Με λένε Μαρία και είμαι 50 χρονών.

Δεν έχω παιδιά διότι επάνω στη γέννα του πρώτου μου παιδιού, το λάθος ενός γιατρού, κόστισε το μωρό μου και τη μήτρα μου. Μου στοίχισε όσο δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους, σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο.

Με τον άντρα μου λίγους μήνες μετά πήραμε διαζύγιο, εμένα με παρακολουθούσε ψυχίατρος και φυσικά παραιτήθηκα από τη δουλειά μου γιατί με όλα αυτά δεν ήμουν σε θέση να εργαστώ. 1 χρόνο μετά και ενώ ακόμη πενθούσα το παιδί μου, τον γάμο μου και περισσότερο την αδυναμία μου να γίνω μητέρα, μπήκε στη ζωή μου ένας άντρας με παιδί.

Είχε χάσει τη γυναίκα του και μεγάλωνε μόνος του τη κόρη του. Τότε η μικρή ήταν 5 χρονών. Γνωριστήκαμε εντελώς τυχαία κάτω από συνθήκες που δεν μπορώ να περιγράψω γιατί δεν θέλω να αποκαλυφθεί έτσι η ταυτότητά μου. Ήταν γλυκός, ευγενικός και πολύ συμπονετικός με τους άλλους. Είχε περάσει πολλά και ο ίδιος, είχε δοκιμαστεί και ωριμάσει μέσα από αυτό. Ποτέ του δεν μου έκανε θέμα που δεν μπορούσα να του χαρίσω ένα ακόμα παιδί, ίσα ίσα το σεβάστηκε και το αποδέχτηκε από τη πρώτη στιγμή. Ο γάμος μας, ήταν θέμα χρόνου και η ζωή μου χαμογέλασε ξανά.

Τη κόρη του την αγάπησα σαν δικό μου παιδί. Κυριολεκτώ δεν το λέω έτσι. Τη γνώρισα κοριτσάκι και τη μεγάλωσα σαν να ήταν πάντα βιολογικό μου παιδί. Δεν της στέρησα τίποτα, της έδωσα ό,τι θα έδινα και σε εκείνο το μωρό που έχασα και ακόμη παραπάνω, διότι που αγαπούσα παρά πολύ τον πατέρα της  και η κόρη του ήταν κομμάτι του.  Αν δεν την αγαπούσα, θα ήταν σαν να ακύρωνα τον άντρα μου και την απόφασή μας να είμαστε μαζί στα δύσκολα και στα εύκολα. Και εκείνη με αγαπούσε, δεν είχαμε ποτέ θέμα προσαρμογής δεν είχε ξεσπάσματα ούτε το πήρε ποτέ στραβά. Εννοείται ότι είχαμε διαφωνίες δεν ήταν όλα αγγελικά πλασμένα, αλλά σε λογικό επίπεδο. Στο πρόσωπο του παιδιού αυτού είδα το μωρό που έχασα και που σήμερα θα ήταν και εκείνο ολόκληρη κοπέλα.Ήμουν η δεύτερη μητέρα της. Τη πήγαινα στο σχολείο, τη διάβαζα, τη φρόντιζε, τη συμβούλευα για τα αγόρια, της έλεγα τη γνώμη μου για τις φίλες της και ύστερα για τις σπουδές της χωρίς να της φορτώνομαι.  Όταν έλεγα ότι ήμουν μητριά της, ο κόσμος απορούσε. Είχε -και συνεχίζει να έχει-κακή εικόνα για τις μητριές, κακώς βέβαια, αλλά έβλεπες πως όταν το άκουγαν, ξαφνιάζονταν ευχάριστα. Ήμασταν σαν φίλες.Το μόνο αγκάθι στη σχέση μας ήταν η αδερφή της μητέρας της… 

Η κόρη μου, όπως τη λέω και την αισθάνομαι, είναι 27 χρονών και την Άνοιξη παντρεύεται. Πήγαμε και πήραμε μαζί το νυφικό της και τη βοηθάω με όλες τις ετοιμασίες, της φτιάχνω κιόλας τις μπομπονιέρες και γενικά είμαι πολύ συγκινημένη που το κοριτσάκι μου θα κάνει οικογένεια. Όμως μόλις χθες έμαθα ότι δεν θα είμαι στο γάμο και δεν σας κρύβω είμαι συγκλονισμένη. Η αδερφή της γυναίκας του άντρα μου, είναι ένας άνθρωπος πολύ δύσκολος και ιδιόρρυθμος που δεν με συμπάθησε ποτέ. Αν και δεν της έπεφτε λόγος και ο άντρας μου, την αντιμετώπιζε καθαρά σαν θεία του παιδιού του και της είχε βάλει όρια, πάντα προσπαθούσε να χώνεται αλλά κυρίως επηρέαζε το παιδί.  Η κόρη μου την έβλεπε πάντα σαν τον μόνο συγγενή της μητέρας της που ήταν τόσο κοντά της και την άφηνε να επεμβαίνει στη ζωή της.

Κι έτσι η κόρη μου, ζήτησε να μην είμαι στο γάμο της όπως είπε  “…για να μη στενοχωρηθεί η θεία”! Γιατί η “θεία” απαίτησε να μην είμαι στον γάμο διότι όπως είπε στη κόρη μου “Ο γάμος σου είναι οικογενειακή στιγμή και η μητριά σου δεν ανήκει στην οικογένεια. Δεν είναι μάνα σου!”. Και αυτό δεν είναι κακό διότι το περίμενα, πάντα με έβλεπε ανταγωνιστικά παρ’ όλο που πολλές φορές είχα προσπαθήσει να τη πλησιάσω χωρίς αποτέλεσμα. Το κακό είναι ότι η κόρη μου το δέχτηκε. Ήρθε χθες την ώρα που έφτιαχνα τις μπομπονιέρες της και μου είπε ότι δεν μπορώ να είμαι στον γάμο για να μην στενοχωρηθεί η θεία. Μου ζήτησε να καταλάβω ότι η θέση της είναι δύσκολη και να μην το πούμε στον μπαμπά της παρά μόνο τη τελευταία στιγμή για να μην προλάβει να αντιδράσει. Ότι ο γάμος της είναι μια μέρα μόνο και σημασία έχει που είμαστε καλά μαζί…

…και αναρωτιέμαι: Πώς είμαστε καλά μαζί όταν εμένα, που τη μεγάλωσα σαν παιδί μου, με βγάζει έξω από μια τόσο σημαντική στιγμή της ζωής της;  Πώς είμαστε καλά μαζί όταν είμαι καλή για να τη βοηθήσω στις ετοιμασίες αλλά όχι τόσο, για να τη δω νύφη και να χαρώ με τη χαρά της; Πώς είμαστε καλά μαζί όταν ουσιαστικά συμφωνεί πως δεν είμαι μέλος της οικογένειας ακυρώνοντας 22 χρόνια, όταν δεν αξίζω μετά από όλα αυτά να σταθώ στο πλάι της σαν μητέρα; Όταν δεν τη πειράζει να δυσαρεστήσει εμένα τη μητέρα της, ή έστω τη μητριά της αν είναι θέμα ετικέτας, αρκεί να μη δυσαρεστήσει την αδερφή της μητέρας της που η μόνη της επαφή ήταν μια φορά στις 15; Δεν κάνω διαγωνισμό αγάπης, δεν το λέω για αυτό. Απλώς προσπαθώ να καταλάβω με ποιά λογική εγώ, εδώ και 22 χρόνια, δεν αποτελώ μέλος της οικογένειας και μάλιστα χωρίς να το ξέρω.

Έχω πέσει από τα σύννεφα και είμαι τρομερά στενοχωρημένη. Δεν της είπα τίποτα για να μην τη στενοχωρήσω στις ετοιμασίες του γάμου της ούτε στον μπαμπά της είπα τίποτα. Συνεχίζω να φτιάχνω τις μπομπονιέρες της για να μην νομίζει ότι της κάνω αντίποινα για την απόφασή της και σκέφτομαι εκείνες τις μέρες του γάμου να φύγω ταξίδι…και ίσως να μην ξαναγυρίσω.Αγαπώ τον άντρα μου, όμως όταν συνειδητοποιείς ότι νανούρισες, κανάκεψες, έτρεξες, αγχώθηκες, φρόντισες, νοιάστηκες και πόνεσες για ένα παιδί, για το οποίο τελικά δεν ήσουν τίποτα άλλο από μια ξένη, είναι πολύ βαρύ για να το δεχτείς και να ζήσεις με αυτό. Εμένα αυτό το παιδί μπορεί να μην βγήκε από τη δική μου μήτρα, βγήκε όμως από τη καρδιά μου. Και με πιάνει το παράπονο….

Μαρία

Πηγή: singleparent.gr

Ήμουν παιδάκι όταν ο πατέρας μου, δεν άντεξε άλλο τις φωνές και τους τσακωμούς με τη μητέρα μου και έφυγε από το σπίτι, με τη προοπτική να έρχεται να μας βλέπει.

Έτσι ένα βράδυ κοιμήθηκα 6 χρονών με πατέρα και ξύπνησα 10 χρόνια μεγαλύτερος μέσα μου και χωρίς πατέρα. Ωρίμασα απότομα και μεγάλωσα μέσα στα ψέμματα. Γιατί ακόμη κι αν έφυγε, πάντα υποψιαζόμουν ότι η μητέρα μου και οι θείες μου (οι αδερφές της) δεν μας τα έλεγαν όλα ή μας τα έλεγαν όπως ήθελαν. Ο αδερφός μου ήταν τότε 14 χρονών και δεν ήθελε ούτε να ακούσει. Τον μίσησε. Εγώ τον αγαπούσα πάντα.

Τον πρώτο καιρό είχαμε συνέχεια φασαρίες. Έπαιρνε τηλέφωνο, του μιλούσαμε λίγο και μετά η μητέρα μου, άρπαζε το ακουστικό για να διαβάσουμε, να φάμε, να κοιμηθούμε και οτιδήποτε άλλο έπρεπε να κάνουμε εκείνη τη στιγμή για να μην μιλήσουμε μαζί του. Μετά ερχόταν από το σπίτι και τον έδιωχνε μαζί με τον αδερφό μου. Εγώ έκλαιγα και έτρεχα κοντά του και εκείνοι έμπαιναν μπροστά, έκλειναν τη πόρτα και άρχιζαν τις απειλές “Αν πας στον πατέρα σου δεν θα μας ξαναδείς” έλεγε η μητέρα μου. “Θα σε πάρει ο μπαμπάς και μετά θα σε παρατήσει όπως παράτησε τη μαμά” έλεγε ο αδερφός μου. Όταν βγαίναμε από το σπίτι χωρίς τη μητέρα μου, μας συνόδευαν πάντα οι αδερφές της. Πολλές φορές μας συναντούσε ο πατέρας μου στο δρόμο και μάλωνε μαζί τους μπροστά στον κόσμο. Ύστερα έπαιρναν δικηγόροι, ήρθε κοινωνική λειτουργός, τον μεγάλο μου αδερφό τον είδε ο εισαγγελέας ανηλίκων και εμένα παιδοψυχολόγος. Θυμάμαι πολύ κόσμο και φασαρίες. Αλλάξαμε σχολεία στη μέση της χρονιάς και ύστερα σπίτι. Άλλαξαν όλα εκτός από το πόσο τον αγαπούσα. Τα βράδια τον ζητούσα και έκλαιγα σιγά για να μην με ακούσει η μητέρα μου και θυμώσει ή με δείρει. Μου έλειπαν τα παιχνίδια μας και τα αστεία μας.  Τα μαλλιά του και τα γένια του που του έλεγα πάντα ότι με γαργάλαγαν και εκείνος έχωνε πιο βαθιά το πρόσωπό του στο λαιμό μου για να παίξουμε. Ήταν ο μπαμπάς μου και μου τον στερούσε ο ίδιος άνθρωπος που με γέννησε. Ο άνθρωπος που κατά τα άλλα με αγαπούσε.

Μεγαλώνοντας, ένιωθα οργή για τη μητέρα μου. Πίστευα πως εκείνη έφταιγε για όλα όσο και αν προσπαθούσε να μας πείσει για το αντίθετο. Ήμουν παιδί αλλά καταλάβαινα πως εκείνη ήταν που δεν μας άφηνε να έχουμε επαφές με τον πατέρα μας και ποτέ δεν πίστεψα ότι δεν ήθελε να μας ξαναδεί. Γιατί εγώ τον μπαμπά μου, τον έβλεπα στο σχολείο αλλά δεν το ήξερε κανείς. Ερχόταν κρυφά σε κάποια διαλείμματα και μου έφερνε κολατσιό, παιχνίδια και λεφτά. Δεν μπορούσε να έρχεται συνέχεια αλλά ερχόταν. Όποτε έκλεινε το σχολείο για καλοκαίρι, ανυπομονούσα να ανοίξει ξανά για να τον δω. Μετά από μερικά χρόνια, στην έκτη δημοτικού, κάποιος το είπε στη μητέρα μου και δεν τον ξαναείδα.Η μητέρα μου για να δικαιολογηθεί, μας είπε ότι ο πατέρας μου είχε παντρευτεί άλλη γυναίκα και ότι την αγαπούσε περισσότερο από εμάς. Τότε ήταν που την απέρριψα οριστικά σαν γονιό και σαν άνθρωπο. Γιατί κατά βάθος ήξερα και δεν άντεχα άλλη κοροϊδία.

Όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και η οργή μου. Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ενηλικιώθηκα, ήταν να ψάξω να βρω τον πατέρα μου. Προσπαθούσα μήνες να τον εντοπίσω και τελικά τα κατάφερα. Ζούσε κάπου στην Αθήνα και είχε ξαναπαντρευτεί. Τη μέρα που τον ξαναείδα σχεδόν μετά από 10 χρόνια, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν η μέρα που επιβεβαιώθηκα. Ο πατέρας μου χώρισε με τη μητέρα μου επειδή την απάτησε και όχι επειδή δεν αγαπούσε τα παιδιά του. Η μητέρα μου ξεκίνησε έναν ανελέητο πόλεμο μέσω του δικηγόρου της, μαζί με τον αδερφό μου κατέθεσαν διάφορα ψέμματα και εκείνος έκανε πίσω γιατί δεν είχε άλλα χρήματα να υπερασπιστεί τον εαυτό του. «Εγώ αγόρι μου όταν χώριζα με τη μάνα σου δεν χώριζα και από τα παιδιά μου. Εγώ σας έβαζα τη διατροφή κάθε μήνα κανονικά, να κοίτα» μου είπε και μου έδειξε τις καταθέσεις που έκανε κάθε μήνα. Μέχρι και σ’ αυτό η μητέρα μου, μας έλεγε ψέμματα…

Δυστυχώς στάθηκα άτυχος γιατί τον χάρηκα μόνο ένα χρόνο. Ένα χρόνο ακριβώς από τη μέρα που συναντηθήκαμε ξανά, ο μπαμπάς μου «έφυγε» από καρκίνο. Εκείνο τον καιρό, πήρα και την απόφαση να φύγω από το σπίτι. Με τον καιρό σταμάτησα να επικοινωνώ μαζί της και εκείνη με έπαιρνε και με ρωτούσε κλαίγοντας τι μου είχε κάνει. Μου είχε στερήσει τον πατέρα μου, με είχε φλομώσει στα ψέμματα και τον βρήκα μόνος μου ένα χρόνο πρίν πεθάνει. Τίποτα σπουδαίο…

Σήμερα είμαι μπαμπάς και εγώ. Έχω ένα κοριτσάκι και μια πολύ όμορφη οικογένεια. Με τον αδερφό μου δεν έχουμε σχέσεις ούτε με τη μητέρα μου. Τα τελευταία 2 χρόνια, βάζει ανθρώπους να μεσολαβήσουν γιατί θέλει λέει να με δει και να μου εξηγήσει. Από τη μια τη λυπάμαι πραγματικά από την άλλη όμως, μεγάλωσα χωρίς πατέρα εξαιτίας της και αυτό δεν ξεπερνιέται επειδή κλαίει και με ζητάει. Και εγώ ζητούσα τον πατέρα μου αλλά δεν τολμούσα ούτε να το πω γιατί έπεφτε ξύλο. Τώρα γιατί να τη λυπηθώ; Θέλω πολύ να τη συγχωρήσω αλλά δεν μπορώ. Η γυναίκα μου, μου λέει να το κάνω γιατί μόνο έτσι θα ησυχάσω μέσα μου. Είμαι θυμωμένος και ταυτόχρονα μπερδεμένος. Αξίζει να τη συγχωρήσω; Και γιατί να το κάνω;

Αντρέας