Πέθανε σε ηλικία 92 ετών, ο Νικόλαος Παπαγεωργίου, μεγάλος εθνικός ευεργέτης και από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς παράγοντες στον τομέα της γουνοποιίας. Μαζί με τον προσφάτως αποβιώσαντα αδελφό του Λεωνίδα υπήρξαν δωρητές του Γενικού Νοσοκομείου Παπαγεωργίου, στη Θεσσαλονίκη.

Πρωτότοκος γιος του Γεωργίου Παπαγεωργίου και της Αλεξάνδρας Γκίμπα, ο Νικόλαος Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1930 στη Σιάτιστα Κοζάνης.

Έχοντας χάσει νωρίς τον πατέρα του στο πόλεμο του 1940, αναγκάστηκε να δουλεύει από παιδί για να στηρίξει την οικογένειά του. Οι δύσκολες συνθήκες της ζωής τον όπλισαν με θάρρος και επιμονή. Φιλομαθής και άοκνος, ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα το 1953 μαζί με τα αδέλφια του Λεωνίδα και Απόστολο. Από νωρίς επικεντρώθηκε στην παραγωγή και το εμπόριο γούνας, πάντα με στόχο τις εξαγωγές στις αγορές του εξωτερικού.

Το διορατικό πνεύμα και το επιχειρηματικό του δαιμόνιο ανέδειξαν τις εταιρίες της οικογένειας στην κορυφή της Ελλάδας ήδη από το 1963. Το όνομα Παπαγεωργίου έγινε συνώνυμο με την υψηλή ποιότητα και την πρωτοπορία και μέσα στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 κυριάρχησε όχι μόνο στην ευρωπαϊκή αλλά και την παγκόσμια αγορά.

‘Ανθρωπος με τόλμη και κοινωνική ευαισθησία, ο Νικόλαος Παπαγεωργίου δεν περιορίστηκε στο τιμόνι του δραστήριου ομίλου των επιχειρήσεών του. Μαζί με τον αδελφό του Λεωνίδα δημιούργησαν το 1991 το Ίδρυμα Παπαγεωργίου. Έχοντας όραμα και στόχο την προσφορά στην ελληνική κοινωνία, διέθεσαν 30 εκατομμύρια δολάρια και ανέλαβαν την κατασκευή και τον εξοπλισμό του Γενικού Νοσοκομείου Παπαγεωργίου στη Θεσσαλονίκη.

Πλούσια ήταν η φιλανθρωπική προσφορά και το κοινωνικό του έργο στην γενέτειρά του, την ιστορική πόλη της Σιάτιστας, όπου έκανε δωρεές για την κατασκευή και συντήρηση του Γυμνασίου και Λυκείου και την ανακατασκευή των εκκλησιών «’Αγιος Δημήτριος» και «Προφήτης Ηλίας». Χορηγούσε υποτροφίες σε οικονομικά αδύναμους μαθητές του Δήμου Βοΐου, για να ανταπεξέλθουν στα έξοδα των πανεπιστημιακών τους σπουδών.

Ήταν παντρεμένος με την ‘Αννα Τζιουρά, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Γιώργο και τον Μάρκο.

πηγή ΑΠΕ ΜΠΕ

Πηγή φωτ.: Ιιστότοπος Ιδρύματος Παπαγεωργίου

Εφυγε από τη ζωή ένας από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του τουρισμού, ο Μπόρις Μουζενίδης, ο οποίος απεβίωσε λόγω επιπλοκών του κορονοϊού σε νοσοκομείο της Μόσχας.

Ο ιδρυτής του ομίλου Μουζενίδη, ένας μεγάλος οραματιστής του ελληνικού Τουρισμού, ταξίδεψε στην Μόσχα πριν από 2 εβδομάδες για την διεθνή έκθεση Τουρισμού MITT. Αμέσως μετά την έκθεση ένιωσε τα πρώτα ήπια συμπτώματα κορονοϊού και για το λόγο αυτό, αρνήθηκε να μπει σε νοσοκομείο. Δυστυχώς τα συμπτώματα χειροτέρευσαν και χθες το βράδυ εσπευσμένα εισήχθη σε νοσοκομείο της Μόσχας. Τα ξημερώματα απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς, καθώς είχε και στο παρελθόν καρδιολογικά προβλήματα.

Ο Μπόρις Μουζενίδης, με την Ελλάδα την καρδιά του, ήρθε σε νεαρή ηλικία στην Θεσσαλονίκη για να ζήσει το όνειρο της πατρίδας που τόσο αγαπούσε, από τα βάθη της ρωσικής στέπας.

Το παιδί που πήρε την τύχη στα χέρια του και από οδηγός φορτηγού στην παγωμένη Τσάλκα, έγινε πρόεδρος δεκάδων εταιριών, με χιλιάδες εργαζόμενους, πρωταγωνιστώντας στις ελληνορωσικές και όχι μόνο σχέσεις, είναι ένα “κινηματογραφικό success story”, με άσχημο, άδικο και απροσδόκητο τέλος.

Ποιος ήταν ο Μπόρις Μουζενίδης

Ο Πόντιος γιος του δασοφύλακα στα μικρά, ξεχασμένα από τον Θεό, χωριά της Τσάλκας, στη Γεωργία, μεγάλωσε με την Ελλάδα στην καρδιά του. Είναι σημαντικό ότι, η σύγχρονη Τσάλκα ιδρύθηκε από Έλληνες, που μετανάστευσαν στην περιοχή από την Ανατολική Τουρκία, το 1830 και στο παρελθόν ήταν αμιγώς ελληνική.

Η πατρίδα ήταν το άσβεστο πάθος του και αυτό φαίνεται και στην επιχειρηματική του πορεία. Μετά την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής του ως μηχανικός αυτοκινήτων, εργάστηκε ως οδηγός φορτηγού και ιδιοκτήτης βουλκανιζατέρ.

Με την ανεξαρτητοποίηση και τον εμφύλιο πόλεμο της Γεωργίας, αλλά και τη γενικότερη αναταραχή στις χώρες της περιοχής, ο Μπόρις Μουζενίδης, το 1992, με μια βαλίτσα, με τα λιγοστά υπάρχοντά του, αλλά με πολύ πάθος και έφεση για πρόοδο, εγκαθίσταται στη Θεσσαλονίκη, κάνοντας όποια δουλειά μπορεί, για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, ξεκινώντας από το μηδέν.

Το επιχειρηματικό του αισθητήριο τον οδηγεί, αντιλαμβανόμενος ότι θα έρθουν καλύτερα χρόνια στη Ρωσία και τις όμορες χώρες και πως οι Ρώσοι θα αρχίσουν να ταξιδεύουν για διακοπές, να αποκτήσει ένα πρώτο τουριστικό λεωφορείο και να ιδρύσει ένα μικρό ταξιδιωτικό πρακτορείο, το Mouzenidis Travel, ακριβώς απέναντι από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σε γραφεία, τα οποία διατηρούσε μέχρι πρόσφατα.

Εκμεταλλευόμενος τη γνώση της γλώσσας, άρχισε να δουλεύει με Ρώσους, που ήθελαν να αγοράσουν γούνες. Άνθρωποι στην Καστοριά έχουν να λένε πως ο Μπόρις Μουζενίδης τους είχε πει σε ένα καφενείο που είχαν μαζευτεί: “Εμπιστευτείτε με και εγώ θα κάνω τη γούνα Καστοριάς, γνωστή σε όλη τη Ρωσία”.

Μέχρι σήμερα διεύθυνε έναν όμιλο με δεκάδες εταιρίες, σε πολλές χώρες, περισσότερους από 3.000 εργαζόμενους, τζιράροντας πολλά εκατομμύρια ευρώ.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 ετών ο Μπαρτ Ρέινολντς, ο χαρισματικός σταρ των ταινιών, όπως «Όταν ξέσπασε η βία», «πρωτάθλημα για βαρυποινίτες» και «Smokey and the Bandit».

Ο Ρέινολντι, που είχε προταθεί Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του ως Τζακ Χόρνερ, στην ταινία του Τόμας Άντερσον «Boogie Nights», πέθανε την Πέμπτη νοσηλευόμενος σε νοσοκομείο της Φλόριντα.

Αν και λέγεται ότι είχε απορρίψει ρόλους του Τζέιμς Μποντ και του Χαν Σόλο, τελικά δεν του στέρησε μία κινηματογραφική καριέρα που τον χαρακτήρισε ως μοναδικό ταλέντο.

Από το ποδόσφαιρο στην υποκριτική

Ο Μπαρτ Ρέινολντς γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1936, είχε ολλανδούς, Άγγλους, Ιρλανδο-σκωτσέζους και Σκωτσέζους προγόνους, ενώ λέγεται ότι είχε και ρίζες από τη φυλή των Τσερόκι. Στην αυτοβιογραφία του το 2014 « But Enough About Me» ο Ρέινολντς λέει ό τι η μητέρα του είχε ιταλικές ρίζες.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του συχνά ισχυριζόταν ότι είχε γεννηθεί στο Waycross της Τζόρτζια, ωστόσο το 2015 επιβεβαιώθηκε ότι είχε γεννηθεί στο Λάνσινγκ του Μίσιγκαν. Εκεί ζούσε η οικογένειά του, πρωτού ο πατέρας του ενταχθεί στον Αμεικανικό Στρατό. Μαζί με την μητέρα του και την αδελφή του ακολούθησαν τον πατέρα του στο Fort Leonard Wood στο Μισούρι, όπου έζησαν για δύο χρόνια. Όταν ο πατέρας του μετατέθηκε στην Ευρώπη, οι οικογένεια μετακόμισε στο Lake City του Μιζούρι, όπου είχε μεγαλώσει η μητέρα του.

Το 1946, η οικογένεια μετακόμισε ξανά, αυτή τη φορά στο Ριβιέρα Μπιτς της Φλόριντα. Στα νεανικά του χρόνια έπαιζε ποδόσφαιρο, όμως αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει, όταν υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο γόνατο, έπειτα από τροχαίο ατύχημα.

Τότε άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο Palm Beach Junior College, όπου το υποκριτικό του ταλέντο ανακάλυψε ο Watson B Duncan III, ένας Άγγλος καθηγητής, στον οποίο άρεσε πολύ ο τρόπος με τον οποίο διάβαζε τα έργα του Σαίξπηρ. Όπως είχε πει αργότερα ο Ρέινολντς, ο Duncan ήταν η πιο σημαντική επιρροή στη ζωή του.

Σύντομα ξεκίνησε να εργάζεται τόσο στο θέατρο, όσο και στην τηλεόραση. Όμως, καθυστέρησε να ακολουθήσει το δρόμο του Χόλιγουντ, καθότι έχασε την αυτοπεποίθησή του, όταν απορρίφθηκε στην πρώτη του οντισιόν για το πολεμικό δράμα Sayonara το 1957. Κι ο λόγος ήταν επειδή έμοιαζε πολύ στον Μάρλον Μπράντο, ο οποίος πήρε τελικά το ρόλο. Το ντεμπούτο του έγινε τελικά το 1961 με την ταινία «Angel Baby», ένα θρίλερ για τον θρησκευτικό φανατισμό στον Αμερικανικό Νότο.

Η γυμνή φωτογράφιση στο Cosmopolitan που τον έκανε σύμβολο του σεξ

Το προφίλ του απογειώθηκε το 1972, όταν μία γυμνή φωτογράφισή του για το περιοδικό Cosmopolitan τον ανέδειξε σε σύμβολο του σεξ. Ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα δήλωσε ότι δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Τις φωτογραφίες τράβηξε ο Ιταλός Φραντσέσκο Σκαβούλο, ο οποίος συνεργαζόταν με το περιοδικό. Οι πόζες που είχαν δοκιμάσει ατελείωτες και με τον Ρέινολντς να κρύβει τα… επίμαχα είτε με το χέρι του, είτε με καπέλο ή ακόμα και με ένα σκύλο .

Η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε επιλέχτηκε από τον ηθοποιό και ήταν εκείνη που κρύβει τα επίμαχα με το χέρι του. Είχε αποκαλύψει, δε, ότι το χαμόγελο του ήταν αποτέλεσμα… αλκοόλ και όχι οδηγία του καλλιτένχη.  Το τεύχος Απριλίου 1972 έγινε ανάρπαστο, πουλώντας περισσότοερα από 1,5 εκατομμύρια αντίτυπα.”

Η κάμψη και το δυναμικό come back με το «Boogie Nights»

Η κινηματογραφική του καριέρα, ωστόσο εκτοξεύτηκε με την ταινία «Όταν ξέσπασε η βία», όπου πρωταγωνίστησε με τον Γιον Βόιτ.  Η ταινία, γνωστή για την αμφιλεγόμενη σκηνή σεξουαλικής επίθεσης σε έναν από τους εκδρομείς, έκανε τον Ρέινολντς σταρ, ενώ η ταινία προτάθηκε για τρία Όσκαρ.

Στο αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους ηθοποιούς της κινηματογραφικής βιομηχανίας και οι ταινίες του ήταν μεταξύ των κορυφαίων σε εισιτήρια στο αμερικανικό box office.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 όμως, η καριέρα του παρουσίασε κάμψη μέχρι το 1997, όταν προτάθηκε για  Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Ξέφρενες νύχτες» (Boogie Nights), ενώ είχε τιμηθεί με Emmy για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά Evening Shade (1990-94).

Είχε παντρευτεί δύο φορές και είχε αποκτήσει ένα παιδί με την δεύτερη σύζυγό του, την ηθοποιό Λόνι Άντερσον.

Έφυγε σήμερα από τη ζωή λίγες μέρες πριν γιορτάσει τα 103α του γενέθλια ένας άνθρωπος «μνημείο» της Ευρωπαϊκής ιστορίας. Ο μπάρμπα Γιάννης Καραγεωργίου, ο άνθρωπος που πολέμησε τον ναζισμό, συνελήφθη, γλίτωσε από τα στρατόπεδα της Γκεστάπο στη Μυτιλήνη, τις φυλακές του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη αλλά και το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Στάϊν της Αυστρίας.

Ο άνθρωπος που έθαψε 700 από τους συντρόφους του που εκτέλεσαν τα SS στο μακελειό της 6ης Απριλίου 1946. Ο ίδιος επέζησε, πέφτοντας κάτω λίγο πριν ακουστεί το κροτάλισμα του πολυβόλου.

Ο μπάρμπα Γιάννης ήταν ο Μυτιληνιός, τελευταίος αυτόπτης μάρτυρας της ναζιστικής θηριωδίας. Και είχε καθηλώσει τους πάντες όταν στις 15 Ιανουαρίου του 2020 γιορτάζοντας τα 100 του γενέθλια με τους φίλους του στη Μυτιλήνη είχε διηγηθεί στο ΑΠΕ ΜΠΕ την ιστορία του.

Είχε αποπειραθεί τον Απρίλιο του 1942, μαζί με άλλους 19 νέους να διαφύγουν από τη Λέσβο και να πάνε στη Μέση Ανατολή. Συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στις φυλακές διαβόητης βίλας Ηλιοπούλου, της Γκεστάμπο στη Σουράδα της πόλης της Μυτιλήνης. Καταδικάστηκε μαζί με τους συντρόφους του σε πενταετή φυλάκιση. Οδηγήθηκε στις φυλακές – στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη και από εκεί την Άνοιξη του 1944 στις φυλακές – κάτεργα στο Στάιν της Αυστρίας. Λίγες μέρες πριν τη συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας, τα SS εκτελούν 800 κρατούμενους των φυλακών. Τελευταία στιγμή ο Γιάννης Καραγεωργίου γλυτώνει.

Η μαρτυρία του μπάρμπα Γιάννη συγκλονιστική: «Μας πήγαν και μας στήσαν σ’ ένα τοίχο… Εγώ ήμουν …κατά τριάδες προς τη μεριά κοντά στον τοίχο, μπροστά μου ήταν άλλοι δυο… Προτού βάλει… σε 20-30 μέτρα είχε πολυβόλα, έπεσα κάτω… δίπλα στο τοίχο … και έπεσαν τα πτώματα πάνω μου… Κατάλαβα ότι δεν είχα φάει καμιά! Έκατσα εκεί πέρα μια μιάμιση ώρα… πάνω και δίπλα μου θα ‘χαν πέσει 25 πτώματα… εγώ το ψόφιο τον κοριό! Καμιά φορά φέρανε μια άλλη παρτίδα να σκοτώσουν… αλλά ήταν Ιταλοί εργάτες που είχαν χαρτιά… δεν τους σκότωσαν… αλλά και δε τους διώξανε… Τους έδωσαν ανά δυο μια κουβέρτα και τους σκοτωμένους τους πέραναν αποδώ και τους πήγαιναν 20 μέτρα πιο πέρα για ν’ ανοίξουν τάφους. Καμιά φορά ήρθε κι η δική μου η σειρά … πιάσαν με έβαλαν σε μια κουβέρτα… σηκώθηκα κι εγώ πάνω στο κώλο μου κι έκατσα. Κοίταξα πλάγια μου αν υπάρχει Γερμανός να με δει… δεν ήταν κανένας. Λέω στους Ιταλούς γερμανικά ρούλεν, θα πει μη μιλάς… πήγα κι εγώ κι έπιασα την άκρη μιας κουβέρτας… κι ευτυχώς που από την αποθήκη πήρα τα ρούχα. Δε σας το είπα ότι όταν ήρθαμε στις φυλακές δώσαμε τα ρούχα μας, τα έβαλαν σ΄ ένα κουτί και μας έδωσαν τα ρούχα της φυλακής (ριγωτές φόρμες) αλλά επειδή η αποχώρησή μας από τις φυλακές έγινε άτακτα – που να βρω το δικό μου !!! – πήγα και πήρα ένα άλλο κουτί… Είχε μέσα ένα καφέ κουστούμι, πέταξα τα ρούχα της φυλακής κι έβαλα το καφέ κουστούμι… Είχε κάτι αίματα επάνω τα σκούπισα λίγο, καφέ ήταν δε φαινόταν πολύ… πιάσα κι εγώ, είπα στους Ιταλούς μη μιλάτε να δούμε τι θα γίνει… σήκωνα κι εγώ και τους πηγαίναμε κει που θ’ άνοιγαν τάφους… Συνάμα σκότωναν αράδα… καμιά φορά έρχεται ένας μ’ ένα χάρακα και σημαδεύει δυο τάφους τρία επί τέσσερα μέτρα και λέει τρία μέτρα ερούντα- θα πει τρία μέτρα κάτω… Μας πήγε σε μια αποθήκη, μας δίν’ κασμά και φτιάρ’. Αρπώ ιγώ μια κασμαδάρα… Αλλά πάντα το κεφάλι κάτω, να μη με βλέπουν… Οι Ιταλοί γελούσαν… τους λέω μη γελάτε. Τελικά σκάβαμε… όλη τη μέρα σκοτώναν… σκοτώσαν κάπου 700 νομάτοι. Συνάμα εγώ όταν ανοίξαμε τους τάφους κατέβηκα κάτω… Μια πατουσά ανθρώπ’, πώς παστώνουν τσ’ σαρδέλις, μια πατουσά χώμα, μια πατουσά ανθρώπ’, μια πατουσά χώμα… Να μη τα πολυλογούμε πιτάξαν καμιά 700 ανθρώπ’ μέσα στους δυο λάκκους… Εγώ πάντα μέχρι το βράδι πάστουνα… σα τσ’ σαρδέλις… Όταν ο λάκκος έφτασε μισό μέτρο από το έδαφος, φέρανε φορτηγά ασβέστη – και τον σβήσαν από πάνω… Ξέρεις γιατί; Για να μη βρωμά… όπως έμαθα αργότερα. Και τους θάψαμε λοιπόν τσ’ ανθρώπ’… Μας ξαναπάν πάλι στα κελιά… Μετά από δυο μέρες μας πήραν από τις φυλακές, μας βάλαν σ’ ένα σαπιοκάραβο του Δουνάβεως και μας πήγαν απ’ την Αυστρία στη Βαυαρία… σ΄ ένα χωριό που το λέν’ Μπερνάου…».

Από την παρέα των 20 νεαρών που θέλανε να πολεμήσουν τους Ναζί στη Μυτιλήνη επέστρεψαν οι 14. Ο μπάρμπα Γιάννης ήταν ο τελευταίος που έζησε ως τις μέρες μας.