Aφιέρωμα στον Τάκη Μπουγά – «Το παιδί της νύχτας δεν μένει πια εδώ»
Ο συνθέτης των επιτυχιών έφυγε χτυπημένος από την επάρατη νόσο, αφήνοντας πίσω του πάνω από διακόσια τραγούδια και μια ζωή γεμάτη νότες, μελωδίες και βράδια που αργούσαν να ξημερώσουν.
Ο γάμος με την Φόνσου και η ζωή μετά
Έχει δηλώσει ότι στον Χάρρυ Κλυνν που τον προσέλαβε για μαέστρο του χρωστάει πολλά για την μετέπειτα πορεία του σε πολύ γνωστά νυχτερινά μαγαζιά ως ενορχηστρωτής και ο έχων την καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος.
Βγαίνει πολύ και δουλεύει πολύ, ενώ η γνωριμία του με την Άννα Φόνσου θα γεννήσει ένα ειδύλλιο που θα καταλήξει στα σκαλιά της εκκλησίας και σε ένα γάμο.
Μιλώντας χρόνια μετά για τα προσωπικά του ο Μπουγάς αναφέρεται στην μοναδική γυναίκα που τον έπεισε να αφήσει την εργένικη ζωή με τρυφερά λόγια: «Ήταν μία πολύ ωραία περίοδος της ζωής μου, η οποία κράτησε έξι χρόνια, αφήνοντάς μου τις καλύτερες αναμνήσεις. Η Άννα, εκτός από σπουδαία καλλιτέχνις και καλή ηθοποιός, είναι μια δυναμική γυναίκα. Σπουδαίος καλλιτέχνης γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ανάλογα με το επάγγελμά σου, δηλώνοντας ηθοποιός ή τραγουδιστής. Η Άννα είναι πάνω απ’ όλα καλλιτέχνις. Η ζωή της όλη είναι βασισμένη σε αυτό. Δημιούργησε το Σπίτι του Ηθοποιού και προσφέρει τεράστιο κοινωνικό έργο».
Του άρεσε η νύχτα, να βγαίνει δηλαδή με φίλους ή μια φίλη του και πηγαίνει σε διάφορα μαγαζιά για να δει φίλους του τραγουδιστές σαν το Δημήτρη Μητροπάνο, την Άντζελα Δημητρίου, ενώ έδινε το παρόν και σε μαγαζιά με άγνωστους τραγουδιστές που δούλευαν φίλοι του από τον χώρο.
Έναν χώρο που τον αποχαιρέτησε με συγκινητικά μηνύματα, όταν έγινε γνωστό ότι ο Τάκης έχασε την μάχη με την επάρατο χθες, αφήνοντας πίσω του πάνω από διακόσια τραγούδια.
Το αγαπημένο του και ίσως αυτό που τον εξέφραζε πιο πολύ ήταν και πάλι ένα κομμάτι που έγραψε για τον Γιώργο Μαζωνάκη όπως είπε, ο στίχος του οποίου έλεγε στο ρεφρέν: «Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω και την φαντασία μου να την εξαντλήσω. Η φιλοσοφία μου όλα να τα κάνω, κι όλες τις ευθύνες μου τις αναλαμβάνω…».
Είναι ένα κρύο βράδυ του Νοέμβρη το 2003 και η ουρά στο «Γκάζι» που εμφανίζεται ο Γιώργος Μαζωνάκης είναι τεράστια, αφού μόλις έχει κυκλοφορήσει το «Gucci φόρεμα» του Φοίβου.
Ο τελευταίος κάθεται σε ένα από τα πρώτα τραπέζια του μαγαζιού, όταν περνάει από δίπλα του ο Τάκης Μπουγάς, μαέστρος του Μαζώ εκείνη την περίοδο και ο συνθέτης που του χάρισε μερικές από τις πιο μεγάλες επιτυχίες του.
Ο Φοίβος χαιρετάει θερμά τον Τάκη Μπουγά και οι δύο άνδρες μιλάνε για λίγο, πριν ο δεύτερος φύγει για να καθίσει σε ένα τραπέζι με φίλους του μουσικούς, που είχαν πάει να δουν το πρόγραμμα που ετοίμασε.
Όταν ο Μαζωνάκης κλείνει το πρώτο του πρόγραμμα ένας γνωστός μαέστρος που καθόταν δίπλα του, γυρίζει και λέει στον συνθέτη, ότι η ροή και τα τραγούδια που επέλεξε είναι εξαιρετικά.
Κρατώντας ένα τσιγάρο στο χέρι, ο Μπουγάς χαμηλώνει το βλέμμα και ψιθυρίζει ένα ευχαριστώ στον συνάδελφό του για τα καλά λόγια, ενώ τον ρωτάει χαμογελαστά αν του κάνει πλάκα.
Εκείνη τη σεζόν ο Μαζώ βγαίνει με το σουξέ για το περίφημο φόρεμα, και αμέσως μετά περνάει όχι μόνο στα δικά του τραγούδια αλλά και στο «Υπάρχω» του Καζαντζίδη ή στο «Ποτέ δεν θα μπω σ’ άλλο σώμα» του Μητσιά.
Χτες το δικό του σώμα τον «πρόδωσε» στα εξήντα δύο του μόλις χρόνια, χτυπημένο από την επάρατη νόσο με την οποία πάλεψε γενναία και αθόρυβα ο Τάκης.
«Δημιουργούμε με την μουσική γιατί η μουσική είναι ο σκεπτόμενος θόρυβος» είχε πει σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις του ο άνθρωπος που έγραψε την «Άννα» και το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» μεταξύ πολλών άλλων.
Άλλες ήταν οι προσλαμβάνουσες των πρώτων παιδικών του χρόνων σε μια γειτονιά του Πειραιά, ας είναι όμως καλά ένας θείος του-αδερφός τη μητέρας του- που ως κιθαρίστας θεώρησε καλό να πάρει δώρο μια κιθάρα στον ανιψιό του.
Αυτό ήταν! Ο μικρός τότε Τάκης «κόλλησε» το μικρόβιο της μουσικής και οι γονείς του τον γράφουν στο ωδείο, ξεκαθαρίζοντας του όμως ότι τον θέλουν μαθηματικό.
Θα τους κάνει το χατήρι όχι μόνο να περάσει, αλλά πάρει και το πτυχίο του, παρόλο που ο ίδιος έχει αποφασίσει ότι η διαδρομή του θα είναι οι νότες και όχι οι δεκαδικοί αριθμοί.
Ακούει πολλή μουσική. Από Deep Purple, Beatles, και Rolling Stones μέχρι Χατζηδάκη, Μούτση και Σπανό ενώ η πρώτη του μεγάλη επιτυχία είναι η μπαλάντα «Άννα», την οποία ερμηνεύει ο Κώστας Καράλης.
Περπατάει στον δρόμο μια μέρα στις αρχές των 80’ς όταν ακούει το τραγούδι του από το ραδιόφωνο ενός καταστήματος και ενώ στην αρχή δεν το πιστεύει, στην συνέχεια πράττει το αυτονόητο.
Αρχίζει να τρέχει στους δρόμους φωνάζοντας από την χαρά του, ξέροντας ίσως ότι ο δρόμος που διάλεξε είναι δύσκολοςαλλά αυτός που τον εκφράζει απόλυτα.
Η καταξίωση και ο Μαζώ της καρδιά του
Οι ολοκληρωμένες σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, σε συνδυασμό με την πολύ καλή κιθάρα που έπαιζε-λένε ότι ήταν το αγαπημένο το όργανο-έχουν σαν αποτέλεσμα την συμμετοχή του μαζί με τον Αντώνη Βαρδή -επίσης εξαιρετικός κιθαρίστας- σε δεκάδες ηχογραφήσεις και ατέλειωτες ώρες στα στούντιο.
Πολλές φορές όταν τελειώνουν βγαίνουν μαζί και πάνε στα μπουζούκια, ενώ ο Μπουγάς γράφει συνέχεια τραγούδια για διάφορους ερμηνευτές και οι επιτυχίες έρχονται.
Γράφει στην Ελένη Δήμου το «Ετοιμάζω ταξίδι» που γνωρίζει μεγάλες δόξες ενώ συνεργάζεται με πολύ μεγάλα ονόματα όπως την Μαρινέλλα, την Βίσση και την Τάνια Τσανακλίδου.
Είναι τυχερός γιατί μπαίνει στην ελληνική δισκογραφία, στην χρυσή εποχή της, τότε που υπήρχαν αξιόλογοι παραγωγοί και ο δίσκος ενός καλλιτέχνη ετοιμαζόταν μεθοδικά.
Η γνωριμία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη θα αποδειχτεί καθοριστική και για τους δύο, αφού ο Μπουγάς θα γίνει μαέστρος του για έντεκα συνεχόμενα χρόνια, ενώ θα υπογράψει συνθετικά ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.
Σε αυτόν διακρίνει κάτι ξεχωριστό, την στόφα του σταρ και ενός τραγουδιστή που δεν διστάζει να περπατήσει και σε άλλα μονοπάτια, κάτι που θα φανεί στο «Θέλω να γυρίσω στα παλιά».
Ο Μαζώ το λέει μαζί με τους Going Through και το τραγούδι του Μπουγά γίνεται hit, όπως και τα «Ζηλεύω», «Είσαι το λάθος μου το τελευταίο», «Κοίτα με (Εσύ κι εγώ)» και «Ένα κενό».
Δεκαετίες μετά εξακολουθούν να συμπεριλαμβάνονται όλα στις ζωντανές του εμφανίσεις, δείγμα της διαχρονικότητας που αποπνέουν ακόμη και σήμερα.
