Έφυγε από την ζωή σε ηλικία 90 ετών, ο Σοφοκλής-Γιάννης Βασιλάκης, ο πρώτος Διευθυντής της κλινικής Γενικής Χειρουργικής του Πανεπιστημιακού νοσοκομείου Ηρακλείου. Ανέλαβε καθήκοντα το 1990,ενώ διετέλεσε και αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Ο εκλιπόν ήταν στρατιωτικός γιατρός και συνέχισε την καριέρα του στο ΠΑΓΝΗ, όταν το 1988,εξελέγη αναπληρωτής καθηγητής.
Είχε καταγωγή από την Αγία Γαλήνη, αλλά ο τόπος κατοικίας του ήταν η Αθήνα.
Ο καθηγητής Γιάννης Τσιαούσης, έγραψε για τον παλαιό καθηγητή του, τον οποίο αποχαιρετά με συγκίνηση:
«Ο χειρουργός που πριν ακόμα γίνει πανεπιστημιακός ασχολήθηκε ουσιαστικά με την κλινική έρευνα, όταν ήταν ακόμη “εξωτικό φρούτο” στις ακαδημαϊκές χειρουργικές μονάδες. Ο δάσκαλός μου που μαζί με πολύ λίγους ακόμα, μπορεί να μη μου άνοιξαν πόρτες, αλλά μου άνοιξαν τα μάτια …
Πριν από το τελευταίο αντίο, αυτό που θα ήθελα να σου πω αγαπημένε μου δάσκαλε είναι μια πολύ λιτή φράση που περιέχει απείρως περισσότερη αλήθεια.
Ήσουν καλός άνθρωπος …»
Πέθανε σε ηλικία 85 ετών ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας Νίκος Περέλης, ιδρυτής της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου – Η ανακοίνωση της Υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη
ην τελευταία του πνοή άφησε σήμερα σε ηλικία 85 ετών ο σκηνοθέτης, ηθοποιός και συγγραφέας Νίκος Περέλης, ιδρυτής της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου.
Γεννημένος το 1940 στη Μυτιλήνη, ο Νίκος Περέλης σπούδασε θέατρο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με δασκάλους τον Άγγελο Τερζάκη, τον Σωκράτη Καραντινό, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Τάκη Μουζενίδη, τον Λυκούργο Καλλέργη, τον Στέλιο Βόκοβιτς, τον Αιμίλιο Χουρμούζιο.
Συνέχισε σπουδές στο Πανεπιστήμιο LAVAL του γαλλόφωνου Καναδά (Γαλλικά – θέατρο) και παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια σε πολλές χώρες (1970-1977). Συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν (1965) και δημιούργησε την ίδια χρονιά (με τον σκηνοθέτη Γιώργο Μιχαηλίδη) το Θέατρο Νέας Ιωνίας, από το οποίο αποχώρησε αμέσως, για λόγους που αναφέρονται στο βιβλίο του «Ο κώδικας της μάσκας» (εκδόσεις Προσκήνιο 2010).
Το 1968 δημιούργησε με τον σκηνοθέτη Νίκο Παπαδάκη, τη θεατρική ομάδα «Κύκλος» (παρουσίαση του έργου του Ίρβιν Σω «Ένας πόλεμος πριν από πολλούς πολέμους», στο θέατρο Βεργή) και το 1970, σε θέατρο της Πλάκας, το έργο του Μρόζεκ «Στριπ-τηζ». Και τα δύο θέατρα τα έκλεισε η λογοκρισία της δικτατορίας Παπαδόπουλου.
Το 1971 έφυγε στο Κεμπέκ (πρωτεύουσα του Γαλλόφωνου Καναδά) όπου σπούδασε, δίδαξε και σκηνοθέτησε, σε συνεργασία με την αδερφή του Ρένα Περέλλη- Κοντογιάννη, τακτική καθηγήτρια θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο LAVAL.
Το 1973-1974 έκανε την πρώτη του επίσημη σκηνοθεσία στο θέατρο του Κονσερβατουάρ του Κεμπεκ, με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε μετάφραση Σαρτρ, ενώ παράλληλα συνεργάστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Radio Centreville (Μόντρεαλ) κάνοντας εκπομπές με Ποίηση, Θέατρο και πολιτικά σχόλια. Την ίδια περίοδο οργάνωσε και σκηνοθέτησε αντιδικτατορική παράσταση με Έλληνες φοιτητές (Πανεπιστήμια McGill, Quebec) και με Καναδούς φοιτητές και βοήθησε στο στήσιμο ελληνοκαναδικού θεάτρου, στο γκέτο του ελληνισμού στο Montreal (το «Theatre Populaire de l’ Ave. du Park«).
Πληροφορούμενη την απώλεια του Νίκου Περέλη, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
“Αποχαιρετούμε σήμερα, με ιδιαίτερη θλίψη, τον Νίκο Περέλη, έναν ακάματο θεατράνθρωπο, στο οποίο διέλαμψε επί δεκαετίες. Με στέρεες σπουδές στην Ελλάδα και τον Καναδά, μαθητής διαπρεπών ηθοποιών και σκηνοθετών, ο Νίκος Περέλης διέγραψε μια μετεωρική πορεία στην Τέχνη. Σε μια εξαιρετικά γόνιμη πορεία, σκηνοθέτησε πάνω από 150 έργα, σε πολλές χώρες, από όλο το φάσμα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ενώ τιμήθηκε και ως θεατρικός συγγραφέας. Υπήρξε, επίσης, και διακεκριμένος ηθοποιός, ιδιαίτερα επιλεκτικός, με διαλείπουσες ερμηνείες ιδιαίτερα απαιτητικών ρόλων σε κορυφαία έργα.
Συνεργάστηκε, επί δεκαετίες ολόκληρες, με τις επιφανέστερες σκηνές της χώρας, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην περιφέρεια, και με πλήθος ομοτέχνων του. Χαρακτηριστικό αντιπροσωπευτικό της μακρόχρονης πορείας του το ασίγαστο πάθος του για διαρκή πειραματισμό, που διοχετεύθηκε στη συγκρότηση και τη διεύθυνση νέων θεατρικών σχημάτων. Με επιστέγασμα, ασφαλώς, την ίδρυση της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, ιδέα του ίδιου που έλαβε σάρκα και οστά το 1996, και την οποία διηύθυνε δημιουργικά επί πενταετία.
Με την απώλεια του Νίκου Περέλη, το θέατρό μας θρηνεί έναν ολοκληρωμένο και αφοσιωμένο εργάτη του, που συνδύαζε την καινοτόμα ματιά και τη διαρκή αναζήτηση με τη σκληρή δουλειά και την ακατάλυτη έμπνευση. Με την πορεία του, ο Νίκος Περέλης διαμόρφωσε το ελληνικό θέατρο και διαμορφώθηκε από αυτό, σε μια αδιάλειπτη και καρποφόρα διαλεκτική σχέση.
Στους οικείους του, τους πολλούς συνεργάτες, φίλους και μαθητές του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια”.
Πέθανε ο Γιώργος Πανουσόπουλος σε ηλικία 84 ετών: Ο σκηνοθέτης που σημάδεψε την εικόνα στην Ελλάδα
Ο σκηνοθέτης άφησε το δικό του αποτύπωμα στον ελληνικό κινηματογράφο – Ήταν μεταξύ άλλων και σύζυγος της ηθοποιού Μπέτυς Λιβανού
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών ο σπουδαίος κινηματογραφιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γιώργος Πανουσόπουλος.
Από τις ταινίες του μέχρι τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, ο κορυφαίος σκηνοθέτης συνέδεσε την ελληνική εικόνα με διεθνείς παραγωγές.
Η ταινία του «Μανία» του 1985 διαγωνίστηκε στο 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και το «Μ’ αγαπάς;» στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας.
Το 1977 ο Γιώργος Πανουσόπουλος έλαβε διάκριση ειδικών επιτεύξεων για τη φωτογραφία του στην ταινία «Άρχοντες» του Μανούσου Μανουσάκη.
Δείτε την ανάρτηση:
Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τού έκανε αφιέρωμα, στο πλαίσιο του οποίου προβλήθηκαν οι ταινίες «Ταξίδι του μέλιτος», «Οι απέναντι», «Μανία», «Μ’ αγαπάς;», «Ελεύθερη Κατάδυση», «Μια μέρα τη νύχτα», «Τεστοστερόνη», «Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ, Ισαάκ εγέννησε Ιακώβ, Ιακώβ, εγέννησε…», «Ο καφές», καθώς και οι τηλεοπτικές παραγωγές «Ταφεία», «Η γιορτή των προγόνων», «Millennium 2000», «Η τελευταία δύση της χιλιετίας» και «Εισαγωγή στην τελετή έναρξης, Ολυμπιακοί Αγώνες 2004».
Σύζυγός του ήταν η ηθοποιός Μπέτυ Λιβανού.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποχαιρετά τον Πανουσόπουλο
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με ανάρτησή του τον αποχαιρετά, τονίζοντας ότι αφήνει πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη.
Η ανάρτηση αναφέρει:
«Με μεγάλη θλίψη το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποχαιρετά τον εμβληματικό δημιουργό Γιώργο Πανουσόπουλο. Σκηνοθέτης, διευθυντής φωτογραφίας, σεναριογράφος, παραγωγός και μοντέρ, ο Γιώργος Πανουσόπουλος υπέγραψε μερικές από τις ομορφότερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Θα μας συντροφεύουν για πάντα οι εικόνες, οι έρωτες, το ελληνικό φως, η ατμόσφαιρα και τα τοπία από τις ταινίες του: “Ταξίδι του Μέλιτος”, “Οι Απέναντι”, “Μανία”, “Μ’ Αγαπάς”, “Ελεύθερη Κατάδυση”, “Μια Μέρα τη Νύχτα”, “Τεστοστερόνη”, “Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει”.
Το σινεμά του είναι γεμάτο υπόκωφες επιθυμίες και συναισθηματικές εκρήξεις που στοχεύουν απευθείας στην καρδιά του θεατή. Κανείς δεν κινηματογράφησε το σώμα όπως εκείνος. Με έναν αισθησιασμό ορμητικό, χειμαρρώδη, όπως ήταν και οι κινηματογραφικές εμπειρίες που μας χάρισε. Ήταν ιδρυτής της Φιλμικής Εταιρείας και είχε συμμετάσχει ως διευθυντής φωτογραφίας στις ταινίες των φίλων του Νίκου Περάκη και Γιώργου Τσεμπερόπουλου. Οι τρεις τους ήταν η θρυλική τριάδα του νέου ελληνικού κινηματογράφου. Βραβευμένος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Πανουσόπουλος είχε τιμηθεί και με ειδικό βραβείο στην 46η διοργάνωση, στο πλαίσιο αφιερώματος στο έργο του, το οποίο συνοδευόταν και από μια ειδική έκδοση. Αφήνει πίσω του μια σπουδαία κινηματογραφική παρακαταθήκη.
Το Φεστιβάλ εκφράζει τα βαθύτατα συλλυπητήρια στη σύζυγό του Μπέτυ Λιβανού, στα παιδιά του, στους φίλους του και σε όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν και θα τον θυμούνται για πάντα μέσα από τις ταινίες του».
Σε ηλικία 83 ετών πέθανε ο σκηνοθέτης Αντώνης Αντύπας.
Την είδηση γνωστοποίησε με μια τρυφερή ανάρτηση η συνθέτης και επί 40 χρόνια σύζυγός του Ελένη Καραΐνδρου.
«Ο αγαπημένος μου Αντώνης Αντύπας, ο άνθρωπος που 40 χρόνια μου χάρισε την αγάπη του και την απόλυτη αφοσίωση δεν υπάρχει πια. Τον ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου και θα μείνει για πάντα ο πολύτιμος οδηγός μου. Αντώνη μου σ αγαπώ και θα σε βλέπω πάντα με το γέλιο στο όμορφο σου πρόσωπο», γράφει.
Τα τελευταία χρόνια έπασχε από άνοια. Η σύζυγός του, δεν έφυγε στιγμή από το πλευρό του το δύσκολο διάστημα της ασθένειάς του. Οι δύο τους ήταν αχώριστοι τόσο στη ζωή όσο και στη δουλειά αφού η Ελένη Καραΐνδρου έγραφε τη μουσική για τις περισσότερες παραστάσεις του.
Η τελευταία παράσταση που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας ήταν το «Πόθοι κάτω από τις λεύκες» του Ευγένιου Ο’Νιλ, το 2017, στο Εθνικό Θέατρο, με την Μαρία Κίτσου ανάμεσα στους πρωταγωνιστές.
Κλείσιμο
Ο αγαπημένος μου Αντώνης Αντύπας, ο άνθρωπος που 40 χρόνια μου χάρισε την αγάπη του και την απόλυτη αφοσίωση δεν υπάρχει…
Ποιος ήταν ο Αντώνης Αντύπας
Ο Αντώνης Αντύπας γεννήθηκε το 1941 στον Βύρωνα της Αθήνας. Το 1960 ξεκίνησε σπουδές στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Πειραιά. Ωστόσο στο δεύτερο έτος έδωσε κρυφά εξετάσεις και διέκοψε τις σπουδές του για να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης του Κάρολου Κουν. Το 1964 συμμετείχε στο χορό των Ορνίθων του Καρόλου Κουν και το 1965 στο χορό των Περσών, επίσης σε σκηνοθεσία του Κουν.
Ως ηθοποιός έπαινε σε 30 παραστάσεις. Το 1971 πήγε για σπουδές στη σκηνοθεσία στο Λονδίνο και ένα χρόνο αργότερα εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη. Το 1974 ιδρύει με τον Χρήστο Πολίτη το «Απλό Θέατρο» και σκηνοθετεί το «Ηταν όλοι τους παιδιά μου» του Αρθουρ Μίλερ. Το 1982 ανοίγουν τη σκηνή πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο με πρώτο έργο το «Τα γούστα του κυρίου Σλόαν».
Το σχήμα διαλύεται οκτώ χρόνια αργότερα και ιδρύεται ο οργανισμός «Φάσμα» – Απλό Θέατρο με τον ίδιο στο τιμόνι. Στις παραστάσεις του πρωταγωνιστούν, μεταξύ άλλων, οι Δημήτρης Καταλειφός, Γιάννης Φέρτης, Ράνια Οικονομίδου, Μάνια Παπαδημητρίου, Μιχαήλ Μαρμαρινός, Ρούλα Πατεράκη, Νικαίτη Κοντούρη, Ελλη Παπακωνσταντίνου, Εφη Θεοδώρου, Πάνος Παπαδόπουλος.
Ήταν ένα από τα πρώτα θέατρα που προσκαλούν τους συγγραφείς των έργων στην Ελλάδα, ενώ συστήνει στο ελληνικό κοινό επτά άπαιχτους συγγραφείς. Ανάμεσά τους ο Χάρολντ Πίντερ και ο Μπράιαν Φρίελ.
Ο Αντώνης Αντύπας σκηνοθετούσε έργα του ξένου ρεπερτορίου, που ανέβηκαν τόσο στην Κεντρική όσο και τη Νέα Σκηνή. Εξαιρείται το έργο «Λόγω Φάτσας» του Γιώργου Διαλεγμένου, που ανέβηκε το 1993-1994. Σταθεροί του συνεργάτες ήταν η Ελένη Καραΐνδρου, ο σκηνογράφος Γιώργος Πάτσας και ο φωτιστής Ανδρέας Σινάνος.
Ο σκηνοθέτης θα αποκτήσει φιλική σχέση με συγγραφείς όπως ο Χάρολντ Πίντερ και ο Μπράιαν Φρίελ, οι οποίοι και θα παρευρεθούν σε παραστάσεις του (όπως ο Πίντερ στη «Νεκρή ζώνη» το 2000 και ο Φρίελ στον «Ξεριζωμό» το 2003). Το 2001παρουσιάζει τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη στην Επίδαυρο.
Ο οργανισμός ολοκλήρωσε τη διαδρομή του το 2012, λόγω της οικονομικής κρίσης. Το 2017, ο Αντώνης Αντύπας συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το Εθνικό Θέατρο αναβάζοντας το έργο του Ευγένιου Ο’Νηλ «Πόθοι κάτω από τις λεύκες».
Πέθανε ο σπουδαίος ποιητής και στιχουργός Ισαάκ Σούσης – Ήταν ο άνθρωπος πίσω από μεγάλες επιτυχίες του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα
Πέθανε ο σπουδαίος ποιητής και στιχουργός Ισαάκ Σούσης, όπως έκανε γνωστό σήμερα (4.11) ο Γιάννης Ζουγανέλης.
Ο Ισαάκ Σούσης ήταν ο στιχουργός σπουδαίων επιτυχιών που ερμήνευσαν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Γιάννης Κότσιρας, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Γιάννης Ζουγανέλης και πολλοί άλλοι.
Σε μια συγκινητική του ανάρτηση στο Facebook o Γιάννης Ζουγανέλης είπε: «Άλλος ένας φίλος έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο. Ο ποιητής Ισαάκ Σούσης. Τα περισσότερα έργα του τα μελοποίησε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ενώ μαζί κάναμε τον Μαύρο Μαρκαδόρο. Σε ευχαριστούμε Ισαάκ».
Τα ανίψια του τον αποχαιρέτησαν μέσα από την προσωπική του σελίδα στο Facebook. «Οι στίχοι του, τα ποιήματά του, τα βιβλία του και το χιούμορ του θα μας κρατάνε πάντα συντροφιά και θα μας εμπνέουν. Μια ισχυρή προσωπικότητα που δεν έκρυβε ποτέ τις απόψεις του για τον κόσμο. Ένα ανήσυχο πνεύμα που το στυλό δεν ήθελε να αφήσει», έγραψαν και πρόσθεσαν: «Εμείς θα είμαστε εδώ να τον ψάχνουμε κάπου στο Νότο».
Η ανάρτηση για το θάνατο του Ισαάκ Σούση
Καλησπέρα σας.
Με θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι σήμερα έφυγε από κοντά μας ο Ισαάκ Σούσης, γιος, αδερφός, θείος και φίλος, μα πάνω από όλα άνθρωπος με έμπνευση και πάθος για τη ζωή. Οι στίχοι του, τα ποιήματά του, τα βιβλία του και το χιούμορ του θα μας κρατάνε πάντα συντροφιά και θα μας εμπνέουν. Μια ισχυρή προσωπικότητα που δεν έκρυβε ποτέ τις απόψεις του για τον κόσμο. Ένα ανήσυχο πνεύμα που το στυλό δεν ήθελε να αφήσει. Τι να πρώτο σχολιάσει κανείς για το ιδιαίτερο μυαλό του και τη ξεχωριστή προσωπικότητά του… Το ανήσυχο αυτό πνεύμα πήγε να συναντήσει επιτέλους όσους τον επηρέασαν και αγάπησε, όσους θαύμασε και είχε στην καρδία του, φιλοσόφους, συγγραφείς, συγγενείς και φίλους. Έχει πολλά να μοιραστεί μαζί τους. Και εμείς θα είμαστε εδώ να τον ψάχνουμε κάπου στο Νότο…
Θα σε θυμόμαστε με απέραντη αγάπη και θαυμασμό, τα ανίψια σου, Ζήνα και Ραφαήλ.
Καλησπέρα σας.
Με θλίψη σας ανακοινώνουμε ότι σήμερα έφυγε από κοντά μας ο Ισαάκ Σούσης, γιος, αδερφός, θείος και φίλος,…
Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος παραγωγός και διευθυντής φωτογραφίας Αντώνης Καρατζόπουλος, όπως ενημέρωσε με μήνυμά της στα social media η Άννα Φόνσου, σήμερα Κυριακή 3 Νοεμβρίου.
«Έφυγε δυστυχώς και ο μεγάλος και σπουδαίος παραγωγός Αντώνης Καρατζόπουλος… Αντώνη μου Σ’ ευχαριστούμε για αυτά που προσέφερες σε εμάς τους ηθοποιούς… οφείλουμε σε εσένα πολλά… εγώ τουλάχιστον δεν θα ξεχάσω…Καλό σου ταξίδι. Άννα Φόνσου.
Ο Αντώνης Καρατζόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Στον πατέρα του, άνηκε ο κινηματόγραφος «Μπομπονιέρα» στην Κηφισιά και εξαιτίας της δουλειάς του γνώριζε καλά τον Ούγγρο κινηματογραφιστή Ζοζέφ Χεπ, Ο Ζοζέφ Χεπ ζούσε στην Ελλάδα και εργαζόταν τα πρώτα χρόνια στον Φίνο. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να φτιάξει το δικό του εργαστήριο, προσέλαβε σαν υπάλληλό του τον Αντώνη Καρατζόπουλο.
Μέσα στο εργαστήριο αυτό έλαβε τις πρώτες του γνώσεις γύρω από τον κινηματογράφο. Μέσα σε λίγα χρόνια αγόρασε τη δική του κάμερα, που ήταν απαραίτητο εργαλείο τότε για τη δουλειά του οπερατέρ και ξεκίνησε να εργάζεται ως οπερατέρ και διευθυντής φωτογραφίας. Το 1957 πήρε τη μεγάλη απόφαση μαζί με τον αδερφό του και τον πατέρα του να ιδρύσουν την εταιρεία Ι. Καρατζοπουλος και να ξεκινήσουν την παραγωγή ελληνικών ταινιών με την ταινία “Μαρία Πενταγιώτισσα”. Ακολούθησαν αρκετές ταινίες όπως «ο Μιμικός και η Μαίρη(1958)», «ο Θύμιος τα έκανε θάλασσα(1959 )”, “Ποια είναι η Μαργαρίτα” κ.α.
Καραγιάννης – Καρατζόπουλος: Η ιστορία μιας αυτοκρατορίας του ελληνικού σινεμά
Από το 1966, οπότε και δημιουργήθηκε, αντιστάθηκε απέναντι στην παντοκρατορία της Finos Film, έκανε 110 ταινίες, εξαγόρασε άλλες 234 και αυτήν τη στιγμή διαθέτει την πιο ισχυρή ελληνική ταινιοθήκη.
Η εταιρεία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ιδρύθηκε το 1966 από τον σκηνοθέτη Κώστα Καραγιάννη και τον οπερατέρ – μοντέρ Αντώνη Καρατζόπουλο και είναι η μοναδική εταιρεία που υπάρχει από τότε και δεν σταμάτησε ποτέ τη λειτουργία της έως σήμερα. Ακόμη και η Finos Film διέκοψε τις δραστηριότητές της για πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Φίνου, το 1977, και λειτούργησε ξανά στις αρχές της δεκαετίας του ’80.
Το success story της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ξεκίνησε από απλές συμπτώσεις. Ο Αντώνης Καρατζόπουλος και ο Κώστας Καραγιάννης γνωρίστηκαν το 1955, ενώ υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία. Εκείνη η συνάντηση στάθηκε καρμική. Οκτώ χρόνια μετά, συναντήθηκαν στο διάσημο ιστορικό κτίριο της οδού Ακαδημίας, αριθμός 96-98. Εκεί, στεγάζονταν για χρόνια όλες οι ελληνικές εταιρείες παραγωγής, εκτός από αυτή του Φίνου, γι’ αυτό και ονομαζόταν το «Χόλιγουντ της πλατείας Κάνιγγος». Οι δύο νέοι βρέθηκαν να εργάζονται στον ίδιο όροφο.
Γράφει ο Πάνος Ζόγκας.
Ο Κώστας Καραγιάννης είχε νοικιάσει ένα υπερπολυτελές για την εποχή γραφείο για να στεγάσει την εταιρεία του, Κίκος Φίλμ. Στον ίδιο όροφο βρισκόταν η εταιρεία του Ιωάννη Καρατζόπουλου, πατέρα του Αντώνη. Ο Αντώνης και ο Κώστας, 31 χρονών τότε, αφού ήταν και οι δύο γεννημένοι στην Αθήνα το 1932, ο πρώτος στην Κυψέλη και ο δεύτερος στην Πλάκα, άρχισαν αμέσως να κάνουν παρέα. Ο Αντώνης κάποια στιγμή ξεκίνησε να κάνει δικές του παραγωγές και ζήτησε από τον Κώστα να σκηνοθετήσει την ταινία Ο Παράς και ο Φουκαράς, με τον Κώστα Χατζηχρήστο.
Όταν η ταινία έκανε τον κύκλο προβολής της σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και επαρχία, κόβοντας αρκετά εισιτήρια, γεννήθηκε η ιδέα να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν τη δική τους εταιρεία παραγωγής. Να σημειώσουμε ότι τότε το σινεμά ήταν η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας και υπήρχαν πολλές αίθουσες που είχαν ανάγκη για ταινίες, γιατί οι κόπιες της Finos Film δεν ήταν αρκετές. Τη δεκαετία του ’60, ο μόνος που έκανε εμπορικές ταινίες ήταν ο Φίνος. Υπήρχαν και άλλες εταιρείες, όπως οι Αφοί Ρουσσόπουλοι, Γιώργος Λαζαρίδης, Σαρρής-Ψαρράς και Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, αλλά με λιγοστές παραγωγές. Πολλοί μεμονωμένοι παραγωγοί είχαν προσπαθήσει κατά καιρούς να μπουν στα χωράφια του Φίνου, αλλά ύστερα από δυο-τρία χρόνια έκλειναν τις εταιρείες τους, γιατί δεν είχαν τις κατάλληλες προδιαγραφές και την οικονομική δυνατότητα να αντεπεξέλθουν.
Έτσι, ο Κώστας και ο Αντώνης, βλέποντας ότι υπήρχε στην αγορά ένα κενό και ένα κοινό που αναζητούσε και άλλες ταινίες, αποφάσισαν να μπουν πολύ δυναμικά στο παιχνίδι, με αρκετά ρίσκα, αλλά γεμάτοι αισιοδοξία και θέληση. Με αρχικό κεφάλαιο 1.600.000 δραχμές -καθένας τους έβαλε από 800.000- αποφάσισαν να πάρουν δάνεια και να υπογράψουν γραμμάτια συνολικής αξίας 10.000.000 δρχ., ποσό μυθικό για την εποχή. Είχαν στόχο όμως να χτυπήσουν την κορυφή. Και καθώς ήταν άνθρωποι της δουλειάς, γνώριζαν ότι η κορυφή απαιτεί, εκτός από θέληση, και χρήματα. Η φιλοσοφία τους ήταν απλή: «Ή όλα ή τίποτα». Έτσι, ιδρύθηκε η Καραγιάννης-Καρατζόπουλος Ο.Ε., το 1966. Η σειρά των ονομάτων αποφασίστηκε αφού πρώτα έριξαν ένα κέρμα στον αέρα, κορόνα – γράμματα. Η απόφασή τους ήταν να γυρίζουν 10 και πλέον ταινίες τον χρόνο, όσες ακριβώς γύριζε και ο Φίνος. Ο τρίτος ιδιοκτήτης ήταν ο Ντόντος Καραγιάννης, αδερφός του Κώστα, που ανέλαβε το οικονομικό κομμάτι.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Εκείνη την εποχή, το κριτήριο για να θεωρείται μια εταιρεία «μεγάλη, ικανή και ισχυρή» ήταν ποιοι σταρ έπαιζαν στις ταινίες της. Έτσι, απέσπασαν αμέσως από τον Φίνο -δίνοντας αρκετά υψηλότερες αμοιβές- τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, αλλά και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τη Μάρω Κοντού, που ήταν εκτός της Finos Film. Πολλά τα χρήματα, μεγάλο το ρίσκο, μεγάλα τα δάνεια που έτρεχαν, όμως, αμέσως ήρθαν οι απολαβές. Ήδη από την πρώτη χρονιά κατάφεραν να έχουν 3 από τις 10 ταινίες που έκοψαν τα περισσότερα εισιτήρια. Ήταν Η Βουλευτίνα, με τη Ρένα Βλαχοπούλου, Ο Εξυπνάκιας, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ και τον Νίκο Σταυρίδη, και Ο Γεροντοκόρος, με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Μάρω Κοντού. Τρεις ισχυροί σταρ, τρεις ισχυρές μεταγραφές.
Η ΑΛΙΚΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
Το 1967, δεύτερη χρονιά λειτουργίας της, η εταιρεία καταφέρνει να αποκτήσει την πιο διάσημη σταρ της Ελλάδας και το πιο ακριβοθώρητο προϊόν που είχε ποτέ ο Φίνος, την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Για την ακρίβεια, τη στιγμή εκείνη η Αλίκη ανήκε στο ανθρώπινο δυναμικό της εταιρείας Δαμασκηνός-Μιχαηλίδης, στην οποία έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα. Τότε η Αλίκη ήταν σε κόντρα με τον Φίνο, γιατί είχε μεγάλες οικονομικές απαιτήσεις που δεν τις δεχόταν η εταιρεία. Επίσης, τον έβλεπε να δείχνει εύνοια στην Τζένη Καρέζη και στη Ζωή Λάσκαρη, ένιωθε ότι έχανε το «σκήπτρο» και σκέφτηκε πως η καλύτερη απάντηση θα ήταν να πάει στη νέα ανερχόμενη δύναμη, στο απέναντι στρατόπεδο.
Η Καραγιάννης-Καρατζόπουλος την έκλεισε για τρεις ταινίες, με αμοιβή 600.000 δρχ. για καθεμία. Εκεί, λοιπόν, γύρισε Το Πιο Λαμπρό Αστέρι, με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, που έγινε η πιο εμπορική ταινία του 1967 και της εταιρείας (652.661 εισιτήρια), εκτοπίζοντας τη Finos από τις πρώτες θέσεις και αμφισβητώντας την παντοκρατορία της. Επιπλέον, είναι η 14η πιο εμπορική ελληνική ταινία μέχρι σήμερα. Το σενάριο βασίστηκε σε μια ιδέα της Αλίκης. Το όνομα της ηρωίδας, Κατερίνα, ήταν επιλογή του Καραγιάννη γιατί ήταν το όνομα της μητέρας του, ενώ η Αλίκη ανάγκασε τη Μαρία Ιωαννίδου να γίνει μελαχρινή για να παίξει μαζί της. Επίσης, ιδέα της Αλίκης ήταν και ο τίτλος της ταινίας, ο οποίος από πολλούς θεωρήθηκε, και δικαίως, ότι έστελνε στον Φίνο ένα μήνυμα: «Το πιο λαμπρό αστέρι του ελληνικού σινεμά είμαι εγώ».
Η τεράστια επιτυχία της ταινίας ενόχλησε τον Φίνο, ο οποίος λέγεται ότι είπε στους συμβούλους του: «Φέρτε πίσω την Αλίκη και δώστε της όσα ζητάει». Η Αλίκη, όμως, είχε συμβόλαιο για άλλες δύο ταινίες και δεν μπορούσε να επιστρέψει αμέσως. Έτσι, γύρισε ακόμη Το Κορίτσι του Λούνα Παρκ, που αρχικά χαρακτηρίστηκε ταινία «Ακατάλληλη» από τη χούντα. Η Αλίκη, ωστόσο, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία που της είχε η κόρη ενός υψηλόβαθμου προσώπου του δικτατορικού καθεστώτος, καταφέρνοντας τελικά να τη μετατρέψει σε «Κατάλληλη». Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει η έκτη πιο εμπορική ταινία της χρονιάς. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως το να χαρακτηριστεί τότε μια ταινία «Ακατάλληλη» -και ειδικά της Αλίκης- ισοδυναμούσε με οικονομική καταστροφή.
Στο Κορίτσι του Λούνα Παρκ, η σταρ τσακώθηκε με τον Γιώργο Ζαμπέτα, γιατί δεν της άρεσε το κομμάτι Σταλιά-Σταλιά και αρνήθηκε να το τραγουδήσει. Έκτοτε, δεν συνεργάστηκαν ποτέ ξανά οι δυο τους. Η τρίτη ταινία που γύρισε η Αλίκη εκείνη την περίοδο στην εταιρεία ήταν Η Αγάπη Μας, με τον Παπαμιχαήλ, το 1968. Τότε, για τις ανάγκες των γυρισμάτων, πήγαν στο χωριό Θεολόγος που άρεσε τόσο πολύ στους πρωταγωνιστές ώστε αποφάσισαν να αγοράσουν εκεί εξοχικό. Μετά το πολύκροτο διαζύγιό τους, το 1976, το κράτησε η Βουγιουκλάκη, αφού πρώτα κατέβαλε τα χρήματα που αναλογούσαν στον Παπαμιχαήλ. Η ταινία πήγε πολύ καλά, ήρθε τέταρτη σε εισπράξεις εκείνη τη χρονιά με 484.989 εισιτήρια. Η Αλίκη στη συνέχεια επέστρεψε στη Finos Film και γύρισε την ταινία Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης. Πάλι ιδέα της Αλίκης ο τίτλος, που δήλωνε ότι γύρισε στο παλιό της στέκι σαν αρχόντισσα.
ΚΑΙ ΜΕΤΑ Η ΚΑΡΕΖΗ
Όταν η Αλίκη γύρισε ξανά στη Finos, η Καρέζη αποφάσισε από αντίδραση να πάει στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, που ήταν το αντίπαλον δέος. Τότε, το παιχνίδι στα στούντιο παιζόταν ανάμεσα σε αυτές τις δύο εταιρείες και στο ελληνικό star system ανάμεσα στην Αλίκη και στην Τζένη. Με λίγα λόγια, όταν η Βουγιουκλάκη επέστρεψε στον Φίνο με «ανοιχτό» συμβόλαιο, σύμφωνα με τους ανθρώπους που έχουν μελετήσει την εποχή, η Καρέζη εκνευρίστηκε και αποχώρησε πηγαίνοντας στον Καραγιάννη, γιατί, όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν υπήρχε χώρος για δύο βασίλισσες σ’ ένα βασίλειο, το βασίλειο της Finos Film.
Έτσι, το 1970, έκανε μια χρυσή μεταγραφή και γύρισε το Μια Γυναίκα στην Αντίσταση. Η ταινία σηματοδότησε και την επιστροφή της Τζένης στο σινεμά, έπειτα από δύο χρόνια απουσίας λόγω της εγκυμοσύνης και της γέννησης του γιου της, Κωνσταντίνου, στις 25 Απριλίου του 1969. Μολονότι ήταν δραματική ταινία, έκοψε τον αριθμό ρεκόρ των 360.000 εισιτηρίων. Το 1971, γύρισε το επικό Μαντώ Μαυρογένους, σε σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη. Η ταινία έκανε πρεμιέρα την ίδια μέρα με την Κόρη του Ήλιου, της Αλίκης, και αυτό θεωρήθηκε ένα μικρό σκάνδαλο, μια ένδειξη ανταγωνισμού ανάμεσα στα δύο γραφεία παραγωγής. Κέρδισε σε εισπράξεις η Βουγιουκλάκη, αλλά την πρώτη θέση εκείνη τη χρόνια πήρε ο Βέγγος με την ταινία Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση. Η τρίτη ταινία της Καρέζη στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ήταν η Ερωτική Συμφωνία, με τον Κώστα Καζάκο, το 1972, που έκοψε 165.000 εισιτήρια. Μια πολύ ακριβή παραγωγή, που γυρίστηκε σε Αθήνα και Παρίσι, με την Τζένη να γράφει το πρώτο και μοναδικό της σενάριο.
ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΑΛΙΚΗ
Η δεύτερη περίοδος της Αλίκης στην εταιρεία Καραγιάννης-
Καρατζόπουλος ξεκίνησε το 1980 με δύο ταινίες, όχι από τις καλύτερές της. Το ’80, ύστερα από επτά χρόνια απουσίας από το σινεμά, η Αλίκη γύρισε το Πονηρό Θηλυκό, Κατεργάρα Γυναίκα, σε σενάριο και σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη, και έκανε 290.000 εισιτήρια – ρεκόρ για μια περίοδο που ο κόσμος σνόμπαρε τις ελληνικές ταινίες.
Έναν χρόνο μετά, θα γυρίσει εκεί και την τελευταία ταινία της καριέρας της, το Κατάσκοπος Νέλη, σε σενάριο Νίκου Φώσκολου. Στην ταινία η Αλίκη εμφανίζεται για πρώτη φορά με ακάλυπτο το στήθος, γεγονός που συζητήθηκε περισσότερο από την ίδια την ταινία. Και οι δύο αυτές ταινίες θεωρούνται cult και, όπως μας πληροφορεί η εταιρεία, όποτε προβάλλονται στην τηλεόραση κάνουν υψηλές τηλεθεάσεις.
ΡΕΝΑ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ
Από τις πρώτες πρωταγωνίστριες του ελληνικού κινηματογράφου που υπέκυψαν στα δελεαστικά συμβόλαια και έδειξαν εμπιστοσύνη στην εταιρεία Καραγιάννης-Καρατζόπουλος ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου, η πρώτη σταρ στη λίστα των κωμικών ηθοποιών. Η Βλαχοπούλου ήταν από τις πρώτες μεγάλες σταρ που συνεργάστηκαν με την εταιρεία. Μόλις είχε λήξει το συμβόλαιό της με τη Finos Film και αμέσως της έκαναν πρόταση, την οποία αποδέχτηκε. Εκεί, την πρώτη περίοδο του ’60, έκανε τη Βουλευτίνα, το Βίβα Ρένα και τη Ζηλιάρα. Επίσης, έπαιξε στη νεότερη περίοδο της εταιρείας, τη δεκαετία του ’80, οπότε έκανε τις ταινίες Ρένα, Να η Ευκαιρία, Η Μανούλα, το Μανούλι και ο Παίδαρος, Η Πολιτσμάνα. Πάντα πρωταγωνίστρια και πάντα οι ταινίες της είχαν υψηλές εισπράξεις.
ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΧΡΥΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ
Παράλληλα με την εδραίωση της εταιρείας, άλλαζε και η Ελλάδα. Το 1967, έχουμε την επιβολή της δικτατορίας, που επέβαλε μεταξύ άλλων και αυστηρή λογοκρισία στις ταινίες, ενώ το 1973 κυριάρχησε η τηλεόραση, βάζοντας ουσιαστικά την ταφόπλακα στη χρυσή εποχή του ελληνικού σινεμά. Είναι η εποχή που στην ουσία οι αίθουσες άρχιζαν να αιμορραγούν οικονομικά.
Τότε, ως έξυπνοι και, όπως απέδειξε η ιστορία, διορατικοί επιχειρηματίες, ο Κώστας, ο Αντώνης και ο Ντόντος αρχίζουν και κάνουν διανομή ξένων ταινιών, ονομάζοντας την εταιρεία τους Νέα Κίνηση. Κάνουν ελάχιστες ταινίες εκείνη τη δεκαετία, όταν ξαφνικά εμφανίζονται σαν «μάννα εξ ουρανού» τα video clubs, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, που στην κυριολεξία κάνουν και πάλι την αγορά να ανθήσει. Όλες οι παλιές ταινίες της Καραγιάννης- Καρατζόπουλος μεταγράφονται σε VHS και νοικιάζονται φανατικά από το κοινό. Και μόλις τελειώνει η εποχή του video club, μια νέα αγορά ανοίγει. Σαν το ιερό δισκοπότηρο, εμφανίζεται το 1989 η ιδιωτική τηλεόραση, που δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία στον παλιό, καλό εμπορικό κινηματογράφο. Οι ταινίες προβάλλονται ξανά, κάνουν υψηλές τηλεθεάσεις, το κοινό τις ζητάει και ξαφνικά μια νέα λαμπερή πηγή εισοδήματος εμφανίζεται.
Ταυτόχρονα, οι Καραγιάννης-Καρατζόπουλος αρχίζουν να εμπλουτίζουν το αρχείο τους αγοράζοντας ταινίες από άλλους παραγωγούς. Την περίοδο που έζησαν στο κτίριο της οδού Ακαδημίας είχαν κάνει πάρα πολλές φιλίες. Σε αντίθεση με τον Φίνο, που ήταν απομονωμένος στο γραφείο του, εκείνοι είχαν άριστες σχέσεις με τους υπόλοιπους μικρούς παραγωγούς. Έτσι, αποφάσισαν να αγοράσουν τις ταινίες εκείνων που βρίσκονταν στο ίδιο κτίριο και ήταν και φίλοι τους. Συγκεκριμένα, το 1997 αγόρασαν τον κατάλογο ταινιών του παραγωγού James Paris, το 2000 τις ταινίες της Δαμασκηνός-
Μιχαηλίδης, από τον γιο του Μιχαηλίδη, καθώς και ταινίες κάποιων μικρότερων παραγωγών.
Από αυτές, μόνο οι 80 ήταν σε αξιοπρεπή κατάσταση. Στις υπόλοιπες είχαν χαθεί τα αρνητικά, άλλες δεν είχαν ήχο και σε άλλες τα αρνητικά είχαν υποστεί τεράστια ζημιά. Παρά τις δυσκολίες και το κατεστραμμένο υλικό, έγινε η καλύτερη δυνατή προσπάθεια να αποκατασταθούν, ώστε να υπάρχει η δυνατότητα προβολής τους σε ψηφιοποιημένες κόπιες. Η εταιρεία έχει αυτήν τη στιγμή την αποκλειστική διανομή 344 ταινιών, οι οποίες καλύπτουν την περίοδο από το 1952 έως και το 2019. Με άλλα λόγια, έχει στα χέρια της το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού σινεμά. Ως εταιρεία ποτέ δεν έκανε παραγωγή βιντεοταινιών, αλλά υπάρχει αυτή η αίσθηση γιατί πολλοί παραγωγοί απευθύνονταν στον Κώστα Καραγιάννη για να σκηνοθετήσει τις ταινίες τους. Όντως ο Καραγιάννης σκηνοθέτησε αρκετές βιντεοταινίες, αλλά δεν είχε καμία σχέση με την παραγωγή τους.
PERSONAL FILES
Ο Κώστας Καραγιάννης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σε ηλικία τριών ετών έχασε τον πατέρα του. Το 1951 πήγε στη Λυών της Γαλλίας, όπου σπούδασε υφαντουργός. Επέστρεψε στην Ελλάδα και, αφού υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία, εργάστηκε για ένα διάστημα στην Πειραϊκή-Πατραϊκή, ενώ ασχολήθηκε και με τη μετάφραση αστυνομικών μυθιστορημάτων. Το 1957, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου σπούδασε Σκηνοθεσία στο Παρίσι, ενώ παράλληλα διατηρούσε τη θέση του καλλιτεχνικού ανταποκριτή για την εφημερίδα Αθηναϊκή. Παντρεύτηκε τη Γαλλίδα Suzanne Germaine Colombe, με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον Χρήστο. Η μητέρα του έβαλε τα χρήματα για να κάνει την πρώτη του ταινία. Ήταν τρομερά σχολαστικός την ώρα της δουλειάς, αλλά τρομερά εύθυμος άνθρωπος, εξωστρεφής, δοτικός και γλεντζές. Κατέχει το ρεκόρ του παραγωγικότερου σκηνοθέτη του ελληνικού κινηματογράφου, με 101 ταινίες στο ενεργητικό του. Πέθανε το 1993, σε ηλικία 61 ετών.
Ο Αντώνης Καρατζόπουλος από πολύ μικρός ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Αρχικά, στην εταιρεία του πατέρα του, Ι. Καρατζόπουλος και ΣΙΑ, όπου δούλευε και ο αδερφός του, Ρωμύλος. Στον πατέρα του ανήκε ο κινηματόγραφος Μπομπονιέρα, στην Κηφισιά. Εξαιτίας της δουλειάς του γνώριζε καλά τον Ούγγρο κινηματογραφιστή Ζοζέφ Χεπ, ο οποίος ζούσε στην Ελλάδα και εργαζόταν τα πρώτα χρόνια στον Φίνο. Ο Αντώνης έχει κάνει το μοντάζ σχεδόν σε όλες τις ταινίες της εταιρείας Καραγιάννης-Καρατζόπουλος, αλλά από σεμνότητα δεν το ανέφερε ποτέ. Παντρεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος ήταν με την ηθοποιό Άννα Μαντζουράνη, που κράτησε μέχρι τον θάνατό της, το 1991, και ο δεύτερος με την ηθοποιό Ζέτα Αποστόλου, με την οποία είναι μαζί μέχρι σήμερα. Δεν έχει παιδιά.
Πρόεδρος της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος σήμερα είναι η κόρη του Ντόντου, Κατερίνα Καραγιάννη.
Ο ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ
Ο Αντώνης Καρατζόπουλος είναι ο τελευταίος της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά που βρίσκεται εν ζωή. Σήμερα, στα 88 του χρόνια, συνεχίζει να πηγαίνει κάθε μέρα στο γραφείο του στο κέντρο της Αθήνας. Μιλά σπάνια έως καθόλου πια. Του ζητήσαμε να μας πει την ιστορία
με δικά του λόγια.
Στα χρόνια πίσω και να πάω, πάντα με θυμάμαι να ασχολούμαι με το σινεμά. Ο πατέρας μου είχε τον κινηματογράφο Μπομπονιέρα στην Κηφισιά και από μικρός έβλεπα συνέχεια ταινίες. Μόλις μεγάλωσα, ο πατέρας μου με έστειλε να δουλέψω στο εργαστήριο του Ζοζέφ Χεπ. Ξεκίνησα από παιδί για όλες τις δουλειές. Πληρωνόμουν με 200 δρχ. τον μήνα και, όπως έμαθα αργότερα, τα χρήματα αυτά τα έδινε ο ίδιος ο πατέρας μου στον Χεπ για να με πληρώνει. Εκεί, έμεινα μαθητευόμενος για ενάμιση χρόνο και έμαθα μοντάζ και διεύθυνση φωτογραφίας. Για να γίνεις τότε οπερατέρ και διευθυντής φωτογραφίας έπρεπε να έχεις δική σου κάμερα. Οι κάμερες τότε ήταν πανάκριβες, ήταν είδος πολυτελείας. Μπορεί να ξεπερνούσαν και το 1.000.000 δρχ. Βρήκε τότε ο πατέρας μου μια άχρηστη κάμερα και την αγόρασε για 2.000 δρχ. Την έστειλε στη Γερμανία και αφού πλήρωσε άλλες 50.000 δρχ. την έκανε ολοκαίνουργια. Έτσι, αφού είχα πλέον την κάμερα, μπορούσα και να δουλέψω ελεύθερα.
Παρέμεινα ακόμα δύο χρόνια στο εργαστήριο του Χεπ, όπου πλέον πληρωνόμουν ως μοντέρ και οπερατέρ με 1.000 δρχ. τον μήνα. Μετά, βγήκα στην ελεύθερη αγορά και γύρισα την πρώτη μου ταινία, Το Τραγούδι του Πόνου. Το 1957, με τον αδερφό μου πείσαμε τον πατέρα μου να φτιάξουμε μια εταιρεία παραγωγής ταινιών. Του είπαμε “Εδώ μέχρι και ο μπακάλης της γειτονιάς κάνει ταινία”, γιατί πράγματι τον μπακάλη της γειτονιάς μας τον είχαν πείσει κάποιοι εξυπνάκηδες να βάλει λεφτά σε κάποια ταινία, τα οποία τελικά τα έχασε. Ο πατέρας μου δέχτηκε και φτιάξαμε την Ι. Καρατζόπουλος και ΣΙΑ. Η πρώτη ταινία που βγάλαμε ήταν η Μαρία η Πενταγιώτισσα, με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, στην οποία ήμουν εγώ ο ίδιος οπερατέρ. Ακολούθησαν και άλλες, μέχρι που συνάντησα τον Κώστα Καραγιάννη. Με τον Κώστα είχαμε κάνει μαζί στρατό στον ίδιο θάλαμο πριν από κάποια χρόνια. Είχε κάνει και ο Κώστας μέχρι τότε κάποιες ταινίες με τη δική του εταιρεία παραγωγής. Έτσι, όταν βρεθήκαμε ξανά, αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να φτιάξουμε την Καραγιάννης- Καρατζόπουλος.
Στην εταιρεία συμμετείχε και ο αδερφός του Κώστα, ο Ντόντος. Στην αρχή, είχαμε λίγα μετρητά, οπότε αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε εκατοντάδες γραμμάτια, για να μπορέσουμε να κάνουμε την παραγωγή στις πρώτες δέκα ταινίες που μας ζητούσαν οι κινηματογράφοι να παραδώσουμε μέσα σε έναν χρόνο. Το ρίσκο ήταν μεγάλο, αλλά το πήραμε και βγήκαμε νικητές. Από τότε, παρήγαμε 10 τουλάχιστον ταινίες κάθε χρόνο. Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος, γιατί πέρα από τον Φίνο υπήρχαν και άλλες πολλές εταιρείες που κάνανε παραγωγές. Εμείς, ευτυχώς, τα καταφέραμε να εδραιωθούμε και να μείνουμε ενωμένοι. Στην εταιρεία μας ο Κώστας σκηνοθετούσε, εγώ μόνταρα τις ταινίες και ο Ντόντος είχε την οικονομική διαχείριση. Μας ένωνε πάντα η αγάπη για τη δουλειά μας. Καθένας είχε τη θέση του και δεν μπλεκόμασταν ο ένας στα πόδια του άλλου. Έτσι μείναμε αγαπημένοι και δεμένοι για όλα τα χρόνια της κοινής πορείας μας. Το 1972, ξεκίνησε για πρώτη φορά η τηλεόραση και ο κινηματογράφος έπεσε στα τάρταρα. Εκείνα τα χρόνια, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με τη διανομή ξένων ταινιών. Η πρώτη ξένη ταινία που φέραμε ήταν Ο Πεταλούδας. Ακολούθησαν πολλές άλλες, ανάμεσά τους ταινίες του Γαβρά, όπως το Ζ. Εκείνος ο κύκλος έκλεισε το 1990, με την ταινία Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας. Μετά, ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση. Από τότε ασχολούμαστε με τη διανομή των ταινιών στα ελληνικά κανάλια, ενώ φροντίζουμε κάθε χρόνο να επενδύουμε σε κάποια καινούργια ελληνική παραγωγή. Για εμένα οι ταινίες μου είναι τα παιδιά μου, είναι ολόκληρη η ζωή μου.
Πάνος Βαλαβάνης: Πέθανε ο αρχαιολόγος που ανακάλυψε τον αρχαιότερο ελληνικό ιππόδρομο
Ο Πάνος Βαλαβάνης είχε ανακαλύψει στον ελαιώνα της Ιτέας τα ίχνη του αρχαιότερου σωζόμενου ιπποδρόμου στην Ελλάδα
Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 71 ετών, ο Πάνος Βαλαβάνης, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους, καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με πλούσιο συγγραφικό, ερευνητικό και ανασκαφικό έργο (μεταξύ άλλων εντόπισε στον ελαιώνα της Ιτέας τα ίχνη του αρχαιότερου σωζόμενου ιπποδρόμου στην Ελλάδα). Το ενδιαφέρον του για τη διάχυση της έρευνας και της γνώσης όχι μόνο στους φοιτητές του, αλλά και στο ευρύ κοινό και, κυρίως, στους μαθητές, ήταν μοναδική.
Σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τον Μάρτιο του 2023, με αφορμή το παιδικό βιβλίο του η «Ιστορία της Ακρόπολης. Εκεί όπου οι άνθρωποι συναντούσαν τους θεούς», από τις εκδόσεις Καπόν, είχε πει: «Γενικότερα, η δουλειά της εκπαίδευσης και όλων των δασκάλων δεν είναι να τα πούμε όλα. Είναι να ανοίγουμε την όρεξη των παιδιών, να ψάξουν παραπέρα και να τους δώσουμε τα ‘εργαλεία’, όχι τα τεχνικά -αυτά τα παιδιά τα ξέρουν καλύτερα από εμάς-, όσο κυρίως τον τρόπο σκέψης. Πώς, δηλαδή, μέσα από τα φαινόμενα, τα αρχαία κατάλοιπα, τις αρχιτεκτονικές και γλυπτικές μορφές, θα πάμε πίσω στο παρελθόν για να μάθουμε το γιατί, να δούμε τι ήταν αυτά που οδήγησαν τους ανθρώπους να κάνουν τις συγκεκριμένες επιλογές».
Ο Πάνος Βαλαβάνης γεννήθηκε στη Αθήνα το 1954 με οικογενειακή καταγωγή από τον Μεσότοπο της Λέσβου. Σπούδασε Κλασική Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) και στη συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ της Γερμανίας, αποκτώντας επίσης εμπειρία και σε πολλές ανασκαφές, κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, όπως οι Έλληνες αρχαιολόγοι Βασίλειος Λαμπρινουδάκης, Πέτρος Θέμελης, Μιχάλης Τιβέριος, καθώς και οι Γερμανίδες αρχαιολόγους Έρικα Σίμον και Χάιντε Φρόνινγκ-Κέλερ. Υπήρξε αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
Από το 1980 εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 2000 διατελούσε καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής. Στα κύρια ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνονταν οι εξής τομείς έρευνας: Αττική κεραμική και αγγειογραφία, Παναθηναϊκοί αμφορείς, κεραμικά εργαστήρια, Τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας, Τοπογραφία και Ιστορία της περιοχής Γαλαξιδιού, Αρχαία ελληνική τεχνολογία, Αρχαίος αθλητισμός και Ολυμπιακοί Αγώνες.
Ο Πάνος Βαλαβάνης είχε συμμετάσχει σε πολύ μεγάλο αριθμό ανασκαφών και αρχαιολογικών ανασκαφικών προγραμμάτων, ενώ ως διευθυντής του Τομέα Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου Αθηνών είχε τον γενικό συντονισμό και είχε παρουσιάσει σε εκδηλώσεις του ίδιου Πανεπιστημίου το ανασκαφικό και ερευνητικό έργο των μελών ΔΕΠ του τομέα.
Στο συγγραφικό του έργο αναφερόταν, κυρίως, στην αρχαία ελληνική κεραμική και εικονογραφία, στην αρχιτεκτονική και την τοπογραφία της αρχαίας Αθήνας, στον αρχαίο αθλητισμό, καθώς και στην αρχαία ελληνική τεχνολογία. Είχε λάβει μέρος σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και έχει είχε διαλέξεις σε Πανεπιστήμια και Μουσεία στην Ευρώπη, την Αμερική και την ‘Απω Ανατολή. Ήταν επίσης συγγραφέας (μόνος ή σε συνεργασία) διαφόρων οδηγών αρχαιολογικών χώρων, καθώς και βιβλίων για το ευρύ κοινό, με έμφαση κυρίως σε βιβλία, με αρχαιολογικά θέματα, για μαθητές και παιδιά, τα περισσότερα από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες.
Δήλωση της υπουργού Πολιτισμού Λ. Μενδώνη
Πληροφορούμενη την απώλεια του Πάνου Βαλαβάνη, η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Με βαθιά θλίψη πληροφορήθηκα την απώλεια του Πάνου Βαλαβάνη, ενός ξεχωριστού επιστήμονα, με σημαντικότατη πορεία στην έρευνα και τη διδασκαλία. Διαπρεπής πανεπιστημιακός, ο Πάνος Βαλαβάνης διέπλασε γενιές επιστημόνων, στο πεδίο της Κλασικής Αρχαιολογίας, μέσω της στιβαρής και πολύχρονης σταδιοδρομίας του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως άνθρωπος του πεδίου, συνδέθηκε με την ανασκαφική έρευνα, σε πολλές τοποθεσίες, αλλά ιδιαίτερα στον ελαιώνα της Ιτέας, όπου εντόπισε τα ίχνη του αρχαιότερου σωζόμενου ιπποδρόμου, στην Ελλάδα. Κατέλιπε ένα ογκώδες και πολύμορφο συγγραφικό έργο, εστιάζοντας, ιδιαίτερα, στα πεδία της κεραμικής, της εικονογραφίας, της αρχιτεκτονικής και της τοπογραφίας της αρχαίας Αθήνας αλλά και της αρχαίας ελληνικής τεχνολογίας, αφήνοντας μας μια πολύτιμη και αναντικατάστατη παρακαταθήκη.
Η απώλεια του Πάνου Βαλαβάνη σηματοδοτεί για μένα το τέλος μιας στενής, πολύχρονης σχέσης και δημιουργικής συνεργασίας. Ο Πάνος ήταν πάντοτε όχι μόνο ένας αφοσιωμένος και εμπνευσμένος αρχαιολόγος, αλλά και ένας πολύτιμος φίλος, που μοιραζόταν γενναιόδωρα την εμπειρία, τις πολύπλευρες γνώσεις του, την ξεχωριστή ματιά του.
Στην Έφη και στα παιδιά, τους φίλους και τους πολλούς μαθητές του, απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια».
Πέθανε, χτυπημένος από την επάρατο νόσο, ο σημαντικός ιστορικός Tέχνης, Χάρης Καμπουρίδης, σε ηλικία 72 ετών. Ανθρωπος βαθιά ευγενής και με μια εξαιρετικά λεπτή αίσθηση του χιούμορ, ο Χάρης Καμπουρίδης αντιμετώπισε με αξιοπρέπεια, δύναμη και ψυχραιμία την μάχη με την ασθένειά του.
Ο Χάρης Κμπουρίδης είχε σπουδάσει στις Φιλοσοφικές Σχολές του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Πανεπιστήμιο του Άαχεν. Από το 1981 δημοσίευσε πληθώρα δοκιμίων και μελετών σε ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα περιοδικά και σε συλλογικούς τόμους. Διατέλεσε τεχνοκρίτης στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο (με πιο πρόσφατη την εφημερίδα «Τα Νέα»), μέλος ερευνητικών ομάδων, επιστημονικών και καλλιτεχνικών επιτροπών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, διοικητικών συμβουλίων της Διεθνούς Ενώσεως Σημειωτικών Σπουδών, της Εταιρείας Ελλήνων Τεχνοκριτών, της Τέχνης Θεσσαλονίκης, κ.ά. Έλαβε μέρος σε επιστημονικά συμπόσια, όπως στο Άαχεν, στη Βιέννη, στο Βερολίνο, στη Βουδαπέστη, στη Γάνδη, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο. Ήταν διευθυντής από το 1975 έως το 1982 του διεθνούς περιοδικού για τη Σημειωτική «Κώδικας/Code» και σειράς συναφών τομών που εκδόθηκαν στη Γερμανία. Το 1983 εξελέγη εθνικός επίτροπος ζωγραφικής για την Μπιενάλε Σάο Πάολο. Δραστηριοποιήθηκε ιδιαιτέρως με την ίδρυση εταιρείας μελέτης της νεοελληνικής τέχνης.
Υπήρξε, επίσης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσείου Νεοελληνικής Τέχνης (Ρόδος), σύμβουλος της Εθνικής Πινακοθήκης (1990-94), επίκ. καθηγητής Επικοινωνιολογίας (1992-95) στο ΑΠΘ, μέλος της Academia Europaea, υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Οργανωτής / επιμελητής πολλών μουσειακών εκθέσεων και συγγραφέας βιβλίων για την ελληνική ζωγραφική, ενώ διατηρούσε μεγάλη αγάπη για την φωτογραφία.
Η ανακοίνωση του θανάτου του έγινε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook:
Η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο και σύμφωνα με την επιθυμία του ενώ ο ίδιος, σύμφωνα με το κείμενο που δημοσιεύθηκε, είχε εκφράσει την επιθυμία να αποτεφρωθεί.
Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης σε ηλικία 83 ετών
Καθιερώθηκε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκος Δράκος”.
Έφυγε από τη ζωή την Πέμπτη (08/01), σε ηλικία 83 ετών, ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Πολίτης, που ερμήνευσε, μεταξύ άλλων, τον χαρακτηριστικό και διάσημο ρόλο του “Γιάγκου Δράκου” στη “Λάμψη”.
Πρωταγωνιστής του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου ο Χρήστος Πολίτης εργάστηκε στο θέατρο από το 1966-1967 έως το 1997-1998, σε περισσότερες από 45 θεατρικές παραγωγές, ενώ στον κινηματογράφο, κυρίως, από το 1968 έως το 1974, συμμετέχοντας σε 18 ταινίες. Στην τηλεόραση εργάστηκε από το 1973 έως το 2005, πρωταγωνιστώντας σε 8 τηλεοπτικές σειρές.
Η πλούσια διαδρομή του Χρήστου Πολίτη
Ο Χρήστος Πολίτης ήταν απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1965).
Πρωτοεμφανίστηκε στον θίασο Γιάννη Φέρτη – Ξένιας Καλογεροπούλου στο έργο Δέκα μικροί νέγροι (1965-1966). Έπειτα έπαιξε στον θίασο Τιτίκας Νικηφοράκη – Νίκου Χατζίσκου στα έργα Πολύ κακό για το τίποτα (1968) και Τσάι και συμπάθεια (1969)[3]. Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη και με το Εθνικό Θέατρο. Στο πλαίσιο της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην αρχαία τραγωδία, στα έργα Χοηφόροι – Ευμενίδες του Αισχύλου και Ιππόλυτος του Ευριπίδη. Παραστάσεις με τις οποίες συμμετείχε σε διεθνή φεστιβάλ στο εξωτερικό. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Απλού Θεάτρου (1974-1990).
Θίασος που είχε στόχο την θεατρική αποκέντρωση, αρχικά με περιοδείες σε όλη την Ελλάδα και στη συνέχεια, από το 1982, με τη δημιουργία και λειτουργία ενός θεάτρου στις παρυφές του θεατρικού κέντρου της Αθήνας, στην Καλλιθέα. Το Απλό Θέατρο επικεντρώθηκε κυρίως σε δραματολόγιο ρεπερτορίου, ανεβάζοντας έργα των Άρθουρ Μίλερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ο. Γκόλντσμιθ, Λούλας Αναγνωστάκη κ.ά.. Υπήρξε το θέατρο που παρουσίασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε ένα ευρύτερο κοινό, τα έργα του Τζο Όρτον. Ο κύκλος του Απλού Θεάτρου για τον Χρ. Πολίτη ολοκληρώθηκε το 1990, με τη διάλυση του ομώνυμου θιάσου.
Παράλληλα με το έργο του στο Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με άλλους θεατρικούς δημιουργούς και θιάσους, όπως η Αντιγόνη Βαλάκου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέξης Σολομός, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης, το Άρμα Θέσπιδος κ.ά.. Μετά την αποχώρηση του από το Απλό Θέατρο, συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο αλλά και με αρκετούς θιάσους του ελεύθερου θεάτρου. Στο χώρο του αρχαίου δράματος επέστρεψε το 1986, στο πλάι του Αλ. Μινωτή με το Οιδίπους επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το 1992 με την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε, υπήρξε Το λιοντάρι του χειμώνα του Τζ. Γκόλντμαν, κατά την θεατρική περίοδο 1997-98.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με ένα πολύ μικρό ρόλο το 1968, στην ταινία του Νίκου Φώσκολου Λεωφόρος του μίσους και με πρωταγωνιστικό ρόλο το 1969 στις ταινίες Άγιος Νεκτάριος: Ο προστάτης των φτωχών. Το 1969 κέρδισε και το βραβείο Β’ Αντρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία Το κορίτσι του 17. Στη συνέχεια συνεργάστηκε κυρίως, με τον κινηματογραφικό παραγωγό Τζέιμς Πάρις. Επανεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 2022, έπειτα από πολλές δεκαετίες αποχής, συμμετέχοντας στην ταινία Broadway του Χρήστου Μασσαλά.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1973, στη σειρά Τα δίχτυα του τρόμου. Μεταξύ άλλων, συμμετείχε στις σειρές Βασίλισσα Αμαλία μαζί με την Αλ. Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ (1975) και Αφροδίτη με τη Νόρα Βαλσάμη (1977). Την δεκαετία του 1980 είχε ελάχιστες συμμετοχές σε τηλεοπτικά προγράμματα. Το 1991, επανεμφανίζεται στην τηλεόραση με την καθημερινή σειρά του Ν. Φώσκολου Η λάμψη, συνεργασία που τον καθιέρωσε στη συνείδηση του τηλεοπτικού κοινού ως “Γιάγκο Δράκο”, ρόλο που ερμήνευσε για 14 χρόνια, έως το καλοκαίρι του 2005. Η συμμετοχή του στη Λάμψη υπήρξε μία από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του δραστηριότητες.
Επιπλέον, κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980, συμμετείχε σε αρκετές θεατρικές παραγωγές για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και σε δύο παραγωγές για βίντεο, στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη δεκαετία του 1990, υπήρξε για μια διετία, δάσκαλος στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη. Τέλος, περιστασιακά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Το 1998, εκλέχθηκε νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών με τον συνδυασμό του Θεόδωρου Κατριβάνου. Θέση από την οποία αποχώρησε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ συμμετείχε και ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Πολιτικής Άνοιξης για τις βουλευτικές εκλογές του 1996.
Έφυγε από τη ζωή στα 82 του ο σπουδαίος ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης
Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά θέματα υγείας – Έπαιξε σε θρυλικές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, όπως «Το Μινόρε της Αυγής» και οι «Αυθαίρετοι», αλλά και σε κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως η «Λούφα και Παραλλαγή», είχε σημαντική πορεία και στο θέατρο
Έφυγε χθες βράδυ από τη ζωή στα 82 του χρόνια ο σπουδαίος ηθοποιός και ποιητής Χρήστος Βαλαβανίδης ο οποίος το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά θέματα με την υγεία του. Ο ηθοποιός σύμφωνα με πληροφορίες το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε πρόβλημα με την υγεία του και συγκεκριμένα με την καρδιά του. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει μια κόρη.
Την είδηση του θανάτου του γνωστοποίησαν η οικογένεια των Ελένης Γερασιμίδου και Αντώνη Ξένου μέσω ανάρτησης στη σελίδα «Από Κοινού Θέατρο» και επιβεβαίωσαν στο protothema.gr στενοί συνεργάτες του.
Δείτε την ανάρτηση:
«Χτες το βράδυ μάθαμε, από την αγαπημένη σου Ασπασία, για το δυσβάσταχτο φευγιό σου.. Αντίο σπουδαίε μας Χρήστο.. πολυτάλαντε καλλιτέχνη! Λάμπρυνες αυτό τον τόπο με την πολυσήμαντη υποκριτική σου, την υπέροχη φωνή και ποίησή σου!! Καλή δύναμη στην Ασπασία σου, στην Κατερίνα σου και σε όλους τους οικείους. Ελένη-Αντώνης-Αγγελική» έγραψαν.
Τι έλεγε ο ίδιος για το πρόβλημα της υγείας του
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης είχε περάσει το διάστημα των γιορτών μέσα στο νοσοκομείο και βγαίνοντας είχε αναφερθεί στη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του. «Καλά είμαι. Είχα κάτι το οποίο θα περάσει, είμαι σε θεραπεία. Δεν είναι τραγικό, αλλά είναι βαριά αρρώστια που πρέπει να τη φροντίσω οπωσδήποτε γιατί είμαι και μεγάλη κοπέλα. Είναι σοβαρό, αλλά δεν είναι θανατηφόρο, ακόμα τουλάχιστον. Κάποια στιγμή όλοι μας κάτι πληρώνουμε, κάποιο λάθος μας πληρώνουμε» είχε δήλωσε στην εκπομπή «Πρωινό» του Ant1 και συνέχισε: «Είναι μια περιπέτεια. Υπομονή, υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Για να πάρω το εξιτήριο από το Λαϊκό, με κάνανε καλά. Δεν μ’ άφηναν να φύγω. Δεν σου λέω άλλες λεπτομέρειες. Τρυπήματα, ενέσεις, εμβόλια, και τα λοιπά…».
Ο ηθοποιός αναφέρθηκε στη συμπαράσταση και βοήθεια που είχε από τη σύζυγό του, αλλά και την κατάσταση του ΕΣΥ έτσι όπως εκείνος τη βίωσε: «Ευτυχώς που έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, να είναι συνέχεια κεφάτος. Απίστευτο, και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, μέσα στο Λαϊκό. Έχω πάρα πολλές εντυπώσεις. Είναι πράγματα που κάποια στιγμή, εάν ο Θεός μου δώσει χρόνο, θα τα γράψω. Το νοσηλευτικό και το ιατρικό δυναμικό, άπταιστα. Το περιβάλλον, άθλιο. Ράντζα στους διαδρόμους και οι άνθρωποι να δουλεύουνε σκληρότατα. Τους λυπήθηκε η ψυχή μου. Είχα κοντά μου τη γυναίκα μου η οποία κουράστηκε πάρα πολύ για να με περιποιείται. Φοβότανε βέβαια και για μένα και για αυτή. Πέρα απ’ τη γυναίκα μου η οποία είναι φρουρός, η αγάπη του κόσμου με κράτησε όρθιο», κατέληξε ο Χρήστος Βαλαβανίδης.
Δείτε το βίντεο:
Ποιος ήταν ο Χρήστος Βαλαβανίδης
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Συνεργάστηκε με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους καθώς και με τις δύο κρατικές σκηνές, Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε όλα σχεδόν τα είδη της τέχνης του ηθοποιού: αρχαίο δράμα, αττική κωμωδία, κωμειδύλλιο, οπερέτα, σύγχρονο θέατρο, μουσικό θέατρο, παντομίμα και επιθεώρηση.
Μεταξύ άλλων έχει παίξει στις παραστάσεις: «Μορμόλης» και «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας”, «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα», «Ντόλλυ».
Στη συνεργασία του με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, έπαιξε τον Στέλιο στην “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη (σκην. Γιώργος Μιχαηλίδης).
Το 1996, μαζί με τη γυναίκα του, Ασπασία Κράλλη, δημιούργησαν το «Από Μηχανής Θέατρο» μετατρέποντας ένα παλιό εργοστάσιο σ’ έναν σύγχρονο, καλαίσθητο και λειτουργικό θεατρικό χώρο.
Έπαιξε στις «Φυλλωσιές» του Λαρς Νορέν, στην «Αντίστροφη ψυχολογία», του Τσαρλς Λάντλαμ, στους «Σιδεράδες» του Μίλος Νίκολιτς (σκην. Κ. Αρβανιτάκης) και στην «Άτακτη τάξη» (παντομιμικό έργο σε συνεργασία κείμενο και σκηνοθεσία με την Ασπασία Κράλλη. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων Πολιτιστική Ολυμπιάδα – Θεατρικοί Μονόλογοι 2004, ερμήνευσε το μονόλογο του Γιοπ Άντμιραλ «Εγώ, η μάνα μου» (σκην. Α. Κράλλη)).
Έπαιξε τον Άλφρεντ Χίτσκοκ στο έργο «Χίτσκοκ Μπλοντ» (Θ. Μουσούρη σκην. Α. Καλογρίδης) και τον αρχηγό της συμμορίας στο θεατροποιημένο «Ντόγκβιλ» του Λαρς φον Τρίερ (Εθνικό Θέατρο σκην. Α. Καλογρίδης). Συμμετέχοντας στην παράσταση του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Ρούμελης «Δωδέκατη νύχτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, έπαιξε το ρόλο του σερ Τόμπυ (σκην. Ν. Χαραλάμπους). Στο «Τάνγκο» του Μρόζεκ (σκην. Σπύρος Ευαγγελάτος) έπαιξε το ρόλο του Στόμιλ. Το καλοκαίρι του 2006 έπαιξε στο Ηρώδειο για το Φεστιβάλ Αθηνών στους «Σφήκες» του Αριστοφάνη, το ρόλο του Βδελυκλέωνα (σκην. Σ. Ευαγγελάτος). Το χειμώνα 2006-2007 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου» στο ρόλο του Μούσνικ.
Σκηνοθέτησε τον «Παπουτσωμένο γάτο» στο ΚΘΒΕ (γράφοντας και τους στίχους των τραγουδιών της παράστασης) καθώς και την «Αντίστροφη ψυχολογία» του Λάντλαμ.
Έχει κάνει τη μουσική επιμέλεια στα έργα: «Λίστα γάμου», «Σιδεράδες», «Ο έρωτας δαγκώνει» και την ηχητική επένδυση στην παράσταση «Αναζητώντας τον Οιδίποδα».
Συνεργάστηκε συχνά με το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πολλά σίριαλ και άλλες εκπομπές μεγάλης θεαματικότητας. (Το μινόρε της αυγής, Οι αυθαίρετοι, Σιγά, η πατρίδα κοιμάται, Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια, Λίστα γάμου κ.ά.).
Έπαιξε στις ταινίες: Λούφα και παραλλαγή του Νίκου Περάκη, Η φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη, Πάμπτωχοι Α.Ε., Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου.
Βραβεύσεις
Βραβεύτηκε με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στο φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, για την ερμηνεία του στην ταινία του Νίκου Νικολαΐδη Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα. Συμμετείχε σε ξένες παραγωγές ταινιών, όπως: The First Olympics (σκην. Άλβιν Ράκοφ), My Family and other animals (σκην. Peter Barber-Fleming) «ΟΡΑ» (σκην. Udayan Prassad).
Ποιητικές συλλογές
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης ήταν λογοτέχνης-ηθοποιός, καθώς έχουν τυπωθεί ως τώρα τρεις ποιητικές συλλογές του. Η τρίτη και τελευταία ποιητική συλλογή του (εκδόσεις Καστανιώτη), περιλαμβάνει τα ανέκδοτα ποιήματα μιας δεκαετίας περίπου, καθώς και ένα αναδρομικό ανθολόγιο από προηγούμενες συλλογές και δημοσιεύσεις με ποιήματα που ο ποιητής θεωρεί ότι άντεξαν στο χρόνο. Ποιήματά του υπάρχουν τυπωμένα σε διάφορες ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά κι έχει συμμετάσχει κατά το ήμισυ στη συγγραφή δύο τηλεοπτικών σειρών που παίχτηκαν στην ιδιωτική τηλεόραση («Πλάκας Μέλαθρον», και «Οι Αθώοι της Πτέρυγας 5»).
