηκε και κατάφερε να μετατρέψει τα εμπόδια σε δύναμη.
Πάτησε στα πόδια του, πέρασε από πολλές δουλειές και εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να είναι το πιο δυνατό στήριγμα της μητέρας του.
Στο τελευταίο βίντεο που δημοσίευσε στο Tik Tok μας έδειξε ότι τελευταία εργάζεται ως οδηγός ταξί με τους ακολούθους του να τον συγχαίρουν για την εργατικότητα και την τιμιότητά του.
Την βεβαιότητά του ότι η Ρούλα Πισπιρίγκου, η οποία κρίθηκε ένοχη σε πρώτο βαθμό για την εκ προμελέτης δολοφονία της κόρης της Τζωρτζίνας, θα αθωωθεί στο εφετείο εξέφρασε ο συνήγορός της Αλέξης Κούγιας.
Ο γνωστός ποινικολόγος για να υπογραμμίσει τη βεβαιότητά του για την τελική έκβαση της υπόθεσης, επανέλαβε ότι αν η πελάτισσά του δεν αθωωθεί θα αφήσει τη δικηγορία.
“Έχω δει αποφάσεις να ανατρέπονται…”
Μιλώντας το πρωί στην τηλεόραση του Mega, ο Αλέξης Κούγιας ανέφερε: “Είμαι κατηγορηματικός ότι η Ρούλα θα αθωωθεί. Έχω δει αποφάσεις να ανατρέπονται στα τόσα χρόνια που ασκώ την δικηγορία. Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα υπάρξει δικαστήριο στην Ελλάδα που με τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν στο ακροατήριο και όχι στην προανάκριση, ότι θα προφυλακιζόταν“.
Και συνέχισε: “Υπέρ της κατηγορούμενης ήταν 3 καθηγητές πανεπιστημίου, 4 ιατροδικαστές και άλλοι επιστήμονες, ο μοναδικός εις βάρος της ή ένας που μία φορά ήταν χημικός, μετά ιατροδικαστής και μετά αναπληρωτής καθηγητής. Το δικαστήριο δεν μου επέτρεψε να εξετάσω έναν μάρτυρα. Υπήρχε και θέμα με την αίτηση εξαίρεσης της προέδρου που επίσης δεν εξετάστηκε. Σε αυτή την υπόθεση έχουν γίνει σκανδαλώδη λάθη“.
Δείτε το βίντεο:
Αναφερόμενος στην απόφαση του δικαστηρίου, ο Αλέξης Κούγιας τόνισε: “Δεν έχω αμφισβητήσει ποτέ το κύρος της δικαιοσύνης, όμως η ίδια η δικαιοσύνη αμφισβητεί τις πρωτοβάθμιες αποφάσεις κατ’ επανάληψη, και δίνει το δικαίωμα έφεσης στους κατηγορουμένους, όμως και το δικαίωμα έφεσης στους εισαγγελείς κατά αθωωτικών αποφάσεων και αυτό έχει γίνει και εδώ”.
Και κατέληξε: “Αν δεν αθωωθεί η Ρούλα Πισπιρίγκου θα παρατήσω την δικηγορία. Γνωρίζω πως αποδίδεται η δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Επειδή γνωρίζω πώς έγινε η υπόθεση αυτή είμαι κατηγορηματικός για την λέξη “σκάνδαλο” και την φράση “δικαστική πλάνη”, γιατί η υπόθεση αυτή ήταν στα κανάλια. Σε μια στιγμή παρεμβαίνει ο Τσιάρας που ήταν υπουργός δικαιοσύνης και ασκεί πειθαρχικές διώξεις στις δύο κορυφαίες ιατροδικαστές. Για λόγους πολιτικούς παρενέβη και ο προϊστάμενος της εισαγγελίας Αθηνών, και αρχίσει μια προανακριτική που μόνο ερευνούσαν πώς έκλαιγε η κατηγορούμενη”.
Τεράστια αναστάτωση για τους επιβάτες στον Προαστιακό στο δρομολόγιο Κιάτο – Πάτρα λόγω καπνών από βαγόνι.
Αναστάτωση στον Προαστιακό, ο μηχανοδηγός του συρμού που εκτελούσε το δρομολόγιο Κιάτο – Πάτρα αναγκάστηκε να κατεβάσει τον κόσμο καθώς το βαγόνι άρχισε να γεμίζει καπνούς.
Όπως αναφέρει το tempo24.news, ο μηχανοδηγός του συρμού κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά και αποβίβασε τους επιβάτες στον σταθμό του Ξυλοκάστρου.
Πάντως, δεν υπάρχει κάποια εξήγηση για την ώρα για τους καπνούς στο βαγόνι.
Οι επιβάτες έφτασαν με ασφάλεια στον τελικό τους προορισμό με άλλον συρμό.
Με απόφαση της υφυπουργού Παιδείας Ζ. Μακρή, το 4ο Γενικό Λύκειο Αθηνών μετονομάστηκε σε 4ο Γενικό Λύκειο Αθήνας – «Μανώλης Γλέζος».
Η απόφαση ελήφθη ύστερα από εισηγήσεις της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Α’ Αθήνας και του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων.
Σαν σήμερα 30 Μαρτίου: Πέθανε ο «πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης», Μανώλης Γλέζος
Τέσσερα χρόνια ολοκληρώνονται σήμερα από το θάνατο του Μανώλη Γλέζου, του ανθρώπου που έγινε σύμβολο της αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής και του ναζισμού. Ήταν 19 ετών όταν, οργανωμένα και με σχέδιο, μαζί με τον Λάκη Σάντα σκαρφάλωσε στο βράχο της Ακρόπολης τα ξημερώματα της 31ης Μαΐου του 1941 και κατέβασε τη σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό.
«Ο ένας ευχόταν στον άλλον: Nα σε βρει καλό βόλι για να μην υποφέρεις και να μην πέσεις στα χέρια του εχθρού. Αλλά είχαμε πει ότι όποιος ζήσει πρέπει να προσέξει τα όνειρα των παιδιών να τα κάνει πράξη».
Τελικά επέζησαν και οι δύο, με το σχέδιο της υποστολής της γερμανικής σημαίας να ολοκληρώνεται με επιτυχία και τους αγώνες του Μανώλη Γλέζου να συνεχίζονται μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή.
Πέθανε σαν σήμερα το 2020 σε ηλικία 97 ετών, έπειτα από μία ζωή γεμάτη αγώνες, φυλακίσεις, βασανισμούς και αξιοσημείωτη αντιστασιακή δράση ενώ καταδικάστηκε σε θάνατο δύο φορές. Τη δεύτερη φορά και ενώ είχε ανακοινωθεί η εκτέλεση του, “σώθηκε” χάρη στη δήλωση του Γάλλου στρατηγού Ντε Γκωλ που τον χαρακτήρισε ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης» και έτσι ο κόσμος κινητοποιήθηκε.
