«Ο Αριθμός των κύκλων που βλέπετε» – Τι πραγματικά σημαίνει
Μια ψευδαίσθηση που έγινε viral ισχυρίζεται ότι ο αριθμός των κύκλων που βλέπετε σε μια οπτική ψευδαίσθηση αποκαλύπτει αν είστε ναρκισσιστής.
Η ψευδαίσθηση δείχνει επικαλυπτόμενους ομόκεντρους κύκλους — κάποιοι άνθρωποι βλέπουν λίγους, άλλοι πολλούς.
Το να βλέπεις 4-5 κύκλους = είσαι πολύ ναρκισσιστής. Το να βλέπεις 7-8 κύκλους = είσαι μέτριος. Το να βλέπεις 12 ή περισσότερους = είσαι ενσυναισθητικός και ταπεινός.
Αλλά να η αλήθεια:
Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να συνδέουν αυτήν την ψευδαίσθηση με τον ναρκισσισμό ή τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας.
Η ψευδαίσθηση λειτουργεί συγχέοντας την αναγνώριση προτύπων και την αντίληψη της αντίθεσης του εγκεφάλου σας, όχι την ψυχολογία σας.
Διαφορετικοί άνθρωποι μπορεί να βλέπουν διαφορετικούς αριθμούς κύκλων με βάση:
Ποιότητα οθόνης
Φωτισμός
Εστίαση και ευαισθησία των ματιών
Πόση ώρα κοιτάζουν την εικόνα
Γιατί έγινε viral:
Οι άνθρωποι λατρεύουν τους γρήγορους, διασκεδαστικούς τρόπους να «αναλύουν» τον εαυτό τους.
Συνδυάζει την ψυχολογία, το μυστήριο και την οπτική ψευδαίσθηση — όλα δημοφιλή στοιχεία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Παρά το γεγονός ότι είναι ανακριβές, αξιοποιεί μια κοινή ανθρώπινη επιθυμία να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας.
Τελικό συμπέρασμα:
Η ψευδαίσθηση είναι διασκεδαστική, αλλά δεν αποτελεί πραγματικό τεστ προσωπικότητας. Το να βλέπεις περισσότερους ή λιγότερους κύκλους δείχνει απλώς πώς ο εγκέφαλός σου επεξεργάζεται τα οπτικά ερεθίσματα — όχι το επίπεδο ναρκισσισμού σου.
Δεν είναι η επάρατη νόσος. Ο καρκίνος έχει όνομα και με το όνομά του πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του προσπαθώντας να πείσει για την παραπάνω διαπίστωση είναι άνδρας. Ένας γιατρός στον οποίο όλες οι γυναίκες ανά τον κόσμο οφείλουμε αιώνια ευγνωμοσύνη.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου εφευρέτης του διάσημου Pap Test πάλεψε για να βρει τη λύση. Πέρασε χιλιάδες ώρες μπροστά από ένα μικροσκόπιο και τελικά θεμελίωσε τον τομέα της πρόληψης για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Η παρατήρηση του κολπικού επιχρίσματος και η εύρεση σε αυτό ατύπων κυττάρων, που αποπίπτουν από το νεόπλασμα του τραχήλου της μήτρας, τον οδήγησαν στην ανακάλυψη του Pap Test. Μια ανακάλυψη που άλλαξε αποφασιστικά τον μέχρι τότε τρόπο αντιμετώπισης του καρκίνου.
Πρόκειται για τη σημαντικότερη ανακάλυψη του 20ου αιώνα για τον καρκίνο καθώς σώζει το 70% των γυναικών παγκοσμίως από νεοπλασίες του τραχήλου της μήτρας εντοπίζοντάς τες σε αρχικό στάδιο. Πλήρως ιάσιμος καρκίνος. Ο σημαντικότερος άνδρας όλων των εποχών είναι Έλληνας και είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου.
Και μόνο η σκέψη του επιτεύγματός του προκαλεί ανατριχίλα. Να σκέφτεσαι πως κάθε γυναίκα μπορεί να σωθεί χάρη στο έργο, την αφοσίωση και την πίστη του.
Όπως αναφέρει η Μαρία Χούκλη στο αφιέρωμα ”Μεγάλοι Έλληνες” η ζωή του Παπανικολάου ήταν μία σειρά από επώδυνες απελευθερώσεις ή αποκοπές. Απελευθερώνεται από τον τόπο που μεγαλώνει, από την οικογένεια, την Ελλάδα, τον πρώτο του έρωτα και φεύγει μακριά. Η μοίρα του τον κατευθύνει και ορίζει τα βήματά του. Γεννήθηκε μεγάλος με μία αόρατη εντολή να υπηρετήσει την έρευνα και να δοθεί ολοκληρωτικά στη σωτηρία των γυναικών.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννιέται στις 13 Μαΐου του 1883 στην Κύμη της Εύβοιας σε μία αστική οικογένεια. Σε ένα πέτρινο σπίτι κάτω από την κεντρική πλατεία, που θα πάρει το όνομά του, μεγαλώνει μαζί με τους γονείς και τα δύο αδέρφια του. Είναι το τρίτο παιδί του Νικολάου Παπανικολάου και της Μαρίας Κριτσούτα. Ο πατέρας του ήταν επίσης γιατρός, ενώ διετέλεσε δήμαρχος Κύμης και βουλευτής Ευβοίας με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.
Παίζει βιολί, διαβάζει λογοτεχνία και κάθε Κυριακή ψέλνει στην εκκλησία. Αγαπά τις βόλτες δίπλα στη θάλασσα αλλά και τα μονοπάτια μέσα στο πράσινο.
Ο μικρός Γιώργος είναι ένα ευαίσθητο παιδί που ακούει πάντα με προσοχή τον αυστηρό και απόμακρο πατέρα του. ”Το πρόσωπό σου είναι σαν χάρτης από τις γραμμές των δακρύων” θα τον ακούει να του λέει πολλές φορές ενώ εκείνος αγναντεύει το Αιγαίο από τα μεγάλα παράθυρα του σπιτιού του.
Τελειώνει το δημοτικό και οι γονείς του τον στέλνουν στην Αθήνα για ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του. Το 1898 είναι 15 ετών. Μένει σε ένα διαμέρισμα στην οδό Βαλτετσίου στο νούμερο 49. Μπαίνει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοιτεί με άριστα το 1904, σε ηλικία μόλις 21 ετών.
Μελετά φιλοσοφία και ο γερμανοτραφής νονός του τον μυεί στους Γερμανούς φιλοσόφους. Γκαίτε, Καντ, Σοπενχάουερ και φυσικά Νίτσε. Με ένα βιβλίο του στο χέρι πηγαίνει παντού. Είναι αυτός που θα του δώσει δύναμη όταν οι πρώτες οικονομικές δυσκολίες θα κάνουν την εμφάνισή τους.
”Ο άνθρωπος πρέπει να ξεπερνά τις αδυναμίες του” είχε διαβάσει σε κάποιο από τα πολλά βιβλία του αγαπημένου του Νίτσε. Είναι αποφασισμένος να αντέξει.
Τα καλοκαίρια γυρνά στην Κύμη, στην Κύμη του. Η οικογένεια και οι φίλοι τον περιμένουν αλλά μέσα του κάτι έχει αλλάξει. Προτιμά την απομόνωση και το διάβασμα. Η θάλασσα τον τραβά σαν μαγνήτης. ‘’Θέλω να δαμάσω τον φόβο μου’’ θα πει στον πατέρα του όταν θα του απαγορεύσει να πηγαίνει στο Σουτσίνι, στην αποικία των λεπρών, για να τους δώσει φαγητό.
Ο πατέρας του τού γράφει να γυρίσει στην Κύμη και να γίνει στρατιωτικός γιατρός. Οι οικονομικές δυσχέρειες για λίγο φαίνονται να τον καταβάλλουν. Μετά από σκέψη απορρίπτει την πρόταση και στέλνει γράμμα στο σπίτι του. ”Όχι δεν θέλω γίνω στρατιωτικός γιατρός. Θέλω να μείνω ελεύθερος, να αισθανθώ την χαρά που δίνει ο αγών της ζωής. Εμένα δεν με τρομάζει το πέλαγος. Θέλω την ελευθερία μου, την γλυκιά μου ελευθερία”.
Παρά τα προβλήματα ο πατέρας του ξέρει πως ο γιος του μπορεί να καταφέρει πολλά. Χαλάει και τις τελευταίες οικονομίες του και τον στέλνει το 1907 στη Γερμανία, για ανώτερες σπουδές.
Μία υποσυνείδητη ζυγαριά γέρνει προς την πλευρά της φιλοσοφίας. ”Δεν είμαι πλέον ονειροπόλος. Η επιστήμη με άρπαξε από τα χέρια του Νίτσε. Πατώ απάνω σε έδαφος στερεό” γράφει στον πατέρα του όταν πια η Βιολογία θα τον κερδίσει. Η έρευνα γίνεται στόχος ζωής που υπερβαίνει τα πάντα, τους πάντες, ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο Παπανικολάου επιλέγει τον κλάδο της Βιολογίας. Μεταβαίνει στην Ιένα, που ήταν ο πρώτος σταθμός της μετεκπαίδευσής του. Εκεί θα παρακολουθήσει τα μαθήματα του καθηγητή Ερνέστου Χαίκελ. Το 1908 συνεχίζει τις σπουδές του στο Φρέιμπουργκ και τέλος στο Μόναχο στο Ζωολογικό Ινστιτούτο, με μεγάλους καθηγητές της εποχής: Χέρτβιγκ και Βάισμαν. Το 1910 θα κάνει τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο ”Περί των όρων της φυλετικής διαφοροποίησης των Δαφνιδών”.
Η πραγματικότητα παρουσιάζεται γυμνή μπροστά τα μάτια του. Μία φωνή μέσα του λέει να προχωρήσει. Πάντα την άκουγε, πάντα του μιλούσε.
Όλοι στην Κύμη περιμένουν να επιστρέψει για να παντρευτεί την Κούλα, τον παιδικό του έρωτα. Όταν εκείνος κάποτε της ζητά να διαλέξει ή εκείνον ή το σπίτι της εκείνη κάνει την επιλογή της. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1910 παντρεύεται την Ανδρομάχη Μαυρογένη, κόρη στρατιωτικού και απόγονο της Μαντώς Μαυρογένους.
Η γυναίκα του, που του συμπαραστάθηκε μέχρι το τέλος, τον βοηθούσε στις έρευνές του. Είναι γνωστό πως ο Παπανικολάου έπαιρνε δείγματα κολπικού επιχρίσματος από εκείνη για 32 χρόνια. Εκείνη δεν υπέγραψε ποτέ ερευνητικό άρθρο. Του αφοσιώθηκε σε τέτοιο βαθμό που αποφάσισε να μην κάνει παιδιά για να είναι 24 ώρες το 24ώρο δίπλα του.
”Δεν μετάνιωσα ποτέ για την επιλογή μου” θα πει η Μάχη σε συνέντευξή της μετά το θάνατο του Παπανικολάου. Μέχρι το 1982, όταν και θα αφήσει την τελευταία της πνοή, θα συνεχίσει το έργο του άνδρας απρόσκοπτα.
Τον ενθάρρυνα, δεν τον συμβούλευα γιατί το φεγγάρι δε δίνει φως στον ήλιο μόνο παίρνει από αυτό
Η κοινή τους πορεία στην Αμερική του 1913 είναι βασανιστική. Ο μεγάλος γιατρός είναι ένας οικονομικός μετανάστης όπως χιλιάδες άλλοι. Το πορτοφόλι τους είναι άδειο για αυτό και αναγκάζονται και οι δύο να γίνουν υπάλληλοι σε εμπορικό κατάστημα.
Ο Παπανικολάου πουλάει χαλιά και η Μάχη ράβει κουμπιά για 5 δολάρια την εβδομάδα. Παράλληλα δουλεύει ως δημοσιογράφος στην ελληνική εφημερίδα Ατλαντίς και παίζει βιολί τα βράδια σε μαγαζιά μέχρι να κερδίσει μία θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Κολούμπια και αργότερα, μια θέση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ της Νέας Υόρκης.
Για πρώτη φορά είναι ευχαριστημένος. Η έρευνα είναι η ψυχή της προόδου και το μικροσκόπιο ο Δούρειος Ίππος του. Πρώτη ανάθεση η τοξικότητα του αλκοόλ πάνω στα ινδικά χειρίδια.
Αναζητά αν τα κατώτερα θηλαστικά έχουν περιοδικό κύκλο όπως τα ανώτερα. Παίρνει κολπικό επίχρισμα και ανακαλύπτει πως έχουν. Η μελέτη δημοσιεύεται το 1917 στο περιοδικό Sience. Σκέπτεται να εφαρμόσει τη μέθοδο με το κολπικό επίχρισμα και σε γυναίκες.
”Η πρώτη παρατήρηση καρκινικών κυττάρων ήταν από τις τρομακτικότερες εμπειρίες της επιστημονικής μου καριέρας. Τα καρκινικά κύτταρα που είδα στο κολπικά επιχρίσματα ήταν τόσο αξιοπερίεργα που δεν ήταν δυνατόν να μην τα παρατηρήσει κανείς”. Το 1928 δημοσιεύεται η εργασία του ”Η διάγνωση του καρκίνου”.
Αμφισβητείται και χλευάζεται από συναδέλφους του. Για πολλούς ήταν ο Έλληνας παραμυθάς που πίστευε πως θα νικήσει τον καρκίνο. Κι όμως. Το μικροσκόπιό του δεν έλεγε παραμύθια. Ο Παπανικολάου είχε δει αυτό που όλοι οι υπόλοιποι δεν έβλεπαν.
Οι έρευνες του Παπανικολάου επεκτάθηκαν στη συνέχεια στις κυτταρολογικές αλλοιώσεις στο καρκίνο του αυχένα της μήτρας και του ενδομητρίου, των οποίων τα πορίσματα δημοσίευσε το 1943 από κοινού μετά του καθηγητή γυναικολογίας Έρμπερτ Τράουστ σε ειδική μονογραφία υπό τον τίτλο ”Διάγνωσις του καρκίνου της μήτρας μέσω των κολπικών επιχρισμάτων”.
Η δημοσίευση της εργασίας κέντρισε το παγκόσμιο ιατρικό ενδιαφέρον και προκάλεσε την άμεση δοκιμαστική χρησιμοποίηση της μεθόδου σε διάφορα νοσοκομεία. Το 1944 έγινε η πρώτη εφαρμογή επί του ουροποιητικού συστήματος και στη συνέχεια επί του πεπτικού και άλλων συστημάτων του οργανισμού. Το 1950 το Pap Test εδραιώνεται ως αποδεκτή μέθοδος σε όλο τον κόσμο.
Επιτυχίες, βραβεία, διαλέξεις, ανέλιξη στην πανεπιστημιακή βαθμίδα κι όμως κάτι του λείπει. Η πατρίδα του δε βγαίνει από το μυαλό του. Στο σπίτι του στο Long Island έχει φυτέψει μία συκιά και κάθε χειμώνα την σκεπάζει σαν μωρό για να μην καεί από το κρύο. Μαθαίνει πως στο Σικάγο μένει ένας μουσικός από την Κύμη. Τον καλεί και του ζητά να του παίξει τα Κουμιώτικα από το τηλέφωνο. Ο νόστος είναι δυνατός.
Θέλει να γυρίσει και να χτίσει το ερευνητικό του κέντρο στην Ελλάδα. Η επιστροφή είναι το όνειρο, ο διακαής πόθος, η επιθυμία.
Επιστρέφει. Είναι ήρωας. Έφυγε 30 ετών και τώρα πια είναι 73. Το μπαλκόνι του Αιγαίου τον περιμένει για ακόμη μία φορά. Ζητά η άφιξή του να μείνει μυστική, όμως το νέο μαθαίνεται γρήγορα.
Όλοι θέλουν να του σφίξουν το χέρι, να τον δουν από κοντά, να του χτυπήσουν τον ώμο και να του πουν πως τους έκανε περήφανους. Ο γιατρός γύρισε σπίτι του. Για λίγο.
Πάλι πίσω στην Αμερική. Το 1961 δέχτηκε να αναλάβει την διεύθυνση ενός Ινστιτούτου Έρευνας για τον Καρκίνο στο Μαϊάμι, της Φλόριντας, στο οποίο και δίνεται το όνομά του. ”Papanicolaou Cancer Research Institute”. Ο Παπανικολάου μαζί με τη Μάχη εγκαθίσταται εκεί τον Νοέμβριο του 1961.
Στις 18 Φεβρουαρίου 1962 έντονοι πόνοι στο στήθος αναγκάζουν την Μάχη να καλέσει γιατρό στο σπίτι. ”Δεν αισθάνομαι καλύτερα”. Τα ξημερώματα της επόμενης οι λέξεις πέφτουν βαριές. Καρδιακή προσβολή.
Στο κήπο του Πανεπιστήμιο του Κορνέλ φυτεύεται ένα πλατάνι, από το ιστορικό δέντρο του Ιπποκράτη στην Κω και προς τιμήν του ορκίζονται στη σκιά του οι νέοι γιατροί.
Ο Παπανικολάου δεν πούλησε ποτέ την “πατέντα” της ανακάλυψης του. Την προσέφερε στην ανθρωπότητα ολόκληρη, αφιλοκερδώς. Κρατά τον όρκο του, την υπόσχεση που έδωσε όλες τις γυναίκες.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου γεννήθηκε για να χαρίσει ζωή στις γυναίκες ολόκληρου του κόσμου.
Δείτε ένα αφιέρωμα στη ζωή του Γεώργιου Παπανικολάου από την εκπομπή “Η μηχανή του χρόνου”
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς έγραψε τη δική του ιστορία στον ελληνικό κινηματογράφο
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς είναι ένας από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου και εκπρόσωπος μιας γενιάς που άφησε ανεξίτηλη την υπογραφή της στον πολιτισμό.
Πριν μερικούς μήνες έκανε μια σπάνια δημόσια εμφάνιση. Έδωσε το «παρών» στα αποκαλυπτήρια της προτομής του ιδρυτή της Φίνος Φιλμ, Φιλοποίμηνος Φίνος, στο πάρκο του σταθμού Λαρίσης.
Ο 95χρονος σήμερα ηθοποιός, ο οποίος έπαιξε μαζί με σπουδαία ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου πόζαρε στον φωτογραφικό φακό.
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουλίου 1930. Αποφοίτησε το 1954 από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου είχε καθηγητές τους Δημήτρη Ροντήρη, Αιμίλιο Βεάκη, Γ. Σιδέρη κ.ά. Αμέσως προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο, ενώ η πρώτη του συμμετοχή ήταν στο χορό της “Ορέστειας” του Αισχύλου στο Ηρώδειο, το καλοκαίρι του 1954. Παρέμεινε στο Εθνικό Θέατρο για τρία χρόνια παίζοντας αξιόλογους ρόλους, όπως Βαλεντίνο στον «Φάουστ» του Γκαίτε, Μαρτινέθ στην «Άμαξα» του Μεριμέ, Όσβαλντ στο έργο «Βασιλιάς Ληρ» του Σαίξπηρ και δώδεκα ακόμη ρόλους. Μετά την αποχώρηση του από το Εθνικό Θέατρο, το 1957, εργάστηκε στο «Ελεύθερο Θέατρο».
Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος των εταιρικών θιάσων Πειραϊκό Θέατρο – Δ.Ροντήρη, Εταιρικός θίασος Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, Προσκήνιο – Αλέξη Σολομού, Δημοτικό Θέατρο Θράκης, Θεατρική συνεργασία, και στο Δημοτικό Θέατρο Κηφισιάς.
Έχει λάβει μέρος συνολικά σε 95 θεατρικά έργα του ελληνικού και παγκοσμίου δραματολογίου, κωμωδίες και δράματα, κλασικά και σύγχρονα. Συμμετείχε σε 38 ταινίες μεγάλου μήκους, ελληνικές και ξένες. Ακόμη, έλαβε μέρος σε θεατρικά έργα στα ραδιόφωνα της ΕΡΤ και της ΥΕΝΕΔ, καθώς και σε πολλές τηλεοπτικές παραγωγές.
Ο καρκίνος και η ανατριχιαστική δήλωση για το θάνατο
«Ξεπέρασα τον καρκίνο, με έσωσε πολύ σπουδαίος γιατρός. Η αγάπη μου είναι η θάλασσα, τη λατρεύω, θα ήθελα αν γινόταν, δεν θα το κάνω βέβαια, δεν το έχω ζητήσει από τους κληρονόμους μου, να με πετάξουν στη θάλασσα. Έχω οικογενειακό τάφο και θα μπω εκεί, αλλά θα ήθελα, όχι να με κάψουν, να με πετάξουν σε ένα χωράφι και να με φανέ τα όρνια, θα είμαι πιο χρήσιμος έτσι. Από ματαιοδοξία θα μπω στον τάφο μας, ο οποίος είναι βιζαβί με τον τάφο του Σουρή, σε ωραία θέση, παλιός οικογενειακός. Ο πατέρας μου-και η μάνα μου πέθαναν στα χέρια μου, ήμουν από πάνω τους, κι αυτό είναι σπουδαίο»
Το δράμα της συζύγου του
Σε ιδιωτικό οίκο ευγηρίας ζει πια η σύζυγος του Δημήτρη Καλλιβωκά καθώς έχει χάσει το φως της. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Νίκου Νικόλιζα στην Espresso, ο 95χρονος ηθοποιός ζει το δικό του δράμα καθώς η σύζυγός του, Ιωάννα είναι μακριά του με τον ίδιο όμως να την επισκέπτεται καθημερινά.
«Δυστυχώς έχασε εντελώς το φως της και αναγκάστηκα να τη μεταφέρω σε ιδιωτικό οίκο ευγηρίας. Είναι εκεί περίπου δύο χρόνια προκειμένου να έχει τη φροντίδα που της αρμόζει» ανέφερε στην εφημερίδα ο Δημήτρης Καλλιβωκάς και συμπληρώνει:
«Σχεδόν κάθε μέρα παίρνω το μπαστουνάκι μου, ανεβαίνω στο αυτοκίνητο και πηγαίνω να τη δω. Ξέρετε τι χαρά που κάνει; Σαν να είναι παιδί. Την κρατάω αγκαλιά, τη φιλάω περισσότερο από όσο τη φιλούσα όταν τα πρωτοφτιάξαμε, της χαϊδεύω τα μαλλιά και κάθομαι κοντά της ώρες ολόκληρες να μιλάμε για διάφορα. Είναι πολύ άσχημο να μην έχεις το φως σου. Δε μπορείς να συντηρηθείς και πρέπει να στηρίζεσαι πάνω στον άλλο άνθρωπο. Όμως κι εγώ πλέον, λόγω των κινητικών προβλημάτων, δεν μπορούσα να της παρέχω τη φροντίδα που της έπρεπε».
Η Παναγία δεν εγκαταλείπει ποτέ κανέναν, αμέσως σε κάθε καθημερινό πρόβλημα την επικαλούμαστε με μεγάλη αγάπη, της ζητάμε να λύσει το πρόβλημα μας, και αυτή πάντα βρίσκει τον τρόπο, και κάνει το θαύμα της τον κατάλληλο καιρό.
Και αν πάλι δεν γίνει το αίτημα μας δεκτό, σκεφτείτε γιατί δεν γίνεται, γιατί από ψηλά βλέπει και ξέρει καλύτερα από εμάς, εάν πρέπει να πραγματοποιηθεί ένα θαύμα, ώστε να λυθεί το πρόβλημα μας.
Εάν δεν είναι στο συμφέρον μας, πολύ δύσκολα θα επιτευχθεί ένα αίτημα, αλλά ποτέ να μην χάνεις την ελπίδα, βάλε βαθιά πίστη και εμπιστοσύνη στην Παναγία μας, γιατί αυτή πάντα μπορεί να βρει ένα τρόπο να σε βοηθήσει.
Προσευχή στην Παναγία:
Προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων Μητέρα μου. Θυμήσου, Κεχαριτωμένη Παρθένε Μαρία, ότι ποτέ δεν έμεινε αβοήθητος, όποιος προσέτρεξε στη δική Σου προστασία, ικέτεψε τη δική Σου βοήθεια, ή αναζήτησε τη δική Σου μεσιτεία.
Εμπνευσμένος από αυτήν την εμπιστοσύνη,
προστρέχω σε Σένα, Παρθένε των Παρθένων,
Μητέρα μου, σε Σένα έρχομαι,
μπροστά Σου στέκομαι,
αμαρτωλός και μετανοημένος.
Ω, Μητέρα του Ενσαρκωμένου Λόγου!
Μην περιφρονήσεις τις παρακλήσεις μου,
αλλά κατά το έλεός Σου, εισάκουσέ με.
Αμήν.
Ο θάνατος έρχεται απροειδοποίητα. Μερικές φορές μπαίνει στο σπίτι τόσο αθόρυβα, που ακόμη και ο αέρας φαίνεται να αλλάζει.
Ξαφνικά, το δωμάτιο όπου κάποιος ανέπνεε, γελούσε και προσευχόταν, μένει ακίνητο, σαν να σταμάτησε ο χρόνος.
Μέσα σε αυτή τη σιωπή γεννιέται ένα ερώτημα που πολλοί νιώθουν, αλλά λίγοι τολμούν να πουν δυνατά:
Μπορεί κάποιος να κοιμηθεί στο κρεβάτι ενός ανθρώπου που έχει πεθάνει;
Είναι επικίνδυνο; Είναι ασέβεια; Μένει κάτι από την ψυχή του «δεμένο» με εκείνο το μέρος;
Αυτοί οι φόβοι είναι ανθρώπινοι. Δεν πηγάζουν από παράλογες δεισιδαιμονίες, αλλά από αγάπη. Όταν χάνουμε κάποιον αγαπημένο, ό,τι άγγιξε γίνεται ιερό. Το κρεβάτι όπου ξεκουραζόταν μοιάζει σαν να κρατά ένα αποτύπωμα της παρουσίας του, και η καρδιά διστάζει: να το πλησιάσει ή να το αποφύγει;
Όμως, πριν φοβηθούμε, είναι σημαντικό να καταλάβουμε πού βρίσκεται πραγματικά η ψυχή του αποθανόντος.
Η ψυχή δεν είναι παγιδευμένη στο σπίτι.
Ένας από τους πιο συχνούς φόβους μετά από μια απώλεια είναι ότι το πνεύμα συνεχίζει να «αιωρείται» στο δωμάτιο. Το νιώθουμε στη σιωπή, σε μια μυρωδιά, σε ένα ρούχο.
Αλλά αυτές οι αισθήσεις δεν προέρχονται από την ψυχή του αγαπημένου… προέρχονται από την αγάπη που ακόμη κουβαλάμε.
Τι λέει η Ορθόδοξη Εκκλησία
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή. Με τον θάνατο, το σώμα —ως φθαρτό και υλικό— επιστρέφει στη γη, ενώ η ψυχή επιστρέφει στον Θεό που τη δημιούργησε. Αυτό το νόημα αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στη Γραφή: «Το σώμα επιστρέφει στη γη και το πνεύμα επιστρέφει στον Θεό που το έδωσε» (Εκκλησιαστής 12:7).
Η Εκκλησία τονίζει ότι η ψυχή του ανθρώπου δεν περιπλανιέται, δεν “μένει” στο σπίτι, ούτε προσκολλάται σε αντικείμενα, έπιπλα ή κρεβάτια. Τέτοιες πεποιθήσεις θεωρούνται δεισιδαιμονίες και δεν έχουν σχέση με την ορθόδοξη θεολογία. Η ψυχή αναπαύεται στα χέρια του Θεού και δεν παραμένει παγιδευμένη στον χώρο όπου άφησε την τελευταία της πνοή.
Αυτό που μένει μέσα στο σπίτι μετά από μια απώλεια δεν είναι το πνεύμα του αποβιώσαντος, αλλά οι μνήμες, η αγάπη και το ψυχικό αποτύπωμα της παρουσίας του. Η Εκκλησία μας βλέπει τον χώρο όχι ως «επικίνδυνο», αλλά ως σημείο όπου υπήρξαν στιγμές ζωής, χαράς και προσευχής.
Γι’ αυτό και η Ορθοδοξία δεν θεωρεί ότι το να κοιμηθεί κάποιος στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος είναι ασέβεια ή επικίνδυνο. Δεν υπάρχει καμία πνευματική απειλή, ούτε κανένας θρησκευτικός λόγος αποφυγής. Η ειρήνη και η καθαρότητα των προθέσεων είναι αυτά που μετρούν.
Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να μην παρασύρεται από φόβους και δεισιδαιμονίες, αλλά να αντιμετωπίζει τον θάνατο με πίστη. Ό,τι ανήκει στον Θεό βρίσκεται πλέον σε ειρήνη, και μέσα σε αυτήν την ειρήνη μπορεί να αναπαύεται και η καρδιά των ζωντανών.
Ο άνθρωπος που αγαπήσαμε δεν είναι παγιδευμένος στο μαξιλάρι, στα έπιπλα ή στο κρεβάτι.
Η ψυχή δεν περιφέρεται από δωμάτιο σε δωμάτιο. Δεν αιωρείται ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και τον επόμενο.
Όποιος πεθαίνει, επιστρέφει στον Θεό.
Και σε αυτή τη συνάντηση υπάρχει ειρήνη, όχι σκιές.
Τι νιώθουμε λοιπόν;
Απουσία.
Πένθος.
Ζωντανή μνήμη.
Το κρεβάτι δεν κρατά κίνδυνο. Κρατά ιστορία.
Το κρεβάτι δεν είναι τόπος θανάτου, είναι τόπος ζωής.
Όταν κάποιος πεθαίνει, αυτό που μένει στο δωμάτιο δεν είναι σκοτάδι. Είναι μνήμη. Είναι το αποτύπωμα όσων έζησε εκεί: συζητήσεις, αγάπη, γέλια, νύχτες συντροφικότητας, κοινές προσευχές.
Ο φόβος δεν προέρχεται από το δωμάτιο. Προέρχεται από την ανάγκη να αντικρίσουμε όσα αποφεύγουμε:
Τη λύπη μας.
Το κενό μας.
Τη θνητότητά μας.
Γι’ αυτό πολλοί φοβούνται να κοιμηθούν εκεί. Δεν φοβούνται το κρεβάτι. Φοβούνται τον πόνο που ξυπνά μέσα τους.
Όμως η αγάπη δεν εξαφανίζεται. Μεταμορφώνεται.
Αυτό που υπήρχε στο δωμάτιο δεν ήταν ο θάνατος: ήταν η ζωή.
Το κρεβάτι δεν είναι τάφος. Είναι μάρτυρας όσων υπήρξαν.
Το να κοιμηθείς στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος δεν απαγορεύεται.
Δεν υπάρχει καμία βιβλική ή χριστιανική διδασκαλία που να απαγορεύει το να κοιμηθεί κάποιος στο κρεβάτι ενός ανθρώπου που έχει φύγει από τη ζωή.
Ούτε υπάρχει βάση στην ιδέα ότι το κρεβάτι «μολύνεται» ή φορτίζεται με «σκιές».
Η αγιότητα δεν βρίσκεται στα αντικείμενα.
Η ειρήνη βρίσκεται στην πρόθεση της καρδιάς.
Αν νιώθεις βάρος, μπορείς να αλλάξεις τα σεντόνια, να αερίσεις τον χώρο και να κάνεις μια μικρή προσευχή:
«Κύριε, ευχαριστώ για τη ζωή που μοιράστηκε εδώ. Ας γίνει αυτός ο χώρος τώρα τόπος ειρήνης.»
Κι αν νιώθεις ότι μπορείς να ξεκουραστείς εκεί, κάν’ το χωρίς φόβο. Δεν προδίδεις κανέναν.
Το να κοιμηθείς σε αυτό το κρεβάτι:
Δεν σβήνει την αγάπη.
Δεν κόβει τον δεσμό.
Δεν προσελκύει πνεύματα.
Σε βοηθά απλώς να συνεχίσεις το ταξίδι σου.
Όταν ο φόβος λιώνει, αναδύεται η ευγνωμοσύνη.
Ο φόβος μεταμορφώνεται όταν θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη.
Όταν σταματάμε να προστατεύουμε τον πόνο και αρχίζουμε να προστατεύουμε την αγάπη.
Πολλοί άνθρωποι που δεν μπορούσαν ούτε να μπουν στο δωμάτιο, ανακάλυψαν ότι μια απλή προσευχή αλλάζει την ατμόσφαιρα.
Ο θάνατος δεν ακουγόταν πια σαν τέλος, και το δωμάτιο ξαναγινόταν τόπος γαλήνης.
Γιατί όταν ένα σπίτι γεμίζει με πίστη, ο θάνατος χάνει τη σκιά του.
Λοιπόν… μπορεί κάποιος να κοιμηθεί στο κρεβάτι ενός αποβιώσαντος;
Ναι. Μπορείς να το κάνεις χωρίς φόβο, χωρίς δεισιδαιμονίες και χωρίς ενοχή.
Δεν προσελκύει πνεύματα, δεν ανοίγει «σκοτεινές πόρτες», δεν σπάει ιερούς δεσμούς.
Το μόνο που μετράει είναι η εσωτερική σου ειρήνη.
Αν σου δίνει γαλήνη, κάν’ το.
Αν σε δυσκολεύει, άλλαξε κρεβάτι, δώρισέ το ή αναδιαμόρφωσε το δωμάτιο.
Αλλά μην αποφασίζεις από φόβο.
Να αποφασίζεις από αγάπη, πίστη και την επιθυμία να γιατρευτείς.
Γιατί ό,τι αγγίζει ο Θεός ζει, και εκεί όπου υπήρχαν δάκρυα, μπορεί να φέρει φως.
Συμβουλές και προτάσεις
1. Μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις μέσα στο πένθος.
Δώσε χρόνο στον εαυτό σου. Δεν χρειάζεται να κοιμηθείς εκεί αμέσως ή να αλλάξεις κάτι απότομα.
2. Η προσευχή αλλάζει την ατμόσφαιρα.
Μία απλή φράση αρκεί:
«Κύριε, γέμισε αυτό το δωμάτιο με ειρήνη.»
3. Αν νιώθεις άβολα, άλλαξε τον χώρο.
Μετακίνησε έπιπλα, αέρισε, άλλαξε σεντόνια ή άναψε ένα κερί.
4. Μίλησε με την οικογένεια.
Το μοίρασμα του πόνου ελαφρύνει το βάρος. Συχνά κι άλλοι νιώθουν το ίδιο.
5. Μην ενισχύεις δεισιδαιμονίες.
Η πίστη —όχι ο φόβος— φέρνει φως.
Η ψυχή του αγαπημένου βρίσκεται στα χέρια του Θεού, όχι στα αντικείμενα.
Θρήνος στον Πλαταμώνα: Έφυγε από τη ζωή γνωστή και πολύ αγαπητή 40χρονη ιδιοκτήτρια ξενοδοχείου και εστιατορίου
Στο πένθος βυθίστηκε ο Πλαταμώνας για την απώλεια και τον πρόωρο θάνατο της Σίσσυς Γκατζά που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 40 της χρόνια.
Γνωστή σε πολλούς καθώς διατηρούσε με τα αδέρφια της το γνωστό ξενοδοχείο – εστιατόριο, “Ακρογιάλι” στον Πλαταμώνα.
Η τραγική είδηση σκόρπισε την θλίψη στην περιοχή. Υπήρξε μια δυναμική γυναίκα επιχειρηματίας και πολύ αγαπητή, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία.
Η ίδια μάλιστα είχε μεγάλη προσφορά στα κοινά και ήταν γνωστή για την μεγάλη καρδιά της, μια πολύ φωτεινή προσωπικότητα και τοπική σύμβουλος που θα λείψει πολύ από την τοπική κοινωνία.
Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί αύριο Πέμπτη στις 12 στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Πλαταμώνα,
Συγκλονιστικό περιστατικό συνέβη στο Αγρίνιο, όταν ένας 57χρονος στην προσπάθειά του να δει τον σκύλο του, έπεσε από το μπαλκόνι.
Η κάμερα ασφαλείας του σπιτιού του καταγράφει μία από τις πιο ατυχείς στιγμές της ζωής του. Ο άτυχος άντρας χάνει την ισορροπία του στα κάγκελα του μπαλκονιού και πέφτει από ύψος στο κενό. Στόχος του, όπως διαπιστώθηκε, ήταν να δει πού βρισκόταν ο σκύλος του. Χωρίς να το καταλάβει, λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του.
Δείτε το βίντεο:
“Ήθελαν να τον στείλουν στην Πάτρα για εγχείρηση και δεν τον δέχτηκε η Πάτρα γιατί είπε ότι το κάταγμα δεν είναι μεγάλο και μάλλον δεν τον δέχτηκαν λόγω της σύγχυσης”, ανέφερε ο αδερφός του 57χρονου που έπεσε από το μπαλκόνι του στο Αγρίνιο.
Αγρίνιο: Η πτώση του 57χρονου
Στο «Live News» μιλούν ο αδερφός του 57χρονου και ο διοικητής του Γενικού Νοσοκομείου Αιτωλοακαρνανίας που μεταφέρθηκε τραυματισμένος. Μέσα στην ατυχία του, στάθηκε, όπως φαίνεται, τυχερός, αφού η ζωή του δεν διατρέχει κίνδυνο.
«Ήθελε να δει μάλλον πού είναι ο σκύλος που ήταν ελεύθερος και όπως πήγε, από κάτω από το μπαλκόνι είναι το σπιτάκι του σκύλου, και όπως πήγε να τον δει που έσκυψε, έχασε την ισορροπία του και έπεσε», λέει ο αδερφός του.
Όλα έγιναν τη νύχτα της 23ης Ιανουαρίου. Ο 57χρονος εμφανίζεται στο πλάνο και κάνει 5 βήματα μέχρι να ανέβει στα κάγκελα του μπαλκονιού. Πιάνεται με τα δυο του χέρια, όταν ξαφνικά το κέντρο βάρους του μετατοπίζεται και ο ίδιος καταλήγει στο κενό από τον 1ο όροφο.
Παρέμεινε αβοήθητος ολόκληρη τη νύχτα
Το επόμενο πρωί, η κάμερα που κατέγραψε την πτώση του τον δείχνει να ανεβαίνει με μεγάλη δυσκολία προς το σπίτι του. Οι κινήσεις και οι εκφράσεις του προσώπου του δείχνουν πως υποφέρει από τους πόνους. Ο σκύλος του είχε ανέβει πρώτος, όπως φαίνεται στα πλάνα.
«Αυτός είχε κάταγμα λεκάνης, στο λαγόνιο συγκεκριμένα, το οποίο κατά την κρίση του γιατρού μας είναι μη χειρουργήσιμο, θα πάει συντηρητικά. Θα περιμένουμε δηλαδή να κλείσει. Μπορεί να φύγει, αρκεί να μην το πατάει το πόδι του, δεν χειρουργούνται όλα και πνευμοθώρακα επίσης, αντιμετωπίστηκε και αυτός χειρουργικά», λέει ο γιατρός.
Ο αδερφός του 57χρονου λέει πως οι γιατροί στο νοσοκομείο του Αγρινίου ήθελαν από την πρώτη στιγμή να αποφύγουν τη νοσηλεία του τραυματία: «Τον έβλεπε ψυχίατρος γιατί δεν θυμόταν τίποτα. Ήθελαν από μέρες να μας τον δώσουν σπίτι, να τον βγάλουν έξω, να πάρει εξιτήριο. Με τη δικαιολογία πως αυτός είναι εντάξει χειρουργικά, ο ορθοπεδικός τον κοίταξε μία φορά. Ήθελαν να τον στείλουν στην Πάτρα για εγχείρηση και δεν τον δέχτηκε η Πάτρα γιατί είπε ότι το κάταγμα δεν είναι μεγάλο και μάλλον δεν τον δέχτηκαν λόγω της σύγχυσης».
Ο αδερφός του 57χρονου είναι πεπεισμένος πως οι γιατροί ήθελαν να αποφύγουν την ευθύνη για τυχόν επιπλοκές. Έφτασαν στο σημείο, όπως λέει, να ασκήσουν πιέσεις τόσο στον τραυματία όσο και στα άτομα που τον συνόδευαν: «Τον πίεζαν οι γιατροί γιατί με το ζόρι θέλουν να τον βγάλουν, μέχρι που μας κατηγόρησαν, την αδερφή μου, ένας από τους χειρουργούς, πως και καλά δεν τον προσέξαμε πριν πέσει».
Η διοίκηση του νοσοκομείου από την άλλη ξεκαθαρίζει πως η κατάσταση του 57χρονου δεν έχρηζε νοσηλείας. «Λένε οι γιατροί ότι μπορεί να πάρει εξιτήριο. Δεν χρειαζόμαστε κάτι άλλο, παρ’ όλα αυτά όμως συνέστησαν κέντρο αποκατάστασης και πήραμε τη γνώμη από ένα νοσοκομείο στην Πάτρα. Δεν μπορούμε να τον κρατήσουμε εδώ, θέλει αποκατάσταση, δεν είμαστε κέντρο αποκατάστασης».
Χθες ο 57χρονος πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και επέστρεψε σπίτι του. Ακόμα δεν έχει συνέλθει από την πτώση του στο κενό. Ο «Γολγοθάς» του συνεχίζεται και ο δρόμος της αποθεραπείας φαντάζει μακρύς. Το ευτύχημα σε αυτό που του συνέβη είναι πως δεν κινδυνεύει η ζωή του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, η κατηγορία για τον θάνατο του Παναγιωτάκη απαγγέλθηκε αποκλειστικά και μόνο στην Ειρήνη Μουρτζούκου
Ποινική δίωξη σε βάρος της Ειρήνης Μουρτζούκου για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας με πρόθεση για τη δολοφονία του μικρού Παναγιωτάκη άσκησε η εισαγγελέας Αμαλιάδας.
Δείτε το βίντεο:
H κατηγορία για τον θάνατο του Παναγιωτάκη απαγγέλθηκε αποκλειστικά και μόνο στην Ειρήνη Μουρτζούκου, χωρίς να προκύπτει οποιαδήποτε ποινική εμπλοκή άλλων προσώπων, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές της να στρέψει τις υποψίες σε τρίτους και κυρίως στη μητέρα του παιδιού.
Σύμφωνα με το anikolouli.gr, η λειτουργός της Δικαιοσύνης αφού μελέτησε σε βάθος τον φάκελο της υπόθεσης και αξιολόγησε το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, τις ιατροδικαστικές εκθέσεις, τις μαρτυρίες, τις καταθέσεις και τα στοιχεία από την άρση των τηλεφωνικών κλήσεων, διαβίβασε τη δικογραφία στην ανακρίτρια Αμαλιάδας, η οποία αναμένεται να καλέσει την κατηγορούμενη σε απολογία το αμέσως προσεχές διάστημα.
Η κατηγορούμενη επιχείρησε να στοχοποιήσει τη μητέρα, ωστόσο τα στοιχεία της δικογραφίας, οι μαρτυρίες και τα ιατροδικαστικά δεδομένα δεν επιβεβαίωσαν τους ισχυρισμούς της, αποδομώντας πλήρως το αφήγημά της.
Η Ειρήνη Μουρτζούκου, καθ’ ομολογία δολοφόνος ακόμη τεσσάρων βρεφών, εκ των οποίων τα δύο δικά της, αντιμετωπίζει ήδη τις κατηγορίες της ανθρωποκτονίας με πρόθεση, κατά συρροή, τετελεσμένης και σε απόπειρα.
«Τα έχουμε βρει όλα και ξέρουμε τι υπήρχε στο τρένο», δήλωσε σημειώνοντας πως δεν τα γνωρίζει ούτε καν η δικηγόρος του, Ζωή Κωνσταντοπούλου
Μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε ο Πάνος Ρούτσι στον Statusfm 107.7 οι δημοσιογράφοι Δημήτρης Βενιέρης και Βιργινία Δημαρέση τον στριμώξαν πολύ άσχημα με αποτέλεσμα ο ίδιος να μασάει τα λόγια του και να μην μπορεί να απαντήσει στα ερωτήματα που του έθεταν.
Σε γενικές γραμμές, ο Πάνος Ρούτσι υποστήριξε για άλλη μια φορά ότι οι καταγγελίες για το ξυλόλιο είναι αληθινές. Οι δημοσιογράφοι όμως τον ρώτησαν ότι αν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία γιατί δεν τα έχει δώσει στην δικηγόρο του τη Ζωή Κωνσταντοπούλου προκειμένου να τα βγάλει στην δημοσιότητα. Και δεν έμεινε μόνο εκεί.
Οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν επίσης ποιοι άλλοι γνωρίζουν γι’ αυτά τα στοιχεία που επικαλείται. Ο Πάνος Ρούτσι και πάλι δυσκολεύτηκε να δώσει απαντήσεις, λέγοντας γενικά και αόριστα πως οι έρευνες που έχει κάνει είναι από ιδιώτες και δε γνωρίζει γι’ αυτές ούτε η Μαρία Καρυστιανού. Πραγματικά αξίζει να ακούσετε την συνέντευξη, για να βγάλετε κι εσείς τα δικά σας συμπεράσματα, πως κάτι περίεργο συμβαίνει με αυτόν τον άνθρωπο.
«Κυβέρνηση χειρότερη από Χούντα»
Για «κυβέρνηση χειρότερη από Χούντα» έκανε λόγο ο Πάνος Ρούτσι, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης Status FM 107,7. Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Ρούτσι έχασε τον γιο του, Ντένις, στη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη.
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, κάλεσε τον κόσμο να συμμετάσχει και φέτος σε συλλαλητήρια για τα Τέμπη, τονίζοντας πως «πρέπει αυτό το καθεστώς να το ξεριζώσουμε».
Δείτε το βίντεο:
«Έχουμε βρει τι υπήρχε στο τρένο»
Ο κ. Ρούτσι υποστήριξε ότι οι συγγενείς των θυμάτων διαθέτουν στοιχεία από ιδιωτικά εργαστήρια, τα οποία – όπως ανέφερε – δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. «Όλα αυτά που έχουμε κάνει με τα εργαστήρια ιδιωτικά, που εμείς από μόνοι μας βάλαμε ερευνητές, τα έχουμε βρει όλα και ξέρουμε τι υπήρχε στο τρένο», δήλωσε χαρακτηριστικά. Μάλιστα, σημείωσε ότι τα συγκεκριμένα στοιχεία δεν τα γνωρίζει ούτε η δικηγόρος του, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Παράλληλα, επανέλαβε τον ισχυρισμό του ότι τα βίντεο που έχουν δει το φως της δημοσιότητας είναι πλαστά. Απαντώντας σε αναφορές του κ. Πλακιά ότι κάποιοι δικηγόροι δεν τον άφηναν να παραδώσει στικάκι με βίντεο, ο κ. Ρούτσι ανέφερε: «Ο κ. Πλακιάς έχει τη γνώμη του, είναι σεβαστή, αλλά τα βίντεο είναι πλαστά, τα έχουν ελέγξει δικοί μας άνθρωποι, αυτοί που έχουμε ορίσει».
Επιπλέον, υποστήριξε: «Έχουμε πάρα πολλά στοιχεία, τα έχουμε βρει όλα, ο κ. Μπακαΐμης δεν τα έβαλε ποτέ στη δικογραφία». Ερωτηθείς ποιοι πραγματογνώμονες εξέτασαν και συγκέντρωσαν τα στοιχεία, απάντησε: «Ο κ. Λακαφώσης και ο κ. Μιχόπουλος».
«Δε μιλάω με την Καρυστιανού»
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο Πάνος Ρούτσι ξεκαθάρισε ότι δε διατηρεί επικοινωνία με τη Μαρία Καρυστιανού, χωρίς ωστόσο να ασκήσει κριτική για την πολιτική της δραστηριοποίηση. «Ο καθένας μπορεί να κάνει τον αγώνα του, όπως νομίζει, για να πολεμήσει αυτό το σάπιο σύστημα», ανέφερε, διευκρινίζοντας πως ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με την πολιτική και δεν πρόκειται να το πράξει στο μέλλον.
Τα οικονομικά του συλλόγου «Τέμπη 2023»
Αναφορικά με τα οικονομικά του συλλόγου «Τέμπη 2023» και τις πληροφορίες περί ελέγχου από την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ο κ. Ρούτσι υποστήριξε πως «τίποτα δεν ισχύει» και ότι «όλα είναι μια χαρά». Ωστόσο, διευκρίνισε ότι δεν έχει ο ίδιος πλήρη εικόνα για τα οικονομικά, παρότι η σύζυγός του συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου.
Δείτε το βίντεο:
«Κάναμε χρήση των μέτρων»
Τέλος, αναφέρθηκε στα μέτρα στήριξης που θεσπίστηκαν για τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας. Όπως είπε, έκανε χρήση των σχετικών διατάξεων, προκειμένου να μπορέσει να ασχοληθεί με τη διερεύνηση της υπόθεσης.
«Εννοείται ότι κάναμε χρήση των μέτρων. Αν δεν είχαμε αυτά τα μέτρα, όλα αυτά τα τρία χρόνια, επειδή δεν μπορούσα να δουλέψω, δεν ξέρω τι θα κάναμε, πώς θα ζούσαμε. Είναι κάτι που μας βοήθησε, ώστε να μπορούμε να τρέξουμε για την υπόθεση και να μάθουμε τι έγινε», σημείωσε.
Οι δηλώσεις του κ. Ρούτσι έρχονται σε μια περίοδο όπου η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου, με τους συγγενείς των θυμάτων να συνεχίζουν να ζητούν απαντήσεις και απόδοση ευθυνών.
Η λαγάνα έχει την τιμητική της την Καθαρά Δευτέρα και έτσι δεν λείπει από κανένα τραπέζι, την πρώτη ημέρα της Σαρακοστής.
Ο Άκης Πετρετζίκης αποκαλύπτει τη συνταγή για σπιτική και εύκολη λαγάνα, ιδανική για το τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας.
Με απλά υλικά που όλοι έχουμε στην κουζίνα και βήμα-βήμα καθοδήγηση, δείχνει πώς μπορούμε να πετύχουμε αφράτη ζύμη, τραγανή κόρα και το χαρακτηριστικό άρωμα που θυμίζει φούρνο της γειτονιάς. Μια παραδοσιακή συνταγή που γίνεται γρήγορα και γεμίζει το σπίτι μυρωδιές Σαρακοστής.
Συστατικά λαγάνας:
500 γρ. σκληρό αλεύρι
350 ml νερό, σε θερμοκρασία δωματίου
10 γρ. ξηρή μαγιά
1 πρέζα κρυσταλλική ζάχαρη
12 γρ. αλάτι
2 κ.σ. ελαιόλαδο
Για το άλειμμα
2 κ.σ. νερό, σε θερμοκρασία δωματίου
1 κ.γ. κρυσταλλική ζάχαρη
σουσάμι
Λαγάνα χωρίς μίξερ
Ρίχνουμε σε ένα μπολ το νερό, τη μαγιά και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε με ένα σύρμα.
Αφήνουμε στην άκρη για 15-20 λεπτά μέχρι να ενεργοποιηθεί η μαγιά.
Μόλις περάσουν τα 15 λεπτά, ρίχνουμε μέσα το αλεύρι, το αλάτι και το λάδι, και ανακατεύουμε με τα χέρια μας μέχρι να ομογενοποιηθεί η ζύμη. Το αλάτι δεν το βάζουμε από την αρχή για να μην κάψει τη μαγιά μας.
Ρίχνουμε σε ένα μπολ λίγο λάδι και στα χέρια μας αλεύρι.
Βάζουμε το ζυμάρι στο μπολ και καλύπτουμε με μεμβράνη.
Αφήνουμε στην άκρη να ξεκουραστεί για 30-45 λεπτά.
Βρέχουμε τα χέρια μας με λίγο νερό και ζυμώνουμε για 1-2 λεπτά την ζύμη στο μπολ μέχρι να γίνει λεία και ελαστική.
Καλύπτουμε με μεμβράνη και αφήνουμε να διπλασιαστεί σε όγκο, περίπου 1- 1 1/2 ώρα.
Μπορούμε να φτιάξουμε είτε 2 λεπτές λαγάνες είτε 1 πιο αφράτη!
Αφαιρούμε τη ζύμη από το μπολ και με ένα ίσιο μαχαίρι κόβουμε σε 2 ίσα κομμάτια τη ζύμη και απλώνουμε το κάθε κομμάτι πάνω σε μία λαδόκολλα. Αν θέλουμε να κάνουμε μια λαγάνα συνεχίζουμε τη διαδικασία χωρίς να κόψουμε τη ζύμη.
Ανοίγουμε με τη βοήθεια του πλάστη και λίγο αλευριού σε λαγάνες τόσο μεγάλες ώστε να χωράνε σε 2 ταψιά φούρνου αντίστοιχα.
Μεταφέρουμε τις λαγάνες μας σε 2 ταψιά με λαδόκολλα ανοίγοντας τες λίγο πάνω στο ταψί για να κρατήσουν το σχήμα τους κατά το ψήσιμο.
Ρίχνουμε σε ένα ένα μπολ το νερό και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι για να φτιάξουμε το ζαχαρόνερο.
Αλείφουμε με ένα πινέλο τις λαγάνες με το ζαχαρόνερο και πασπαλίζουμε με το σουσάμι.
Περιμένουμε για 20-30 λεπτά να φουσκώσουν οι λαγάνες μας.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 220°C στον αέρα.
Πιέζουμε τις λαγάνες με το δάχτυλο μας κάνοντας τους δαχτυλιές για να πάρουν το σχήμα της λαγάνας.
Τις πασπαλίζουμε με ελαιόλαδο και ψήνουμε για 10-15 λεπτά αν ψήσουμε 2 λαγάνες και 20-25 λεπτά αν ψήσουμε 1.
Εκτέλεση λαγάνας με μίξερ
Ρίχνουμε στον κάδο του μίξερ το νερό, τη μαγιά και τη ζάχαρη, και ανακατεύουμε με ένα σύρμα χειρός.
Αφήνουμε στην άκρη για 15-20 λεπτά μέχρι να ενεργοποιηθεί η μαγιά.
Ρίχνουμε μέσα το αλεύρι, το αλάτι και το λάδι, και χτυπάμε με τον γάντζο για 5-7 λεπτά. στην αρχή σε χαμηλή ταχύτητα και μετά σε δυνατή. Το αλάτι δεν το βάζουμε από την αρχή για να μην κάψει τη μαγιά μας.
Ρίχνουμε λάδι σε ένα μπολ και στα χέρια μας αλεύρι.
Βάζουμε το ζυμάρι στο μπολ και καλύπτουμε με διάφανη μεμβράνη.
Αφήνουμε στην άκρη μέχρι να διπλασιαστεί η ζύμη (περίπου για 1 ½ ώρα).
Αφαιρούμε τη ζύμη από το μπολ και με ένα ίσιο μαχαίρι κόβουμε σε 2 ίσα κομμάτια τη ζύμη.
Απλώνουμε το κάθε κομμάτι πάνω σε μία λαδόκολλα.
Ανοίγουμε με τη βοήθεια του πλάστη και λίγο αλευριού σε λαγάνες τόσο μεγάλες ώστε να χωράνε σε 2 ταψιά φούρνου.
Μεταφέρουμε τις λαγάνες μας σε 2 ταψιά με λαδόκολλα ανοίγοντας τες λίγο πάνω στο ταψί για να κρατήσουν το σχήμα τους κατά το ψήσιμο.
Ρίχνουμε σε ένα μπολ το νερό με τη ζάχαρη, και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι για να φτιάξουμε το ζαχαρόνερο.
Αλείφουμε με ένα πινέλο τις λαγάνες με το ζαχαρόνερο και πασπαλίζουμε με το σουσάμι.
Περιμένουμε για 20 λεπτά να φουσκώσουν οι λαγάνες μας.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 220°C στον αέρα.
Πιέζουμε τις λαγάνες με το δάχτυλο μας κάνοντας τους δαχτυλιές για να πάρουν το σχήμα της λαγάνας.
Τις πασπαλίζουμε με ελαιόλαδο και ψήνουμε για 10-15 λεπτά.
.webp?t=H0IjhMHMkEsWYvui5YHBJw "Ηθοποιάρα ετών 95 - Σπάνια δημόσια εμφάνιση θρυλικού Έλληνα ηθοποιού 16")
