Οι Ιταλοί φωτογράφοι Gabriele Galimberti και Edoardo Delille θέλουν να μας περιηγήσουν σε μερικά μέρη, που ένας κανονικός άνθρωπος συνήθως δεν μπορεί να πάει. Από την Αργεντινή στη Ζιμπάμπουε, από ένα δωμάτιο στο Ντουμπάι σε ένα άλλο στο Ρίο ντε Τζανέιρο, από ένα σπίτι στην Αϊτή που του λείπουν ακόμα και οι βασικές ανέσεις μέχρι τα πολυτελή διαμερίσματα της Κίνας, το πρότζεκτ αποδεικνύει, ότι η κρεβατοκάμαρα δεν είναι ένα δωμάτιο που απλά κοιμόμαστε.
Εκφράζει τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας και τις προτιμήσεις μας. Όλες οι γυναίκες που έλαβαν μέρος στο πρότζεκτ ήταν τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς και διαφορετικά κοινωνικά επίπεδα.
Στόχος των φωτογράφων ήταν να δείξουν πώς οι περιουσίες των ανθρώπων διαφέρουν ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση ή το κοινωνικό τους υπόβαθρο.
Δείτε παρακάτω τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες φωτογραφίες:
Δεν ξέρεις ποτέ ποιος μπορεί να χρειαστεί την βοήθειά σου κάποια στιγμή. Επίσης, δεν μπορείς να ξέρεις ποιος θα είναι δίπλα σου, όταν εσύ χρειαστείς βοήθεια.
Δείτε παρακάτω μια ιστορία που συνέβη στον Φράντς Κάφκα, τον διάσημο συγγραφέα, που κάποτε έζησε μια πραγματική “τραγωδία”, που δεν μπορούσε να αγνοήσει. Είναι μια ιστορία από την οποία μπορείτε να εμπνευστείτε και να μάθετε πολλά.
Όταν ζούσε στο Βερολίνο, ο Κάφκα συνήθιζε να κάνει μια βόλτα στο πάρκο κάθε μέρα. Σε μια από αυτές τις βόλτες είδε μια μέρα ένα μικρό κοριτσάκι να κλαίει στο πάρκο. Την ρώτησε, γιατί ήταν τόσο λυπημένη και έκλαιγε. Του απάντησε, ότι είχε χάσει την αγαπημένη της κούκλα. Ο Κάφκα προσφέρθηκε να την βοηθήσει να βρει την κούκλα της και έδωσαν ραντεβού για την επόμενη μέρα στο ίδιο σημείο.
Όπως ήταν φυσικό ο Κάφκα δεν μπόρεσε να βρει την κούκλα. Έτσι, αποφάσισε να γράψει ένα γράμμα για το μικρό κορίτσι, “γραμμένο” από την κούκλα της. Το πήγε στην μικρή την επόμενη μέρα και προσφέρθηκε να της το διαβάσει. “Σε παρακαλώ, μην στεναχωριέσαι. Έχω πάει ένα ταξίδι, για να γνωρίσω τον κόσμο. Θα σου γράψω και άλλα γράμματα, για να σου διηγηθώ όλες μου τις περιπέτειες.” Για τις επόμενες βδομάδες ο Κάφκα και το μικρό κοριτσάκι συναντιόντουσαν στο πάρκο και εκείνος της διάβαζε τα υποτιθέμενα γράμματα της κούκλας. Τα γράμματα φαίνονταν να παρηγορούν την μικρή του φίλη. Λίγο καιρό αργότερα, η φυματίωση Κάφκα επιδεινώθηκε και έπρεπε να μεταφερθεί σε ένα θεραπευτήριο στην Βιέννη. Στην τελευταία του συνάντηση με το μικρό κορίτσι, της παρουσίασε μια καινούργια κούκλα. Προφανώς, η κούκλα ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε χαθεί, αλλά κρατούσε ένα γράμμα στα χέρια της που έγραφε: “Τα ταξίδια μου με έχουν αλλάξει.”
Η μητέρα φύση είναι γεμάτη εκπλήξεις. Σας παρουσιάζουμε το Clathrus archeri, ένα περίεργο είδος μανιταριού, γνωστό και ως “Τα δάχτυλα του Διαβόλου”. Όταν το δείτε, θα καταλάβετε, γιατί πήρε αυτό το παρατσούκλι. Με καταγωγή από την Νέα Ζηλανδία, την Αυστραλία και την Τασμανία “Τα δάχτυλα του Διαβόλου” μοιάζουν περισσότερο με εξωγήινο πλάσμα, παρά με οποιοδήποτε μανιτάρι που έχω δει.
Τα περισσότερα μανιτάρια παράγονται πάνω στην επιφάνεια του εδάφους. Αντίθετα, “Τα δάχτυλα του Διαβόλου” εκκολάπτονται μέσα σε ένα αυγό, που μοιάζει με σάκο και η διαδικασία επώασής τους είναι ταυτόχρονα συναρπαστική και ανατριχιαστική. Σύμφωνα με το Wikipedia “ο νέος μύκητας εκρήγνυται, σχηματίζοντας από τέσσερα έως επτά επιμήκη λεπτά χέρια, τα οποία στην αρχική τους μορφή είναι όρθια και είναι κολλημένα στην κορυφή. Οι βραχίονες στη συνέχεια ξεδιπλώνονται για να αποκαλύψουν ένα ροζ- κόκκινο εσωτερικό, το οποίο καλύπτεται από σκουρόχρωμους σπόρους. Στην ωριμότητα του μυρίζει σαν σάπια σάρκα.
Πρόσφατα, “Τα δάχτυλα του Διαβόλου” έγιναν viral. Ο κόσμος είναι ταυτόχρονα περίεργος και αηδιασμένος με το θέαμα.
Δείτε παρακάτω τα στάδια επώασης των “δαχτύλων του Διαβόλου”, μην πείτε, όμως ότι δεν σας προειδοποιήσαμε…
Ο Clathrus archeri είναι ένας μύκητας, γνωστός και ως “Τα δάχτυλα του Διαβόλου” ή “Τα πλοκάμια του χταποδιού”. Πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία, προερχόμενο από την Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία.
Αντί να παράγεται κατευθείαν από την επιφάνεια του εδάφους, όπως τα περισσότερα μανιτάρια, “τα δάχτυλα του Διαβόλου”, εκκολάπτονται μέσα σε ένα αυγό, που μοιάζει με σάκο.
Τα τέσσερα έως οχτώ πλοκάμια μοιάζουν με το σαρκώδες χέρι κάποιου δαίμονα ή εξωγήινου. Η ροζ- κόκκινη επιφάνειά τους έχει έντονη οσμή και προσελκύει πολλές μύγες. Με αυτόν τρόπο εξαπλώνεται ο καρπός τους και επεκτείνεται το είδος τους.
Σύμφωνα με την “Εγκυκλοπαίδεια της Ζωής” το αυγό είναι το μοναδικό φαγώσιμο τμήμα, αλλά θα πρέπει να καταναλώνεται μόνο, αν δεν έχουμε άλλη λύση, όπως σε περιπτώσεις επιβίωσης. Διαφορετικά είναι μη φαγώσιμο.
Η Μητέρα- φύση δεν σταματάει ποτέ να μας συναρπάζει!
Στην δεύτερη εκπομπή της σεζόν, στο «Σπίτι με το Mega», στη σκηνή ανέβηκε ο Αντύπας, χαρίζοντας ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι στους τηλεθεατές.
Ο αγαπημένος τραγουδιστής όμως δεν πήγε μόνος του στην εκπομπή αλλά με την σύζυγό του Στέλλα.
Αφού εκείνη εμφανίστηκε στο πλατό, λίγη ώρα μετά εισέβαλαν και η κόρη του, Όλγα, ο γιος του Πρόδρομος και ο γαμπρός του, Νάσος.
Η παρουσιάστρια της εκπομπής Ρούλα Κορομηλά επεφύλασσε μάλιστα στον λαϊκό τραγουδιστή μία ιδιαίτερη έκπληξη, η οποία τον έκανε να συγκινηθεί.
Ειδικότερα, στους τηλεοπτικούς μας δέκτες, προβλήθηκε ένα απόσπασμα από τα παλιά όταν η Ρούλα Κορομηλά είχε συναντήσει και πάλι τον Αντύπα στο θρυλικό «Μπράβο» του Μεγάλου Καναλιού. Τότε, μάλιστα, είχε βρεθεί μπροστά στις κάμερες για πρώτη φορά και ο γιος του, Πρόδρομος ο οποίος και τραγούδησε ζωντανά στο πλατό.
«Ένα σου σημάδι μόνο» είχε ερμηνεύσει τότε ο μικρός Πρόδρομος και σύσσωμη η οικογένεια χθες βράδυ «λύγισε» όταν αντίκρισε το συγκεκριμένο απόσπασμα.
«Δεν το γνώριζα τότε! Μου κάνατε έκπληξη και μάλιστα τι έκπληξη» σημείωσε συγκινημένος ο Αντύπας στην Ρούλα Κορομηλά και στο Σπίτι με το MEGA το βράδυ του Σαββάτου.
Μια “σκύλα” δασκάλα από το Οχάιο σε νηπιαγωγείο άρπαξε ένα 6χρονο αγόρι που έβγαινε από την τουαλέτα και το κρέμασε κυριολεκτικά στον τοίχο από το λαιμό του με πρωτοφανή βιαιότητα.
Η δασκάλα δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά συνέχισε με εξαιρετική σκληρότητα το άθλιο έργο της, αρπάζοντας και σχεδόν σέρνοντας τον μικρό μαθητή από το πουκάμισο.
Για κακή της τύχη η κάμερα ασφαλείας του νηπιαγωγείου κατέγραψε το γεγονός και οι γονείς του 6χρονου θα κινηθούν νομικά για την παραδειγματική τιμωία της.
Οι γονείς του μικρού Anthony βρίσκονται ακόμα σε κατάσταση σοκ από αυτό που συνέβη στον 6χρονο γιο τους Ian την περασμένη Τετάρτη. Ο κος Νέλσον δήλωσε στο CNN:
«Σκεφτήκαμε ότι ήταν απλά ένα μικρό περιστατικό που συνέβη, και αυτό γιατί το σχολείο έτσι το πέρασε το γεγονός προς τα έξω.”
Ένα μοναδικό βίντεο από την Media Arts Production της Αυστραλίας δημιουργήθηκε για να θυμίσει ένα μεγάλο ηθικό δίδαγμα.
Ο τρόπος μπορεί να σοκάρει αλλά μας κάνει να σκεφτούμε κάποια πράγματα πολύ καλύτερα…
Ένα αγοράκι φτωχό, με σκισμένα παπούτσια κάθεται στενοχωρημένο. Κάποια στιγμή συναντά ένα άλλο παιδί που κάθεται σε ένα παγκάκι και φοράει ολοκαίνουργια παπούτσια. Το ζηλεύει. Εύχεται να ήταν στην θέση του.
Η ευχή του πραγματοποιείται, αλλά αποδεικνύεται πως το άλλο παιδάκι ζούσε κάτι πολύ χειρότερο από την φτώχεια…
Εκτός ελέγχου ξέφυγε η κατάσταση στο μνημόσυνο του πατέρα Σαράντη Σαράντου στο Μαρούσι. Όλα ξεκίνησαν από μια μάσκα που δεν φορούσε κάποιος από τους παρευρισκόμενους στην τελετή.
«Θα σας αρρωστήσω όλους» φέρεται να φώναξε ο δράστης, κάτι που πυροδότησε την αντίδραση των υπολοίπων. Κουβέντα στην κουβέντα, τα αίματα “άναψαν” για τα καλά και ακολούθησε συμπλοκή με τον αρνητή της μάσκας και τους υπόλοιπους.
Έπεσαν μπουνιές, κλωτσιές, ενώ εκτοξεύτηκαν ακόμα και καρέκλες. Το “ξύλο” στο μνημόσυνο έφτασε μέχρι τελικής πτώσης και να λήγει με την επέμβαση της αστυνομίας, μισή ώρα αργότερα !
Όλοι την ξέρουμε σαν την γερόντισσα της Νέας Μονής. Όλους μάς έχει καλοδεχτεί στον ιερό χώρο που υπηρετεί το Θεό από το 1958.
Ενώ όμως όλοι την ξέρουμε εξ όψεως, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για εκείνη. Σήμερα, μας αποκαλύπτεται. Κι είναι πολύ σημαντικό αυτό γιατί ελάχιστοι την έχουν ακούσει να τους εξομολογείται την ιστορία της, που είναι συνυφασμένη με τη Νέα Μονή.
Δεν περιορίζεται βέβαια μόνο σε αυτό. Μας άνοιξε την ψυχή της και μας εξέπληξε με την πνευματικότητα και την ευρύτητα του πνεύματός της. Η γερόντισσα Μαριάμ, κατά κόσμο Δέσποινα Μανιού, γεννήθηκε το 1922 στο χωριό Μεσαγρός, στη Γείρα της Λέσβου. Γιώργος o πατέρας της και Μαγδαληνή η μητέρα, η οποία κι αυτή στα τελευταία χρόνια της έγινε μοναχή και υπηρέτησε την Ορθοδοξία στη Νέα Μονή, μαζί με την κόρη της. Θεωρούμε ότι αυτή η παρουσίαση έχει ιδιαίτερη αξία.
Η ζωή της
Αρχίσαμε να ξετυλίγουμε από την αρχή το κουβάρι της ζωής της. Όπως μας αποκαλύπτει, δεν έγινε από μικρή καλογριά. Μεγάλη κοπέλα ήταν όταν μια παρέα Μυτιληνιές αποφάσισαν να γίνουν καλογριές. Η τωρινή ηγουμένη του Αγίου Ραφαήλ, Ευγενία Κλειδαρά, πήγαινε στο Μεσότοπο και την εύρισκε. «Εκείνη είχε γίνει πιο μπροστά από μένα καλογριά. Ερχόταν στα χωριά μας, μας πήγαινε η μητέρα μου η Μαγδαληνή στο Σκόπελο και εκείνη μας έκανε κηρύγματα. Σιγά – σιγά μαζευτήκαμε πολλές κοπέλες, γίναμε καλόγριες και σκορπίσαμε αλλού».
Στη Χίο
Ήλθε στη Χίο το 1958. Μαζί με την Ευγενία, σημερινή ηγουμένη του Αγ. Ραφαήλ στη Μυτιλήνη. Ρηνούλα λεγόταν τότε. «Τότε ξεκινήσαμε από τη Γέρα και ήλθαμε πρώτα στην Αγία Σκέπη. Αργότερα ο Δεσπότης Παντελεήμων Φωστίνης, έκανε γυναικεία μονή τη Νέα Μονή και μας έφερε εδώ να κρατήσουμε το Μοναστήρι. Ήταν ακόμη μερικοί γέροι καλόγεροι. Ο πάτερ Κορνήλιος, ο πάτερ Μελέτιος και άλλοι.
Εκείνοι μας είπαν ότι εδώ υπήρχαν πολλοί πλούσιοι τάφοι, έρχονταν μεγιστάνες από την Κωνσταντινούπολη, τους διακονούσαν και τους κήδευαν εδώ. Όμως, δεν ξέρω που».
Τότε ζούσαν στη Νέα Μονή 17 καλόγριες. Η Ματρώνα η Χάλακα, ήταν η τελευταία που ζούσε μαζί της έως πριν λίγα χρόνια. Μυτιληνιά κι εκείνη, από το Πλωμάρι. Η Θεοκτίστη η Βολάκη, η άλλη Θεοκτίστη που δεν έβλεπε, κι άλλες αρκετές, πέρασαν μαζί πολλά χρόνια του μοναχικού βίου τους.
Η Ευγενία
«Η Ευγενία ύστερα έφυγε από εδώ, πήγε και σπούδασε. Το γιατί έφυγε είναι μεγάλη ιστορία. Ας σας την πει εκείνη. Έβγαλε την Πάντειο, πήγε και σε άλλα μοναστήρια, έχει γίνει πια μεγάλη ηγουμένη, έχει γράψει βιβλία, έχει κάνει μεγάλα έργα. Εγώ μπροστά της δεν έχω κάνει τίποτα. Εκείνη έφτιαξε τη Μονή του Αγ. Ραφαήλ» Η γερόντισσα τη θυμάται και συγκινείται, ολοφάνερα.
Τίποτα
Όπως λέει, δεν της έχει λείψει τίποτα έως τώρα στη ζωή της από τα εγκόσμια. Θέλει όμως να βρει την παρρησία και την αγαθή τύχη στην άλλη ζωή, να ζήσει κοντά στο Χριστό. «Αυτή είναι η ευτυχία. Να μας ελεήσει ο Κύριος να βρούμε μία θέση στο πλάι του. Ο Άγιος Αντώνιος ξέρετε τι έλεγε σε έναν πονηρό που τον πείραζε και του έλεγε: «Αντώνιε, εσύ τώρα είσαι πια στον παράδεισο;» Του ‘λεγε, «κάτσε πρώτα να βάλω το ποδάρι μου και θα σου πω μετά». Κανείς δεν μπορεί να πει ότι έχει εξασφαλισμένο τον παράδεισο, ότι είναι μέσα στον παράδεισο. Μόνο όταν πάμε εκεί θα το μάθουμε».
Νέα Μονή
Έζησε και ζει τη Νέα Μονή σε καλές και κακές εποχές. Τώρα ζει την εγκατάλειψη. Ζει στο χώρο μαζί με τον πάτερ Διονύσιο. «Αγαπώ τη Νέα Μονή. Είναι η ζωή μου. Την γνωρίζω πετραδάκι – πετραδάκι. Θα ζήσει αιώνες ακόμη. Η Νέα Μονή κάθε μέρα μας αποκαλύπτεται. Υπήρχε πολύ πριν από τον Κωνσταντίνο Μονομάχο. Εκείνος απλά την αξιοποίησε και την ανέδειξε, τη μεγάλωσε. Εδώ ζούσαν 800 καλόγεροι και χωριστά οι δόκιμοι που κατοικούσαν στα εξωτερικά κτίσματα. Αν δεν τους δοκίμαζαν τρία χρόνια, δεν τους βάζανε μέσα στη Μονή. Ζούσαν καλλιεργώντας τα χωράφια έξω».
Η πίστη
Μη σας φανεί παράξενο. Κι όμως η Γερόντισσα είναι ενημερωμένη για ό,τι συμβαίνει στον έξω κόσμο. Δίνει, βέβαια, τη δική της ερμηνεία. Σε ένα μεγάλο καλάθι είναι στοιβαγμένος ο τοπικός τύπος κι όχι μόνο. Διαβάζει πολύ επιμελώς τα νέα. Για ό,τι συμβαίνει αυτό το τελευταίο διάστημα στην Εκκλησία, κι ειδικά στους Αγίους Τόπους, υποστηρίζει απλοϊκότατα ότι είναι δάκτυλος του Αντιχρίστου. «Όμως επέτρεψε τα πάντα ο Κύριος γιατί δοκιμάζει τους πάντες».
Διαισθάνεται ότι υπάρχει σχέδιο των εχθρών της Ορθοδοξίας να μας κάνουν να την εγκαταλείψουμε και να γίνουμε ένα με τις άλλες Εκκλησίες. Όπως τονίζει όμως, αυτό δεν είναι αρεστό. «Εμείς από μιας αρχής πιστεύουμε το σωστό. Ό,τι δίδαξαν οι Απόστολοι. Ότι λένε οι ευχές της Ορθοδοξίας που διαβάζονται από τους ιερείς στο νάρθηκα της Εκκλησίας».
Τα ουράνια
Είναι άυλα τα Ουράνια, μας υπενθυμίζει. Μας μιλάει για τους επτά ουρανούς, που είναι από πάνω μας. «Όταν οι άνθρωποι καταλάβουν τι είναι οι επτά ουρανοί, θα λυτρωθούν».
Η ίδια δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι πήγαν στο φεγγάρι. «Είναι αδύνατον. Που να το βρουν το φεγγάρι; Πήγαν σε ένα βράχο γυαλιστερό, από αυτούς που έχει δισεκατομμύρια η γη. Σε έναν τέτοιο πήγαν και είπαν πως είναι το φεγγάρι. Η γη έχει πάνω της εκατομμύρια είδη βράχων κι άστρα κι άλλα σώματα ουράνια. Όμως όλα τα εξουσιάζει ο Χριστός κι όχι ο άνθρωπος.
Όλοι είμαστε καλεσμένοι από το Χριστό για να πάμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν υπάρχει θάνατος. Μόνο στο σημερινό μας σώμα φαίνεται. Θα ζήσουμε εδώ. Δεν μας εμποδίζει κανένας να φάμε και να πιούμε ό,τι είναι ευλογημένο».
Η φιλοσοφία της
Μας υπενθυμίζει κάτι που είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία. «Η γέννα είναι ευλογημένη από το Θεό. Γεννιέται το παιδί, παπάς το διαβάζει. Γίνεται σαράντα ημερών, το πάνε στην Εκκλησία. Τα αγοράκια στην Αγία Τράπεζα, τα κοριτσάκια στο εικόνισμα της Παναγίας. Η Εκκλησία ευλογεί βάπτισμα, κοινωνία, στεφάνωμα.
Όταν κάποιος γεννιέται, είναι και τα λεπτά που θα ζήσει γνωστά και μετρημένα. Λένε όταν χτυπήσει κάποιος, όταν πεθαίνει, ότι δεν πρόλαβε να κάνει πολλά. Κι όμως, έκανε ό,τι ήταν γραμμένο να κάνει. Την ώρα του θανάτου γίνεται ο απολογισμός της εγκόσμιας ζωής και κλείνει το επίγειο ταμείο».
Οι… φευγάτοι
Χαρακτηρίζει το σημερινό κόσμο πολύ φευγάτο. Ιδιαίτερα τους νέους που, όπως λέει, νομίζουν οι περισσότεροι ότι ο Χριστός ήταν άνθρωπος σαν κι εμάς. «Ό,τι λένε οι Πατέρες κι οι 7 Σύνοδοι είναι αληθινά. Το πιστεύω μας, τα ευαγγέλια είναι η πίστις μας η αληθινή, η Ορθοδοξία».
Δεν διστάζει να τα βάλει και με τις τελετές της Ολυμπιάδας. «Δεν μπορούν σήμερα να καταλάβουν το λάθος που κάνουν. Ακόμη και στην Ολυμπιάδα ήταν όλες οι τελετές ειδωλολατρικές. Επικαλούνταν τον Απόλλωνα οι ιέρειες στην Ολυμπιάδα. Εγώ πήρα τηλέφωνο και το Δήμαρχο και το είπα. Ήταν λάθος ο τόσο εκτεταμένος ειδωλολατρισμός. Η Ορθοδοξία έλειπε από παντού».
Τονίζει ότι όλα αυτά δεν καλαρέσουν του Χριστού μας. «Γι’ αυτό έχουν γίνει όλα άνω κάτω. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Κύριος λέει ότι ούτε μία τρίχα από την κεφαλή μας δεν πέφτει, ούτε ένα στρουθίον από τη στέγη, αν δεν το ξέρει, αν δεν το εγκρίνει ο επουράνιος Πατήρ μας. Αρνηθήκαμε και πάλι το Χριστό, αναδείξαμε τον Απόλλωνα πάλι, επικαλεστήκαμε τη φλόγα, κι η φλόγα έφερε στη συνέχεια όλα τα προβλήματα. Ακόμη και της Εκκλησίας τα πρόσφατα. Όλη την ανακατωσούρα. Παπάδες, Δεσποτάδες, Πατριάρχες ανακατεύτηκαν κι η Εκκλησία κλονίστηκε.
Όλοι οι χριστιανοί Ορθόδοξοι που έρχονται εδώ, μου λένε ότι μιλάω σωστά. Όμως, όλοι τρέχανε πίσω από τη φλόγα. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι από μισαλλοδοξία. Κραυγάζανε. Δεν εννοούν να καταλάβουν ότι όλοι είμαστε θνητοί. Κι οι πρωταθλητές πόσο θα ζήσουν; Και τα αρχαία χρόνια υπήρχαν πρωταθλητές. Ζει κανένας; Πόσοι τους γνωρίζουν; Έχουν μείνει όμως στην ιστορία κι είναι γνωστοί όσοι αγωνίστηκαν για την πίστη και την πατρίδα».
Η Βασιλεία των ουρανών
Μας οδηγεί εκείνη όπου θέλει. Μας περνάει σε άλλες σφαίρες. Ισχυρότατη προσωπικότητα.
«Πρέπει με κάθε τρόπο να κερδίσουμε μία θέση στη Βασιλεία των Ουρανών Είπε ο κύριος ότι καλεί τους πάντες στη σωτηρία, δεν καλεί μόνο τους εκλεκτούς. Καλεί τους πάντες. Το διαβάζουμε κάθε ώρα και στιγμή, εν παντί καιρώ.
Ο Χριστός είναι ζωντανός κι είναι ανάμεσά μας. Είναι ολοφάνερος. Εγώ τον είδα ολοφάνερο. Τον είδα πάνω από το κελί μου. Είχε τη λάμψη του φεγγαριού, το τετράγωνο πλαίσιο μέσα στο οποίο καθόταν. Είχε ένα γαλήνιο πρόσωπο, τόσο που δεν το έχει αποδώσει καμία εικόνα, σαν τον Άγιο Μαντήλιο. Γαλήνη ξεχυνόταν από το πρόσωπό του, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα αξέχαστο που με κοίταξε… Σαν ακτίνες κατέβαιναν κάτι φωτεινές λάμψεις προς εμένα, σαν να μου έλεγε, μην αμφιβάλλεις ότι είμαι ζωντανός. Όποιος πιστεύει δεν αμφιβάλλει.
Κάποιοι που αμφισβητούν την παρουσία του, λένε γιατί ο Χριστός επιτρέπει να γίνονται σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί; Αυτά τα κάνουν οι αμαρτίες μας. Οι Άγιοι Πατέρες μου λέγανε παλιά ότι η ψυχή που πηγαίνει πάνω από τέτοια γεγονότα, δεν παθαίνει τίποτα. Πηγαίνει ίσια στους ανοικτούς ουρανούς».
Η …. άλλη Αγία Τριάδα
Υψώνει τη φωνή και τονίζει ότι πρέπει να σωθούν η πίστη, η ορθοδοξία κι η ελληνική γλώσσα. Θυμάται ένα περιστατικό μέσα στο ναό, το ζωσμένο με τις σκαλωσιές. «Ήλθαν δύο ξένοι. Νόμιζα ότι δεν θα συνεννοηθώ μαζί τους. Ξαφνικά μου λέει ο ένας: «Ανέλθω εις κλίμακαν;» «Ουχί» του λέει ο άλλος και του κάνει νόημα ότι δεν επιτρέπεται. Οι ξένοι ξέρουν αρχαία ελληνικά και κάποιοι Έλληνες θέλουν να τα καταργήσουν. Χωρίς αρχαία Ελληνικά τι θα γίνει; Θα καταργήσουν τα Ευαγγέλια, τις Αγίες Γραφές;» Και στο τέλος προσθέτει: «Εγώ είμαι μία αγράμματη και ζητάω συγνώμη για ό,τι λέω και όπως τα λέω. Είμαι του Δημοτικού και μιλώ από την καρδιά μου».
Ο συνεχιστής
Αναπόφευκτα η κουβέντα οδηγήθηκε και στον άνθρωπο που θα είναι ο συνεχιστής της.
Αναγνωρίζει ότι ο πάτερ Διονύσιος, με τον τρόπο του έχει τραβήξει πολύ κόσμο κοντά στο μοναστήρι, έχει κάνει πολλούς να ενδιαφερθούν, με τη βοήθεια του Χριστού και της Παναγίας πάντα που βοηθάνε. «Αν δεν βοηθούσε, δεν θα μπορούσαμε τόσα χρόνια να καθόμαστε εδώ. Από αυτό το μοναστήρι περάσανε κόρες, Άγιοι, Πατριάρχες. Ο Άγιος Νικηφόρος, ο Άγιος Νεκτάριος της Αίγινας έζησε εδώ τρία χρόνια. Επειδή ήταν μορφωμένος, ήταν δάσκαλος κι ήξερε γράμματα, τον είχαν γραμματέα». Ποιος το ήξερε αυτό; Από εδώ πέρασε κι ο Άγιος Παρθένιος.
Η χάρη του Αγίου Πνεύματος
Μας εξήγησε και το γιατί κατά την άποψή της καλόγεροι και καλόγριες πηγαίνουν και ζουν στα μοναστήρια και προσπαθούν με νηστεία και προσευχή να κατεβάσουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα, η αγιοσύνη, σώζει την ψυχή τους. «Οι άνθρωποι τρέχουν στα μοναστήρια στενοχωρημένοι και θλιμμένοι και φεύγουν ανακουφισμένοι. Γιατί η χάρη του Αγίου Πνεύματος κατεβαίνει. Κι όταν κατέβει σκιάζει το μοναστήρι και με αυτήν τη δύναμη θαυματουργούν οι εικόνες. Έρχονται λαϊκοί και κάνουν παρακλήσεις, αφήνουν τάματα. Όλα αυτά είναι πόνος και δύναμη ψυχής. Είναι πίστη και αγάπη. Δίνουν και εισπράττουν αγάπη.»
Τα λεφτά
Η γερόντισσα δεν αποφεύγει τις κακοτοπιές. Έτσι, δεν αποφεύγει να μιλήσει με το δικό της τρόπο και για υλικά βάσανα της Εκκλησίας. «Λένε ότι οι παπάδες κι οι Δεσποτάδες έχουν πολλά λεφτά. Τους κατηγορούν γι’ αυτό». Εκείνη το αντιστρέφει, και λέει το άλλο. «Εσείς οι λαϊκοί, γιατί πάτε και τους τα δίνετε; Έρχονται άνθρωποι, που ενώ παπάς αρνείται να πάρει τα δώρα τους, πιέζουν πολύ και παρακαλούν να τα πάρουν, γιατί λένε ότι αλλιώς δεν θα πιάσει το τάμα. Και μετά πολλοί από αυτούς βγαίνουν και κατηγορούν τους παπάδες γιατί παίρνουν λεφτά».
Με υπερηφάνεια λέει, ότι στη Νέα Μονή δεν παίρνει κανένας χρήματα. Συμβουλεύει μάλιστα όλους όσους συμμετέχουν σε τέτοιες διαδικασίες, «να τα βάλουν όλα κάτω πια, να τα βρουν, να τα μαζέψουν και να χτίσουν το τάμα που έχουν κάνει».
Δεν μπορούν
Η επικοινωνία μας ολοκληρώνεται με μία πολύ ιδιαίτερη επισήμανσή της.
«Κάποιοι λένε ότι μπορούν να πιστεύουν και πιστεύουν, αλλά είναι δύσκολο να πιστέψουν όπως οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να αφιερωθούν στο Θεό. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να γίνουν καλόγεροι, δεν πρέπει όμως κιόλας. Ό,τι μπορεί ο καθένας κάνει κι ο Χριστός τους δέχεται όλους, εκτιμά ό,τι μπορεί να Του προσφέρει ο καθένας μας».
Τα έργα και η τύχη της Μονής
Η ίδια λέει ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε να γίνουν αυτά τα έργα που έχει ξεκινήσει η Αρχαιολογία στη Μονή. Τελικά ο πάτερ Διονύσιος βρήκε τη λύση και μετέτρεψε προσωρινά σε ιερό τον ξενώνα. Τώρα, της αρέσει που προχωράνε κι έρχεται πολύς κόσμος και θαυμάζει το μοναστήρι. «Είμαι ικανοποιημένη γιατί ξέρω πια ότι όταν φύγω, αφήνω πίσω μου κάποιους ανθρώπους που θα συνεχίσουν το έργο που πρέπει».
Προσθέτει μάλιστα ότι οι υψηλά ιστάμενοι έπρεπε να είχαν φροντίσει να φέρουν νέους καλόγερους από αλλού, να βάλουν νέους ηγουμένους, να στηρίξουν καλά τα μοναστήρια που σβήνουν. «Αν δεν γίνει έτσι, θα μας τα πάρουν κάποια στιγμή. Η πολιτεία θα τα κάνει κοσμικά. Πρέπει να μπαίνουν ηγούμενοι, που είναι οι στηλοβάτες των μοναστηριών. Εδώ, τώρα υπάρχει ο πάτερ Διονύσιος, στα Ψαρά είναι ο πάτερ Ιωακείμ, στο Μερσινίδι ο πάτερ Βικέντιος, αυτά τα μοναστήρια θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Δεν θα χαθούν οι περιουσίες τους. Η πνευματική και υλική τους δύναμη. Πολλοί εποφθαλμιούν να πάρουν τις περιουσίες των μοναστηριών αλλά δεν θα το καταφέρουν όσο ζει κι ένας μοναχός, μία καλόγρια μέσα σε αυτά».
Τον τελευταίο καιρό πολλοί έχουν εκφραστεί στο facebook για το θέμα των μεταναστών. Ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψη του. Κάποιοι είναι πιο ευγενικοί, άλλοι εκφράζονται κάπως έτσι:
Μέχρι και ο κύριος Πάγκαλος είπε τα εξής:
Ε μια οικογένεια από τη Λέσβο το έκανε. Συγκεκριμένα, η οικογένεια του κ. Άλκη Πασπαλάτη, όπως πληροφορηθήκαμε από το LesvosNews. Eδώ είναι και οι φωτογραφίες από το σπίτι τους:
Ο κ. Πασπαλάτης μάλιστα έγραψε κι ένα κείμενο επί του θέματος το οποίο παραθέτουμε ως έχει:
Το συγκεκριμένο νησί έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ από το μεταναστευτικό ζήτημα τον τελευταίο καιρό. Παρ’ όλα αυτά ο κ. Πασπαλάτης δίνει μαθήματα ανθρωπιάς.
Ο David Orr, διάσημος οικολόγος και συγγραφέας, σε ένα από τα βιβλία του αναλύει την ιδέα του, ότι ο πλανήτης δεν χρειάζεται πετυχημένους ανθρώπους. Αντίθετα, χρειάζεται επειγόντως περισσότερους ειρηνοποιούς, θεραπευτές, συντηρητές, αφηγητές και λάτρεις του κάθε είδους. Χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον. Χρειάζεται ανθρώπους, που να φέρουν το ηθικό βάρος του να φτιάξουν έναν κόσμο ανθρώπινο και κατοικήσιμο. Και αυτές οι έννοιες δεν έχουν καμία σχέση με την “επιτυχία”, όπως την ορίζουμε τώρα.
Κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί, ότι ο Orr αποκαλύπτει την επιρροή του δυτικού πολιτισμού, κατά την οποία η “επιτυχία” ορίζεται από το χρήμα και την ικανότητα του ανθρώπου να εκπληρώνει όλους τους υλικούς στόχους του. Αντίθετα, δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που θεωρούν πετυχημένους τους ανθρώπους που είναι απλά ευγενικοί, μορφωμένοι και έξυπνοι με καλές οικογένειες και σωστά μεγαλωμένα παιδιά, οι οποίοι όμως, δεν έχουν απαραίτητα πολλά χρήματα. Κανένας, όμως, από τους δυο ορισμούς δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητικός.
Φυσικά, οι δυτικές αξίες που έχουν ως βασική αρχή τους το “γρηγορότερα, υψηλότερα, δυνατότερα”, αντανακλώνται σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Μάλιστα, είναι τόσο διαδεδομένο που πλέον είναι δύσκολο να αποφασίσουμε αν είναι καλό ή κακό. Το πρόβλημα είναι, ότι αυτός ο τρόπος σκέψης καθορίζει τη ζωή μας σε αυτόν τον μικρό, αλλά γεμάτο πλανήτη.
Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας δούμε ποια επαγγέλματα έχουμε συνδυάσει με την επιτυχία: διάσημους κάθε είδους, όπως ηθοποιούς και τραγουδιστές, πολιτικούς και επιχειρηματίες. Με άλλα λόγια, όποιος έχει εξουσία, χρήματα και δημοτικότητα. Προσπαθήστε να φανταστείτε έναν “επιτυχημένο γιατρό”. Πως τον φαντάζεστε; Κάνει πολύπλοκες επεμβάσεις με επιτυχία και σώζει ζωές ή έχει την δική του ιδιωτική κλινική με πλούσιους πελάτες και έχει κερδίσει πολλά χρήματα; Τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε ένα “επιτυχημένο συγγραφέα; Μήπως, έχει γράψει ένα πραγματικά αριστουργηματικό λογοτεχνικό κομμάτι ή είναι αυτός που απλά έχει πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου του; Ας μην πούμε καλύτερα για τους “επιτυχημένους επιστήμονες”, τους “επιτυχημένους γεωλόγους” ή τους “επιτυχημένους δασκάλους”, οι οποίοι φαντάζουν τουλάχιστον οξύμωροι μέσα στο πλαίσιο της επιτυχία όπως το ορίζουμε τώρα.
Δείτε ένα παράδοξο, που αναφέρεται από τον Orr: αυτοί που χαρακτηρίζουμε πετυχημένους δεν είναι αυτοί που κάνουν τον κόσμο να προχωράει. Οι “πετυχημένοι άνθρωποι” δεν διδάσκουν τα παιδιά μας. Οι “πετυχημένοι άνθρωποι” δεν μπορούν να μας θεραπεύσουν. Οι “πετυχημένοι άνθρωποι” δεν σώζουν τον πλανήτη από την υπερθέρμανση. Οι “πετυχημένοι άνθρωποι” δεν ψήνουν ψωμί ή δεν καθαρίζουν το πάτωμα του γραφείου το πρωί. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν πολύ μεγαλύτερη επιρροή στην ζωή της κοινωνίας από τον οποιοδήποτε τραγουδιστή ή επιχειρηματία.
Το πιο ενδιαφέρουν είναι, ότι στην κοινωνία μας η επιτυχία δεν είναι απαραίτητα συνιφασμένη με την ευτυχία. Για παράδειγμα, οι “επιτυχημένες γυναίκες” χαρακτηρίζονται ως καριερίστριες, αλλά οι σύζυγοι και μητέρες χαρακτηρίζονται ως “ευτυχισμένες γυναίκες”. Οι άντρες θεωρούνται επιτυχημένοι, όταν βγάζουν πολλά χρήματα και μπορούν να αγοράσουν ό,τι θέλουν. Οπότε, ποιος είναι ο ορισμός του “ευτυχισμένου άντρα”; Ας είμαστε ειλικρινείς, πότε ήταν η τελευταία φορά, που ακούσατε κάποιον να αποκαλεί έναν άντρα “ευτυχισμένο”;
Αναμφισβήτητα, το υφιστάμενο μοντέλο της «επιτυχίας» που κυριαρχεί στην κοινωνία μας σήμερα αποκλείει την ευτυχία και, στην πραγματικότητα, είναι πολύ ανθυγιεινό. Ψυχολόγοι από το Πανεπιστήμιο British Columbia διαπίστωσαν, ότι κάποιοι από τους κορυφαίους επιχειρηματίες του κόσμους ανήκουν σε μια μικρή ομάδα του πληθυσμού που έχει κλίση προς την ψυχοπάθεια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να ανταγωνιστούν για κάθε ευκαιρία που μπορεί να τους δώσει πλεονέκτημα σε σχέση με έναν πιο ισορροπημένο ψυχολογικά συνάδελφο τους.
Είναι προφανές, ότι αυτό το “ψυχοπαθές” μοντέλο επιτυχίας θα αποδειχθεί καταστροφικό κάποια στιγμή. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος είναι γεμάτος με πολέμους και συνεχόμενες οικονομικές κρίσεις. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά από την στιγμή που έχουμε ως πρότυπα “επιτυχημένων ανθρώπων” τους “ψυχοπαθείς” που προαναφέραμε και προσπαθούμε να τους μοιάσουμε;
Αυτοί οι “επιτυχημένοι” άνθρωποι ζουν σε έναν εξαιρετικά μοναχικό κόσμο. Περιβάλλονται από τους υπαλλήλους τους, τους ανταγωνιστές τους και τους συνεργάτες τους, που μπορούν να γίνουν εχθροί τους από την μια στιγμή στην άλλη. Δεν έχουν τίποτα άλλο να κληροδοτήσουν, εκτός από την λεγόμενη επιτυχία τους και τα πλεονεκτήματά της.
Μήπως ήρθε η ώρα να αναθεωρήσουμε την έννοια της “επιτυχίας”; Ας υποθέσουμε, ότι εκείνοι που επιτυχημένοι είναι οι άνθρωποι που αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο ή τουλάχιστον προσπαθούν. Άνθρωποι που ξυπνούν το πρωί, πλένουν τα δόντια τους, ντύνονται και μετά προσπαθούν έμπρακτα να συνεισφέρουν στον κόσμο. Ας εκτιμήσουμε τους ανθρώπους, που κάνουν κάτι παραπάνω από το διαβάζουν απλά λόγους, που κάποιος άλλος έχει γράψει για αυτούς. Ας δώσουμε περισσότερη αξία στις πράξεις και όχι στα λόγια. Ας κάνουμε την δουλειά μας καλά, επειδή μας αρέσει και όχι επειδή θα μας κάνει “επιτυχημένους”. Και αν δεν είμαστε ευχαριστημένοι στην δουλειά μας, ας παραιτηθούμε και ας βρούμε κάτι που να μας ταιριάζει και το κάνουμε καλά. Ας εκτιμήσουμε την οικογένεια μας και να δίνουμε περισσότερη προσοχή στα παιδιά μας.
Επιτρέψτε μου να σας πω ένα πράγμα: η επιτυχία δεν είναι συνώνυμο των χρημάτων. Δεν υπάρχει νόημα στο να είσαι πλούσιος, αν δεν μπορείς να το απολαύσεις. Πιστέψτε με, θα είστε πολύ καλύτερα, αν κάνετε απλά αυτό που σας ευχαριστεί. Αν ακολουθήσουμε όλοι αυτή την ιδέα θα δούμε σύντομα να αναδύονται όλο και περισσότεροι πετυχημένοι άνθρωποι. Και τότε η επιτυχία θα είναι συνώνυμη με την ευτυχία, αφού οι άνθρωποι θα συνειδητοποιούσαν, ότι δεν σπαταλάνε την ζωή τους. Ο πλανήτης χρειάζεται τέτοιους ανθρώπους, γιατί όχι μόνο δεν έχουν κανέναν λόγο να τον καταστρέψουν, αλλά έχουν κάθε λόγο να δημιουργήσουν καινούργια και υπέροχα πράγματα.
