Από τη μία, τρία μέλη της Χρυσής Αυγής συνελήφθησαν στον Νέο Βουτζά για πλιάτσικο σε καμένα σπίτια στον Νέο Βουτζά, όπως αποκάλυψε τελικά και η βρετανική εφημερίδα Independent και από την άλλη, οι πρόσφυγες από τη Συρία και το Ιράκ ήταν δίπλα στους πληγέντες κατοίκους του Ματιού.
Οι δύο όψεις της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας η οποία μπορεί να είναι σκληρή κι απάνθρωπη, αλλά και αλληλέγγυα και γεμάτης από καλοσύνη.
Έτσι και οι τέσσερις πρόσφυγες από τη Συρία και ένας από το Ιράκ που κατοικούν εδώ και δύο χρόνια μόνιμα στη Μυτιλήνη έσπευσαν στο Μάτι προκειμένου να δώσουν τη βοήθειά τους στους πυρόπληκτους, λέγοντας το εξής αφοπλιστικό και απλό: «Ήρθαμε να σας βοηθήσουμε, όπως μας βοηθήσατε κι εσείς πριν από δύο χρόνια». Και το έκαναν.
Η μαρτυρία της φωτογράφου και μόνιμου κατοίκου του Ματιού Μαρίας Κουτρουμπή στο Instagram για τη βοήθεια που δέχθηκε φίλη της και γειτόνισσά της είναι απλά συγκινητική:
Χτες (σ.σ. προχθές) το απόγευμα στο σπίτι φίλης στο Μάτι, χτύπησαν την πόρτα της τέσσερις Σύριοι κι ένας Ιρακινός πρόσφυγας που κατοικούν μόνιμα τα τελευταία δύο χρόνια στη Μυτιλήνη. «Ήρθαμε να σας βοηθήσουμε, όπως μας βοηθήσατε κι εσείς πριν από δύο χρόνια» είπαν. Ένας εξ αυτών, ηλεκτρολόγος, προσφέρθηκε να φτιάξει τόσο στο σπίτι της φίλης μου όσο και στων υπολοίπων ό,τι ζημιά έχει δημιουργηθεί. Οι άλλοι τέσσερις ήταν πρόθυμοι να καθαρίσουν κήπους και σπίτια καταστραμμένα. Μας ρώτησαν τι χρειαζόμαστε, με τι να μας προμηθεύσουν και μας ζήτησαν να προσευχηθούν για εμάς και τις οικογένειές μας στο σημείο, εάν αυτό δεν μας ενοχλούσε.
Για τρίτη φορά, κάτοικοι της Μόριας αντίκρισαν τους βανδαλισμούς που προκάλεσαν στο νεκροταφείο του χωριού πρόσφυγες και μετανάστες που φιλοξενούνται στο κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης που υπάρχει εκεί.
Οι δράστες έσπασαν σταυρούς και μνήματα και έριξαν τα καντήλια. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι σε απόγνωση, καθώς όπως λένε κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι οι μετανάστες και στις αρχές κάθε μήνα που παίρνουν τη χρηματική αποζημίωση βγαίνουν σε ομάδες, καταναλώνουν αλκοόλ και προκαλούν φθορές.
Στο μεταξύ, στο κέντρο υποδοχής και ταυτοποίησης παραμένει δύσκολη η διαχείριση της κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά τις συγκρούσεις αραβόφωνων και Κούρδων, στις 25 Μαΐου. Αποτέλεσμα ήταν περίπου 1.000 Κούρδοι να έφυγαν για τη Μυτιλήνη, αρνούμενοι να παραμείνουν στη Μόρια.
Τελικά, περίπου 600 άτομα οδηγήθηκαν σε πρόχειρο καταυλισμό στην περιοχή της Λάρσου και άλλοι 300 στον χώρο των παλαιών παιδικών κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ.
Η πρόχειρη αυτή εγκατάσταση, προκάλεσε σωρεία διαμαρτυριών από τον Δήμο Λέσβου, την περιφέρεια βορείου Αιγαίου και φορείς όπως η Ένωση ξενοδόχων και το Επιμελητήριο, οι οποίοι κατήγγειλαν την παράνομη δημιουργία νέων δομών φοβούμενοι ότι οι πρόχειροι καταυλισμοί θα λάβουν μόνιμο χαρακτήρα. Σε μια προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η κατάσταση ήδη από την περασμένη Παρασκευή 160 από τους Κούρδους αυτούς μεταφέρθηκαν με πλοίο στην Αθήνα και φιλοξενούνται σε σκηνές στο στρατόπεδο της Μαλακάσας.
Σήμερα, Κυριακή 3 Ιουνίου, από τους περίπου 1.000 Κούρδους που αποχώρησαν από τον καταυλισμό της Μόριας, στον πρόχειρο καταυλισμό της Λάρσου διαμένουν 380 άτομα και άλλα 270 διαμένουν στο χώρο των πρώην κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ. Οι υπόλοιποι (πλην των 160 που αναχώρησαν για την Αθήνα) έχουν επιστρέψει στη Μόρια, σύμφωνα με το ΑΠΕ.
Στο μεταξύ, η διοίκηση του ΚΥΤ της Μόριας αλλά και η αστυνομία διαμηνύουν προς τους αποχωρήσαντες, πως αν δεν επιστρέψουν στη Μόρια χάνουν δικαιώματα όπως αυτά της σίτισης, του ραντεβού τους με την υπηρεσία ασύλου και της μηνιαίας χρηματικής αποζημίωσης.
Δεκάδες πρόσφυγες από τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράν και αλλού, ωφελούμενοι της δομής φιλοξενίας της Κάριτας Ελλάς στην Καλλιθέα και του Κοινωνικού Κέντρου στην Πλατεία Βάθη, καθάρισαν την παραλία «Μπάτης» στο Παλαιό Φάληρο από σκουπίδια, πλαστικά και αποτσίγαρα, με αφορμή και την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου).
Η πιο όμορφη σκηνή ήταν όταν παιδιά λουόμενων και κατοίκων της περιοχής, χέρι-χέρι με τα προσφυγόπουλα, γέμισαν σακούλες με σκουπίδια από την παραλία, βούτηξαν στη θάλασσα, έπαιξαν μαζί και διασκέδασαν… γιατί τα μικρά παιδιά δεν τα σταματούν οι «διαφορές» της γλώσσας, της θρησκείας, της φυλής, του χρώματος, δίνοντας το παράδειγμα στους μεγαλύτερους…
Ήρθε στην Ελλάδα από την Συρία, έκανε αίτηση ασύλου αλλά αποφάσισε να μην αφήσει το μέλλον του στην τύχη.
Ο Αχμέντ αν και δεν είχε καμία σχέση με τη μαγειρική όταν ήρθε στη χώρα μας, κατάφερε να μάθει και να ανοίξει μαζί με άλλους πρόσφυγες μια καντίνα που πουλάει φαλάφελ στον προσφυγικό καταυλισμό του Σκαραμαγκά.
Η καντίνα λειτουργεί με επιτυχία. Αυτήν επιλέγουν καθημερινά για το μεσημεριανό τους οι εθελοντές των μη κυβερνητικών οργανώσεων που βρίσκονται στο καταυλισμό αλλά και οι πρόσφυγες που έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν κάτι.
«Οι πρόσφυγες που είχαν την ιδέα να φτιάξουν αυτή την καντίνα, ήθελαν να δώσουν στους ανθρώπους εδώ ένα τρόπο για να κερδίσουν χρήματα», λέει ο Αχμέντ. Στόχος τους είναι να κατακτήσουν ένα είδος ανεξαρτησίας.
Στο άγαλμα Βενιζέλου, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, διανυκτέρευσαν μερικές ομάδες προσφύγων και μεταναστών, που έχουν κατασκηνώσει στο σημείο από χθες το μεσημέρι.
Σε λίγες ώρες οι πρόσφυγες αναμένεται να μεταφερθούν με λεωοφρεία του δήμου Θεσσαλονίκης στο camp των Διαβατών, ενώ αυτή την ώρα βρίσκονται σε εξέλιξη οι απαραίτητες διαδικασίες για την υποδοχή των προσφύγων από τους ιθύνοντες της δομής.
Κουβέρτες, σεντόνια, sleeping bag και μερικά από τα υπάρχοντα τον προσφύγων βρίσκονταν απλωμένα στο γρασίδι μπροστά από το άγαλμα και συνθέτουν ένα σκηνικό, που μοιάζει με καταυλισμό. Άνδρες, γυναίκες, αλλά και οικογένειες με μικρά παιδιά και μωρά έχουν φτάσει στην πόλη από τη Συρία και την Τουρκία, έχουν πάρει το ειδικό έγγραφο που τους επιτρέπει την παραμονή στη χώρα μας, ωστόσο δεν έχουν κάποιο μέρος για να μείνουν.
Στο άγαλμα Βενιζέλου βρίσκονται δύο εκπρόσωποι του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής αλλά και μεταφραστές, οι οποίοι δίνουν στους πρόσφυγες τις απαραίτητες κατευθυντήριες γραμμές για τις διαδικασίες, που πρέπει να ακολουθήσουν.
Όπως επισήμανε χθες ο αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης, Πέτρος Λεκάκης, οι χώροι φιλοξενίας του δήμου Θεσσαλονίκης είναι περιορισμένοι, οι δομές φιλοξενίας είναι γεμάτες με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δεχθούν άλλα άτομα.
Αύριο, Σάββατο, θα πραγματοποιηθεί σύσκεψη στο υπουργείο Μακεδονίας- Θράκης, με τη συμμετοχή στελεχών του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, του δήμου Θεσσαλονίκης και αρμόδιων φορέων για το προσφυγικό.
Οι πρόσφυγες από το Ελληνικό ανακοίνωσαν ότι δίνουν διορία μία εβδομάδα στον υπουργό Γιάννη Μουζάλα για να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους – διαφορετικά θα επιστρέψουν σε κινητοποιήσεις.
Αυτή είναι η ιστορία της Zeinab (στα αριστερά) από την Επιτροπή Γυναικών Προσφύγων του Ελληνικού, όπως τη διηγήθηκε κλαίγοντας στη συνέντευξη Tύπου προσφύγων που έγινε με τη στήριξη του Συντονισμού για το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό, μετά την επεισοδιακή επίσκεψη του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα στον καταυλισμό του Ελληνικού, που ακολούθησε την αποχή συσσιτίου την περασμένη Δευτέρα.
Με λένε Zeinab και είμαι 20 ετών. Είμαι από το Αφγανιστάν και είμαι έγκυος και μητέρα ενός τετράχρονου αγοριού. Όταν ήρθαμε στην Ελλάδα, πριν από έναν χρόνο, προσπαθήσαμε να πάμε στα Σκόπια περνώντας τα σύνορα. Τότε, μας γύρισαν πίσω και μας ενημέρωσαν ότι αυτήν τη διαδρομή μπορούν να την κάνουν μόνο οι Σύροι κι όχι οι Αφγανοί. Έτσι, μας έφεραν πίσω στην Αθήνα. Όταν μας πήγαν στον καταυλισμό του Ελληνικού, μας είπαν ότι δεν θα είναι για πολλές μέρες και ότι θα μεταφερθούμε σύντομα. Φυσικά, αυτό δεν έγινε ποτέ. Έναν χρόνο μετά, ζούμε ακόμη εκεί.
Μας είπαν ότι σε αυτόν τον καταυλισμό θα υπάρχουν δωμάτια και κάθε οικογένεια θα έχει το δικό της. Όταν πήγαμε αντικρίσαμε έναν ενιαίο χώρο, πάρα πολύ βρόμικο, χωρίς δωμάτια φυσικά. Οι Σύροι που ήταν στην αρχή εκεί έφυγαν, επειδή μετακινήθηκαν προς άλλες χώρες, αλλά οι Αφγανοί παραμείναμε εκεί. Τις πρώτες ημέρες δεν είχαμε τίποτα, για να καλύψουμε καμία βασική ανάγκη. Δεν είχαμε ρούχα, δεν είχαμε ζεστό νερό, τίποτα. Όταν ζητούσαμε να διορθωθούν κάποια πράγματα, όπως το ζήτημα του ζεστού νερού, η απάντηση ήταν ότι «δεν θα κάνουμε τίποτα, διότι ο καταυλισμός είναι προσωρινός και δεν θα μείνετε εδώ». Όμως, έναν χρόνο μετά, ακόμη εκεί είμαστε.
Μας αντιμετωπίζουν ως κατώτερους σε σχέση με άλλες προσφυγικές ομάδες. Δεν φρόντισε κανείς για την καθαριότητα του χώρου και ακόμη και τώρα δεν φροντίζει κανείς. Μας φέρονται σαν ζώα και αναρωτιέμαι γιατί υπάρχουν αυτές οι διακρίσεις και μας αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο. Υπήρχαν πάρα πολύ άσχημες συνθήκες, ζέστη, ζούσαμε έξω σε σκηνές στον ήλιο, δεν υπήρχαν δωμάτια και προφανώς δεν υπήρχε κλιματισμός. Όταν ζητούσαμε ανεμιστήρες, δεν μας έφερναν, με το επιχείρημα πάλι ότι είμαστε προσωρινά εκεί και θα φύγουμε. Από την κυβέρνηση και από τη δανέζικη ΜΚΟ που υπάρχει στον χώρο, την DRC, μας είπαν ότι θα έρθουν, θα πάρουν σχέδια του χώρου και θα φτιάξουν κάποια δωμάτια σε 10-20 μέρες. Αυτό δεν έγινε ποτέ. Κάνουμε μπάνιο -άνδρες, γυναίκες και μωρά παιδιά- με παγωμένο νερό και όταν αναζητούμε τις ευθύνες, ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλον. Πάμε στην Αστυνομία και μας λέει απευθυνθείτε στην κυβέρνηση, η κυβέρνηση στην DRC και κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη, ούτε καν για να έχουμε ζεστό νερό και να μπορούν τα μωρά να κάνουν μπάνιο. Η τάση στο ρεύμα είναι πολύ χαμηλή και κάθε φορά που πάμε να μαγειρέψουμε ή να ανάψουμε κάποιο πομπό θέρμανσης, έχουμε προβλήματα. Για να κάνουμε μπάνιο, ζεσταίνουμε νερό σε βραστήρες, όπως θα φτιάχναμε ένα τσάι, με αποτέλεσμα να έχουμε εγκαύματα επειδή δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να ρυθμιστεί η θερμοκρασία του νερού. Έτσι, κάνουμε μπάνιο ή με παγωμένο νερό ή με καυτό που έχουμε ζεστάνει.
Είχαμε ζητήσει πλυντήρια ρούχων και πράγματι αγοράστηκαν κάποια, τα έβαλαν για ένα διάστημα, φωτογραφήθηκαν με τα πλυντήρια και μετά τα έβγαλαν. Δεν τα εγκατέστησαν ποτέ. Υπάρχουν φωτογραφίες με τα πλυντήρια, αλλά δεν μας εξήγησε κανείς για ποιο λόγο τα πήραν πίσω. Εγώ είμαι και έγκυος και άρρωστη και έχω συγκεκριμένες διατροφικές ανάγκες, οι οποίες φυσικά δεν καλύπτονται. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που χρειάζονται ειδική διατροφή, το φαγητό όμως είναι για ζώα. Αναρωτιέμαι για ποιον λόγο δεν μας φέρονται σαν να είμαστε άνθρωποι.
Ζητάμε πάνες για τα μωρά και άλλα είδη πρώτης ανάγκης και μας λένε ότι δεν θα μας δώσουν τίποτα, επειδή μπορούμε να αγοράσουμε μόνοι μας με τις κάρτες που παίρνουμε από τις ΜΚΟ. Ωστόσο, τα λεφτά που παίρνουμε από αυτές τις κάρτες είναι 80 ευρώ το μήνα, αν είσαι μόνος ή 280 ευρώ για οικογένειες τεσσάρων-πέντε ατόμων. Με αυτά τα χρήματα θα πρέπει να καλύψουμε όλες μας τις ανάγκες. Από τις καθημερινές, μέχρι μία ιατρική ανάγκη που μπορεί να προκύψει, όπως φάρμακα ή οτιδήποτε.
Επίσης, ένα από τα μεγάλα προβλήματα στον καταυλισμό είναι οι γιατροί, που για οποιοδήποτε πρόβλημα απευθυνθούμε σε αυτούς, μας δίνουν παυσίπονα. Από στομαχόπονο μέχρι οτιδήποτε, το μόνο που κάνουν είναι να δίνουν παυσίπονα. Στο σημείο του καταυλισμού που είναι οι αφίξεις του παλιού αεροδρομίου. δεν υπάρχει γιατρός. Οπότε, πρέπει να μεταφέρονται πιο μέσα, στον χώρο του μπέισμπολ και του χόκεϊ. Υπήρχε μία περίπτωση εγκύου που απευθύνθηκε στον υπεύθυνο του καταυλισμού, διότι είδε αίμα και ο υπεύθυνος την παρέπεμψε στους μέσα καταυλισμούς και δεν κάλεσε ποτέ ασθενοφόρο. Η γυναίκα απέβαλε και είναι κάτι που ενδεχομένως θα είχε αποφευχθεί, αν υπήρχε μία έγκαιρη ιατρική αντιμετώπιση.
Συνολικά, είχαμε τρεις αποβολές. Θα έπρεπε να έχουμε γιατρό και ασθενοφόρο μόνιμα στον καταυλισμό. Όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα απευθυνόμαστε στη βασική ΜΚΟ που υπάρχει στον χώρο, η οποία είναι η DRC και η οποία μας απαντά πως ό,τι πρόβλημα και αν έχουμε θα το λύσουμε με τα χρήματα που μας δίνουν με τις κάρτες και ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο για εμάς. Δεν βρίσκουμε ανταπόκριση πουθενά.
Έτσι λοιπόν, το περασμένο Σάββατο κλείσαμε τις πόρτες και αφήσαμε τους εργαζόμενους της DRC απ’ έξω, ζητώντας να έρθει ο διευθυντής της ΜΚΟ, για να μας μιλήσει και να μας εξηγήσει για ποιο λόγο μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Αρνηθήκαμε το φαγητό και όλα τα υπόλοιπα που διανέμει η ΜΚΟ, γι’ αυτόν τον λόγο. Επειδή θέλαμε να συναντήσουμε τον υπεύθυνο, για να μας πει γιατί γίνονται αυτά τα πράγματα. Απαιτήσαμε να δούμε και να μας πουν ποιος είναι ο υπεύθυνος.
Αν είναι η κυβέρνηση, αν είναι κάποιος άλλος και δηλώσαμε ότι δεν θα ανοίξουμε τις πόρτες, μέχρι να έρθει αυτός ο όποιος υπεύθυνος, για να μας δει. Στη συνέχεια, τη Δευτέρα, ήρθε ο Υπουργός. Εμείς ήμασταν χαρούμενοι, επειδή ελπίσαμε ότι θα μας λύσει κάποια από τα προβλήματά μας. Εκείνος όμως ήρθε πάρα πολύ θυμωμένος, δεν ήθελε να συζητήσει για τίποτα και το μόνο που έλεγε, ήταν ότι ήταν πάρα πολύ θυμωμένος που οι πόρτες ήταν κλειστές. Δεν συζητούσε κανένα από τα προβλήματά μας. Εκείνος αμέσως απαίτησε να ανοίξουν οι πόρτες.
Η επιτροπή μας του απάντησε να βρεθούμε πρώτα για να συζητήσουμε για τα προβλήματά μας και να δεσμευτεί ότι θα τα λύσει. Η απάντηση ήταν η Αστυνομία να χτυπήσει τους πρόσφυγες και μάλιστα ένα μικρό αγοράκι στο πρόσωπο. Ζητούσαμε να σταματήσουν, αλλά αυτοί συνέχισαν να χτυπάνε. Τους λέγαμε ότι δεν είμαστε δολοφόνοι, δεν είμαστε γκάνγκστερ, δεν είμαστε ζώα, είμαστε άνθρωποι. Είμαστε πρόσφυγες και ήρθαμε για μία καλύτερη ζωή. Γιατί μας χτυπάτε; Δεν κάναμε τίποτα κακό. Δεν πήγαμε να παλέψουμε με κανέναν. Δεν είμαστε πολεμιστές. Γιατί μας αντιμετώπισαν με βία;
Ο Υπουργός μάς είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για εμάς, επειδή σαν κι εμάς έρχονται πολλοί περισσότεροι, και εκτός από εμάς έχουν προβλήματα και οι Έλληνες.
Ζητήσαμε από τον Υπουργό να συζητήσουμε και ο Υπουργός υπέδειξε τον επικεφαλής της Επιτροπής των Προσφύγων και ζήτησε από την Αστυνομία να του επιτεθούν. Ο Υπουργός άνοιξε με τη βία και συνοδεία Αστυνομίας τις πόρτες και μπήκε σε ένα κτίριο μαζί με τους δημοσιογράφους και να μιλήσει με εκείνους και όχι με τους πρόσφυγες. Στη συνέχεια, ζήτησε μία οκταμελής επιτροπή να πάει για να μιλήσουν και πήγα εγώ μαζί με την Parvane Soleymani που κάθεται δίπλα μου από την Επιτροπή Γυναικών και με έξι άνδρες.
Ρωτήσαμε ποιος είναι ο υπεύθυνος του καταυλισμού και ποιος είναι αρμόδιος για να λύσει τα ζητήματα που μας απασχολούν, από τα καθημερινά, μέχρι το ζήτημα της υγείας και των σχολείων. Η απάντηση του Υπουργού ήταν ότι δεν είμαστε στην κυβέρνηση και «δεν θα σας πω εγώ, ποιος είναι υπεύθυνος». Δεν μας έδινε απαντήσεις, ούτε ποιος είναι υπεύθυνος, ούτε ποιες είναι οι αρμοδιότητες του.
Μάλιστα ο πρώτες λέξεις του Υπουργού στη συνάντησή μας ήταν πως, «Εγώ έχω έρθει εδώ για να ανοίξω τις πόρτες και όχι για να συζητήσω μαζί σας τα προβλήματα που μου λέτε». Όταν ρωτήσαμε για το ζήτημα των σχολείων και για ποιο λόγο τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. μας παρέπεμψε σε μία Χριστίνα που είναι υπεύθυνη γι’ αυτό για όλους τους καταυλισμούς σε όλη την Ελλάδα.
Αν ήξερα τι με περιμένει, θα προτιμούσα να πέθαινα στη χώρα μου, παρά να έχω αυτές τις συνθήκες εδώ. Ο Υπουργός μάς είπε ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για εμάς, επειδή σαν κι εμάς έρχονται πολλοί περισσότεροι, και εκτός από εμάς έχουν προβλήματα και οι Έλληνες. Εμείς ευχαριστούμε για όσα κάνουν για εμάς, αλλά ούτως ή άλλως δεν θέλουμε να μείνουμε στην Ελλάδα.
Θέλουμε να πάμε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που έχουμε ακούσει ότι υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Εγώ, για παράδειγμα, θέλω να πάω με την οικογένειά μου στη Σουηδία. Επίσης, μας είπε ότι αν δεν μας αρέσει εδώ, να φύγουμε. Να πάμε πού; Ήρθαμε εδώ για να ζήσουν τα παιδιά μας, οι οικογένειές μας και εμείς οι ίδιοι. Πού να πάμε; Στους δρόμους;
Έναν χρόνο τώρα, έρχεται ο γιος μου και με ρωτάει, «Μαμά, πού είναι το σπίτι μας;».
Στη χώρα μου, οι Ταλιμπάν, ο ISIS, σκοτώνουν με μία σφαίρα. Σκοτώνουν επί τόπου. Εδώ, μας σκοτώνουν έναν χρόνο κάθε μέρα με τα λόγια, τις υποσχέσεις, με την αντιμετώπιση που είχαμε από τον Υπουργό, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν είμαστε τέρατα τελικά. Μήπως είναι καλύτερο να απελαθούμε στη χώρα μας που θα πεθάνουμε από μία σφαίρα σε μια στιγμή; Έναν χρόνο τώρα, έρχεται ο γιος μου και με ρωτάει, «Μαμά, πού είναι το σπίτι μας;». Πώς θα μπορέσω να του κρύψω, ότι αυτό το κάναμε για το δικό του καλύτερο μέλλον; Καλύτερα να γυρίσω στη χώρα μου και να πεθάνω εκεί. Αισθάνομαι να με αντιμετωπίζουν σαν ζώο, σαν τέρας. Γιατί να συμβαίνει αυτό;
*Οι πρόσφυγες ανακοίνωσαν ότι δίνουν διορία μία εβδομάδα στον υπουργό Γιάννη Μουζάλα να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους, διαφορετικά θα επιστρέψουν σε κινητοποιήσεις, όπως η αποχή συσσιτίου. Τα αιτηματα των προσφύγων του Ελληνικού είναι τα εξής:
– Καθαρισμός, απολύμανση, απεντόμωση και μυοκτονία, καθαρισμός αρουραίων.
– Ζεστό νερό και πράγματα προσωπικής υγιεινής.
– Πλυντήρια ρούχων και απορρυπαντικά.
– Ιατρικές υπηρεσίες και φροντίδα υγείας.
– Μετεγκατάσταση σε σπίτια και κατοικίες (όχι σε σκηνές)
– Ρούχα και παπούτσια για όλους τους πρόσφυγες.
– Μαθήματα γλώσσας για όλους τους πρόσφυγες.
– Καλής ποιότητας φαγητό και φρούτα για τους πρόσφυγες και τα παιδιά τους.
– Κουβέρτες και χαλιά για όλους στον καταυλισμό.
Μία οικογένεια προσφύγων από τη Συρία με πέντε παιδιά, φιλοξένησε σήμερα στο σπίτι του ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Παναγιώτης Κουρουμπλής, λίγες ώρες πριν από το τέλος του 2017.
Η επταμελής οικογένεια, η οποία αυτή την περίοδο μένει στον Ελαιώνα, ευχαρίστησε τον κ. Κουρουμπλή για το σημαντικό, όπως είπαν, έργο το οποίο επιτελεί το Λιμενικό Σώμα, σώζοντας πρόσφυγες από τη θάλασσα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη οικογένεια επιχείρησε δύο φορές να έρθει στην Ελλάδα και την πρώτη φορά το σκάφος στο οποίο επέβαινε ναυάγησε.
Αναστάτωση προκλήθηκε στην πλατεία Αριστοτέλους πριν από λίγη ώρα, όπου πρόσφυγες έχουν κατασκηνώσει ζητώντας να φύγουν για τη Γερμανία όπου βρίσκονται οι συγγενείς τους.
Ένας πρόσφυγας περιλούστηκε με εύφλεκτο υλικό και προσπάθησε να βάλει φωτιά στα ρούχα του, ωστόσο άλλοι πρόσφυγες έσβησαν άμεσα τη φωτιά που άναψε αποτρέποντας τον από το να αυτοπυρποληθεί.
Μιλώντας σε δημοσιογράφους, οι πρόσφυγες ζητούν επίμονα να ανοίξουν τα σύνορα και να φύγουν για την Γερμανία.
«Οταν πέθανε ο πατέρας μου δεν μπορούσα πια να πάω στο σχολείο. Ολα ήταν πολύ δύσκολα και έψαχνα για μια καλύτερη ζωή», λέει ο Αμπντούλ στην «Κ» εξιστορώντας τις συνθήκες διαβίωσής του στη Μαυριτανία.
«Το 2012 έφτασα από την Τουρκία με τα πόδια, δεν ήξερα ελληνικά και δεν μπορούσα να βρω δουλειά», προσθέτει. Ωστόσο, χάρη στον «αδελφό» Πάνο, όπως αποκαλεί τον εργασιακό σύμβουλο του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), κ. Μπίρμπα και μέσω του εντατικού προγράμματος Cosmos Employment Hub-STEP Greece σε συγχρηματοδότηση του World Jewish Relief, ο Αμπντούλ έχει βρει πλέον την εργασία που επιθυμούσε και νιώθει ασφαλής.
Το πρόγραμμα στηρίζει επικουρικά τη δράση του Γραφείου Απασχόλησης που διατηρεί το ΕΣΠ από το 2000, το οποίο μέχρι πρότινος εστίαζε στη συμβουλευτική και ενδυνάμωση των προσφύγων/μεταναστών πριν από την εργασία. Σε μία περίοδο κατά την οποία η ανάγκη για ένταξη των προσφύγων/μεταναστών στη χώρα μοιάζει πιο επιτακτική από ποτέ, το ΕΣΠ αποφάσισε να ενισχύσει τη δράση του στον τομέα της προώθησης στην απασχόληση, στοχεύοντας στην άμεση και αποτελεσματική διασύνδεσή τους με τους κατάλληλους εργοδότες βάσει των ικανοτήτων και των επιθυμιών τους.
Μέσω του γραφείου του ΕΣΠ τα τελευταία έξι χρόνια έχουν βρει εργασία 417 μετανάστες, ενώ απαραίτητη προϋπόθεση για την τελική προώθηση στην αγορά και την ομαλή ένταξη στην ελληνική πραγματικότητα, είναι ο εξυπηρετούμενος να έχει περάσει από όλα τα στάδια του προγράμματος που αφορούν τη συμβουλευτική ενδυνάμωση και τις εκπαιδευτικές διαδικασίες με θέματα, όπως τα εργασιακά δικαιώματα, η αυτοπαρουσίαση κ.ά.
Αποασυλοποίηση
«Οταν ένας πρόσφυγας καταφέρει να ενταχθεί στην εργασία, αρχίζει να αποδεσμεύεται από τα προγράμματα επιδοματικής πολιτικής που τον ασυλοποιούν περισσότερο», εκτιμά ο κ. Μπίρμπας, υπεύθυνος της διασύνδεσης με τους εργοδότες, με εμπειρία 10 ετών στην εργασιακή συμβουλευτική υπό το ΕΣΠ. Σήμερα, ο Αμπντούλ μπορεί να υποδέχεται χαμογελαστός τους πελάτες του Polis Hammam και συνεχίζει να παρακολουθεί μαθήματα ελληνικών στο διαπολιτισμικό κέντρο του ΕΣΠ, «Πυξίδα». «Ο Αμπντούλ έδειξε απόλυτη διάθεση για δουλειά, υπακοή στις οδηγίες και στις κατευθύνσεις μας. Είναι συνεπής, πειθαρχημένος και ευγενικός, ενώ ο ρόλος του ως παρόχου υπηρεσιών καθαριότητας είναι εξαιρετικής σημασίας για εμάς», αναφέρει η κ. Αλεξάνδρα Λούτσου, διευθύντρια του κέντρου ευεξίας. «Είναι ευθύνη όλων μας να εξασφαλίσουμε εργασία σε αυτούς τους ανθρώπους με κανόνες αξιοπρέπειας», προσθέτει. Αν και ο Αμπντούλ δεν φαίνεται να είχε προσδοκίες, όπως λέει στην «Κ» η εργασιακή σύμβουλος του ΕΣΠ, Γεωργία Αποστολάκη, η εύρεση εργασίας και δη σε ένα χώρο όπου τον αποκαλεί «οικογένεια», έχει ενισχύσει την αυτοπεποίθηση και την κοινωνικότητά του.
Ο Αμπντούλ από τη Μαυριτανία. Χάρη στον «αδελφό» Πάνο, όπως αποκαλεί τον εργασιακό σύμβουλο του Ελληνικού Συμβουλίου Προσφύγων (ΕΣΠ), κ. Μπίρμπα, κατάφερε να βρει εργασία στη χώρα μας.
Οπως αναφέρει η ίδια, ο αρχικός του στόχος ήταν να βρει μια δουλειά για να μπορέσει να στηρίζει οικονομικά τη μητέρα και τα αδέλφια του που παραμένουν στη Μαυριτανία. «Κατά τη διάρκεια της πρώτης μας συνεδρίας, μου φάνηκε προβληματισμένος και με χαμηλή αυτοεκτίμηση», σημειώνει η κ. Αποστολάκη, ενώ παρόλο που στην πατρίδα του ήταν ράφτης, είχε ανασφάλεια να ασχοληθεί με κάτι καινούργιο πέρα από τον τομέα της καθαριότητας, που είχε απασχοληθεί μέσω άλλων οργανισμών ένταξης κατά τη διαμονή του στην Ελλάδα. Η διεύθυνση του Polis Ηammam με την αρωγή του ΕΣΠ αναγνώρισε στον Αμπντούλ τη συγκεκριμένη δεξιότητα και πρόκειται σύντομα να του αναθέσει τον σχεδιασμό των στολών του προσωπικού, καθώς αξιολογεί ως σημαντικό να μπορέσει να απασχοληθεί στη χώρα μας σε ένα τομέα που είχε εξειδικευθεί στην πατρίδα του.
Εκμετάλλευση δεξιοτήτων
«Δυστυχώς, πολλοί αναγκάζονται να κάνουν δουλειές που δεν συνάδουν με τα προσόντα τους. Στην πραγματικότητα η δουλειά μας είναι να συνταιριάξουμε ορθά τις δεξιότητές τους με εργοδότες που θα τις “εκμεταλλευθούν” κατάλληλα, ώστε να αναπτυχθούν και να βελτιώσουν τις ζωές τους ποιοτικά», προσθέτει ο κ. Μπίρμπας. Εδώ και έναν χρόνο, ο Εμίλ πηγαίνει κάθε μέρα στα εργοτάξια της εταιρείας TRITON ACT, ενώ δύο φορές τον μήνα τον συναντάς στα γραφεία της τεχνικής εταιρείας στην Κάντζα όπου απασχολείται στον κήπο για να τον κάνει «πιο όμορφο», όπως λέει ευδιάθετος στην «Κ». Η ενασχόλησή του με την κηπουρική είναι συμπληρωματική της κύριας εργασίας του στην οικοδομή. Με καταγωγή από την Μπουρκίνα Φάσο, ο Εμίλ έφυγε από την πατρίδα του σε ηλικία μόλις 18 ετών αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Η περίπτωσή του αποτελεί επιτυχία τόσο για τον ίδιο όσο και για το ΕΣΠ, καθώς ο Εμίλ πάντα ονειρευόταν να εργαστεί σε τεχνική εταιρεία. Σήμερα, σε ηλικία 30 ετών, νιώθει τυχερός που έχει αυτή τη δουλειά όπου τον έχουν αγκαλιάσει σαν οικογένεια. «Ο Εμίλ είναι ένα εργατικό, φιλότιμο και σοβαρό άτομο», αναφέρει στην «Κ» ο πρόεδρος της εταιρείας, Εμμανουήλ Χατζημανωλάκης. Με ένα σταθερό κοινωνικό περίγυρο και μια μόνιμη εργασία που του προσφέρει ασφάλεια, ο Εμίλ δηλώνει πλέον με σιγουριά ότι επιθυμεί να μείνει με τη γυναίκα και τα δύο μικρά παιδιά του στην Ελλάδα.
«Εδώ μαθαίνω αρκετά πράγματα για τη ζωή μου, είμαι τυχερός», λέει στην «Κ» ο Εμίλ, ενώ σημειώνει ότι δεν θέλει να φύγει από την χώρα.
Η ένταξη των προσφύγων/μεταναστών στη χώρα είναι μια χρόνια και δύσκολη διαδικασία με αρκετά εμπόδια. Πέρα από την έλλειψη γνώσης της ελληνικής γλώσσας, το πολιτισμικό σοκ που φέρουν από τη χώρα καταγωγής, τους εμποδίζει να ενταχθούν «σε μια δυτικότροπη πραγματικότητα», σημειώνει ο κ. Μπίρμπας.
Παράλληλα, η αδυναμία αναγνώρισης των πτυχίων αλλά και η έλλειψη των απαιτούμενων εγγράφων λόγω των συνθηκών αποχώρησης από τη χώρα τους, αποτελούν άλλη μια τροχοπέδη. «Ως εργοδότες δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε τις γνώσεις τους. Μέσα όμως από την εκπαίδευση που τους παρέχουμε αποκτούν νέες δεξιότητες και εμπειρία. Με στενοχωρεί ιδιαίτερα ότι μετά 3-4 χρόνια τους χάνουμε. Αναγκάζονται να φύγουν από την Ελλάδα, καθώς το κοινωνικό περιβάλλον δεν τους επιτρέπει να παραμείνουν», τονίζει ο κ. Χατζημανωλάκης, προσθέτοντας μια νέα διάσταση στο διακύβευμα της ουσιαστικής ένταξης.
Ο Αμπντούλ από τη Μαυριτανία. Χάρη στον «αδελφό» Πάνο, όπως αποκαλεί τον εργασιακό σύμβουλο του Ελληνικού Συμβουλίου Προσφύγων (ΕΣΠ), κ. Μπίρμπα, κατάφερε να βρει εργασία στη χώρα μας.