Ο ασθενής βρέθηκε αναίσθητος από εργαζομένους του νοσοκομείου, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν άμεσα, ενημερώνοντας τόσο την αστυνομία όσο και το ΕΚΑΒ
Τραγικό περιστατικό σημειώθηκε τα ξημερώματα της Τετάρτης (20.05.2026) στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί με έναν άνδρα να χάνει τη ζωή του με φρικτό τρόπο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας 48χρονος τρόφιμος φέρεται να είχε έντονη αντιπαράθεση με έναν 59χρονο, με τον οποίο διέμεναν στο ίδιο δωμάτιο στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί. Ο καυγάς ήταν ξέφυγε και κατέληξε στον θανάσιμο στραγγαλισμό του 59χρονου από τον 48χρονο.
Δείτε το βίντεο:
Με βάση τα έως τώρα στοιχεία, το συμβάν εκτυλίχθηκε μέσα στον θάλαμο της νοσηλείας στις 3.30 τα ξημερώματα, χωρίς να έχουν γίνει ακόμη γνωστά τα ακριβή αίτια ή οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη το έγκλημα.
Ο ασθενής βρέθηκε αναίσθητος από εργαζομένους του νοσοκομείου, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν άμεσα, αλλά παρά τις προσπάθειες των γιατρών ο 59χρονος είχε καταλήξει.
Οι εργαζόμενοι στο Δαφνί ενημέρωσαν άμεσα την αστυνομία όσο και το ΕΚΑΒ με τον φερόμενο ως δράστη του εγκλήματος να έχει συλληφθεί.
Η αστυνομία εξετάζει τα αίτια του εγκλήματος, αλλά και το ιστορικό των δύο τροφίμων.
Γιαννακός: «Προσπαθούσαν μιάμιση ώρα να τον επαναφέρουν»
Στο περιστατικό αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ Μιχάλης Γιαννακός, ο οποίος τόνισε ότι για περίπου μιάμιση ώρα οι γιατροί προσπαθούσαν να επαναφέρουν τον 59χρονο.
Δείτε το βίντεο:
«Υπήρξε ένα σοβαρό περιστατικό με έναν 48χρονο ασθενή στο Δαφνί περίπου στις 3:30. Οι νοσηλευτές έτρεξαν αμέσως στο σημείο και τον βρήκαν σε λιπόθυμη κατάσταση. Ειδοποιήθηκε άμεσα παθολόγος, ψυχίατρος και οι γιατροί που βρίσκονταν εκεί. Έγινε ΚΑΡΠΑ για περίπου μία με μιάμιση ώρα, αλλά δυστυχώς δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν.
Την ώρα που προσπαθούσαν να τον σώσουν, πετάχτηκε ένας άλλος ασθενής και δήλωσε πως εκείνος τον στραγγάλισε. Αυτό είπε ο ίδιος, καθ’ ομολογία ουσιαστικά. Τώρα η υπόθεση θα πάει για ιατροδικαστική εξέταση ώστε να διαπιστωθεί αν ισχύουν όσα υποστήριξε.
Δεν γνωρίζω αν στο δωμάτιο ήταν μόνο δύο άτομα ή υπήρχαν και άλλοι ασθενείς εκείνη την ώρα.
Σε ό,τι αφορά τους νοσηλευτές, δεν υπήρξε κάποιο ζήτημα. Οι νοσηλευτές ήταν αμέσως εκεί, το τμήμα ήταν καλυμμένο, ήρθαν παθολόγοι και γιατροί, έκαναν ό,τι μπορούσαν με ΚΑΡΠΑ, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν. Και οι δύο νοσηλεύονταν στην ψυχιατρική κλινική, άρα αντιμετώπιζαν ψυχιατρικά προβλήματα».
Τα άγνωστα χρόνια της ζωής του Χριστού. Πού ήταν ο Χριστός από 13 έως 30 ετών; Υπήρξε στα αλήθεια Εσσαίος; Ποιά είναι η αλήθεια για τα θαύματά Του, τη διδασκαλία Του, αλλά και τη θεϊκή Του υπόσταση;
Oρισμένοι συγγραφείς στην αναζήτησή τους για τα προεφηβικά και νεανικά χρόνια του Ιησού, ισχυρίζονται λανθαμένα ότι τόσο o Πρόδρομος Ιωάννης, όσο και ο Ιησούς Χριστός, ανήκαν στην Ιουδαϊκή αίρεση των Εσσαίων.
Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη ότι ο άγιος Ιωάννης και ο Χριστός μαθήτευσαν στους Εσσαίους (ιουδαϊκή αίρεση με βάπτισμα, ευχαριστία, καθάρσεις, ποινές, έντονο ασκητικό χαρακτήρα και διαχωρισμό των ανθρώπων σε αγίους και βέβηλους). Η θέση αυτή χρησιμοποιείται συνήθως για να χτυπήσει την πίστη στον Ιησού Χριστό ως Υιό και Λόγο του Θεού.
Άλλωστε, ενώ στους Εσσαίους ίσχυε ότι: α) όλα τα μέλη της κοινότητας προετοίμαζαν τον ερχομό δύο Μεσσιών και όχι ενός, β) υποτιμούσαν τις γυναίκες, γ) εξαφανίζεται η προσωπικότητα στα μέλη τους, δ) εφάρμοζαν αυστηρό τελετουργικό με πολύ συχνές πλύσεις – καθάρσεις και διατάξεις Σαββάτου, ε) ετοιμάζονταν για πνευματικό πόλεμο,στ) ήσαν σωβινιστές Ισραηλίτες, ζ) επικεντρώνονταν στο Μωυσή, η) ερμήνευαν αριθμολογικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμά τους είχε μαγική σημασία και ι) η ευχαριστία τους είχε έννοια ειδωλολατρικής ιερής τελετής….
Εντελώς αντίθετα, στον κύκλο της πρώτης χριστιανικής κοινότητας και του Αγίου Ιωάννη: α) μόνο ο Ιωάννης αποκαλείται «βαπτιστής», βαπτίζει μεγάλα πλήθη θρησκευόμενων και προετοιμάζει την οδό τού ενός και μοναδικού Μεσσία, β) οι μαθητές του Κυρίου και η πρώτη Εκκλησία σέβονται απόλυτα τις γυναίκες, γ) διατηρούσαν τα ονόματα και την προσωπικότητα τους, δ) ζούσαν ελεύθερα,
ε) δεν εφάρμοζαν αυστηρά το τυπικό και τις διατάξεις του Νόμου, στ) αγαπούσαν όλους τους λαούς χωρίς διακρίσεις, ζ) δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τον Μωυσή, η) ούτε ερμήνευαν μυστικά τις Γραφές, θ) το βάπτισμα αφορούσε στη σωτηρία μέσω της πίστεως και ι) η Θεία Κοινωνία είναι Τράπεζα συνδεδεμένη με το υπερουράνιο θυσιαστήριο όπου παρατίθεται για τροφή ο ενανθρωπήσας Λόγος του Θεού (βλ. και «Ιωάννης ο Βαπτιστής βάσει των Πηγών», Γ.Σ. Γρατσέα, Αθ. 1968, σελ. 158-160, 182-200)
Κατά την απορριπτέα πίστη αποκρυφιστικων κύκλων, ο Ιησούς Χριστός ταξίδεψε μετά τα 12 χρόνια Του και πριν τα 30 Του, σε Ινδίες, Αίγυπτο, Θιβέτ, όπου και μαθήτευσε στη θεοσοφία και τον αποκρυφισμό.
Κάθε άλλο συνέβη ωστόσο:
α) Ο Ιησούς, αν και δωδεκαετής, άφησε άφωνους τους μορφωμένους νομοδιδασκάλους στο ναό της Ιερουσαλήμ, από την κατά Θεόν σοφία του, χωρίς να χρειάζεται γι’ αυτό να μαθητεύσει σε αποκρυφιστικά κέντρα της Ανατολής.
β) Το Ευαγγέλιο αναφέρει καθαρά ότι από 12 μέχρι 30 ετών, όταν δημόσια άρχισε το σωτηριώδες κήρυγμα του, «ην υποτασσόμενος» στον «Ιωσήφ και στη μητέρα του» (Λουκ. 2,51). Τον ονομάζουν μάλιστα «υιό τέκτονος» (Ματθ. 13,55) και «Ιησούς ο τέκτων» (Μαρκ. 6,3), πού σημαίνει ότι αναμφισβήτητα δούλευε μαζί με τον Ιωσήφ ως μαραγκός, αλλά και οικοδόμος, πριν τη δημόσια δράση του.
γ) Αν είχε πάει για σπουδές σε ανατολίτικα κέντρα θεοσοφίας, οι Γραμματείς και Φαρισαίοι θα το χρησιμοποιούσαν εναντίον του, παρουσιάζοντας στους οπαδούς Του τη δήθεν μαγική πηγή της δύναμης του, όταν ο Ιησούς επέμενε ότι θεράπευε με τη δύναμη του Πατρός Του.
δ) Οι συμπατριώτες του, όταν ο Χριστός επανειλημμένα θαυματουργούσε και κήρυττε, έλεγαν: «Πώς αυτός γνωρίζει τα ιερά γράμματα χωρίς να έχει σπουδάσει;» (Ίω. 7,15). Γνώριζαν καλύτερα βέβαια, από τους σύγχρονους αμαθείς άθεους και αποκρυφιστές ότι δεν είχε μεταβεί για σπουδές εκτός της φυσικής του πατρίδας (Πίστη και Λογική, Μανώλη Μελινού, Διαδρομή Α’, σελ. 81,82).
Τα θαύματα του Χριστού, πλανεμένα γράφουν κάποιοι, πώς ήταν αποτέλεσμα φυσικών βιολογικών δυνάμεων και όχι υπερφυσικά. Τα θαύματα είναι συστατικά στοιχεία των ευαγγελικών διηγήσεων και λάμβαναν χώρα σε αναφορά πάντοτε προς τον Θεό, η Τριαδική Χάρη του οποίου είναι ή αιτία της υπερφυσικής πραγματοποίησής τους. Τα θαύματα του Χριστού προϋποθέτουν και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με τη διδασκαλία του, την αλήθεια, αγάπη και ζωή, που παρέχει ο υπερουράνιος Πατέρας Του.
Αν λοιπόν, ο Χριστός είχε συγκεκριμένη πηγή και περιεχόμενο διδασκαλίας και με διαφορετικό τρόπο, τελείως φυσικό ή μαγικό, επιτελούσε τα άπειρα θαύματα που έκανε στη διάρκεια της επίγειας διαμονής του, τότε θα ήταν… ο μεγαλύτερος δημαγωγός και βλάσφημος άνθρωπος της ιστορίας.
Επειδή, όμως, ο Ιησούς ήταν άγιος στη ζωή και στο έργο του και βρισκόταν σε τέλεια αρμονία με τη διδασκαλία του -η δε διδασκαλία και το κήρυγμα του υπήρξε το πλέον απαράμιλλο και το πλέον ανώτερο, πού ακούστηκε ποτέ από χείλη τόσο υπεύθυνου και συγκροτημένου (Θε)ανθρώπου- συμπεραίνει κανείς ότι τα θαύματα τα τελούσε με τη δύναμη της θεότητάς του και άρα ο τρόπος πραγματοποιήσεώς των ήταν υπερφυσικός.
Τις ψευτοθεραπείες του ειδωλολατρικού κόσμου χαρακτηρίζουν: η χρήση μαγικών τύπων, φαρμάκων και υπνωτισμού, η μυστικιστική ερμηνεία των ονείρων, η αλαζονεία του δήθεν θαυματουργού και η αναξιοπιστία των διηγήσεων, πρακτικές και ιδιότητες πού δεν συναντώνται στον Ιησού Χριστό (βλ. «Ψυχικαί Έρευναι» Γ, Αντ. Πισσάνου, έκδ. Πρόοδος, Αθ. 1975, σελ. 62,63 και Παν. Τρεμπέλα. όπου ανωτέρω, σελ. 493. 494, 497, 512, 513. 516-518).
Κανένας εξάλλου αποκρυφιστής δεν κατάφερε ποτέ να θεραπεύσει βλάβες οργάνων ανεπανόρθωτες (σαν τον τυφλό εκ γενετής π.χ. πού δεν είχε κόρες οφθαλμών και τον επί 38 χρόνια παράλυτο με φθορά των μελών του από την μακροχρόνια κατάκλιση), να υποτάξει τα στοιχεία της φύσεως (ειρήνευση της φουρτουνιασμένης θάλασσας και θαυμαστή αλιεία), να εκδιώξει δαιμόνια
και να τα στέλνει στους χοίρους, να ανασταίνει νεκρούς (τον τετραήμερο Λάζαρο, αλλά και την κόρη του Ιαείρου και τον υιό της χήρας της Ναΐν), να χορταίνει χιλιάδες άτομα με λίγα ψωμιά και ψάρια και να ενεργεί τόσα άλλα θαύματα, όσα δεν θα χωρούσαν σε όλα τα βιβλία του κόσμου να γραφτούν (Ίω. 21,25) (βλ. «Πίστη και Λογική», Α’, Αθ. 1993 και «Απολογητικοί Μελέται Ε’», Παν. Τρεμπέλα).
Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού υπήρξε κατά τη γνώμη άσχετων ερευνητων μυστικιστική και εσωτεριστική. Αντίθετα, η διδασκαλία του Κυρίου υπήρξε πάντοτε φανερή, αφορούσε στον Ένα Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα, τον Ιησού Χριστό, τον Υιόν του, τον οποίον απέστειλε στον κόσμο, ‘ίνα ο κόσμος σωθεί δι’ αυτού’ και στον Παράκλητο -Πνεύμα, το ζωοποιόν τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η αγάπη υπήρξε η πρακτική, κατεξοχήν, διδασκαλία του Θεανθρώπου, χωρίς την οποία, και σε συνδυασμό με τη μετάνοια, ταπείνωση και την προσευχή, είναι κλειστή η οδός προς τη Βασιλεία των Ουρανών.
Αν το ευαγγέλιο της σωτηρίας, στο οποίο καλούσε ο Χριστός τους ανθρώπους, ήταν αποκρυφιστικό, θα τον είχαν κατηγορήσει οι εχθροί Του σαν μάγο και γητευτή στο Συνέδριο, βρίσκοντας πρόφαση για τη θανάτωση του, διότι η μαγεία, η μαντεία, η νεκρομαντεία, η οιωνοσκοπία, κ.λπ. τιμωρούνταν με τον δια λιθοβολισμού θάνατο (Λευϊτικόν 19,26 & 20-27- Ιερεμ. 34,9- Εξ. 22,18- Δανιήλ 2,27-28).
Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες τιμωρούσαν επίσης με ποινή θανάτου τη μαγεία («Στο Γιάννη Κορδάτο, οφειλόμενη απάντηση», π. Ευ. Κ. Μαντζουνέα, Αθ. 1983, σελ. 43,44). Αλλά και ο απ. Παύλος, ο θαυμάσιος αυτός κήρυκας και μέγιστος ιεραπόστολος, πού διακηρύσσει ότι ‘έχει Πνεύμα Θεού’ και ‘φέρει στο σώμα του τα στίγματα του Ιησού’, επιτίθεται με δριμύτητα εναντίον των Εθνικών Μυστηρίων, τα οποία ονομάζει ‘Τράπεζα δαιμονίων’ (Α’ Κορ. 10,19-21, αλλά και Β’ Κορ. 6,14 – Α’ Τιμ. 6,20).
Οι Ορθολογιστές ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς δεν είχε συνείδηση της θεϊκής του υπόστασης και ότι δεν είναι Υιός του Θεού κατά φύσιν. O Χριστός είχε πλήρη συνείδηση της θεϊκής Του υπόστασης και αποστολής. Ο ίδιος αποκαλύπτει: «Πριν γεννηθεί ο Αβραάμ εγώ υπάρχω (όχι υπήρχα)» (Ίω. 8,58) και «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα» (Ίω. 10,30). Στην παράκληση του Φιλίππου να τους δείξει τον Πατέρα, του επισημαίνει: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας Φίλιππε και δεν με γνώρισες; Εκείνος πού έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα» (Ιω. 14,9).
Στον Όρο της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου (Χαλκηδόνα 451 μ.Χ.) διατυπώνεται η πίστη της Εκκλησίας ότι στο Χριστό υπάρχουν δύο φύσεις, η θεία και η ανθρώπινη. Ως προς τη θεϊκή του φύση, ο Χριστός είναι ομοούσιος με το Θεό Πατέρα, είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, πού γεννήθηκε από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων.
Ως προς την ανθρώπινη φύση του είναι ομοούσιος με μας τους ανθρώπους, πλήρης και τέλειος άνθρωπος, χωρίς αμαρτία. Όμως, αν και ο σαρκωμένος Χριστός υφίσταται με δύο φύσεις, είναι ένα πρόσωπο, το πρόσωπο του Υιού και Λόγου του Θεού.
12 εβδομάδες. Τόσο χρειάστηκε για να βάλει τέλος στη ζωή του πατέρα μου ο καρκίνος του παγκρέατος — ένας από τους πιο θανατηφόρους καρκίνους παγκοσμίως.
Δικαιολογημένα αποκαλείται «σιωπηλός δολοφόνος»: η ασθένεια προχωρά αθόρυβα, με ελάχιστα πρώιμα συμπτώματα, μέχρι που οι θεραπευτικές επιλογές είναι πλέον περιορισμένες.
Ένας σιωπηλός και επιθετικός καρκίνος
Ο καρκίνος του παγκρέατος λαμβάνει μικρότερη δημοσιότητα σε σχέση με τον καρκίνο του πνεύμονα, του μαστού ή του παχέος εντέρου. Ωστόσο, παραμένει ένας από τους πιο σοβαρούς, καταλαμβάνοντας την 4η θέση σε θανάτους που σχετίζονται με καρκίνο.
Στη Γαλλία μόνο, σχεδόν 16.000 νέα περιστατικά διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο (Santé Publique France, 2023).
Στην Ελλάδα σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Ελληνικού Ινστιτούτου Παγκρέατος, η συχνότητα εμφάνισης καρκίνου του παγκρέατος στην Ελλάδα είναι 7,4 νέα περιστατικά ανά 100.000 πληθυσμό ετησίως.Αυτό αντιστοιχεί σε περίπου 740 νέα περιστατικά ετησίως στη χώρα.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η συχνότητα αυξάνεται κατά 2–3% ετησίως.
Το ποσοστό πενταετούς επιβίωσης παραμένει κάτω από 10%.
Η διάγνωση γίνεται συνήθως αργά: η μέση ηλικία διάγνωσης είναι τα 71 έτη για τους άνδρες και τα 74 για τις γυναίκες. Όταν γίνεται η διάγνωση, πάνω από τα τρία τέταρτα των όγκων είναι ήδη ανεγχείρητα. Μόνο η πλήρης χειρουργική αφαίρεση δίνει πιθανότητες μακροχρόνιας επιβίωσης — γεγονός που καθιστά την έγκαιρη αναγνώριση καθοριστική.
Τα δύο συμπτώματα που αγνοήσαμε
1. Επίμονος πόνος στην κοιλιά ή την πλάτη
Ο πατέρας μου άρχισε να παραπονιέται για ενοχλήσεις στη μέση, τις οποίες απέδωσε στη στάση του σώματος και στην ηλικία. Όμως ο πόνος επέμενε, επεκτάθηκε στο άνω μέρος της κοιλιάς και γινόταν πιο έντονος τη νύχτα ή μετά τα γεύματα.
Αυτός ο βουβός, διάχυτος πόνος —ιδίως όταν παραμένει ή εντείνεται— είναι κοινό πρώιμο σύμπτωμα του καρκίνου του παγκρέατος. Δυστυχώς, συχνά παρερμηνεύεται ως απλό πεπτικό ή μυοσκελετικό πρόβλημα.
2. Ταχεία, ανεξήγητη απώλεια βάρους
Μέσα σε τρεις εβδομάδες, ο πατέρας μου έχασε πάνω από πέντε κιλά χωρίς καμία προσπάθεια. Η όρεξή του εξαφανίστηκε και εμφανίστηκε έντονη κόπωση. Το αποδώσαμε στο στρες — αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο καρκίνος που διατάρασσε τον ρόλο του παγκρέατος στην πέψη.
Η ξαφνική απώλεια βάρους χωρίς προφανή λόγο είναι καμπανάκι κινδύνου και πρέπει πάντα να οδηγεί σε ιατρική αξιολόγηση.
Άλλα συμπτώματα που αξίζει να προσέξετε
Ίκτερος (κιτρίνισμα δέρματος και ματιών), συχνά λόγω απόφραξης των χοληφόρων.
Χρόνια κόπωση που επιμένει παρά την ξεκούραση.
Ανοιχτόχρωμα κόπρανα ή σκούρα ούρα, λόγω προβλημάτων στη ροή της χολής.
Ναυτία, φούσκωμα, δυσπεψία, ειδικά μετά τα γεύματα.
Νέος διαβήτης μετά την ηλικία των 50, χωρίς εμφανείς παράγοντες κινδύνου.
Μόνα τους μπορεί να φαίνονται μικρά, αλλά σε συνδυασμό δεν πρέπει πότε να αγνοηθούν.
Ποιοι ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου;
Ο καρκίνος του παγκρέατος μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε, αλλά ορισμένοι παράγοντες αυξάνουν την πιθανότητα:
Ηλικία: Τα περισσότερα περιστατικά εμφανίζονται μετά τα 60.
Κάπνισμα: Διπλασιάζει τον κίνδυνο (περίπου 25% των περιπτώσεων συνδέονται με αυτό).
Οικογενειακό ιστορικό: Ένας κοντινός συγγενής με καρκίνο παγκρέατος αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο.
Διαβήτης τύπου 2 με όψιμη έναρξη: Ιδίως μετά τα 50, χωρίς σαφή αιτία.
Παχυσαρκία και καθιστική ζωή: Ενισχύουν τη χρόνια φλεγμονή.
Χρόνια παγκρεατίτιδα, κυρίως σχετιζόμενη με αλκοόλ.
Συμπέρασμα
Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι δύσκολο να ανιχνευθεί και καταστροφικός όταν διαγνωστεί αργά. Η ενημέρωση είναι η πρώτη γραμμή άμυνας. Αν εσείς ή ένας δικός σας άνθρωπος εμφανίσετε επίμονο πόνο στην κοιλιά/πλάτη ή ανεξήγητη απώλεια βάρους, ζητήστε άμεσα ιατρική βοήθεια.
Είναι προτιμότερο να σημάνει ένας «ψευδής συναγερμός» παρά να ανακαλυφθεί η νόσος πολύ αργά. Η γνώση των πρώιμων συμπτωμάτων μπορεί να σώσει πολύτιμο χρόνο — και ζωές.
Η Γοργώ Χρέλια υπήρξε μία από τις πιο όμορφες και χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου, αφήνοντας το δικό της αποτύπωμα σε μια χρυσή εποχή της έβδομης τέχνης στην Ελλάδα.
Γεννήθηκε στον Άγιο Ανδρέα Μεσολογγίου στις 4 Δεκεμβρίου 1942, μέσα σε ένα περιβάλλον που είχε ήδη στενή σχέση με το θέατρο και την υποκριτική.
Ήταν κόρη του ηθοποιού Ρολάνδο Χρέλια, μιας θρυλικής «φιγούρας» των μπουλουκιών, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία της. Παράλληλα, ήταν ξαδέλφη του Κώστας Χρέλιας, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο τη σύνδεσή της με τον καλλιτεχνικό χώρο.
Αν και δεν φοίτησε σε Δραματική Σχολή, κατάφερε να διακριθεί χάρη στο έμφυτο ταλέντο της, λαμβάνοντας άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ως ηθοποιός. Η φυσική της παρουσία, η εκφραστικότητα και η αυθεντικότητα που τη χαρακτήριζαν την έκαναν να ξεχωρίσει από πολύ νωρίς.
Δείτε το βίντεο:
Η καριέρα στον κινηματογράφο
Η Γοργώ Χρέλια εμφανίστηκε σε δεκάδες ελληνικές ταινίες, κυρίως τη δεκαετία του ’60, συμμετέχοντας σε παραγωγές που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα από το κοινό. Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς και ηθοποιούς της εποχής, αποδεικνύοντας την ευελιξία της σε διαφορετικούς ρόλους – από δραματικούς έως πιο ελαφρούς και λαϊκούς χαρακτήρες.
Ανάμεσα στις πιο γνωστές συμμετοχές της ξεχωρίζουν:
«Ο πειρασμός μιας παντρεμένης» (1976)
«Η γενιά των ηρώων» (1969)
«Η ώρα της δικαιοσύνης» (1967) – ως Τερέζα Κολλαρίου
«Μίνι φούστα και καράτε» (1967) – ως Τερέζα Κολλαρίου
«Δοκιμασία» (1966) – ως Άννα Χατζηγιάννη
«Δεν πουλάω την καρδιά μου» (1966)
«Έχω δικαίωμα να σ’ αγαπώ» (1966) – ως Λίλιαν
«Κάνε τον πόνο μου χαρά» (1966) – ως Ρόη Ζάννα
«Ο τετραπέρατος» (1966)
«Μαζί σου για πάντα» (1966)
«Η αρτίστα» (1966)
«Το σπίτι των ανέμων» (1966) – ως Γιάννα Χατζηγιάννη
«Η τιμωρία» (1965)
«Τσακισμένη απ’ την ορφάνια» (1965) – ως Ντέπυ
«Πόνεσα πολύ για σένα» (1964)
«7 μέρες ψέματα» (1963) – ως Νάνσι
«Οι τουρίστες» (1963) – ως Ανέττα
«Δουλειές του ποδαριού» (1962)
«Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» (1961)
«Μήτρος και Μητρούσης στην Αθήνα» (1960)
«Τυφλός άγγελος» (1960)
«Ο θησαυρός του μακαρίτη» (1959)
«Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» (1959)
Η παρουσία της σε τόσο μεγάλο αριθμό ταινιών σε σύντομο χρονικό διάστημα αποδεικνύει τη ζήτηση και τη δημοτικότητά της εκείνη την εποχή.
Η προσωπικότητα και η γοητεία της
Η Γοργώ Χρέλια δεν ξεχώρισε μόνο για το υποκριτικό της ταλέντο, αλλά και για την εντυπωσιακή της εμφάνιση. Ήταν μία από τις ηθοποιούς που ενσάρκωναν τη θηλυκότητα και την κομψότητα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, με μια φυσική ομορφιά που γοήτευε το κοινό.
Παρά τη φήμη της, κράτησε χαμηλούς τόνους στην προσωπική της ζωή και δεν επιδίωξε τη δημοσιότητα, κάτι που την έκανε ακόμα πιο ξεχωριστή στα μάτια των συναδέλφων και των θαυμαστών της.
Το τέλος μιας διακριτικής πορείας
Η αγαπημένη ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 78 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη στο σπίτι της, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο θάνατός της σήμανε το τέλος μιας εποχής, καθώς η Γοργώ Χρέλια υπήρξε μέρος μιας γενιάς καλλιτεχνών που σημάδεψαν ανεξίτηλα τον ελληνικό κινηματογράφο.
Η κληρονομιά της
Παρά το γεγονός ότι δεν ανήκε στα πιο προβεβλημένα ονόματα της εποχής, η συμβολή της στον κινηματογράφο ήταν σημαντική. Οι ταινίες της εξακολουθούν να προβάλλονται και να αγαπιούνται, θυμίζοντας στο κοινό τη γοητεία και την αθωότητα μιας άλλης εποχής.
Η Γοργώ Χρέλια θα παραμείνει στη μνήμη ως μια πανέμορφη, ταλαντούχα και αυθεντική ηθοποιός, που υπηρέτησε την τέχνη της με πάθος και αξιοπρέπεια.
Σοφοκλής Πέππας: Αφιέρωμα στην βραχνή φωνή του ελληνικού θεάτρου και ο αξέχαστος Μπαμπαστρούμφ
Ο Σοφοκλής Πέππας υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και χαμηλών τόνων ηθοποιούς της γενιάς του. Αν και το ευρύ κοινό τον θυμάται κυρίως από τη χαρακτηριστική φωνή που χάρισε στον Μπαμπαστρούμφ στα θρυλικά «Στρουμφάκια», η πραγματική του καλλιτεχνική αξία βρισκόταν στο θέατρο, εκεί όπου έχτισε μια σπουδαία πορεία δεκαετιών με μεγάλους ρόλους, απαιτητικές συνεργασίες και βαθιά υποκριτική δύναμη.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη, από όπου αποφοίτησε το 1970. Οι καθηγητές και οι άνθρωποι του θεάτρου διέκριναν από νωρίς το ταλέντο του. Σύμφωνα με μεταγενέστερα αφιερώματα, του είχε προταθεί ακόμη και υποτροφία για το περίφημο Actors Studio, την οποία τελικά δεν ακολούθησε.
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1972 στον θίασο του Δημήτρης Μυράτ, στο έργο «Παράξενο Τάμα». Από εκεί και πέρα ξεκίνησε μια μακρά διαδρομή στο ποιοτικό ελληνικό θέατρο, μακριά από εύκολες εμπορικές επιλογές. Συνεργάστηκε στενά με το «Ανοιχτό Θέατρο» του Γιώργος Μιχαηλίδης, συμμετέχοντας σε παραστάσεις όπως οι «Μπουλουκτσήδες», «Κυριακάτικος Περίπατος» και «Τρικυμία».
Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία του με τη Μπέττυ Αρβανίτη και τη Θεατρική Εταιρεία Πράξη. Εκεί απέδειξε το εύρος του ως ηθοποιός, παίζοντας σε απαιτητικά έργα σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου όπως:
«Ο Φερνάντο Κραπ μου έγραψε ένα γράμμα»
«Η Κυρία από τη Θάλασσα»
«Ο Χρόνος και το Δωμάτιο»
«Παλιοί Καιροί»
«Το Παιχνίδι των Ρόλων»
«Μια Πιθανή Συνάντηση»
Η μεγάλη σχολή του Βογιατζή
Από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ήταν οι συνεργασίες του με τον Λευτέρης Βογιατζής. Οι παραστάσεις «Οι Αγρίκοι» και κυρίως ο «Θείος Βάνιας» θεωρούνται μέχρι σήμερα ιστορικές για το ελληνικό θέατρο. Ο Πέππας, με εσωτερικότητα, λεπτότητα και συγκρατημένη δύναμη, κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους σημαντικότερους «Θείους Βάνια» που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα.
Η ερμηνεία αυτή τού χάρισε το 2008 το βραβείο «Αιμίλιος Βεάκης», μία από τις σημαντικότερες διακρίσεις για θεατρικό ηθοποιό στην Ελλάδα.
Το αρχαίο δράμα και το Εθνικό Θέατρο
Ο Σοφοκλής Πέππας υπηρέτησε με συνέπεια και το αρχαίο δράμα. Συμμετείχε σε παραστάσεις του Εθνικό Θέατρο όπως:
«Πέρσες»
«Αντιγόνη»
«Ικέτιδες»
«Ιφιγένεια εν Ταύροις»
«Φιλοκτήτης»
Η σκηνική του παρουσία ήταν επιβλητική χωρίς υπερβολές. Διέθετε μια σπάνια υποκριτική ποιότητα: μπορούσε να γεμίσει τη σκηνή με ελάχιστες κινήσεις και μόνο με τη φωνή του.
Η φωνή που έγινε παιδική ανάμνηση
Παρότι ο ίδιος αφιερώθηκε κυρίως στο θέατρο, χιλιάδες Έλληνες τον έμαθαν χωρίς να βλέπουν ποτέ το πρόσωπό του. Η βαθιά, βραχνή και ζεστή φωνή του έγινε η φωνή του Μπαμπαστρούμφ στη θρυλική ελληνική μεταγλώττιση των «Στρουμφ».
Για μια ολόκληρη γενιά παιδιών της δεκαετίας του ’80 και του ’90, η φωνή του ταυτίστηκε με σοφία, καλοσύνη και ασφάλεια. Μέχρι σήμερα πολλοί αναγνωρίζουν αμέσως τη χροιά του όταν ακούν παλιές μεταγλωττίσεις.
Δείτε το βίντεο:
Κινηματογράφος και τηλεόραση
Παρότι δεν υπήρξε «σταρ» της τηλεόρασης, είχε αξιοσημείωτη παρουσία σε σειρές που άφησαν εποχή:
«Λούνα Παρκ»
«Λωξάντρα»
«Άφρικα»
«Μετράω Στιγμές»
«Η Αίθουσα του Θρόνου»
«Ο Θησαυρός της Αγγελίνας»
«Οι Ιστορίες του Αστυνόμου Μπέκα»
Στον κινηματογράφο ξεχώρισε ιδιαίτερα στην ταινία «Η Σκόνη που Πέφτει», για την οποία τιμήθηκε με το Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Καΐρου το 2004.
Ένας καλλιτέχνης χαμηλών τόνων
Ο Σοφοκλής Πέππας δεν επιδίωξε ποτέ τη δημοσιότητα. Οι συνάδελφοί του μιλούσαν για έναν άνθρωπο με ήθος, πειθαρχία και αφοσίωση στην τέχνη. Προτιμούσε να «μιλά» μέσα από τους ρόλους του και όχι μέσω τηλεοπτικής προβολής ή συνεντεύξεων.
Η «Καθημερινή» τον χαρακτήρισε εύστοχα «βραχνή φωνή, χαμηλό προφίλ», περιγράφοντας ακριβώς την καλλιτεχνική του φυσιογνωμία.
Το τέλος και η παρακαταθήκη
Ο Σοφοκλής Πέππας έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαρτίου 2012, σε ηλικία 63 ετών. Η απώλειά του προκάλεσε συγκίνηση στον θεατρικό κόσμο, καθώς θεωρούνταν ένας από τους πιο ουσιαστικούς και καλλιεργημένους ηθοποιούς της γενιάς του.
Δεν υπήρξε ποτέ «τηλεοπτικός σταρ» με τη συνηθισμένη έννοια. Ήταν όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: ένας ηθοποιός που υπηρέτησε αθόρυβα και με συνέπεια το ελληνικό θέατρο για πάνω από σαράντα χρόνια, αφήνοντας πίσω του σπουδαίες ερμηνείες και μια φωνή που δεν ξεχνιέται.
Η Catherine De Noire, διευθύντρια ενός από τους πιο γνωστούς νόμιμους οίκους ανοχής στην Ολλανδία, έχει δει ό,τι πιο παράξενο μπορεί να φανταστεί κανείς στον χώρο του σeξ και των φαντασιώσεων. Ωστόσο, υπάρχει ένα συγκεκριμένο περιστατικό που ξεπερνά κάθε όριο για εκείνη, προκαλώντας της έντονη αηδία και απώλεια ψυχραιμίας.
Η εξομολόγηση της ψυχολόγου
Η Catherine De Noire, η οποία ξεκίνησε να εργάζεται στον χώρο των ενηλίκων στα 22 της και σήμερα θεωρείται το δεξί χέρι των ιδιοκτητών του γνωστότερου οίκου ανοχής της χώρας, διαθέτει σπουδές στην ψυχολογία και έναν μεγάλο αριθμό followers στο Instagram. Έχει δηλώσει ότι έχει μάθει να μην κρίνει κανέναν πελάτη της, καθώς έχει αντιμετωπίσει τα πάντα: από τις πιο παράξενες φαντασιώσεις μέχρι άντρες που πιστεύουν πως είναι «θεοί του σεξ».
«Έχω μάθει να μη κρίνω κανέναν», λέει η ίδια, «όμως υπάρχει κάτι που πραγματικά με αηδιάζει», αποκάλυψε σε πρόσφατο βίντεό της.
Η «μακάβρια» γιορτή του μαιευτηρίου
Όπως αποκάλυψε η De Noire, το περιστατικό που την κάνει να χάνει την ψυχραιμία της και το οποίο βρίσκει «αηδιαστικό» αφορά τους άντρες που έρχονται στον οίκο ανοχής για να «γιορτάσουν» τη γέννηση του παιδιού τους, ενώ οι γυναίκες τους βρίσκονται ακόμα στο μαιευτήριο.
«Το να βλέπω κάποιον να γιορτάζει τη γέννηση του παιδιού του με αυτόν τον τρόπο, είναι κάτι που δεν μπορώ να αποδεχθώ. Εκεί χάνω κάθε ψυχραιμία», τόνισε η ίδια.
Το πιο σοκαριστικό στοιχείο είναι ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Η αποκάλυψη προκάλεσε την αντίδραση χρήστριας κάτω από το βίντεο, η οποία ρώτησε έκπληκτη: «GUYS PLURAL???» («Άντρες στον πληθυντικό;»), προσθέτοντας: «Δηλαδή δεν είναι μία φορά;», γεγονός που επιβεβαιώνει ότι αυτή η «φαντασίωση» είναι, δυστυχώς, μια επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά στον χώρο.
Είναι πιθανό το ζώδιό να επηρεάζει τα ποσοστά της τεμπελιάς; Η απάντηση είναι ναι.
Μπορεί να έχετε μια τάση προς την αναβλητικότητα, να είστε λάτρης του καναπέ και να μην είστε φαν των κοινωνικών υποχρεώσεων, όπως για παράδειγμα να πάτε σε ένα κάλεσμα ή σε ένα πάρτι με συναδέλφους.
Σε αυτό το feeling φαίνεται πως συμβάλουν τα άστρα και μάλιστα ανάλογα με το ζώδιό σας φαίνεται πως αυξάνεται το ποσοστό της τεμπελιάς.
Σύμφωνα με το myastrosecrets.com, το ζώδιό παίζει καθοριστικό ρόλο στην… τεμπελιά, καθώς φαίνεται πως οι πλανήτες και τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μας επηρεάζονται άμεσα.
Χωρίς βέβαια τα παραπάνω να σημαίνουν πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να βελτιωθούμε, να μειώσουμε δηλαδή τα επίπεδα τεμπελιάς που μας διακατέχουν, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε γιατί νιώθουμε την αίσθηση πως βαριόμαστε να βγάλουμε εις πέρας κάποια υποχρέωση.
Το πιο τεμπέλικο ζώδιο σύμφωνα με τους αστρολόγους δεν είναι άλλος από τον Τοξότη.
Σύμφωνα με τα άστρα, ο Τοξότης κρατάει τα ινία της τεμπελιάς επειδή θέλουν να ζήσουν τη ζωή με τους δικούς τους όρους. Αυτό σημαίνει ότι θέλουν να ξοδεύουν όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο κάνοντας όσα αγαπούν, αντί να κάνουν πράγματα που θεωρούν απλώς αγγαρεία.
Είναι ιδιαίτερα έξυπνοι, απεχθάνονται τα βαρετά και εγκόσμια(κοινώς τις κοινωνικές υποχρεώσεις), και αυτό εκφράζεται σε ένα είδος τεμπελιάς από την πλευρά τους. Μπορεί να αισθάνονται ότι κάποιες δουλειές είναι ανούσιες και αυτό συμβάλλει περαιτέρω στην τεμπελιά τους.
Δημιουργεί νομολογία η ιστορική απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου για τη μεγαλομέτοχο της σοκολατοποιίας Leonidas και τον πρώην σύντροφό της που βρίσκονται σε αντιδικία εδώ και 25 χρόνια
Η μεγαλομέτοχος και διευθύνουσα σύμβουλος της διάσημης βελγικής σοκολατοποιίας Leonidas συμβίωσε επί δέκα χρόνια με τον τότε «φωτοτέχνη» σύντροφό της, τον οποίο άνδρωσε οικονομικά με 2,5 εκατ. ευρώ και 9 ακίνητα. Ο ίδιος σήμερα έχει τη γνωστή εταιρεία FOSS Α.Ε. στον χώρο του σχεδιασμού φωτισμού κτιρίων, εσωτερικών χώρων κ.λπ.
Με τον τερματισμό της ελεύθερης συμβίωσής τους, που ξεκίνησε το 1992 και έληξε το 2002, εκείνη ζήτησε να της επιστραφούν τα χρήματα και τα ακίνητα που του είχε δώσει επικαλούμενη τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού (άρθρο 904 του Αστικού Κώδικα). Δηλαδή, ότι έγινε πλουσιότερος από την περιουσία της χωρίς νόμιμη αιτία, προκαλώντας της παράλληλα περιουσιακή ζημιά. Ομως εκείνος αρνήθηκε να επιστρέψει τις παροχές της και έτσι η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια. Τώρα εκδόθηκε αμετάκλητη απόφαση από τον Αρειο Πάγο, την οποία έχασε η ενάγουσα.
Η σοκολατοποιία Leonidas ιδρύθηκε το 1913 στο Βέλγιο από έναν επιχειρηματία ελληνικής καταγωγής, γεννημένο το 1876 στην περιοχή της Καππαδοκίας της Μικράς Ασίας. Το 1922 ο ανιψιός του μετοίκησε στο Βέλγιο και ασχολήθηκε με τη σοκολατοποιία, ενώ το 1937 κατοχύρωσε το σήμα της εταιρείας στις Βρυξέλλες. Μετά τον θάνατό του, το 1970, τα ηνία της εταιρείας ανέλαβε η επόμενη γενιά της οικογένειας και στη συνέχεια η σημερινή μεγαλομέτοχος. Σήμερα η σοκολατοποιία έχει περισσότερα από 1.200 σημεία πώλησης σε 40 χώρες. Μόνο στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο έχει 450 καταστήματα και 290 στη Γαλλία.
Η διαδρομή της συμβίωσης
Σύμφωνα με την αρεοπαγιτική απόφαση, η γνωριμία της ενάγουσας με τον σύντροφό της έγινε το 1992, όταν του ανέθεσε τη μελέτη και εγκατάσταση φωτισμού στο σπίτι της στην Αρτέμιδα (Λούτσα). Τότε, εκείνος ήταν «φωτοτέχνης» και είχε μία μικρή προσωπική εταιρεία.
Εκτοτε συνήψαν ερωτικό δεσμό. Μεταξύ τους «αναπτύχθηκαν στενοί προσωπικοί δεσμοί αγάπης και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, είχαν αναπτύξει κοινή κοινωνική ζωή και έναντι των τρίτων εμφανίζονταν ως ζευγάρι με μόνιμη και σταθερή σχέση».
Το ζευγάρι συμβίωνε σε απλή ελεύθερη ένωση τη δεκαετία 1992-2002, οπότε ο τελευταίος «παρά τις μέχρι τότε διαβεβαιώσεις του ότι επιθυμεί να την παντρευτεί διέκοψε τη σχέση τους».
Μάλιστα, τα τελευταία τρία χρόνια της συμβίωσής τους είχε σχέση και με άλλη γυναίκα, όπως αναφέρεται στη δικαστική απόφαση. Σύμφωνα με τους δικαστές, «στο πλαίσιο της ελεύθερης συμβιώσεώς τους, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε δημιουργηθεί σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους, η ίδια, έχοντας τη βεβαιότητα ότι στο μέλλον θα συνάψουν γάμο και πάντως λόγω της μονιμότητας της σχέσης τους, προέβη σε πληθώρα οικονομικών παροχών προς εκείνον, ο οποίος κατά την έναρξη της γνωριμίας τους δεν διέθετε οικονομική ρευστότητα ούτε ακίνητη περιουσία». Από τη σχέση αυτή, εκείνος «αύξησε την ατομική του περιουσία και το ενεργητικό της κατά τα 2.515.595 ευρώ, το οποίο του κατέβαλε διά πιστώσεως σε ατομικούς του ή κοινούς λογαριασμούς τους ανά τακτά χρονικά διαστήματα», αλλά και «με την απόκτηση και διατήρηση της πλήρους κυριότητας, νομής και κατοχής 9 ακινήτων».
Εναν χρόνο αφότου ξεκίνησε η σχέση τους, το 1993, εκείνη άρχισε να του δίνει χρηματικά ποσά, μέσω επιταγών, με μεταφορά από τράπεζα των Βρυξελλών σε τράπεζα των Αθηνών, αφού γινόταν πρώτα η μετατροπή από το βελγικό φράγκο (BEF) στο ελληνικό νόμισμα. Επίσης, κατέθετε ποσά για αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας του, αλλά και για τα έξοδα της αύξησης του κεφαλαίου.
Οσον αφορά τα 9 ακίνητα που αγοράστηκαν, το ένα ήταν στην Κηφισιά και τα υπόλοιπα 8 ήταν καταστήματα στο εμπορικό κέντρο Eurotech στη Θέρμη Καλαμαριάς. Τα περισσότερα από τα καταστήματα ήταν μικρού εμβαδού, εκτός από ένα το οποίο ήταν 163 τ.μ., αλλά όλα είχαν θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων.
Ακόμη, κατά τη διάρκεια της σχέσης τους εκείνη τον βοήθησε στη δημιουργία της εταιρείας FOSS Α.Ε., με αντικείμενο τον φωτισμό εσωτερικών και εξωτερικών χώρων. Στην αρχή κατείχε η ίδια το 51% των μετοχών, αλλά το 1996 αποχώρησε μεταβιβάζοντάς του τις μετοχές της.
Στο Εφετείο Αθηνών έχασε την υπόθεση, καθώς κρίθηκε ότι παρείχε το επίμαχο χρηματικό ποσό και τα ακίνητα «από ελευθεριότητα, από χαριστική αιτία, με πρόθεση δωρεάς, χωρίς να αποβλέπει σε συγκεκριμένο περιουσιακό αντάλλαγμα, στη μελλοντική της οικονομική εξασφάλιση ή σε μελλοντικό γάμο ή ακόμη και στη μονιμότητα της ελεύθερης συμβίωσης, την οποία η ίδια δεν θεωρούσε δεδομένη».
Μάλιστα οι δικαστές επικαλούνται καταθέσεις από άλλη δικαστική διένεξη που είχε με τον πρώην σύντροφό της, σύμφωνα με τις οποίες:
■ Είχε αρνηθεί τις προτάσεις του για σύναψη γάμου, καθώς είχε αποτύχει σε 2 γάμους, είχε 3 παιδιά και δεν είχε λόγο να παντρευτεί.
■ Δεν ήθελε να τον παντρευτεί γιατί δεν ήθελε να του στερήσει τη δυνατότητα να κάνει απογόνους και γιατί πίστευε ότι ο γάμος δεν θα κρατούσε.
Η επιστολή που ανέτρεψε την επιστροφή χρημάτων
Το δικαστήριο έλαβε υπόψη του επιστολή που του είχε στείλει (5/11/2002) λίγο μετά τον χωρισμό τους, στην οποία «φαίνεται καθαρά ότι δεν επιθυμούσε τον γάμο και ότι δεν θεωρούσε δεδομένη τη μονιμότητα της σχέσης τους». Στην επιστολή αυτή, σύμφωνα με τους δικαστές, «η ίδια καθαρά αποσυνδέει τις οικονομικές παροχές της προς εκείνον με την πιθανότητα μελλοντικού γάμου ή μονιμότητας της σχέσης τους». Γράφει χαρακτηριστικά προς εκείνον: «Ξέρω ότι δεν μ’ αγαπάς πια ερωτικά εδώ και 3 χρόνια. Οχι μόνον γιατί μου το είπες εχθές το πρωί πριν φύγω, αλλά γιατί το αισθανόμουν όλο και πιο πολύ συναισθηματικά, έως που έγινε και αντίδραση σωματική εδώ και 15 ημέρες σε μένα. Ξέρω ότι θα θεωρείς εμπόδιο στη ζωή σου και την ευτυχία σου. Ξέρω τι έκανα για να μην έχεις ανάγκη από μένα και για να μπορέσω να πιστέψω και εγώ σε σένα και θέλω να ξέρεις ότι το έκανα ενσυνείδητα.
Αρχικώς έκανα τα δέοντα για τα επαγγελματικά. Κατόπιν, όταν συνέβη η συναισθηματική σου έλξη από άλλη γυναίκα πριν 3 καλοκαίρια (στα 8 χρόνια από τη σχέση μας), έκανα και τα δέοντα ώστε να μην έχεις ανάγκη από χρηματική ρευστότητα.
Παρά ταύτα, ίσως για να μην με πληγώσεις αμέσως, ίσως γιατί ταλαντευόσουν ακόμη από ανασφάλεια, από αναποφασιστικότητα, ίσως γιατί δεν είχες δοκιμάσει κάτι έμπρακτα ώστε να σιγουρευτείς ότι δεν θα πονέσεις… (μόνον εσύ και ο Θεός ξέρετε) κάθισες μαζί μου ακόμη 2 χρόνια».
Σε άλλο σημείο της ίδιας επιστολής γράφει: «Αν είχαμε παντρευτεί όταν μου το ζήτησες στην αρχή της σχέσης μας, τι θα γινόταν σήμερα; Ή θα ζήταγες διαζύγιο (το πιο πιθανόν) ή θα με απατούσες. Ξέρεις πολύ καλά ότι έκανα τα πάντα και ότι σου ’δωσα τα πάντα για να μην σε δεσμεύω και να μπορείς να φύγεις όποια στιγμή θελήσεις και έτσι έγινε όπως το ’θελα και όπως το ’ξερα».
Πάντως, είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια του κατέβαλε 1.526.045,49 ευρώ την 10/9/2001, δηλαδή «λίγο πριν τον χωρισμό και ενώ ήδη γνώριζε την έλξη του από άλλη γυναίκα».
Αδικαιολόγητος πλουτισμός
Οι απαιτήσεις της όμως χάθηκαν στα νομικά γρανάζια της ερμηνείας του νομικού όρου του αδικαιολόγητου πλουτισμού, αφού πρώτα η ίδια με ενέργειές της (καταθέσεις, επιστολή κ.λπ.) εξασθένησε την υπερασπιστική της γραμμή.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της εφετειακής απόφασης, «αξιώσεις εκ του αδικαιολόγητου πλουτισμού μπορούν να προκύψουν σε περίπτωση ανατροπής του συνδέσμου εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε στα πλαίσια της ελεύθερης συμβίωσης των συντρόφων, είτε αυτός είχε στηριχθεί στην προοπτική γάμου ή έστω στην προοπτική μονιμότητας της σχέσης (αιτία λήξασα), είτε στην πεποίθηση μελλοντικής οικονομικής αποκατάστασης της παρέχουσας (αιτία μη επακολουθήσασα)».
Και οι συνθήκες αυτές, προσέθεσαν οι εφέτες, «δεν συντρέχουν στην ένδικη υπόθεση», επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, που απέρριψε την αγωγή της ως αβάσιμη, δεν έσφαλε. Μετά την απορριπτική απόφαση του Εφετείου, η ίδια προσέφυγε στον Αρειο Πάγο ζητώντας να αναιρεθεί η εφετειακή απόφαση λόγω ανεπαρκούς και πλημμελούς αιτιολογίας και εσφαλμένης ερμηνείας του άρθρου 904 του Α.Κ.
Απόρριψη λόγω αοριστίας
Το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου απέρριψε την αίτηση αναίρεσης ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας. Οι αρεοπαγίτες έκριναν ότι «στο πλαίσιο της απλής ελεύθερης ενώσεώς της (χωρίς σύμφωνο) με τον σύντροφό της προέβη στις ένδικες ευθείες περιουσιακές επιδόσεις προς αυτόν, χωρίς να αποβλέπει ή να προσδοκά με τις επιδόσεις αυτές στην παροχή συγκεκριμένου και δη οριστικού περιουσιακού ανταλλάγματος με την οικονομική εξασφάλισή της για το μέλλον από τον οικονομικώς αδύναμο αναιρεσίβλητο ή επελεύσεως γεγονότος με την προσδοκία μελλοντικής τελέσεως γάμου με αυτόν, ή στην επίτευξη ορισμένου υφιστάμενου σκοπού -έστω και σιωπηρώς συμφωνημένου μεταξύ τους- με τη συνέχιση ή διατήρηση σε ισχύ της συμβιώσεώς τους, σε συνδυασμό προς τις συγκεκριμένες περιστάσεις και τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της ένωσης».
«Ελεύθερη βούληση»
Οι προϋποθέσεις αυτές, συνεχίζουν οι αρεοπαγίτες, «δικαιολογούν τη μη εφαρμογή των διατάξεων περί αδικαιολόγητου πλουτισμού, με συνέπεια οι περιουσιακές επιδόσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της συμβιώσεώς τους, αν και αφορούν σε παροχές περιουσιακών στοιχείων μεγάλης αξίας, οι οποίες ευλόγως προϋποθέτουν και έχουν ως βάση και “θεμέλιο” τη σχέση συμβιώσεως των ατόμων, να μην στερείται νόμιμης αιτίας και έτσι να παρίσταται δικαιολογημένος ο πλουτισμός του με την επαύξηση της ατομικής του περιουσίας και του ενεργητικού της, αφού οι επιδόσεις αυτές βασίζονταν σε ισχυρή και ελεύθερη βούλησή της να προβεί εν γνώσει της, άμεσα, στις ένδικες περιουσιακές επιδόσεις προς τον σύντροφό της από ελευθεριότητα, από χαριστική αιτία και με πρόθεση δωρεάς, η οποία, όμως, χωρίς εξάρτηση των περιουσιακών αυτών επιδόσεων από την επιδίωξη ορισμένου σκοπού για το μέλλον ή από την προσδοκία για συνέχιση ή διατήρηση σε ισχύ της συμβιώσεως, δεν μπορεί να ανατραπεί με μόνη τη λύση της ένωσης ώστε αυτές να μπορούν να αναζητηθούν μετά τη λήξη της, ούτε αίρει τη δικαιολογητική βάση της διατηρήσεως των εν λόγω παροχών στην περιουσία του για αιτία λήξασα».
Συγκλονίζει η αδερφή της Φώφη – «Δεν πιστεύαμε ποτέ ότι ο καρκίνος θα συμβεί και σε εμάς»
Η σχέση της Γωγώς Μαστροκώστα και της Φώφης Μαστροκώστα ήταν πάντοτε κάτι περισσότερο από ένας απλός αδελφικός δεσμός. Από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι σήμερα, οι δύο γυναίκες έμαθαν να πορεύονται μαζί, να μοιράζονται τις χαρές, τις απώλειες, τις αγωνίες και τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους, δημιουργώντας μια σχέση βαθιάς αγάπης, αφοσίωσης και αληθινής στήριξης.
Τις τελευταίες ώρες, η Φώφη Μαστροκώστα παραμένει σχεδόν αδιάκοπα στο πλευρό της αδελφής της στον «Ευαγγελισμό», βιώνοντας με αγωνία μία από τις πιο δύσκολες περιόδους που έχει περάσει ποτέ η οικογένειά τους. Άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τις δύο αδελφές περιγράφουν τη Φώφη ως τη σκιά της Γωγώς μέσα στο νοσοκομείο. Διακριτική, σιωπηλή αλλά συνεχώς παρούσα, δεν σταματά να προσεύχεται και να ελπίζει, προσπαθώντας να αντλήσει δύναμη για να στηρίξει όχι μόνο την αδελφή της αλλά και ολόκληρη την οικογένεια.
Όσοι τις γνωρίζουν μιλούν για μια σχέση ζωής που βασίστηκε από την πρώτη στιγμή στην αμοιβαία προστασία και την άνευ όρων αγάπη. Η Φώφη ήταν πάντα ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους για τη Γωγώ Μαστροκώστα, ιδιαίτερα στις δύσκολες στιγμές που έφερε η περιπέτεια της υγείας της. Η δοκιμασία αυτή, αντί να τις λυγίσει, φαίνεται πως τις έδεσε ακόμη περισσότερο.
Η ίδια η Φώφη Μαστροκώστα είχε μιλήσει στο παρελθόν στο People με βαθιά συγκίνηση για το σοκ που βίωσε η οικογένειά τους όταν ήρθε αντιμέτωπη με τον καρκίνο, λέγοντας χαρακτηριστικά: “Ο καρκίνος ήταν κάτι που ακούγαμε να συμβαίνει στους γύρω μας, αλλά δεν πιστεύαμε ποτέ ότι θα συμβεί και σε εμάς, στο σπίτι μας. Ήταν ένα γεγονός που με στιγμάτισε, κάτι που ταρακούνησε όλη την οικογένειά μας”. Λόγια που σήμερα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο βάρος, καθώς η αγωνία όλων κορυφώνεται.
Η οικογένεια Μαστροκώστα έχει βιώσει αρκετές δύσκολες στιγμές στο παρελθόν, με την απώλεια του πατέρα τους να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα τραύματα που κλήθηκαν να διαχειριστούν μαζί. Ίσως γι’ αυτό οι δύο αδελφές έμαθαν από νωρίς να στηρίζεται η μία στην άλλη με έναν σχεδόν μοναδικό τρόπο. Η Φώφη δεν υπήρξε ποτέ απλώς η αδελφή της Γωγώς, αλλά ένα από τα πιο σταθερά της στηρίγματα σε κάθε κρίσιμη καμπή της ζωής της.
Από την πρώτη στιγμή που η Γωγώ Μαστροκώστα χρειάστηκε να δώσει τη δύσκολη μάχη με την ασθένεια, η οικογένεια έμεινε ενωμένη, προστατεύοντας όσο μπορούσε την ιδιωτικότητά της και αντιμετωπίζοντας την κατάσταση με αξιοπρέπεια και πίστη. Η ίδια η Γωγώ είχε μιλήσει ανοιχτά στο παρελθόν για τον φόβο, την αγωνία αλλά και τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να σταθεί απέναντι σε μια τόσο μεγάλη δοκιμασία. Όπως είχε εξομολογηθεί: «Δεν είναι δυνατόν να μη λιγοψυχήσεις, ούτε μία στο εκατομμύριο». Παράλληλα, είχε περιγράψει και το σοκ που βιώνουν όσοι έχουν περάσει αντίστοιχες εμπειρίες όταν χάνεται κάποιος άνθρωπος από την ίδια ασθένεια, λέγοντας πως «δεν έχει τελειώσει ποτέ».
Σήμερα, η Φώφη συνεχίζει να στέκεται δίπλα στην αδελφή της με την ίδια πίστη και αφοσίωση που χαρακτήριζε πάντοτε τη σχέση τους. Μέσα στους διαδρόμους του νοσοκομείου, οι προσευχές της, η αγωνία της αλλά και η ανάγκη της να κρατηθεί δυνατή για τη Γωγώ αποτυπώνουν τον βαθύ δεσμό δύο αδελφών που έμαθαν να αντιμετωπίζουν μαζί κάθε δυσκολία της ζωής.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο συγκινητικό στοιχείο της σχέσης τους: πως, ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, η μία παραμένει το μεγαλύτερο στήριγμα της άλλης.
Το βακτήριο που κόλλησε η 4χρονη Lylah της προκάλεσε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη για την υπόλοιπη ζωή της και μάλιστα από ένα αποσμητικό χώρου…
Τον Ιανουάριο του 2020, η Josy και ο Dustin Baker μετακόμισαν σε μια φάρμα στο Τέξας μαζί με τα δύο κοριτσάκια τους, την Lylah και την Adelaide. Η νέα καθημερινότητά τους στην ύπαιθρο ήταν υπέροχη, μέχρι που ένα σπάνιο και επιθετικό βακτήριο σταμάτησε τον χρόνο για την μικρούλα Lylah.
4χρονη έπαθε εγκεφαλική βλάβη από κάτι που κάνουν πολλές μαμάδες
Μια μέρα του προηγούμενου Μαΐου, η μικρή είχε δέκατα και έντονο στομαχόπονο. Καθώς ο πόνος γινόταν πιο δυνατός, οι γονείς της την μετέφεραν εσπευσμένα στο κοντινότερο νοσοκομείο.
Μετά από λίγες μέρες που έμεινε για παρακολούθηση, η κατάστασή της επιδεινώθηκε ραγδαία. Ξαφνικά, δεν μπορούσε να κουνήσει τα άκρα της ούτε να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο.
Η 4χρονη κόρη της έπαθε εγκεφαλική βλάβη και οι γονείς της προειδοποιούν
Κάπως έτσι, ξεκίνησε μια μακρά περιπέτεια για όλη την οικογένεια, αφού οι γιατροί δεν ήξεραν καν τι έχει το παιδί. Οι εξετάσεις διήρκεσαν μερικές εβδομάδες, ώσπου η τελική βιοψία έδειξε ότι το παιδί είχε προσβληθεί από μελιοείδωση, μια οξεία λοίμωξη που προκαλείται από ένα σπάνιο βακτήριο με την ονομασία Burkholderia pseudomallei.
Το ερώτημα ήταν πώς βρέθηκε το παιδί με αυτό το συγκεκριμένο βακτήριο που εμφανίζεται αποκλειστικά στη Βόρειο Αυστραλία και τη Νοτιοανατολική Ασία.
Το βακτήριο υπήρχε σε ένα συγκεκριμένο αποσμητικό χώρου
Μετά από σχετική έρευνα του CDC, διαπιστώθηκε ότι το βακτήριο υπήρχε σε ένα συγκεκριμένο αποσμητικό χώρου που πωλούνταν στα καταστήματα Walmart και παραγόταν στην Ινδία.
Για την οικογένεια, το μυστήριο είχε τουλάχιστον λυθεί. Ένα μήνα πριν νοσήσει το παιδί, η γιαγιά του είχε αγοράσει το συγκεκριμένο προϊόν και ένα πρωί, η γάτα τους έριξε κάτω τη φιάλη χύνοντας έξω το περιεχόμενο. Δύο εβδομάδες μετά, η γάτα πέθανε ξαφνικά από άγνωστα αίτια.
Οι εξετάσεις έδειξαν ότι 7 ακόμα μέλη της οικογένειας είχαν κολλήσει το βακτήριο, αλλά ο οργανισμός τους το είχε καταπολεμήσει, αφού βρέθηκαν με αρκετά αντισώματα. Δυστυχώς, η Lylah δεν ήταν τόσο δυνατή.
Μετά τη διάγνωση και τη διαλεύκανση, οι γονείς ένιωσαν ότι βγήκαν από ένα σκοτεινό τούνελ. 2,5 μήνες μετά την εισαγωγή της στο νοσοκομείο, η Lylah επέστρεψε στο σπίτι όπου ξεκίνησε εντατικές θεραπείες αποκατάστασης, αφού είχε χάσει εντελώς την ικανότητα να τρώει, να μιλάει και να περπατάει.
Αν και η πρόοδός της είναι αργή και δεν μπορούν να γίνουν προγνωστικά, η Lylah μπορεί πλέον να κρατήσει το κεφάλι της όρθιο και να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της.
«Όταν κάνουμε ένα αστείο, χαμογελάει αμέσως», λέει η μαμά της, «και νιώθουμε επιτέλους ότι την έχουμε και πάλι κοντά μας. Αυτό το λαμπερό χαμόγελο είναι αρκετό για να ομορφύνει τις μέρες μας».
