Η γειτόνισσα μας κρέμαγε για εβδομάδες τα εσώρουχά της σε θέση που έβλεπε το παράθυρο του 8χρονου γιου μου . Όταν με ρώτησε αθώα αν τα στρινγκ της ήταν σφεντόνες, ήξερα ότι ήταν καιρός να τελειώσει αυτή η παρέλαση με τα εσώρουχα και να της δώσω ένα μάθημα για το τι συνηθίζεται ως προς αυτό το θέμα.
Έχουμε μετακομίσει σε ένα ήσυχο προάστιο για ευνόητους λόγους. Ησυχία, καθαρός αέρας αλλά και ευτυχώς καλοί γείτονες. Αυτό μέχρι που η Λίζα, η καινούργια γειτόνισσα μετακόμισε δίπλα.
Όλα άρχισαν μια Τρίτη. Το θυμάμαι γιατί ήταν μέρα πλυντηρίου και δίπλωνα ένα βουνό από μικροσκοπικά εσώρουχα από τα παιχνίδια υπερηρώων του γιού μου, που ήταν η πρόσφατη εμμονή του.
Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του υπνοδωματίου του, κόντεψα να πνιγώ από τον καφέ μου. Εκεί,να, χτυπούσε στο αεράκι σαν την πιο ακατάλληλη σημαία του κόσμου, ένα καυτό ροζ, δαντελωτό εσώρουχο.
Και δεν ήταν μόνο του.. Α όχι, είχε και φίλους, ένα ολόκληρο ουράνιο τόξο από γυναικεία εσώρουχα που χόρευαν στον άνεμο, ακριβώς μπροστά από το παράθυρο του γιου μου.
«Θεέ και Κύριε», μουρμούρισα, ρίχνοντας κάτω ένα σλιπάκι του Μπάτμαν. «Αυτή είναι μπουγάδα πλυντηρίου ή πασαρέλα της Vicoria Secret»;
Η φωνή του γιού μου ακούστηκε πίσω μου: «Μαμά, γιατί η κυρία Λίζα έχει τα εσώρουχά της έξω;»
Το πρόσωπό μου άναψε πιο πολύ και από το πιστολάκι μου που δεν και λειτουργεί καλά. «Αχ, γλυκό μου. Στην κυρία Λίζα… αρέσει πολύ ο καθαρός αέρας. Γιατί δεν κλείνουμε τις κουρτίνες, ε;»
«Αλλά μαμά», επέμεινε ο γιός μου, με τα μάτια του ανοιχτά από αθώα περιέργεια, «αν στα εσώρουχα της κυρίας Λίζας αρέσει ο καθαρός αέρας, δεν θα έπρεπε να πάνε και τα δικά μου έξω; Ίσως τα εσώρουχα του Χαλκ μου θα μπορούσαν να γίνουν φίλοι με τα ροζ της!»
Έπνιξα ένα γέλιο που παρά λίγο να μετατραπεί σε υστερικό λυγμό.« Αγάπη μου, το εσώρουχό σου είναι… ντροπαλό. Προτιμά να μένει μέσα όπου είναι άνετα.»
Καθώς έβγαζα τον γιό μου έξω, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ:« Ευτυχώς που ήρθα στην γειτονιά με το χιούμορ μου και με καλές χοντρές κουρτίνες.»
Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και το σόου της μπουγάδας της Λίζας έγινε τόσο κανονική συνήθεια όσο ο πρωινός καφές μου. Κάθε μέρα, μια νέα ποικιλία από εσώρουχα έκανε το ντεμπούτο της έξω από το παράθυρο του γιου μου, και κάθε μέρα, έπρεπε να βρίσκω ένα παιχνίδι για να προστατεύω τα μάτια του παιδιού.
Ένα απόγευμα, καθώς ετοίμαζα ένα σνακ στην κουζίνα, μπαίνει ο γιός μου με πρόσωπο γεμάτο από ενθουσιασμό αλλά και προβληματισμένος, τόσο που τρόμαξα.
«Μαμά», άρχισε, με αυτόν τον τόνο που πάντα προηγούνταν μιας ερώτησης για την οποία δεν ήμουν προετοιμασμένη, «γιατί η κυρία Λίζα έχει τόσα πολλά εσώρουχα με διαφορετικά χρώματα; Και γιατί μερικά από αυτά είναι τόσο μικρά; Με κορδόνια; Είναι για το κατοικίδιο χάμστερ της;»
Παραλίγο να ρίξω το μαχαίρι που χρησιμοποιούσα για να αλείφω βούτυρο. Φαντάζομαι την αντίδραση της Λίζας εάν άκουγε ότι τα εσώρουχά της είχαν μέγεθος για τρωκτικό.
«Λοιπόν, αγάπη μου», τραύλισα, κερδίζοντας χρόνο, «ο καθένας έχει διαφορετικές προτιμήσεις για τα ρούχα του. Ακόμα και για αυτά που συνήθως δεν βλέπουμε».
Το παιδί κούνησε το κεφάλι του σαν να είχε ακούσει κάτι πολύ σοφό. «Λοιπόν, είναι όπως εμένα που μου αρέσουν τα εσώρουχα των υπερηρώων μου, αλλά για ενήλικες; Καταπολεμά το έγκλημα η κυρία Λίζα τη νύχτα; Γι’ αυτό το εσώρουχό της είναι τόσο μικρό; Για να είναι αεροδυναμική;»
Παρά λίγο να πνιγώ! « Ε, όχι ακριβώς, γλυκό μου. Η κυρία Λίζα δεν είναι υπερηρωίδα . Απλώς έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση.»
«Α», είπε ο γιός μου , δείχνοντας ελαφρώς απογοητευμένος. Μετά, το πρόσωπό του φωτίστηκε ξανά.
«Αλλά μαμά, αν η κυρία Λίζα μπορεί και κρεμάει τα εσώρουχά της έξω, μπορώ να κρεμάσω κι εγώ τα δικά μου; Βάζω στοίχημα ότι τα μποξεράκια του Μπάτμαν θα έμοιαζαν ωραία να κυματίζουν στον αέρα!»
«Συγγνώμη, καμάρι μου », είπα χαιδεύοντας τα μαλλιά του. «Τα εσώρουχά σου είναι ξεχωριστά. Πρέπει να μείνουν κρυφά για να προστατέψεις τη μυστική τους ταυτότητα.»
Καθώς το παιδί έγνεψε καταφατικά και έφαγε το σνακ του, κοίταξα έξω από το παράθυρο την πολύχρωμη επίδειξη της Λίζας. Αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ήταν ώρα να κουβεντιάσουμε με την επιδειξία γειτόνισσά μας.
Την επόμενη μέρα, πήγα στο σπίτι της Λίζας. Χτύπησα το κουδούνι της πόρτας, φορώντας το καλύτερο χαμόγελό μου. Εμφανίζεται η Λίζα, μοιάζοντας σαν να είχε μόλις βγει από το μπάνιο.
« Α γεια! Είσαι η Χριστίνα», είπε.
« Ακριβώς! Άκου, Λίζα, θα ήθελα να συζητήσουμε για κάτι.»
Έσκυψε στο πλαίσιο της πόρτας, με σηκωμένο το φρύδι «Τι έχεις στο μυαλό σου; Θέλεις να δανειστείς λίγη ζάχαρη; Ή μήπως λίγη αυτοπεποίθηση;» Είπε και έριξε ένα βλέμμα στο τζιν και το φαρδύ μπλουζάκι μου.
Πήρα μια βαθιά ανάσα, υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι η φυλακή δεν μου πήγαινε. «Πρόκειται για την μπουγάδα σου. Συγκεκριμένα, πού την κρεμάς ».
Τα τέλεια βγαλμένα φρύδια της Λίζας έσμιξαν. «Την μπουγάδα μου; Τι έγινε; Είναι πολύ προχωρημένη για τη γειτονιά;»
«Λοιπόν, απλώς είναι ακριβώς μπροστά από το παράθυρο του γιου μου. Ειδικά τα εσώρουχα. Είναι λίγο εκτεθειμένα σε κοινή θέα. Ο γιός μου έχει αρχίσει να κάνει ερωτήσεις. Χθες, ρώτησε αν τα στρινγκ σου ήταν σφεντόνες.»
« Α, γλυκιά μου. Είναι απλά ρούχα! Δεν είναι και πυρηνικά όπλα. Αν και, μεταξύ μας, το κάτω μέρος του μπικίνι μου με λεοπάρ στάμπα είναι αρκετά εκρηκτικό!»
Ένιωσα τα χέρια μου να τρέμουν.«Καταλαβαίνω, αλλά ο γιός μου είναι μόλις οκτώ. Είναι περίεργος. Σήμερα το πρωί, ρώτησε αν μπορούσε να κρεμάσει τα εσώρουχα του Σούπερμαν δίπλα στον ‘εξοπλισμό καταπολέμησης του εγκλήματος’ σου.»
« Λοιπόν, ακούγεται σαν μια τέλεια ευκαιρία για λίγη εκπαίδευση. Πες ευχαριστώ! Πρακτικά σου κάνω χάρη. Και γιατί να νοιάζομαι για τον γιο σου; Είναι και μένα η αυλή μου!»
« Με συγχωρείτε;»
Η Λίζα κούνησε το χέρι της. «Άκου, αν σε ενοχλούν πολύ μερικά εσώρουχα, ίσως χρειάζεται να χαλαρώσεις. Είναι η αυλή μου, οι κανόνες μου. Χώνεψέ το. Ή καλύτερα, αγόρασε πιο χαριτωμένα εσώρουχα. Θα μπορούσα να σου δώσω μερικές συμβουλές αν θέλεις.»
Και με αυτό, μου έκλεισε την πόρτα στο πρόσωπο, αφήνοντάς με να στέκομαι εκεί με το στόμα ανοιχτό, πιθανότατα με κίνδυνο να μπουν μύγες.
Έμεινα άναυδη. «Α, θέλεις να παίξουμε, ε; Εντάξει λοιπόν, το παιχνίδι αρχίζει, μουρμούρισα.»
Εκείνο το βράδυ, κάθισα στη ραπτομηχανή μου.
Μπροστά μου υπήρχαν μέτρα από το πιο φανταχτερό, εντυπωσιακό ύφασμα που μπορούσα να βρω. Ήταν το είδος του υφάσματος που θα μπορούσε να το βλέπουν από το διάστημα και θα μπορούσε απλώς να προσελκύσει εξωγήινους!
«Πιστεύεις ότι τα δαντελένια σου είναι κάτι το σπουδαίο, Λίζα;» μουρμούρισα, σπρώχνοντας το ύφασμα στη μηχανή. «Περίμενε μέχρι να δεις αυτό. Θα κατέβει ο E.T. για αυτά»
Πέρασαν οι ώρες και τελικά, το αριστούργημα μου ολοκληρώθηκε: το μεγαλύτερο, το πιο αντιπαθητικό εσώρουχο της γιαγιάς στον κόσμο.
Ήταν αρκετά μεγάλο για να χρησιμοποιηθεί σαν αλεξίπτωτο, αρκετά καλό για να φαίνονται από το διάστημα και αρκετά μικροσκοπικό για να δηλώσω την άποψή μου.
Αν τα εσώρουχα της Λίζας ήταν ψίθυρος, το δικό μου ήταν πάταγος σε υφασμάτινη μορφή.
Εκείνο το απόγευμα, μόλις είδα το αυτοκίνητο της Λίζας φεύγει, ξεκίνησα τη δράση.
Έχοντας έτοιμο το αυτοσχέδιο γιγάντιο εσώρουχο φλαμίνγκο, έτρεξα στο κήπο μας, κάνοντας την πάπια πίσω από τα λουλούδια και το γκαζόν.
Απαρατήρητη, κρέμασα τη δημιουργία μου ακριβώς μπροστά από το παράθυρο του σαλονιού της Λίζας. Κάνοντας ένα βήμα πίσω για να θαυμάσω τη δουλειά μου, δεν μπορούσα παρά να χαμογελάσω.
Τα ογκώδες εσώρουχο φλαμίνγκο φούσκωσε επιβλητικά στο απογευματινό αεράκι. Ήταν τόσο μεγάλο που μια τετραμελής οικογένεια θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει σαν σκηνή για κάμπινγκ.
«Τώρα θα δεις, Λίζα», ψιθύρισα, γυρνώντας βιαστικά στο σπίτι.«Για να δούμε πώς θα σου φανεί, μια από τα ίδια.Ελπίζω να έχεις τα γυαλιά ηλίου σου, γιατί πρόκειται να φωτίσει όλη η γειτονιά.»
Πίσω στο σπίτι μου, κρύφτηκα δίπλα στο παράθυρο. Ένιωθα σαν παιδί που περίμενα τον Άγιο Βασίλη, εκτός από το ότι αντί για δώρα, περίμενα τη στιγμή που η Λίζα θα ανακάλυπτε τη μικρή μου έκπληξη.
Τα λεπτά κυλούσαν σαν ώρες.Καθώς αναρωτιόμουν αν η Λίζα είχε αποφασίσει να φύγει για διακοπές ξαφνικά , άκουσα τον ήχο του αυτοκινήτου της στο δρόμο.
Ώρα για το σόου.
Η Λέλα βγήκε έξω με τα χέρια γεμάτα τσάντες με ψώνια και πάγωσε. Οι τσάντες γλίστρησαν από τα χέρια της της και όλο το περιεχόμενό τους χύθηκε στο δρόμο.
Ορκίζομαι ότι είδα ένα πουά εσώρουχο να πέφτει στο γκαζόν. Κλασάτη η Λίζα..
«Τι ΔΙΑΟΛΟ…;» ούρλιαξε, αρκετά δυνατά για να το ακούσει όλη η γειτονιά. «Είναι αλεξίπτωτο; Το τσίρκο ήρθε στην πόλη;»
Ξέσπασα σε γέλια. Τα δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό μου καθώς έβλεπα τη Λίζα να ανεβαίνει στο γιγάντιο εσώρουχο και να προσπαθεί να τα τραβήξει αλλά μάταια. Ήταν σαν να βλέπεις ένα Τσιουάουα να προσπαθεί να ρίξει κάτω έναν Μεγάλο Δανό.
Παίρνοντας το σοβαρό ύφος, έκανα πως βγήκα για μια βόλτα έξω. «Α, γεια Λίζα! Κάνεις διακόσμηση ; Πολύ μου άρεσε αυτό που έκανες με το μέρος. Πολύ αβανγκάρντ.»
Εκείνη ήρθε με φόρα πάνω μου, με πρόσωπο ροζ σαν το εσώρουχο της δημιουργίας μου. «Εσύ! Το έκανες αυτό! Τι σου συμβαίνει; Προσπαθείς να κάνεις σινιάλο σε αεροσκάφος;»
Ανασήκωσα τους ώμους μου. «Απλώς βγάζω την μπουγάδα. Αυτό δεν κάνουν οι γείτονες; Νόμιζα ότι ξεκινούσαμε μια μόδα.»
«Αυτό δεν είναι μπουγάδα! » Ούρλιαξε η Λίζα χειρονομώντας άγρια προς το εσώρουχο. «Αυτό είναι… αυτό είναι…»
«Μια ευκαιρία μάθησης;» είπα γλυκά.« Ξέρεις, για τα παιδιά της γειτονιάς. Ο γιός μου ήταν πολύ περίεργος για την αεροδυναμική των εσωρούχων. Σκέφτηκα ότι μια πρακτική επίδειξη θα μπορούσε να βοηθήσει..»
Το στόμα της Λίζας ανοιγόκλεινε σαν ψάρι έξω από το νερό. Τελικά, κατάφερε να ψελίσει «κατέβασέ το»
Έπιασα το πηγούνι μου σκεπτική. «Χμμ, δεν ξέρω. Μου αρέσει κάπως το αεράκι που πνέει. Πραγματικά, αερίζει τα πράγματα, ξέρεις; Επιπλέον, νομίζω ότι ανεβάζει την αξία του ακινήτου. Τίποτα περισσότερο δεν φωνάζει “αριστοκρατική γειτονιά” από το γιγάντιο προχωρημένο εσώρουχο.»
Για μια στιγμή, σκέφτηκα ότι η Λίζα μπορεί να σκάσει. Τότε, προς έκπληξή μου, οι ώμοι της έπεσαν. «Ωραία», είπε μέσα από τα σφιγμένα δόντια. «Κέρδισες. Θα απλώνω αλλού την μπουγάδα μου. Απλώς…σε παρακαλώ, κατέβασε αυτό το τερατούργημα. Πονάνε τα μάτια μου.»
Γέλασα, απλώνοντας το χέρι μου. «Σύμφωνοι. Αλλά πρέπει να το πω, νομίζω ότι το φλαμίνγκο είναι το χρώμα σου..»
Καθώς κάναμε χειραψία δεν μπορούσα παρά να προσθέσω, « Παρεμπιπτόντως, Λίζα; Καλώς ήρθες στη γειτονιά. Είμαστε όλοι λίγο τρελοί εδώ. Κάποιοι από εμάς το κρύβουμε καλύτερα από άλλους…»
Από εκείνη την ημέρα, η μπουγάδα της Λίζας εξαφανίστηκε από το σχοινί για άπλωμα μπροστά από το παράθυρο του γιού μου. Δεν το ανέφερε ποτέ ξανά και δεν χρειάστηκε να ασχοληθώ ποτέ ξανά με τα «μαθήματα ζωής» της.
Και εγώ; Λοιπόν, ας πούμε ότι τώρα έχω ένα πολύ ενδιαφέρον σετ κουρτινών από ύφασμα φλαμίνγκο.
Χριστίνα
