Οι 9χρονες Τάιλιν και Κάτλιν Μάικλ είναι εντελώς ίδιες, ωστόσο όποιος παρατηρήσει τις κινήσεις τους μπορεί εύκολα να τις ξεχωρίσει.

Πρόκειται για μία από τις σπάνιες περιπτώσεις κατοπτρικών διδύμων, που πρόσφατα άρχισαν να παρατηρούν οι ερευνητές.

Κατοπτρικά δίδυμα είναι τα παιδιά που ενώ έχουν γεννηθεί μαζί και μοιάζουν πανομοιότυπα, είναι συμμετρικά αντίθετα. Για παράδειγμα, ο ένας θα είναι δεξιόχειρας και ο άλλος αριστερόχειρας, ενώ μπορούν να έχουν τα ίδια σημάδια στις αντίθετες πλευρές του προσώπου και του σώματος. Οταν κοιτάζονται μεταξύ τους, είναι κυριολεκτικά σαν να κοιτάνε στον καθρέφτη.

Το φαινόμενο, το οποίο πιστεύεται ότι επηρεάζει μέχρι και το 1/4 του συνόλου των πανομοιότυπων διδύμων, προκαλείται όταν τα μωρά είναι ακόμα στη μήτρα.

Ενώ τα πανομοιότυπα δίδυμα είναι το αποτέλεσμα ενός μόνο γονιμοποιημένου ωαρίου που χωρίζεται σε δύο έμβρυα περίπου 4 με 8 ημέρες μετά τη σύλληψη, πιστεύεται ότι στα κατοπτρικά δίδυμα η διάσπαση αυτή καθυστερεί και συμβαίνει μεταξύ 9 και 12 ημερών μετά τη σύλληψη.

«Ακόμα δεν ξέρουμε πώς προκύπτει αυτή η ασυμμετρία», εξηγεί ο δρ Κίρστεν Γουάρντ από το Τμήμα Μελέτης Διδύμων στο King’s College του Λονδίνου. «Συνήθως το παρατηρούμε όταν τα παιδιά μεγαλώσουν και χτενίζονται στην αντίθετη μεριά του κεφαλιού, ή έχουν ίδια σημάδια στην αντίθετη πλευρά του σώματος.

Επίσης, ως μωρά τούς παίρνει περίπου 3 μήνες παραπάνω για να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, αφού νομίζουν ότι κοιτάζουν τον δίδυμό τους.

Υπάρχουν ακόμη και περιπτώσεις που έχουν τις αγγειακές δομές στην αντίθετη πλευρά του σώματος από τον δίδυμό τους. Είναι κυριολεκτικά ένα κατοπτρικό είδωλο – αλλά όλα λειτουργούν κανονικά».

Ωστόσο, το γεγονός ότι ενεργοποιούν διαφορετικό ημισφαίριο του εγκεφάλου επηρεάζει και την προσωπικότητά τους. Η Λορίν και η Τζέμα είναι 24 χρονών και ενώ εκ πρώτης όψεως μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό, τους πήρε χρόνια να συνηθίσουν η μία την άλλη.

«Ως έφηβες αντιπαθούσαμε πολύ η μία την άλλη», εξηγεί η Λορίν. «Στην αρχή μάς άρεσε το γεγονός ότι ήμασταν ίδιες, αλλά στην αρχή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης αρχίσαμε να επαναστατούμε», προσθέτει η Τζέμα και εξηγεί:

«Η Λορίν ήταν καλύτερη μαθήτρια και τακτική με τις εργασίες της, ενώ εγώ το ακριβώς αντίθετο. Επιπλέον, οι καθηγητές με ρωτούσαν γιατί δεν είμαι σαν τη Λορίν και αυτό μου έβγαζε ακόμα μεγαλύτερη αντίδραση».

«Η Τζέμα ήταν στην κουλ παρέα του σχολείου, ενώ εγώ όχι. Αυτή ήταν το αγοροκόριτσο, ενώ εγώ πιο θηλυκή», προσθέτει η Λορίν. «Ζητήσαμε να μπούμε σε χωριστές τάξεις γιατί τσακωνόμασταν συνέχεια για όλα».

Η δεξιόχειρας Λορίν είναι πιο πρακτική και αναλυτική από την Τζέμα, η οποία, όπως και πολλοί αριστερόχειρες άνθρωποι, είναι πιο δημιουργική και συναισθηματική.

Τελικά, αναγκάστηκαν να συμφιλιωθούν σε ηλικία 16 ετών, όταν βρήκαν δουλειά στο ίδιο γραφείο στις καλοκαιρινές διακοπές τους και αναγκάστηκαν να περνούν το χρόνο τους μαζί.

«Αποφασίσαμε ότι, παρά τις διαφορές μας, έπρεπε να τα βρούμε σε έναν βαθμό», λέει η Τζέμα, ενώ την επόμενη χρονιά, μελετώντας ένα βιβλίο ψυχολογίας, ανακάλυψαν ότι είναι κατοπτρικά δίδυμα.

Η έρευνα για αυτού του είδους τα πανομοιότυπα δίδυμα ξεκίνησε μόλις τα τελευταία χρόνια και σίγουρα οι επιστήμονες έχουν ακόμα πολλά να μάθουν.

Πηγή: iefimerida.gr

Οι κάτοικοι του Τσίζγουϊκ στη Βρετανία, έβλεπαν στην 77χρονη Αν Νάισμιθ, μία άστεγη ηλικιωμένη που τα τελευταία 26 χρόνια ζούσε σε ένα παλιό Φορντ.

Ελάχιστοι όμως γνώριζαν την τραγική της ιστορία, η οποία πήρε νέα δημοσιότητα πρόσφατα, όταν την παρέσυρε και την σκότωσε διερχόμενο φορτηγό.

Η Αν Νάισμιθ, γνωστή στο Τσίζγουϊκ ως η «κυρία του αυτοκινήτου», λόγω του ότι έμενε σε ένα παλιό Ford Consul μετά την έξωση από το διαμέρισμά της το 1977, στα νιάτα της ήταν μία κορυφαία πιανίστρια και μία αντισυμβατική ύπαρξη, που όσοι την γνώρισαν λένε ότι παρά τις κακουχίες διατήρησε την αξιοπρέπεια της μέχρι το τέλος.

Γείτονες και φίλοι της θα χρηματοδοτήσουν την κηδεία της, ενώ άναψαν κεριά στο χορταριασμένο σημείο που βρισκόταν το Ford στο οποίο κατοικούσε τις τελευταίες δεκαετίες.

Η Μις Νάισμιθ γεννήθηκε ως Αννε Σμιθ το 1937, αλλά αργότερα πρόσθεσε το «Νάι» στο επίθετό της όταν η μουσική της καριέρα απογειώθηκε.

Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και έγινε γνωστή παίζοντας έργα του Μπετόβεν, του Μπαχ και του Ντεμπισί. Αργότερα έπαιξε σε συμφωνικές συναυλίες κάτω από το θρυλικό μαέστρο Σερ Αντριάν Μπόουλτ.

Έχει, επίσης, μια φορά παίξει στο περίφημο Wigmore Hall στο κεντρικό Λονδίνο, και το St Martin-in-the-Fields, και θεωρούνταν μία από τις καλύτερες πιανίστριες της γενιάς της.

Ομως, μία ερωτική απογοήτευση και μία οικονομική καταστροφή οδήγησε στο να μείνει άστεγη και δεν ξαναέπαιξε ποτέ πιάνο.

Από 39 ετών άρχισε να κοιμάται στο μπλε Ford της. Αλλά το 2002, οι γείτονες άρχισαν να διαμαρτύρονται γι ‘αυτήν και το αυτοκίνητό της ρυμουλκήθηκε μακριά.

Στη συνέχεια, έχτισε ένα καταφύγιο σε ένα χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων υπερυψωμένο με χώμα και λίπασμα από κάδους, όμως της το κατέστρεψαν εργάτες που πίστευαν ότι είναι εγκαταλελειμμένο.

Στη συνέχεια κοιμόταν σε πόρτες και πεζούλια και τελικά εγκαταστάθηκε κοντά στο σταθμό Stamford Brook, ζώντας με υπολείμματα τροφίμων ή φρούτα από τα δέντρα.

Η μέρα της άρχισε με μπάνιο στις δημόσιες τουαλέτες και, στη συνέχεια, έπλενε τα ρούχα της με μια σωλήνα σε ένα πρατήριο βενζίνης και τα τύλιγε με εφημερίδα να στεγνώσουν.

Στη συνέχεια περνούσε τα πρωινά της γύρω από τα μαγαζιά περιμένοντας να πάρει τα σκουπίδια από τους κάδους για να φάει η ίδια και να ταΐσει τα περιστέρια.

Σύχνα πήγαινε και στο δικαστήριο να παρακολουθήσει δικαστικές υποθέσεις, απολαμβάνοντας ένα ενδιαφέρον για το νόμο που είχε από μικρή ηλικία.

Και μία φορά την εβδομάδα βυθιζόταν σε βιβλία και παρτιτούρες στη μουσική βιβλιοθήκη Μπάρμπικαν, αναπολώντας την προηγούμενη ζωή της, για την οποία αρνιόταν να μιλήσει.

Το 2012 εργάτες του δήμου στο Λονδίνο γκρέμισαν το αυτοσχέδιο καταφύγιό της από τις γραμμές του υπόγειου σιδηρόδρομου, κατά τις διαδικασίες ανέγερσης φράκτη.

Από τότε κοιμόταν στους δρόμους, κοντά στο τοπικό σχολείο, ενώ οι γείτονες της την έκρυβαν από τις αρχές.

Το τοπικό συμβούλιο είχε επανειλημμένα προσφέρει στην Αν ένα μέρος να ζήσει και δωρεάν εισιτήρια για τα λεωφορεία, αλλά εκείνη πάντα αρνιόταν ευγενικά. Ο δημοτικός σύμβουλος Τζον Τοντ είπε «Δεν είναι γνωστό γιατί επέλεξε να υιοθετήσει έναν τόσο σκληρό τρόπο ζωής, αλλά ποτέ δε την ακούσαμε να διαμαρτύρεται και ποτέ δεν ζήτησε οποιαδήποτε μορφή βοήθειας. Την είχαμε δει να περιφέρεται σε όλο το Λονδίνο.»

Η αστυνομία προσπαθεί τώρα να κατανοήσει τι συνέβη τη νύχτα που πέθανε. Ο οδηγός του φορτηγού που έπεσε πάνω της σταμάτησε αμέσως, αλλά ήταν πολύ αργά.

via

Είναι μεγαλύτερο, είναι όμως και καλύτερο;

Το “Triple Deuce” αναμένεται να γίνει το μεγαλύτερο σούοερ γιοτ στον πλανήτη με μήκος που φτάνει τα 222 μέτρα.

Με τιμή που φτάνει στο 1 δισ. δολ. θα είναι το πιο ακριβό γιοτ που θα έχει κατασκευαστεί ποτέ, υπερβαίνοντας ακόμα και το ετήσιο ΑΕΠ της Δυτικής Σαχάρας, των βρετανικών Παρθένων Νήσων και της Μικρονησίας.

Η ταυτότητα του ιδιοκτήτη του “Triple Deuce’s” παραμένει επτασφράγιστο μυστικό, παρά ταύτα το να φτιάχνει κανείς ένα τέτοιο γιοτ αποτελεί “μεγάλο καύχημα”, αναφέρει ο Craig Timm της εταιρείας 4Yacht που ασχολείται με τα ρεκόρ που σημειώνονται στον τομέα των γιοτ.

“Είναι κάτι σαν τον διαγωνισμό της κατασκευής του ψηλότερου κτηρίου στον κόσμο”, ανέφερε ο ίδιος. Το γιοτ αναμένεται να ολοκληρωθεί την άνοιξη του 2018 και θα κοστίσει 1,1 – 1,2 δισ. δολάρια. “Μην ξεχάσετε να προσθέσετε σε αυτό το ποσό και τα ετήσια λειτουργικά κόστη.Για ένα τέτοιο γιοτ υπολογίζονται σε επιπλέον 20 με 30 εκατ. δολάρια τον χρόνο”.
Το μήκος του θα είναι πάνω από 40 μέτρα μακρύτερο από το τωρινό μεγαλύτερο γιοτ στον κόσμο, το “Azzam”, που πιστεύεται ότι έχει ιδιοκτήτη τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Σεΐχη Khalifa bin Zayed Al Nahyan. Θα ξεπεράσει και το γιοτ του Roman Abramovich “Eclipse” κατά 58,5 μέτρα.

Το γιοτ Azzam, μήκους 180 μέτρων, είναι αυτή τη στιγμή το μακρύτερο γιοτ στον κόσμο. Όμως, για πόσο ακόμα;

“Ο πελάτης μας ανησυχούσε ότι αν φτιάχναμε το γιοτ στα 200 μέτρα μήκος, τότε θα ερχόταν κάποιος σαν τον Abramovich που, όταν φτιάχναμε το “Eclipse” στα 163,5 μέτρα, ξεπερνούσε κατά μόλις 1,5 μέτρο το γιοτ του Σεΐχη Maktoum, “Dubai”, που είχε μήκος 162 μέτρα”, εξηγεί ο Timm.

Από την κατασκευή του βραβευμένου γιοτ Adastra, το 2013

Τις τελευταίες δυο δεκαετίες το μέσο μέγεθος των σούπερ γιοτ υπερδιπλασιάστηκαν, σύμφωνα με την Gaelle Tallarida, εκτελεστική διευθύντρια του Monaco Yacht Show.

“Πριν 165 χρόνια μεγάλο γιοτ ήταν αυτό των 45 μέτρων. Τώρα θεωρείται αυτό των 100 μέτρων, ίσως και παραπάνω και μάλλον δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο όριο”, αναφέρει.

Η κεντρική σουίτα του “Triple Deuce” πιάνει δυο ορόφους και έχει εμβαδό 275 τ.μ., ενώ συμπεριλαμβάνει κι μένα ιδιωτικό γυμναστήριο. Το γιοτ έχει επτά καταστρώματα, δύο πισίνες, πολυάριθμα τζακούζι, έναν κομμωτή και έναν κουρέα. Μπορεί να φιλοξενήσει 36 άτομα.

Από ηθικής πλευράς, καθώς πολλοί θα σκεφτούν ότι όλο αυτό αποτελεί ίσως “βλασφημία”, η Kampfner σχολιάζει “για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό που για τους κοινούς θνητούς είναι ‘ηθικό’, στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτούς τους ανθρώπους”.

Το γιοτ θα απαιτήσει 2 με 3 εκατ. εργατοώρες για να κατασκευαστεί και περίπου 500 εργάτες για διάστημα 3 ετών. Επάνω στο γιοτ θα εργάζονται 50 με 70 άτομα με σχέση πλήρους απασχόλησης.

via

Λίγοι άνθρωποι θα εμπιστεύονταν τα προσωπικά τους αντικείμενα σε αγνώστους. Ακόμη λιγότεροι αν αυτό το προσωπικό αντικείμενο είναι το αυτοκίνητο τους.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι που έκανε αυτός ο άνθρωπος. Ήθελε να βελτιώσει την εμφάνιση του λευκού Volkswagen Βαν που είχε, αλλά δεν γνώριζε πως να το κάνει μόνος του.

Έτσι, έκανε αυτό, που ο οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος, δεν θα έκανε. Τοποθέτησε μια πινακίδα έξω από το γκαράζ του, με την οποία καλούσε όποιον ήθελε να περάσει στο γκαράζ του και να ζωγραφίσει το αυτοκίνητο του με ανεξίτηλο μαρκαδόρο.

Το αποτέλεσμα της ιδέας του μάλλον είναι καλύτερο από ότι και ο ίδιος θα περίμενε! (Προφανώς οι περισσότεροι γείτονες του έχουν καλλιτεχνική φλέβα).

Αυτό δεν είναι ένα απλό άσπρο φορτηγάκι.

Αυτή είναι μια πρόσκληση για δημιουργικότητα!

Μια πινακίδα + άγνωστοι + τύχη = Επικίνδυνα αποτελέσματα.

Το Project σύντομα προσέλκυσε περαστικούς οι οποίοι ήθελαν να προσθέσουν την πινελιά τους στο λευκό φορτηγάκι.

Ευτυχώς, όλοι ήξεραν τι έκαναν. Στα χέρια τους το φορτηγάκι άλλαξε εμφάνιση!

Κάθε προσκεκλημένος είχε το δικό τους στυλ ή σχέδιο. Όλοι μαζί δημιούργησαν ένα όμορφο μωσαϊκό.

Δείτε το!

Τα περισσότερα από τα σχέδια είναι πολύ όμορφα και μοναδικά. Μοιάζουν σαν να χρειάστηκαν μέρες για να ολοκληρωθούν.

Δείτε αυτό το περίπλοκο χταπόδι στο πίσω μέρος του φορτηγού. Εκπληκτικό!

Αυτό το Βαν είναι η απόδειξη του τι μπορούν να πετύχουν οι άνθρωποι όταν δουλεύουν συλλογικά.