Το να φτάσει κανείς τα 70 δεν είναι απλώς αποτέλεσμα καλής τύχης, δυνατών γονιδίων ή υγιεινής διατροφής.

Είναι ένα πραγματικό επίτευγμα—πνευματικά, σωματικά και συναισθηματικά. Το να φτάσεις σε αυτή την ηλικία σημαίνει ότι πέρασες ένα ορόσημο που πολλοί δεν καταφέρνουν, με την καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη και το πνεύμα στραμμένο στο μέλλον με ελπίδα.

Αν και πολλοί πιστεύουν ότι η ζωή «σβήνει» μετά τα 70, συχνά ισχύει το αντίθετο. Αυτή η περίοδος μπορεί να σηματοδοτήσει την αφύπνιση βαθιάς σοφίας, χαράς και εσωτερικής γαλήνης.

Αν εσύ—ή κάποιος που αγαπάς—είναι 70 ετών και μπορεί ακόμα να κάνει τα παρακάτω πέντε πράγματα, αυτό αποτελεί ξεκάθαρη απόδειξη: η ζωή έχει ζήσει καλά, και συνεχίζεις να «κερδίζεις».

1. Η ικανότητα να περπατάς ελεύθερα είναι μια σιωπηλή ευλογία

Η κινητικότητα στα μεγαλύτερα χρόνια δεν είναι απλώς σωματική ικανότητα—αντιπροσωπεύει ελευθερία, αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία.

Αν στα 70 σου μπορείς:

• Να περπατάς χωρίς υποστήριξη

• Να ανεβαίνεις σκάλες

• Να κάνεις βόλτες στο πάρκο

• Να ψωνίζεις μόνος/η σου

• Να χορεύεις σε γιορτές

τότε έχεις ένα ανεκτίμητο δώρο. Πολλοί χάνουν αυτή την ελευθερία λόγω προβλημάτων στα κόκαλα, την καρδιά ή το νευρικό σύστημα. Η διατήρηση της δραστηριότητας αντικατοπτρίζει συνειδητές, υγιείς συνήθειες ζωής.

Συμβουλή Υγείας: Ένας περίπατος 30 λεπτών την ημέρα μειώνει τον κίνδυνο καρδιοπαθειών, διαβήτη τύπου 2 και μυϊκής απώλειας λόγω ηλικίας.

2. Ένα καθαρό μυαλό είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο

Σε μια εποχή που η απώλεια μνήμης και η γνωστική φθορά γίνονται όλο και πιο συχνές, η πνευματική διαύγεια στα 70 είναι δώρο.

Αν μπορείς ακόμη:

• Να θυμάσαι ονόματα, μέρη και ημερομηνίες

• Να λύνεις γρίφους ή να παίζεις νοητικά παιχνίδια

• Να αφηγείσαι ιστορίες που έχουν νόημα και συγκινούν

• Να συμμετέχεις σε βαθιές συζητήσεις

τότε διατηρείς το πιο ζωτικό σου όργανο—τον εγκέφαλό σου.

Ένα κοφτερό μυαλό δεν σε κρατά μόνο παρόντα, αλλά ενισχύει και την αυτοπεποίθηση και την προσωπική ταυτότητα.

Συμβουλή Εγκεφάλου: Η ανάγνωση, η γραφή, η εκμάθηση ξένων γλωσσών ή δεξιοτήτων όπως μουσική ή ζωγραφική βοηθούν στην πνευματική ευελιξία.

3. Αν ακόμα σε φωνάζουν με το όνομά σου, έχεις χτίσει πραγματικές σχέσεις

Με την ηλικία, η μοναξιά γίνεται πολλές φορές πιο επώδυνη από τα σωματικά προβλήματα. Αλλά αν εξακολουθούν να σε αναζητούν—

• Με ένα τηλεφώνημα απλά για να δουν πώς είσαι

• Με προσκλήσεις για φαγητό

• Με αγκαλιές χωρίς λόγο

• Με αυθόρμητα, αληθινά «σ’ αγαπώ»

—τότε έχεις αφήσει ουσιαστικό αποτύπωμα. Έχεις αγαπήσει και έχεις αγαπηθεί.

Η αληθινή επιτυχία δεν μετριέται με υλικά αγαθά, αλλά με τις ζωές που άγγιξες.

Γνώση Υγείας: Οι ηλικιωμένοι με ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς έχουν μικρότερα ποσοστά κατάθλιψης, καλύτερη καρδιαγγειακή υγεία και μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής.

4. Το να βρίσκεις χαρά στις απλές στιγμές είναι αληθινή σοφία

Αν ακόμα μπορείς να νιώσεις χαρά με:

• Ένα ζεστό φαγητό

• Την ανατολή του ήλιου

• Γέλια με παλιές οικογενειακές αναμνήσεις

• Τη μουσική που ακούς με γαλήνη στην ψυχή

τότε ζεις πραγματικά. Η εκτίμηση στις μικρές στιγμές είναι δεξιότητα που συχνά αναπτύσσεται με τα χρόνια.

Το να προσέχεις ένα άνθος που ανθίζει, να πίνεις τον καφέ σου αργά, να κοιμάσαι αγκαλιά με το εγγόνι σου ή να κοιτάς το ηλιοβασίλεμα—είναι σημάδια συναισθηματικής ωριμότητας και πνευματικής υγείας.

Υπενθύμιση: Η καθημερινή πρακτική ευγνωμοσύνης έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει τον ύπνο, ενισχύει το ανοσοποιητικό και μειώνει την αρτηριακή πίεση.

5. Αν ακόμα ονειρεύεσαι, παραμένεις νέος/νέα στην καρδιά

Το να μεγαλώνεις δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείπεις τα όνειρά σου. Αντιθέτως, όσοι συνεχίζουν να ονειρεύονται στα 70 συχνά έχουν πιο νεανικό πνεύμα από άλλους στη μισή τους ηλικία.

Αν ακόμα νιώθεις:

• Ενθουσιασμό για ταξίδια

• Επιθυμία να μάθεις κάτι καινούργιο

• Ελπίδα να δεις τα εγγόνια σου να μεγαλώνουν

• Περιέργεια για τον κόσμο γύρω σου

τότε η φλόγα μέσα σου συνεχίζει να καίει. Και αυτή η σπίθα είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα που μπορείς να κρατήσεις.

Τελική σκέψη:

Αν φτάνεις τα 70 και μπορείς ακόμα να κινείσαι, να σκέφτεσαι καθαρά, να αγαπάς βαθιά, να βρίσκεις χαρά στο καθημερινό και να ονειρεύεσαι—τότε έχεις ζήσει μια γεμάτη ζωή. Γιόρτασέ το.

Μια μητέρα έχασε με τραγικό τρόπο της ζωής της μετά από υποψία σπάνιας αλλεργικής αντίδρασης από τη χρωστική ουσία που χορηγείται στους ασθενείς πριν από τις αξονικές τομογραφίες.

Η Yvonne Graham, 66 ετών, υπέστη καρδιακή ανακοπή αφού οι γιατροί στο Γενικό Νοσοκομείο του Νορθάμπτον έκαναν ένεση χρωστικής για να διερευνήσουν τις αιτίες που η γυναίκα είχε φουσκωμένο στομάχι.

Η 36χρονη Yolanda, κόρη της Yvonne, πιστεύει πως της δεν έπρεπε να χορηγηθεί στη μητέρα της η χρωστική ουσία, επειδή έπασχε από νεφροπάθεια τρίτου σταδίου. Πιστεύει επίσης ότι αν υπήρχε ένα EpiPen στο δωμάτιο σάρωσης η μητέρα της θα είχε επιβιώσει.

Δέκα μήνες μετά το θάνατο της Yvonne, η οικογένεια έμαθε από την αυτοψία ότι είχε υποστεί αναφυλαξία στη σκιαγραφική χρωστική ουσία που χορηγείται συνήθως στους ασθενείς πριν από μια αξονική τομογραφία.

Η αυτοψία ανέφερε: «Η αιτία της αρχικής καρδιακής ανακοπής παραμένει ασαφής. Η πιθανότητα ήταν ότι αυτή προκλήθηκε από αναφυλαξία στη σύσπαση κατά τη διάρκεια της αξονικής τομογραφίας. Δυστυχώς, δεν εστάλη αρχικό επίπεδο τρυπτάσης για να αποκλειστεί η αναφυλαξία».

Η Yolanda πιστεύει ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να ενημερώνονται για τους κινδύνους της χρωστικής και είναι έξαλλη με το πόσος χρόνος χρειάστηκε για να λάβει τα αποτελέσματα της αυτοψίας.

«Χρειάστηκαν δέκα μήνες για να λάβουμε μια δήλωση από αυτούς σχετικά με το τι συνέβη – πώς μπορεί να πάρει τόσο καιρό; «Είναι αηδιαστικό. Είμαι έξαλλος μαζί τους», δήλωσε η κόρη της.

Η Julie Hogg, επικεφαλής νοσηλεύτρια στα Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία του Northamptonshire, δήλωσε:

«Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια της κ. Graham σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Συνεργαζόμαστε με τον ιατροδικαστή με ρυθμό για να παρέχουμε όλες τις κατάλληλες δηλώσεις που μας ζητήθηκαν για την επικείμενη ανάκριση».

«Αναγνωρίζουμε ότι θα έπρεπε να είχαμε βελτιώσει την επικοινωνία μας με την οικογένεια της κας Graham κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, και θα θέλαμε να ζητήσουμε συγγνώμη για οποιαδήποτε πρόσθετη αγωνία μπορεί να τους προκάλεσε. Η ομάδα μας επικοινώνησε με την οικογένεια για να προσφέρει υποστήριξη ενόψει της ανάκρισης και να τους ενημερώσει για την τρέχουσα κατάσταση», συμπλήρωσε.

*Με πληροφορίες από DailyStar

Έχει περίπου 80 ταινίες στο ενεργητικό του και μετρά συνεργασίες που πολλοί συνάδελφοί του θα ζήλευαν.

Γράφει η Όλγα Παρθενέα – Γεωργάτσου

Ο Δημήτρης Νικολαΐδης έγραψε τη δική του ιστορία στον χώρο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας, με τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε –συνήθως διατηρώντας δεύτερους ρόλους- να ανήκουν στην κατηγορία των πιο εμπορικών και «πολυπαιγμένων» ακόμα και την τελευταία δεκαετία.

Φωτογραφία: Χρώμα στο ασπρόμαυρο

Το πρόσωπό του μας φέρνει στο μυαλό δεκάδες σκηνές από τις ωραιότερες ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές, με τους νεότερους να τον έχουν συνδέσει με τους ρόλους τους σε αρκετές ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη.

Ποιος ξεχνά τον αυστηρό καθηγητή στο «Χτυποκάρδια στο Θρανίο»; Ή τις ατάκες τους στις ταινίες «Η Λίζα και η Άλλη», «Το Δόλωμα» και «Η Αγάπη μας»; Όχι φυσικά ότι οι συνεργασίες του με τη Τζένη Καρέζη, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο, τον Κώστα Βουτσά, την Έλλη Λαμπέτη, ή τον καλό του φίλο Λάμπρο Κωνσταντάρα πέρασαν «στα ψιλά».

Οι παραγωγές στις οποίες συμμετείχε ήταν πολλές και αξιόλογες, ωστόσο όπως αποδείχθηκε η «τελευταία πράξη» θα ήταν εκείνη που θα θυμόντουσαν όλοι από εκείνον.

Ο Δημήτρης Νικολαΐδης, βλέπεις, θέλησε να γράψει μόνος του το οριστικό του τέλος, επιθυμώντας να φύγει σαν κύριος, χωρίς να ταλαιπωρηθεί άλλο. Για το μόνο που όσοι τον γνώριζαν ήταν βέβαιοι, είναι πως το μοναδικό για το οποίο θα λυπόταν, ήταν που άφηνε πίσω του τη μεγάλη του αγάπη. Τη «μικρή» του, όπως συνήθιζε να φωνάζει την επί 38 χρόνια σύζυγό του, Σούλη Σαμπάχ.

Έχτισε μια καριέρα ως τραγουδίστρια και ηθοποιός στην Ελλάδα με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Σούλη Σαμπάχ. Ήταν εκείνη που ερμήνευσε το αξέχαστο «Γαρύφαλλο στ’ αυτί» στην επιτυχημένη –και διαχρονική- ταινία «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο».

Εκείνος διέγραφε μια λαμπρή πορεία στο σινεμά, παρόλα αυτά όμως ποτέ δεν θέλησε να συνεργαστεί με την αγαπημένη του. Δεν την ένοιαζε. Εξάλλου, όπως συνήθιζε να λέει «ο ωραιότερος ρόλος της ζωής της ήταν αυτός κοντά στον Δημητράκη της».

Έμειναν μαζί περίπου τέσσερις δεκαετίες. Μέχρι που τους χώρισε ο θάνατος.

Το πρόβλημα υγείας και η αντίστροφη μέτρηση

Το ζευγάρι είχε συμπληρώσει 10 χρόνια γάμου. Ο Νικολαΐδης ήταν 43 ετών όταν το κληρονομικό πρόβλημα υγείας που εμφάνισε θα άλλαζε τη ζωή τους. Σύμφωνα με την ιατρική γνωμάτευση, είχε εκ γενετής έλλειψη του ενζύμου «αντιθρυψίνη», το οποίο έχει την ιδιότητα να καθαρίζει το αίμα. Η έλλειψή του εμπόδιζε τον ηθοποιό να αναπνεύσει σωστά μέσω των πνευμόνων, με αποτέλεσμα η φαρμακευτική αγωγή να κρίνεται αναγκαία. Η σύζυγός του είχε αποκαλύψει πως έκανε ειδικές ενέσεις για να μπορεί να αναπνέει.

Μέχρι το καλοκαίρι του 1983 η κατάστασή του παρέμενε σταθερή, με τον ίδιο να ακολουθεί τις συμβουλές τον γιατρών έχοντας πάντα στο πλευρό του τη σύζυγό του. Τότε, όμως, οι δυο τους κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τη σοβαρή επιδείνωση της υγείας του. Εκείνη παράτησε τα πάντα για να μείνει κοντά του σε ρόλο «γιατρού» χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά.

Για δέκα περίπου χρόνια η αγωγή τον κρατούσε ενεργό. Δεν είχε σταματήσει να εργάζεται. Το 1992, όμως, τα νέα θα αποδεικνύονταν πολύ άσχημα.

Μια προγραμματισμένη εξέταση έφερε τη Σαμπάχ αντιμέτωπη με μια αλήθεια που δεν ήθελε να γνωρίζει: Ο αγαπημένος της είχε μόνο 6 μήνες ζωής.

Η κάμαρά τους διαμορφώθηκε έτσι ώστε να του παρέχει την ίδια φροντίδα με ένα δωμάτιο εντατικής θεραπείας. Φρόντιζε να εμφανίζεται πάντα χαρούμενη κοντά του, φτιάχνοντας του τη διάθεση και βοηθώντας τον να περάσει όσο το δυνατό καλύτερα τους τελευταίους μήνες της ζωής του. Δυστυχώς, ο ηθοποιός θα έφευγε από την ίδια ασθένεια που είχε σκοτώσει τον πατέρα του, όταν εκείνος ήταν μόλις εννέα ημερών βρέφος.

Δείτε το βίντεο:

Η τελευταία πράξη

Το τέλος θα γραφόταν τον χειμώνα του 1993. Η Σούλη τον είχε αφήσει μόνο του στο σπίτι με την αποκλειστική νοσοκόμα που τον πρόσεχε. Είχε πει το «ναι» για να τραγουδήσει στη δεξίωση του γάμου ενός φιλικού ζευγαριού, με τον Νικολαΐδη να της ζητά πριν φύγει να τον καλέσει από εκεί στο τηλέφωνο και να το αφήσει ανοιχτό απλά και μόνο για να την ακούσει να τραγουδάει. Ήταν η τελευταία φορά που θα την άκουγε…

Το επόμενο πρωινό μια σοβαρή κρίση τον οδήγησε στο νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση. Η αποκλειστική νοσοκόμα, παραδέχτηκε λίγο αργότερα πως πριν την κρίση αυτή, είχε αρνηθεί να πάρει τα φάρμακά του λέγοντας της πως «σήμερα πια δεν τα χρειάζεται». «Είναι κλινικά νεκρός», θα άκουγε η Σούλη από τους θεράποντες γιατρούς.

Έμεινε σε τεχνητό κώμα δέκα ολόκληρες ημέρες πριν οι γιατροί αποφασίζουν να τον επαναφέρουν. Αμέσως κατάλαβε σε πόσο άσχημη κατάσταση βρισκόταν, όταν συνειδητοποίησε πως ήταν διασωληνωμένος. Χωρίς κανείς να προλάβει να αντιδράσει, αρπάζει τα καλώδια που επί της ουσίας τον «συνέδεαν» με τη ζωή και τα τραβά. Η καρδιά του σταμάτησε αμέσως.

Παρά το γεγονός πως οι γιατροί κατάφεραν να τον επαναφέρουν, γρήγορα έφυγε από τη ζωή. Ήταν 21 Ιανουαρίου του 1993 όταν η Σούλη τον αποχαιρέτησε για πάντα. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών. Σήμερα, η «μικρή» του είναι 88 ετών και έχει συμπληρώσει 26 χρόνια χωρίς εκείνον…