Ο διάλογος Σπήλιου Λιβανού με τον δήμαρχο Σπάρτης Πέτρο Δούκα και πρώην υφυπουργό της ΝΔ για τις φονικές πυρκαγιές της Ηλείας το 2007 οδήγησε στην έξοδο του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων από την κυβέρνηση.
Πριν λίγες ημέρες στις 2 Φεβρουαρίου σε μια σύσκεψη στη Σπάρτη για τις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ στους πληγέντες από τον παγετό, παρουσία του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Σπήλιου Λιβανού, ακούστηκαν πράγματα δια στόματος του δημάρχου Σπάρτης Πέτρου Δούκα που μόνο οργή μπορεί να προκαλέσουν αναφορικά με τις φονικές πυρκαγιές τους 2007. Τότε η Ελλάδα είχε θρηνήσει 49 θανάτους από τις φωτιές στην Ηλεία.
Ο δήμαρχος Σπάρτης Πέτρος Δούκας, απευθυνόμενος στον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Σπήλιο Λιβανό, ξεκίνησε να καυχιέται για τα «κατορθώματά» του ιδίου και της τότε Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή, όπου ήταν υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών.
«Όταν σου πει για τα θέματα αποζημιώσεων για τον παγετό, όπως θυμάσαι είχαμε πάει στην Ηλεία στις φωτιές τότε, έτσι πήραμε τις εκλογές το 2007. Είχαμε κατέβει κάτω με τσάντες και αποζημιώναμε όλους αυτούς που είχανε…» είπε ο κ. Δούκας. «Έχουν μείνει αξέχαστα τα χρόνια αυτά…» ακούστηκε κάποιος να λέει.
«Κυριολεκτικά γυρίσαμε το παιχνίδι, εκεί που πέφταμε με 15% θα καταστρεφόμασταν, πήγαμε εκεί και με δύο κινήσεις γύρισε όλο το παιχνίδι»… συμπλήρωσε ο σημερινός δήμαρχος Σπάρτης.
Ένα στέλεχος παρενέβη για να επισπεύσει ο κ. Δούκας την κουβέντα για το θέμα των αποζημιώσεων από τον παγετό και τότε παρενέβη ο Σπήλιος Λιβανός και είπε «αυτό πρέπει να το απαντήσουμε, από τότε έχετε μείνει στην ιστορία με αυτά τα οποία κάνατε εκεί …και υπολειπόμεθαότι και να κάνουμε μετά από αυτή την εποποιία» και όλοι μαζί ξέσπασαν σε γέλια. «Τι να κάνουμε μετά από αυτή την εποποιία», ακούγεται να λέει ο κ. Λιβανός.
Όπως αναφέρει το ilialive, που έφερε στο φως της δημοσιότητας το επίμαχο βίντεο γελούσαν με τις πρακτικές που ακολούθησε η τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όταν ο νομός Ηλείας είχε θρηνήσει 49 νεκρούς και είχε καταστραφεί.
Σύμφωνα με τα γραφόμενα η Λυσίππη, η Ιφινόη και η Ιφιάνασσα κυριεύτηκαν από μανία, τιμωρημένες από την Ήρα επειδή καυχήθηκαν ότι ήταν ομορφότερες από αυτήν ή, κατά μία άλλη εκδοχή, από τον Διόνυσο γιατί περιφρόνησαν τη λατρεία του. Νομίζοντας πως ήταν δαμάλες, χλεύαζαν τους άντρες και παρακινούσαν τις γυναίκες να σκοτώνουν τα παιδιά τους.
Ο βασιλιάς τότε, για να σώσει τις κόρες του, ζήτησε τη βοήθεια του μάντη Μελάμποδα και εκείνος, έπειτα από πολυήμερη αναζήτηση στις πλαγιές του Χελμού, εντόπισε την Ιφιάνασσα και τη Λυσίππη, τις οποίες και θεράπευσε μέσα στο σπήλαιο των Λιμνών, όπου εν τω μεταξύ είχε πεθάνει από τις κακουχίες η Ιφινόη.
Οι ανασκαφές στην πρώτη αίθουσα της σπηλιάς έδειξαν ότι κατοικήθηκε ήδη από τη Νεολιθική εποχή.
Τα οστά από ελάφια, καμήλες και ιπποπόταμους που βρέθηκαν φανερώνουν ότι χρησίμευε ως πηγή νερού για τα ζώα στις περιόδους ανομβρίας.
Ένα κάθετο φυσικό τοίχωμα ύψους 9 μέτρων εμπόδιζε τους επισκέπτες να διεισδύσουν περαιτέρω στη σπηλιά, που έκρυβε έναν μοναδικό φυσικό θησαυρό.
Ήταν 13 κλιμακωτές λίμνες, που σχηματίσθηκαν στην παλαιά κοίτη ενός υπόγειου ποταμού, που αποστράγγιζε το υπερκείμενο οροπέδιο του Απανώκαμπου.
Ο συσχετισμός προκύπτει από τις μεγάλες ποσότητες νερού που εκβάλλουν από το σπήλαιο όταν πλημμυρίσει το οροπέδιο. Αυτό συνέβη το 1922 και το 1940. Περίπου δύο χλμ. από τη φυσική είσοδο, μια σειρά από λιθωματικές λεκάνες σηματοδοτεί το τέλος του σπηλαίου
Οι λιθωματικές αυτές λεκάνες, που στη σπηλαιολογική ορολογία ονομάζονται «γκουρ», καλύπτονται από μεγάλους κρυστάλλους ασβεστίτη. Αυτοί ανανεώνονται κάθε χρόνο με την απόθεση νέων στρωμάτων ανθρακικού ασβεστίτη.
Τον χειμώνα, που το σπήλαιο πλημμυρίζει, κυριαρχεί το βαθυγάλαζο χρώμα του νερού, ενώ το καλοκαίρι που τα νερά χαμηλώνουν αρχίζουν να εμφανίζονται οι κρύσταλλοι στα τοιχώματα των λιμνών, οι οποίοι αποκαλύπτονται εντελώς το φθινόπωρο, που για τη σπηλιά είναι η πιο στεγνή περίοδος.
Ανάμεσα στην όγδοη και την ένατη λίμνη κρέμονται από την οροφή μεγάλοι σταλακτίτες με πτυχές, που μοιάζουν φτιαγμένες από λευκό ύφασμα. Εδώ είναι και το στενότερο σημείο της σπηλιάς, αφού δύο όμορφοι λιθωματικοί σχηματισμοί αφήνουν μόνο ένα στενό πέρασμα μισού μέτρου ανάμεσά τους.
Σε γενικές γραμμές, σε κάθε λίμνη και σε κάθε εποχή το γαλάζιο χρώμα του νερού των λιμνών ποικίλλει. Η 13η λίμνη, που βρίσκεται 5 μέτρα χαμηλότερα από τη 12η, το φθινόπωρο στεγνώνει εντελώς, ενώ την άνοιξη που πλημμυρίζει τα νερά πνίγουν εντελώς το πέρασμα που οδηγεί στα βάθη της σπηλιάς και, εάν δεν θέλουμε να καταδυθούμε, πρέπει να περάσουμε από ένα απίστευτο στενό άνοιγμα, που με δυσκολία επιτρέπει να περάσει το σώμα.
Μετά τη 13η λίμνη η μορφολογία της σπηλιάς αλλάζει. Μεγάλοι ογκόλιθοι καλύπτουν το δάπεδο και ο λιθωματικός διάκοσμος απουσιάζει εντελώς.
Η πρόσβαση δυσκολεύει, για να προχωρήσουμε πρέπει να σκαρφαλώσουμε επάνω σε κάθε ογκόλιθο και να ξανακατέβουμε, αφού έχουμε προχωρήσει για λίγα μόνο μέτρα.
Έχουν σχηματιστεί επάνω σε μια κατολίσθηση η οποία έχει κλείσει σε αυτό το σημείο το σπήλαιο. Η συνέχεια της σπηλιάς είναι προφανής, αφού από μία οπή στο τελευταίο σημείο έρχεται αέρας, όμως η πρόσβαση είναι αδύνατη.
Το σπήλαιο των λιμνών έχει αξιοποιηθεί τουριστικά με τη διάνοιξη γαλαρίας και την κατασκευή διαδρόμων στις τρεις πρώτες λίμνες.
Ωστόσο, για να το δει κάποιος στο σύνολό του, θα πρέπει να κολυμπήσει στα κρύα νερά, να σκαρφαλώσει σε κάθετα εμπόδια και να περάσει από στενωσιές, κάτι δύσκολο μεν, που πάντως αξίζει τον κόπο.
