«Έφυγε» πλήρης ημερών, περιτριγυρισμένος από τους οικείους του

Την τελευταία του πνοή άφησε ο Ιδρυτής και πρόεδρος της φαρμακοβιομηχανίας DEMO, Σταύρος Δέμος ο οποίος «έφυγε» πλήρης ημερών, περιτριγυρισμένος από τους οικείους του.

Η ανακοίνωση της DEMO

«Η μεγάλη οικογένεια της DEMO θρηνεί την απώλεια του Ιδρυτή και Προέδρου της, Σταύρου Δέμου.

Γεννημένος στην Τρίπολη, από πατέρα Αρκά και μητέρα Αϊβαλιώτισσα, ο Σταύρος Δέμος σπούδασε Οικονομικά στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς και Φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ξεκίνησε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα από ένα φαρμακείο στου Παπάγου, αλλά το ανήσυχο πνεύμα του και η φιλοδοξία του τον οδήγησαν στην ίδρυση της εταιρείας, η οποία αποτελεί σήμερα μια από τις πιο ισχυρές και αξιόπιστες φαρμακοβιομηχανίες, διεθνώς. Κινητήριος δύναμή του ήταν το όραμά του για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου.

Εργατικός και με πίστη στους ανθρώπους, ο Σταύρος Δέμος πρόσφατα διακρίθηκε ως Πρωτεργάτης της Ελληνικής Φαρμακοβιομηχανίας για τη συνεισφορά του στην ανάπτυξη του κλάδου. Ωστόσο, το αληθινό κληροδότημα του Σταύρου Δέμου ήταν η αγάπη και ο σεβασμός που ενέπνεε στον περίγυρό του. Επιδίωκε την προσωπική σχέση και είχε τον ρόλο μέντορα για πολλούς νέους ανθρώπους, τους οποίους συμβούλευε να έχουν θετική σκέψη, να βάζουν στόχους και να εργάζονται για τα όνειρά τους.

Με πλούσια συνδικαλιστική και φιλανθρωπική δράση, βραβευμένος πολλάκις για το κοινωνικό του έργο, ο Σταύρος Δέμος χαρακτηριζόταν από το αίσθημα δικαίου και την άσβεστη σπιρτάδα στα μάτια του. ?

Ο Σταύρος Δέμος ήταν εξαιρετικός οικογενειάρχης και η πυξίδα του, ήταν η συμβουλή του πατέρα του «Το αύριο είναι το σήμερα και το σήμερα είναι το χθες. Ό,τι είναι να κάνεις, κάν’το τώρα. Αύριο είναι αργά, το έχεις χάσει.», την οποία έχει μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά και στα εγγόνια του.

Ο Σταύρος Δέμος έφυγε πλήρης ημερών, περιτριγυρισμένος από τους οικείους του.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Πέμπτη 4 Ιουλίου, στις 11.00 π.μ. στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο Κεφαλάρι, ενώ η ταφή θα πραγματοποιηθεί σε κλειστό οικογενειακό κύκλο.?

Η οικογένειά του επιθυμεί αντί στεφάνων, ως ύστατος φόρος τιμής, τα χρήματα να κατατεθούν υπέρ του Εκκλησιαστικού Παντοπωλείου της Μητροπόλεως Κηφισίας.

Πληροφορίες σχετικά με τη Δωρεά:

Δικαιούχος: ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΔΡΑΣΕΩΣ (ΚΤΕΔ)

Εθνική Τράπεζα GR9201101410000014155800726

SWIFT/BIC ETHNGRAA GR9201101410000014155800726»

Ποιος ήταν ο Σταύρος Δέμος

 O Σταύρος Δέμος γεννήθηκε στην Τρίπολη της Αρκαδίας από γονείς βιοπαλαιστές. Ο πατέρας του ήταν Αρκάς και η μητέρα του καταγόταν από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Αφού αποφοίτησε από το πρακτικό εξατάξιο Γυμνάσιο Τριπόλεως, ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Οικονομικά στη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς και στη συνέχεια εισήχθη κατόπιν εξετάσεων και αποφοίτησε από τη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Σταύρος Δέμος είχε αξιόλογη συνδικαλιστική δράση. Ως φοιτητής, πρωτοστάτησε στη δημιουργία Συλλόγου Αρκάδων Φοιτητών. Ως απόφοιτος της Φαρμακευτικής, χρημάτισε 4 φορές Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοποιών (ΠΕΦ) και Πρόεδρος του Συλλόγου Επιστημόνων Παρασκευαστών Φαρμάκων. Ακολούθησε η συνδικαλιστική του δράση ως πρόεδρος της Ενώσεως της Ελληνικής Φαρμακοβιομηχανίας.

Στην αρχή της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας, εργάστηκε ως ιατρικός επισκέπτης. Το Αρκαδικό επιχειρηματικό πνεύμα που τον διέκρινε και οι φιλοδοξίες του για κάτι καλύτερο, τον οδήγησαν στην ίδρυση της ατομικής επιχείρησης «Σταύρος Δέμος» και της ετερορρύθμου εταιρείας «Σταύρος Δέμος και Σία».

Ο Σταύρος Δέμος παντρεύτηκε το 1964 τη Δήμητρα Παντελή Φωστίνη, κόρη Δικηγόρου. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τη Στέλλα, την Ιωάννα και τον Δημήτρη, τα οποία ακολουθώντας τα επιτυχημένα βήματα του πατέρα τους εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση. Οι καινοτόμες ιδέες τους και οι επιστημονικές τους γνώσεις, συνέβαλλαν στην περεταίρω ουσιαστική ανάπτυξη της εταιρείας. H Στέλλα και η Ιωάννα ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους και έλαβαν το Master τους στην Αμερική. H πρώτη ως Φαρμακοποιός και η δεύτερη ως Χημικός. Ο Δημήτρης σπούδασε Χημικός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Οικονομικά σε Πανεπιστήμιο της Αμερικής.

Ο Σταύρος Δέμος από την ίδρυση της εταιρείας DEMO ABEE, διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος επί σειρά ετών αλλά και Πρόεδρος της εταιρείας, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα. Ο Δημήτρης Δέμος το 2020 ανέλαβε τη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου και η Στέλλα και Ιωάννα Δέμου είναι Αναπληρώτριες Διευθύνουσες Σύμβουλοι.

Η ατομική επιχείρηση «Σταύρος Δέμος» ιδρύθηκε το 1966. Έναν χρόνο αργότερα, το 1967, ιδρύθηκε η ετερόρρυθμη εταιρεία «Σταύρος Δέμος & Σία». Σκοπός των δύο αυτών επιχειρήσεων ήταν η παραγωγή και διάθεση φαρμακευτικών προϊόντων, τα οποία παρασκευάζονταν σε εργοστάσια τρίτων.

Το 1969 αγοράστηκε το πρώτο ιδιόκτητο οικόπεδο στο 21ο χλμ. Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας, ενώ το 1973, με τη συγχώνευση αυτών των επιχειρήσεων, ιδρύθηκε η Οικογενειακή Ανώνυμος Εταιρεία «DEMO ABEE», η οποία λειτουργεί από τότε με τη σημερινή της μορφή.

Το 1976, η DEMO ανέγειρε την πρώτη της Βιομηχανική μονάδα και άρχισε την παραγωγή των προϊόντων της στις δικές της κτιριακές και μηχανολογικές εγκαταστάσεις, στο εργοστάσιο με πρόσοψη την Εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας στο ύψος του 21ου χλμ.

Με δικές της πλέον παραγωγικές εγκαταστάσεις, η DEMO άρχισε μια μεγάλη προσπάθεια να καθιερωθεί στον χώρο της Ελληνικής Φαρμακοβιομηχανίας και κατορθώνει να γίνει σε σύντομο χρονικό διάστημα η πρώτη Νοσοκομειακή εταιρεία. Μετά από αυτή την επιτυχία, προσανατολίζεται με κύριο στόχο τις εξαγωγές. Το 1980 πραγματοποιεί τις πρώτες της εξαγωγές σε Αλγερία, Τυνησία, Ζαΐρ, Κύπρο και Σουδάν με μεγάλη επιτυχία.

Το 1992, πραγματοποιεί επέκταση των κτιριακών και μηχανολογικών της εγκαταστάσεων για να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις της αγοράς. Το όραμα όμως των ιδιοκτητών και διοικούντων την DEMO ήταν ο εκσυγχρονισμός και η δημιουργία τέτοιων προϋποθέσεων ώστε η εταιρεία να εξελιχθεί σε μία μεγάλη Βιομηχανία Φαρμάκων, εφάμιλλη των αντίστοιχων Ευρωπαϊκών. Σήμερα είναι η τρίτη μεγαλύτερη κατά σειρά εταιρεία στην Ευρώπη στο είδος της.

Το 1997 αγοράσθηκε το όμορο οικόπεδο, στο οποίο άρχισε η ανέγερση των κτιριακών εγκαταστάσεων της νέας Βιομηχανικής μονάδας, οι εργασίες των οποίων ολοκληρώθηκαν στα μέσα του 2001. Παράλληλα με την παραγωγή των δικών της προϊόντων, η DEMO άρχισε τη δεκαετία του ’90 να διαθέτει στην Ελληνική αγορά και προϊόντα μεγάλων Οίκων του εξωτερικού, τους οποίους αποκλειστικά αντιπροσωπεύει.

Το 2002 αγοράστηκε έτερο όμορο οικόπεδο 6.300 τ.μ. επί του οποίου ανεγείρεται το νέο, τρίτο βιομηχανικό κτίριο 12.000 τ.μ., με την ολοκλήρωση του οποίου η DEMO διαθέτει 46.000 τ.μ. στεγασμένη επιφάνεια.

Το 2007 ολοκληρώθηκαν οι κτιριακές και μηχανολογικές εγκαταστάσεις ύψους δαπάνης 35.000.000 € και η ανέγερση νέου κτιρίου 5.000 τ.μ. σε ιδιόκτητο οικόπεδο στη Θέρμη Θεσσαλονίκης για γραφεία και αποθήκες.

Σήμερα τα προϊόντα της DEMO εξάγονται σε περισσότερες από 85 χώρες σε όλον τον κόσμο, με μεγάλα μερίδια αγοράς στην Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, κ.ά. Στόχος της DEMO δεν ήταν μόνο η κερδοφορία αλλά και η παραγωγή υψηλής ποιότητας φαρμάκων, τα οποία θα βοηθούσαν αποτελεσματικά στη θεραπεία των ασθενών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι πέτυχε απόλυτα αυτόν τον στόχο, αφού τα προϊόντα της DEMO δεν δημιούργησαν ποτέ πρόβλημα στους ασθενείς και είχαν σαν αποτέλεσμα η εταιρεία να γίνει επίσημη προμηθεύτρια του ΟΗΕ, του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, της UNICEF, των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, κάτι που κάνει την DEMO ιδιαίτερα περήφανη.

Η DEMO τα τελευταία 12 έτη είναι πρώτη σε νοσοκομειακές πωλήσεις στην Ελλάδα στα ενέσιμα προϊόντα όλων των μορφών, ενώ διαθέτει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα Έρευνας και Ανάπτυξης για τα ελεγχόμενης αποδέσμευσης ενέσιμα. Στην ιδιωτική αγορά, το portfolio της εταιρείας αποτελείται από συνταγογραφούμενα σκευάσματα γενικής ιατρικής, καρδιολογικά, ογκολογικά, πνευμονολογικά, ουρολογικά, γαστρεντερολογικά και ιατροτεχνολογικά προϊόντα.

Το εργοστάσιο της DEMO σήμερα περιλαμβάνει τέσσερις υπερσύγχρονες παραγωγικές μονάδες, απασχολούνται σε αυτό 970 άτομα, ενώ εξάγει το 84% της ετήσιας της παραγωγής. Με περισσότερα από 2.500 σκευάσματα εγκεκριμένα σε 85 χώρες, η DEMO στοχεύει στη διατήρηση της ηγετικής της θέσης και στην αξιόπιστη κάλυψη των αναγκών της αγοράς στην Ελλάδα και διεθνώς.

Πέθανε σε ηλικία 55 ετών ο Σταμάτης Πολίτης, γιος του θρυλικού “Ευρω-κόουτ” της Εθνικής μπάσκετ, Κώστα Πολίτη.

Θλίψη στο χώρο του ελληνικού μπάσκετ έφερε η είδηση του θανάτου του Σταμάτη Πολίτη, μετά από γενναία μάχη με τον καρκίνο.

Ο γιος του θρυλικού Κώστα Πολίτη (πέθανε το Ιούνιο του 2018) υπήρξε αθλητής του μπάσκετ και είχε πέρασμα από τον Παναθηναϊκό, τη Νήαρ Ηστ και την Δάφνη, ενώ φόρεσε και τη φανέλα των Εθνικών ομάδων παίδων και εφήβων (συνολικά 33 συμμετοχές).

Με σπουδές στα ΤΕΦΑΑ, εργαζόταν στο ΣΕΦ, ήταν ένας άνθρωπος με τη δική του περπατησιά, ο οποίος δυστυχώς έφυγε πρόωρα από τη ζωή.

Πέθανε τα ξημερώματα του Σαββάτου ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής Σταμάτης Κόκοτας σε ηλικία 85 ετών.

Ο Σταμάτης Κόκοτας νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Ασκπληπιείο της Βούλας. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο, ωστόσο σήμερα τα ξημερώματα κατέληξε έπειτα από ραγδαία επιδείνωση της υγείας του.

Γεννήθηκε το 1937 ενώ στα 60’s και τα 70’s είχε σημαντική παρουσία στην ελληνική δισκογραφία καθώς συνεργάστηκε με σπουδαίους δημιουργούς όπως ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Αντώνης Κατινάρης, ο Χάρης Λυμπερόπουλος, ο Βαγγέλης Πιτσιλαδής, ο Λυκούργος Μαρκέας, ο Ανδρέας Καραγιαννόπουλος κ.ά.

Ο Σταμάτης Κόκοτας άφησε πίσω του μία σημαντική παρακαταθήκη με τα τραγούδια του. Το «Όνειρο απατηλό» και το «γιε μου» είναι μερικά από τα σπουδαία του τραγούδια που αγαπήθηκαν από γενιές ολόκληρες Ελλήνων και Ελληνίδων.

Θλίψη και συγκίνηση σε οικογένεια και φίλους έχει προκαλέσει ο θάνατος του αδερφού της Μελίνας Μερκούρη, Σπύρου Μερκούρη, σε ηλικία 88 ετών.

Ο Σπύρος Μερκούρης άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα, Παρασκευή, στο νοσοκομείο ΝΙΜΤΣ, όπου και μεταφέρθηκε έπειτα από αδιαθεσία. Η κατάσταση της υγείας του ήταν ιδιαίτερα επιβαρυμένη και τα ξημερώματα έφυγε από τη ζωή.

Ο Σπύρος Μερκούρης προερχόταν από πολιτική οικογένεια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη διάρκεια της κατοχής έλαβε μέρος στην εθνική αντίσταση.

Μέλος της νεολαίας της ΕΠΕΚ, μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας στη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ. Οργάνωσε περιοδεία της αδελφής του Μελίνας Μερκούρη σε 14 χώρες της Ευρώπης κατά την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα (Μάρτης -Απρίλης 1968). Χρημάτισε Σύμβουλος του Υπουργείου Πολιτισμού (1981-1989), συντονιστής της πρώτης πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης (Αθήνα 1975), μέλος της Επιτροπής των Συντονιστών του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Δικτύου για τις πόλεις της Ευρώπης.
Μέλημά του η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα

Με πρωτοβουλία του πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό από το Υπουργείο Πολιτισμού Εκθέσεις που πρόβαλαν τον Ελληνικό πολιτισμό στην ενιαία πορεία του από την αρχαιότητα ως σήμερα, όπως η Ελλάδα και η θάλασσα, η Δημοκρατία και η κλασική παιδεία, η προβυζαντινή και βυζαντινή τέχνη, η εκδοτική δραστηριότητα των Ελλήνων στην Αναγέννηση, η Ανθρώπινη μορφή στην πρώιμη ελληνική τέχνη, Μυκηναϊκή Έκθεση, το Πνεύμα και το Σώμα κ.ά. σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη, με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, με το Βυζαντινό Μουσείο κλπ.

Συμμετείχε σε ελληνικές και ξένες παραγωγές, όπως στις ταινίες “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, “Ποτέ την Κυριακή” κ.ά. Γύρισε τις τηλεοπτικές ταινίες “Οι ποιητές τραγουδούν την Ελλάδα”, “Ταξιδεύοντας στο μύθο και στο χρόνο”, “Η πολιτιστική κληρονομιά του Ωνάση” και γύρισε σειρά τηλεοπτικών ταινιών για το Βυζάντιο και ήταν επίτιμος πρόεδρος στο ίδρυμα «Σπίτι του ηθοποιού».

Ο σπουδαίος τραγουδιστής Γιάννης Βογιατζής, που έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στην μουσική ιστορία της χώρας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 89χρονος τραγουδιστής είχε υποβληθεί προσφατα σε επέμβαση στην ουρολογική κλινική του «Λαϊκού» καθως αντιμετώπισε κάποιο νεφρολογικό πρόβλημα. Ωστόσο, πριν από μερικές ημέρες πήγε ως έκτακτο περιστατικό με αποφρακτικό ειλεό στο Ιπποκράτειο. Οι γιατροί αντιμετώπισαν την επιπλοκή με επιτυχία, όμως και πάλι εκδήλωσε οξεία νεφρική ανεπάρκεια και λίγες ώρες μετά έκανε καρδιακή ανακοπή. Ως αιτία θανάτου καταγράφεται η «πολυοργανική ανεπάρκεια».

Γεννημένος στις 20 Δεκεμβρίου του 1934 στην Αθήνα, ο Γιάννης Βογιατζής διέπρεψε σε διάφορους τομείς της μουσικής στο θέατρο, τον κινηματογράφο και το ραδιόφωνο. Τιμήθηκε δύο φορές με το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης. Η πρώτη ήταν το 1963 με το τραγούδι «Πέταξε ένα πουλί» των Κώστα Κλάββα και Αλέξη Αλεξόπουλου και η δεύτερη το 1970 με το τραγούδι «Αδέρφια μου αλήτες πουλιά» των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου.

Μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Γιάννη Βογιατζή ήταν τα τραγούδια: Σου το πα μια και δυο και τρεις, Η πρώτη μας νύχτα, Θέλω κοντά σου να μείνω (ντουέτο με Τζένη Βάνου), Σε αγαπώ σε όλες τις γλώσσες, Ένας ουρανός με αστέρια, Άσε τα χέρια σου στα δύο μου χέρια, Μορφονιά, Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά.

Τα περισσότερα από αυτά τα τραγουδια ακούστηκαν σε ταινίες και μιούζικαλ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο Γιαννης Βογιατζής συνεργάστηκε δισκογραφικά με τους γνωστότερους δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού ερμηνεύοντας τραγούδια των Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Γιώργου Θεοδοσιάδη, Κώστα Καπνίση, Αργύρη Κουνάδη, Γεράσιμου Λαβράνου, Τόλη Βοσκόπουλου κ.α.) σε στίχους των Νίκου Γκάτσου, Αλέκου Σακελλάριου, Κώστα Πρετεντέρη, Γιώργου Οικονομίδη, Θάνου Σοφού, Ηλία Λυμπερόπουλου κ.α.

Ο Γιάννης Βογιατζής υπήρξε υποστηρικτής του Παναθηναϊκού και τραγούδησε και τον ύμνο της ομάδας. Όπως είχε αναφέρει παλαιότερα: «Το 1962 ήμασταν στην εξέδρα εγώ ο Μουζάκης και ο Οικονομίδης και βλέπαμε την ομάδα μας. Ο ύμνος αυτός είχε τραγουδηθεί πιο μπροστά από τον Λέανδρο, τον πατέρα της Βίκυς Λέανδρος, αλλά δεν πήγε δεν ξέρω για ποιο λόγο και μου λέει ο Οικονομίδης θα μας πεις τον ύμνο; Και καλά έκανα και τον είπα γιατί είναι η μεγαλύτερη μου επιτυχία, διαχρονική. Όλοι ερωτεύτηκαν τη συγκεκριμένη εκτέλεση, ήταν ύμνος. Θα μπορούσα να είχα τραγουδήσει τον ύμνο του Ολυμπιακού, μου έκαναν πρόταση και τους είπα ότι ήθελα λεφτά και μου λένε γιατί σε εμάς ζητάς λεφτά, και τους είπα ότι ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα μου. Όμως έχω τραγουδήσει και τον ύμνο της Ξάνθης τον οποίο την τρίτη ημέρα τον κατεβάσανε».

Σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις τον Νοέμβριο του 2022, ο αγαπητός τραγουδιστής είχε μιλήσει στην κάμερα της εκπομπής «MEGA Καλημέρα» για την καλλιτεχνική πορεία του και για τη στήριξη που έλαβε από ανθρώπους του χώρου. Μεταξύ άλλων ο τραγουδιστής αναφέρθηκε και στην ημέρα που μπήκε στη φυλακή και τον βοήθησε η Μαίρη Χρονοπούλου.

Μιλώντας για το τέλος που έβαλε στο τραγούδι και τη διακοπή των εμφανίσεών του στη σκηνή σχολίασε: «Σταμάτησα να τραγουδάω, γιατί θεωρώ υπερβολή να περνάνε τα χρόνια και να βάφεις τα μαλλιά σου μαύρα για να φαίνεσαι νεότερος».

Στη συνέχεια της συνέντευξης ο Γιάννης Βογιατζής, αποκάλυψε ότι έχει μπει φυλακή για χρέη και ήταν τότε που η Μαίρη Χρονοπούλου, τον βοήθησε: «Δυο φορές έχω μπει φυλακή, γιατί δεν είχα να πληρώσω και με συνέλαβαν μια μέρα πριν από την πρεμιέρα μου. Μόλις με είδαν οι υπάλληλοι στην φυλακή, μου είπαν “κύριε Βογιατζή εσείς τι κάνετε εδώ;”».

«Η Μαίρη Χρονοπούλου ήταν αντράκι και τότε πήρε τηλέφωνο και είπε βγάλτε τον Βογιατζή από την φυλακή. Όταν βγήκα από την φυλακή και γύρισα σπίτι μου έκλαψα» πρόσθεσε για την εμπειρία που βίωσε.

Δείτε το βίντεο

Τέλος ο τραγουδιστής είχε αναφερθεί στα πρόσωπα που βοήθησε και προσπάθησε να αναδείξει στη μουσική βιομηχανία: «Έχω υπάρξει υποστηρικτικός με τα νέα παιδιά, ο Γερολυμάτος ήταν ένα παιδί που είδα και είπα ωραίος τραγουδιστής και διατηρείται μέχρι σήμερα. Ο Τόλης Βοσκόπουλος τότε γέμιζε στάδια. Θα στενοχωρηθώ αν πεθάνω και βγάζουν τα τραγούδια μου με την φωνή άλλου. Δεν δέχομαι να τραγουδάνε τα τραγούδια του πεθαμένου».

Ταινίες στις οποίες συμμετείχε

Ρένα τα ρέστα σου (1985)
Κίσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Πράκτωρ Κίτσος καλέι Γαστούνη (1967)
Μίνι φούστα και καράτε (1967)
5.000 ψέμματα (1966)
Ραντεβού στον αέρα (1966)
Αγάπη που δε σβήνει ο χρόνος (1966)
Δεν είμαι ατιμασμένη (1966)
Μια τρελή τρελή οικογένεια (1965)
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964)
Ζωή γεμάτη πόνο (1964)
Εμείς τα μπατιράκια (1963)
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963)
Ο Θύμιος στη χώρα του γέλιου (1963)
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Αγάπη γραμμένη με αίμα (1962)
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962)
Όταν λείπη η γάτα! (1962)
Αγαπούλα μου (1960)

Πέθανε ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Ο Έλληνας συνθέτης έδινε μάχη εδώ και ένα χρόνο με τον καρκίνο, και στις 5 Μαΐου εισήχθη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών «Αλεξάνδρα».

O Γιάννης Μαρκόπουλος υποβλήθηκε, πριν από λίγες ημέρες, σε εγχείριση, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του καρκίνου, αλλά δεδομένου ότι ο οργανισμός του ήταν ιδιαίτερα εξασθενημένος, παρουσιάστηκαν επιπλοκές.

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος αποτέλεσε ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας της ελληνικής μουσικής καθώς εμπνεύστηκε και δημιούργησε ένα νέο μουσικό κίνημα στο πλαίσιο του οποίου συνδύασε αριστοτεχνικά τον παραδοσιακό, με τον κλασικό και τον σύγχρονο ήχο.

Πολυγραφότατος, συνέθεσε, κατά τη διάρκεια της μακράς διαδρομής του, έργα που καλύπτουν μια ευρύτατη μουσική γκάμα, από έντεχνη μουσική και ορχηστρικά μέχρι όπερες, ορατόρια και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει σημαντικά έργα μελοποιημένης ποίησης, όπως τα «Χρονικό» και η «Ιθαγένεια» σε στίχους Κ.Χ. Μύρη, «Θητεία» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, οι «Μετανάστες» σε ποίηση Γιώργου Σκούρτη, «Ο Στράτης ο θαλασσινός ανάμεσα στους αγάπανθους» σε στίχους Γιώργου Σεφέρη, οι «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» σε ποίηση Διονύσιου Σολωμού αλλά και διαχρονικά τραγούδια μεταξύ των οποίων τα «Χίλια μύρια κύματα», «Τα Λόγια και τα χρόνια», «Παραπονεμένα λόγια», «Λένγκω»,«Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι», «Ο τόπος μας είναι κλειστός», «Μιλώ για τα παιδιά μου» κ.α., ερμηνευμένα από τις μεγαλύτερες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, όπως ο Νίκος Ξυλούρης, ο Γιώργος Νταλάρας, η Χάρις, η Βίκυ Μοσχολιού αλλά δημοφιλείς τραγουδιστές της νεώτερης γενιάς.

Ποιος ήταν ο Γιάννης Μαρκόπουλος

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στην Κρήτη, όπου πήρε τα πρώτα μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί, καθώς και τις πρώτες επιρροές από τους τοπικούς ρυθμούς με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα, την κλασική μουσική, αλλά και τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου, ιδιαίτερα της Αιγύπτου.

Το 1956 συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή βιολιού Ιωσήφ Μπουστίντουϊ (Joseph Bustidui). Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές, που όμως δεν ολοκληρώνει, ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και τον χορό.

Το 1963 βραβεύεται στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη μουσική του στην ταινία «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα έργα του «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό».

Το 1967, με την επιβολή της δικτατορίας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος μεταβαίνει στο Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις κοντά στην Αγγλίδα συνθέτρια Ελίζαμπεθ Λάτιενς (Elisabeth Lutyens). Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη και τη μουσική για τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη για το θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κράτησε ανέκδοτο, εκτός του περίφημου «Ζαβαρακατρανέμια», ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του.

Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει επίσης τους «Χρησμούς» για συμφωνική ορχήστρα και τους πρώτους «Πυρρίχιους χορούς Α’, Β’, Γ’» (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την «Τρικυμία» του Σαίξπηρ που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας σε σκηνοθεσία David Jones. Στην Αθήνα επιστρέφει το 1969, με σκοπό να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Τον Δεκέμβριο του 2022 ο Γιάννης Μαρκόπουλος ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Ηρακλείου Κρήτης

Με την είσοδο της δεκαετίας του 1970, ο Γιάννης Μαρκόπουλος πραγματοποιεί καθοριστική στροφή στην πορεία του. Υλοποιεί το μουσικό του όραμα, καταθέτοντας έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα. Πρόκειται για έργα που ως ενότητα έχουν επηρεαστεί, στις θεμελιακές αρχές τους, από τις αισθητικές και φιλοσοφικές απόψεις του συνθέτη, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. Με τις συνθέσεις του καθιερώνει την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του.

Παράλληλα προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης. Την ίδια περίοδο, τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», το «Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου» και πολλά άλλα γίνονται σύμβολα και μύθοι. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία και Μετανάστες» – σε ποίηση και στίχους Σολωμού, Σεφέρη, Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχ. Κατσαρού, Ελευθερίου, Σκούρτη, Θεοδωρίδη και δικούς του.

Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του ΒΒC «Who pays the Ferryman?» και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό. Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο, όπως στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο, καθώς και σε διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.

Το 1980 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. Για μια περίοδο ο συνθέτης αποζητά μια πιο ιδιωτική ζωή με την οικογένειά του, ενώ ξεκινά η προετοιμασία του για το άνοιγμα ενός νέου κεφαλαίου στη μουσική του: Στον κορμό των νέων συνθέσεών του εμφανίζονται μελωδικά ξεσπάσματα στηριγμένα στην εκτεταμένη πολυτονικότητα της αρμονικής του δομής –καρποί της φαντασίας του– που ενισχύονται από το πάθος μιας ανεξάντλητης ζωτικότητας. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη «Λειτουργία του Ορφέα» –για φωνή, χορωδία και ορχήστρα– που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία, φαντασία για σόλο φλάουτο», ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», «Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα» (2007).

Ο Vangelis σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά πέθανε σε νοσοκομείο της Γαλλίας όπου νοσηλευόταν με κορωνοϊό

Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο προκάλεσε ο θάνατος του τεράστιου Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου. Ο Vangelis σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν γίνει γνωστά πέθανε σε νοσοκομείο της Γαλλίας όπου νοσηλευόταν με κορωνοϊό.

Την είδηση επιβεβαίωσε το δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. «Με μεγάλη μας θλίψη ανακοινώνουμε ότι ο μεγάλος Έλληνας Βαγγέλης Παπαθανασίου έφυγε από τη ζωή αργά το βράδυ της Τρίτης 17 Μαΐου» αναφέρει η ανακοίνωση.

Ποιος ήταν ο Βαγγέλης Παπαθανασίου

Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (πλήρες όνομα: Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου) γεννήθηκε στην Αγριά Μαγνησίας στις 29 Μαρτίου 1943. Έγινε ευρύτερα γνωστός με το όνομα Vangelis. Ήταν Έλληνας μουσικός και συνθέτης της ηλεκτρονικής, progressive, ambient, τζαζ και ορχηστρικής μουσικής.

Επηρέασε την ανάπτυξη διαφορετικών μουσικών ειδών, ενώ θεωρείται πρωτεργάτης του ηλεκτρονικού ήχου. Βραβεύτηκε με Όσκαρ για την μουσική της ταινίας «Οι δρόμοι της φωτιάς» το 1982. Επίσης επένδυσε μουσικά πλήθος άλλων κινηματογραφικών ταινιών όπως: Blade Runner, 1492: Χριστόφορος Κολόμβος, Αλέξανδρος, Ελ Γκρέκο κ.ά.

(Η στιγμή που ανακοινώνεται ότι κέρδισε το Όσκαρ)

Συνεργάστηκε με τον Ντέμη Ρούσο, την Ειρήνη Παππά και τον Γιον Άντερσον. Το 1997 σκηνοθέτησε την τελετή έναρξης του 6ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου της IAAF που πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, Το έργο του «Μυθωδία» επελέγη από τη ΝΑΣΑ ως η επίσημη μουσική για την αποστολή της: 2001 Οδύσσεια στον Άρη ενώ το 2002 δημιούργησε την επίσημη μουσική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002 στις χώρες Κορέα – Ιαπωνία.

Ξεκίνησε να συνθέτει από την ηλικία των τεσσάρων ετών, ενώ έδωσε την πρώτη του δημόσια παράσταση στην ηλικία των έξι, χωρίς να έχει καμία μουσική εκπαίδευση. Ήταν αυτοδίδακτος παρά τις πιέσεις των γονιών του, αλλά και των δασκάλων του, που τον προέτρεπαν να κάνει μαθήματα μουσικής. Ωστόσο, σπούδασε κλασική μουσική, ζωγραφική και σκηνοθεσία στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Αθήνα.

Συμμετοχή σε συγκροτήματα

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 κάνει τα πρώτα του βήματα στη μουσική με τη συμμετοχή του στο συγκρότημα Forminx. Το όχημα για την επιτυχία του συγκροτήματος ήταν το τραγούδι «Jeronimo Yanka» που σημείωσε τεράστια επιτυχία καθώς το 45άρι άλμπουμ έγινε χρυσό την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του.

Το 1968 μετακόμισε στο Παρίσι και μαζί με τον Έλληνα καλλιτέχνη Ντέμη Ρούσο δημιούργησε τους Aphrodite’s Child. Το επιτυχημένο διπλό άλμπουμ με τον τίτλο 666 θεωρείται ότι του έδωσε ώθηση για την αρχή μιας διεθνούς καριέρας.

Ενώ αποτελούσε ακόμα μέλος των Aphrodite’s Child, άρχισε δειλά να ασχολείται και με διαφορετικά πράγματα. Η αρχή έγινε το 1970 όταν έγραψε την μουσική για μία ταινία του Χένρι Χάπιερ. Ακολούθησε ένα ακουστικό ντοκιμαντέρ επηρεασμένο από της φοιτητικές εξεγέρσεις στο Παρίσι του 1968. Το 1973 ξεκίνησε μία επιτυχημένη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Φρέντερικ Ροσίφ για μία σειρά ντοκιμαντέρ για την άγρια φύση, ενώ λίγο προτού μεταβεί στο Λονδίνο κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ «Earth».

Σόλο καριέρα

Το 1975 αποχώρησε τους Aphrodite’s Child για να εγκατασταθεί στο Λονδίνο. Εκεί ίδρυσε υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις μουσικών ηχογραφήσεων, τα Nemo studios. Κυκλοφόρησε πρώτη του συλλογή με τίτλο Heaven and Hell (1975) ενώ ακολούθησαν και άλλα επιτυχημένα άλμπουμ, όπως το Albedo 0.3 (1976), το Spiral (1977) για το οποίο βραβεύτηκε με το διεθνές βραβείο MIDEM Instrumental, το Beaubourg (1978) και το China (1979). Εκείνη την περίοδο ο Παπαθανασίου άρχισε να γίνεται παγκοσμίως γνωστός.

Το 1978 συνεργάστηκε με την Ελληνίδα ηθοποιό Ειρήνη Παππά στο άλμπουμ με τίτλο Ωδές, που περιέχει παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια, ενώ το 1986 συνεργάστηκαν ξανά στο άλμπουμ Ραψωδίες. Ο Παπαθανασίου έκανε παράλληλα άλλη μία μεγάλη συνεργασία με τον Γιον Άντερσον σε τέσσερα άλμπουμ, το Short Stories (1978), το The Friends of Mr Cairo (1981), το Private Collection (1983) και το Page of Life (1991).

Ένα μεγάλο μέρος των συνθέσεων του Παπαθανασίου δημιουργήθηκαν για να πλαισιώσουν κινηματογραφικές παραγωγές ως σάουντρακ. Κορυφαίο σάουντρακ θεωρείται το Οι δρόμοι της φωτιάς (Chariots of Fire) για την ομώνυμη ταινία του 1981 η οποία απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 1982. Η ταινία εξιστορεί την προσπάθεια τριών Βρετανών δρομέων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 στο Παρίσι.

Ο Παπαθανασίου έχει γράψει μουσική σε αρκετές ταινίες μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και τηλεοπτικές παραγωγές, ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζουν οι:

1. Vortex – Το πρόσωπο της μέδουσας (1967) του Νίκου Κούνδουρου,
2. Ο αγνοούμενος (Missing, 1982) του Έλληνα σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά,
3. Blade Runner (Μπλέιντ Ράνερς: Ομάδες Εξόντωσης, 1982) ταινία επιστημονικής φαντασίας του Ρίντλεϊ Σκοτ,
4. Η ανταρσία του Μπάουντυ (1984) του Ρότζερ Ντόναλτσον,
5. Francesco (1989) της Liliana Cavani,
6. 1492: Χριστόφορος Κολόμβος (1492 – Conquest of Paradise, 1992) για το οποίο απέσπασε το βραβείο Echo Awards αλλά και το βραβείο του Χρυσού Λέοντα,
7. Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα (Bitter Moon, 1992) του Ρόμαν Πολάνσκι,
8. Καβάφης (1996) του Γιάννη Σμαραγδή,
9. Αλέξανδρος (Alexander, 2004) του Όλιβερ Στόουν,
10. Ελ Γκρέκο (2007) του Γιάννη Σμαραγδή.

Μουσική για το διάστημα

Η εξερεύνηση του διαστήματος τον ενθουσίαζε από τα πρώτα του παιδικά χρόνια όπως έχει δηλώσει και ο ίδιος.[7] Ένα μεγάλο μέρος από τα έργα του είναι αφιερωμένο σε αυτό, ενώ διαχρονικά οι κορυφαίοι διαστημικοί οργανισμοί τον εμπιστεύτηκαν για να μελοποιήσει τις επιτυχίες τους.

Το 1980 ξεκίνησε να προβάλλεται η αμερικανική τηλεοπτική σειρά Cosmos: A Personal Voyage του Καρλ Σαγκάν, που είχε ως κύριο θέμα τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν και την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Η μουσική επένδυση των επεισοδίων δημιουργήθηκε από τον Παπαθανασίου, ενώ η σειρά απέσπασε βραβείο Έμμυ και προβλήθηκε σε 69 χώρες και σε 500 εκατομμύρια τηλεθεατές.

Το καλοκαίρι του 2001 ο Παπαθανασίου παρουσίασε το έργο Μυθωδία στους στύλους του ολυμπίου Διός. Η μουσική του έργου δημιουργήθηκε ώστε να συνοδεύσει τη διαστημική αποστολή της ΝΑΣΑ 2001: Οδύσσεια στον Άρη. Ήταν μία φαντασμαγορική μουσική παράσταση, κατά τη διάρκεια της οποίας προβάλλονταν με ειδικά οπτικά εφέ απεικονίσεις κυρίως από θεούς της αρχαίας Ελλάδας και διαστημικές εικόνες της ΝΑΣΑ. Τα σολιστικά μέρη του έργου ερμήνευσαν οι σοπράνο Τζέσι Νόρμαν και Κάθλιν Μπατλ.

Επίσης συμμετείχε η Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου, 120μελής χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ενώ ο ίδιος ο συνθέτης χειριζόταν τα πλήκτρα. Το έργο προβλήθηκε τηλεοπτικά σε όλο τον πλανήτη ενώ υπήρχαν γιγαντοοθόνες και στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Μετά το τέλος της μουσικής παράστασης η γαλλική κυβέρνηση, την οποία εκπροσώπησε ο υπουργός παιδείας Ζακ Λανγκ, απένειμε στον Παπαθανασίου τον τίτλο του Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής σε μία τελετή που έλαβε χώρα στο περιστύλιο του Ζαππείου.

Δύο χρόνια αργότερα η ΝΑΣΑ του απένειμε το μετάλλιο δημόσιας συνεισφοράς σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της. Το βραβείο αποτελεί την υψηλότερη τιμή από τον Αμερικανικό οργανισμό για μη κυβερνητικά πρόσωπα.

Το 2013, η ΝΑΣΑ υιοθέτησε για δεύτερη φορά τη μουσική του Παπαθανασίου με ένα πρωτότυπο μουσικό έργο που δημιουργήθηκε για να πλαισιώσει το βίντεο από την αποστολή Ήρα (Τζούνο), που απεικονίζει συγχρόνως την κίνηση της Γης και της σελήνης μαζί για πρώτη φορά. Το βίντεο απαθανατίστηκε κατά τη διάρκεια της αποστολής καθ’ οδόν για το σύστημα του πλανήτη Δία.

Τον Νοέμβριο του 2014 ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) πρότεινε στον Παπαθανασίου να συνθέσει την μουσική για την πρώτη ιστορική προσεδάφιση σε κομήτη. Έτσι, συνέθεσε μια μουσική τριλογία (Άφιξη, Το ταξίδι του Philae και Το βαλς του Ροζέτα) η οποία παρουσιάστηκε από τον ESA μετά την επιτυχημένη προσεδάφιση του σκάφους Ροζέτα στον κομήτη 67P.

Το 1995, ως φόρο τιμής στην μουσική του προσφορά αλλά και στην αγάπη του για το διάστημα, το Minor Planet Center της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης έδωσε το όνομα του συνθέτη στον Αστεροειδή της Κύριας Ζώνης 6354, που πλέον ονομάζεται 6354 Vangelis.

Διάφορες μουσικές δημιουργίες

1982: Δημιουργεί το ηχητικό σήμα των ειδήσεων της ΕΡΤ, το οποίο συνέχιζε να ακούγεται στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων μέχρι σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 2013-2015.
1991: Αναλαμβάνει τη μουσική για τα ντοκιμαντέρ του παγκοσμίου φήμης ωκεανογράφου Ζακ-Υβ Κουστώ.
1998: Γράφει το άλμπουμ Φόρος τιμής στον Γκρέκο, τα έσοδα του οποίου διατέθηκαν για την ενίσχυση της εκστρατείας της εθνικής πινακοθήκης για την απόκτηση του πίνακα του Ελ Γκρέκο Άγιος Πέτρος.
1999: Συνθέτει τη μουσική που συνόδευσε την παρουσίαση του επίσημου εμβλήματος των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ενώ δημιουργεί και τη μουσική για την τελετή παράδοσης την ολυμπιακής φλόγας τόσο στο Σίδνεϊ όσο και από το Σύδνεϊ στην Αθήνα.
2002: Δημιουργεί την μουσική για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2002 που πραγματοποιήθηκε στις Ιαπωνία και Κορέα.[17]
Θέατρο
Αξιοσημείωτη είναι η προσφορά του Βαγγέλη Παπαθανασίου και στο θέατρο. Το 1983 δημιούργησε τη μουσική για τη παράσταση του Μιχάλη Κακογιάννη, Ηλέκτρα στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, με πρωταγωνίστρια την Ειρήνη Παππά [18]. Επίσης έχει συνεργαστεί με τα Βασιλικά μπαλέτα, καθώς δημιούργησε την μουσική για τρία έργα, Το R B Sque (1980) που παρουσιάστηκε στο Βασιλικό Θέατρο Drury Lane, Το Φρανκενστάιν (1985) και το Η πεντάμορφη και το τέρας (1986).

Άλλα έργα

Το ενδιαφέρον του για τις τέχνες δεν περιοριζόταν μόνο στη σύνθεση μουσικής. Το 1997 έκανε την πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, καθώς σχεδίασε και διηύθυνε εξ ολοκλήρου την τελετή έναρξης του 6ου Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Ανοιχτού Στίβου της IAAF που πραγματοποιήθηκε στο Παναθηναϊκό της Αθήνας.

Το 2003 αποκάλυψε την ικανότητα του στη ζωγραφική παρουσιάζοντας 70 δικά του έργα ζωγραφικής στα πλαίσια της Βαλένσια Μπιενάλ στην Ισπανία. Μετά την επιτυχία της έκθεσης Vangelis Pintura, τα έργα του εκτίθενται σε σημαντικές γκαλερί σε όλο τον κόσμο. Την ίδια χρονιά, ο Παπαθανασίου παρουσίασε επίσης ένα βιβλίο που περιέχει μερικά από τα ωραιότερα έργα του, με τίτλο Vangelis.

Βραβεία και διακρίσεις

1. Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού 1982 Για την μουσική στη ταινία Δρόμοι της φωτιάς.
2. Χρυσός Λέοντας στο Cannes Lions International Advertising Festival, για την μουσική Ask the Mountains σε τηλεοπτική διαφήμιση.
3. Βραβείο Max Steiner Award το 1989, για σύνθεση και παρουσίαση διακεκριμένης κινηματογραφικής μουσικής.
4. Βραβείο Echo (Γερμανία) για το διεθνή καλλιτέχνη της χρονιάς 1992.
5. Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Φλάνδρας (Βέλγιο) για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας.
6. Βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βαλένθια για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας.
7. Βραβείο Κοινού για καλύτερη μουσική επένδυση κινηματογραφικής ταινίας από την Παγκόσμια Ακαδημία Μουσικής Επένδυσης στη Φλάνδρα, Βέλγιο.
8. Βραβείο Απόλλων το 1993 για τη συνεισφορά του στη μουσική από την Εταιρεία των Φίλων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
9. Ο τίτλος του Ιππότη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας το 1992. Η απονομή έγινε από τον Γάλλο υπουργό παιδείας.
10. Δύο φορές το Παγκόσμιο Μουσικό Βραβείο του Μόντε Κάρλο, για τον Έλληνα καλλιτέχνη με τις μεγαλύτερες πωλήσεις.
11. Ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2001.
12. Βραβείο RIAJ (Δισκογραφική Βιομηχανία της Ιαπωνίας) για διεθνές τραγούδι της χρονιάς 2002.
13. Μετάλλιο Δημόσιας Συνεισφοράς της ΝΑΣΑ σε αναγνώριση εξαιρετικής συνεισφοράς στο όραμα της ΝΑΣΑ το 2003.[12]
14. Το 2013 τα Ελληνικά Ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημα τα οποία τον απεικόνιζαν.
15. Τιμητικό διδακτορικό δίπλωμα από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2008, παραχωρώντας του το διακεκριμένο τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Το διδακτορικό του δόθηκε για την εξαιρετική συμβολή του στη μουσική παιδεία του ελληνικού λαού, καθώς και για τη διάδοση του μηνύματος του Ελληνισμού σε όλο τον κόσμο

Δισκογραφία

(1970) Sex Power
(1972) Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que la Nuit
(1973) Earth
(1973) L’Apocalypse des Animaux
(1975) Heaven and Hell
(1976) Albedo 0.39]
(1976) La Fête Sauvage
(1977) Ignacio
(1977) Spiral
(1978) Beaubourg
(1978) Ωδές (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Ειρήνη Παππά)
(1979) China
(1979) Opera Sauvage
(1980) Short Stories (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου)
(1980) See You Later
(1980) Ωδές
(1981) chariots of fire
(1981) The Friends of Mr Cairo (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου)
(1983) Antarctica
(1983) Private Collection (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου)
(1984) Soil Festivities
(1985) Mask
(1985) Invisible Connections
(1986) Ραψωδίες (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Ειρήνη Παππά)
(1988) Direct
(1989) Themes
(1990) The City
(1991) Page of Life (Γιον Άντερσον & Βαγγέλης Παπαθανασίου)
(1992) 1492: Conquest of Paradise
(1995) Voices
(1995) Ask the Mountains (Βαγγέλης Παπαθανασίου & Στίνα Νόρντενσταν)
(1995) Φόρος τιμής στον Γκρέκο
(1996) Portraits
(1996) Oceanic
(1998) El Greco
(1999) Reprise 1990–1999
(2001) Mythodea — Μουσική για την αποστολή της ΝΑΣΑ: 2001 Οδύσσεια στον Άρη
(2003) Odyssey
(2004) Alexander
(2007) El Greco
(2007) Blade Runner Trilogy: 25th Anniversary
(2012) The Collection
(2012) “Chariots of Fire – The Play” (Music From The Stage Show)
(2012) “Trashed” (Soundtrack)

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών ο σπουδαίος συνθέτης, Αλέξης Παπαδημητρίου.

Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή μέσα από ανάρτηση που έγινε στην επίσημη σελίδα του στο facebook.

Το τελευταίο «αντίο» θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών ενώ επιθυμία της οικογένειας είναι, αντί στεφάνων, να γίνει δωρεά στα παιδικά χωριά SOS.

«Χθες το απόγευμα έφυγε ο αγαπημένος μας σύζυγος, πατέρας και παππούς. Η κηδεία, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου στις 11.00 στο Α Κοιμητήριο Αθηνών. Θερμή παράκληση της οικογένειας αντί στεφάνων να γίνει δωρεά στα παιδικά χωριά SOS» αναφέρεται στην ανάρτηση για τον Αλέξη Παπαδημητρίου.

Ο Αλέξης Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1944. Είχε γράψει δεκάδες τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πουλόπουλος, η Δούκισσα, ο Γιάννης Πάριος, ο Φίλιππος Νικολάου, η Τζένη Βάνου, η Μαντώ, η Άντζελα Δημητρίου είναι κάποιοι από τους καλλιτέχνες που έχουν ερμηνεύσει τα κομμάτια του.

Άλλη μια απώλεια στον χώρο της τέχνης μετράει η Ελλάδα. Ο στιχουργός Κώστας Γιατράς έφυγε από την ζωή μετά από πρόσφατη ασθένεια.

Ο Σπύρος Γιατράς είχε γεννηθεί στην Αθήνα και η οικογένειά του μετανάστευσε για πολλά χρόνια στην Νότιο Αφρική. Επέστρεψε στην Ελλάδα στα 27 του χρόνια ως διπλωματούχος οπτικός.

Τραγούδια του είπαν ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Γιάννης Πάριος, ο Στράτος Διονυσίου, η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Βασίλης Καρράς, ο Αντύπας και άλλοι.

Έγραψε μεταξύ άλλων κορυφαία τραγούδια όπως: Αν Δεν Είχα Και Σένανε» (Γιάννης Πάριος), «Της Γυναίκας Η Καρδιά», «Νομίζεις», «Καλύτερα Μαζί Σου Και Τρελός», «Μας Υποχρέωσες» (Στράτος Διονυσίου), «Όλα Τα ‘Δωσα Σε Σένα» (Δημήτρης Κοντολάζος), «Τηλέφωνο» (Θέμης Αδαμαντίδης), «Επειγόντως» (Δούκισσα), «Ένα Σου Σημάδι Μόνο» (Αντύπας), «Λέγε Ό,τι Θες», «Άλλοθι», «Δεν Πάω Πουθενά» (Βασίλης Καρράς), «Όλα Σ’ Αγαπάνε» (Αντύπας), «Ο Αετός», «Σώμα Μου», «Μήπως Είμαι Τρελός» (Νότης Σφακιανάκης), «Ένας Θεός» (Πλούταρχος), «Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης» (Νίκος Μακρόπουλος).