Το χιούμορ είναι, στη βασική του έννοια, μία ιδιαίτερη μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας, που ως στόχο έχει να προκαλέσει το γέλιο.
Στα κοινωνικά δίκτυα ένα από τα πιο αγαπημένα θέματα είναι φυσικά τα χιουμοριστικά, είναι λογικό διότι όλοι μας θέλουμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και να γελάσουμε λιγάκι.
Ας δούμε σε αυτή την φωτογραφική συλλογή 30 εικόνες με ατάκες και στιγμές που ξεχώρισαν σε facebook και twitter.
Η Christina Litle, έχει κατακλύσει το ίντερνετ, χορεύοντας hip-hop κατά την 27η εβδομάδας της κύησης της. Είναι έγκυος στο 3ο παιδί της και διδάσκει για 11η χρονιά χορό σε λύκειο της Καλιφόρνια. Έτσι, η 28χρονη γυναίκα μάζεψε όλη την ενέργεια που της είχε απομείνει πριν από την γέννα και αποφάσισε να βιντεοσκοπήσει τον εαυτό της, ενώ χορεύει. Τώρα το χορευτικό της έχει γίνει viral.
Όπως είναι φυσικό το βίντεο έχει συγκεντρώσει πολλά σχόλια, που εκφράζουν διαφορετικές γνώμες. Η Christina δεν άργησε να πάρει θέση και να υπερασπιστεί τον εαυτό της και όλες τις μέλλουσες μητέρες, που θέλουν να έχουν μια έντονη καθημερινότητα, λέγοντας, “ Θα προλογίσω το βίντεο μου, λέγοντας, ότι χόρευα σε όλη μου την ζωή και είναι απόλυτα ασφαλές να διατηρείς τα επίπεδα της ενεργητικότητας σου ίδια με πριν την εγκυμοσύνη”. “Χορεύοντας, το έμβρυο δεν διατρέχει κανέναν κίνδυνο και βιώνει κανένα τράνταγμα. Για όσους υποστηρίζουν ότι ξέρουν καλύτερα και λένε ότι πρέπει να σταματήσω να χορεύω, τους λέω ότι ούτε εγώ ούτε το μωρό μου δεν διατρέχουμε κανέναν κίνδυνο και δεν είχα κανένα τραυματισμό μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το τρίτο παιδί μου και έκανα ακριβώς το ίδιο στις δυο προηγούμενες εγκυμοσύνες μου και τα κορίτσια μου γεννήθηκαν απόλυτα υγιεί”, αναφέρει.
“Κάνω κινήσεις που το σώμα μου μπορεί να χειριστεί. Έγκυος είμαι, όχι άρρωστη. Προτρέπω όλες τις γυναίκες να παραμείνουν ενεργές κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης τους, καθώς μόνο οφέλη μπορεί να έχει και για τις ίδιες και για τα μωρά τους. Παραμείνετε υγιείς και διασκεδάστε!”
Τις τηλεοπτικές σειρές που έβλεπες μετά το σχολείο δεν τις ξεχνάς.
Αν δεν έχεις ξεκλέψει χρόνο από το διάβασμα ή/και το μεσημεριανό φαγητό για να δεις εκείνη την τηλεοπτική σειρά-κόλλημα που έπαιζε κάθε μεσημέρι, τότε μάλλον αγαπούσες (υπερβολικά) πολύ το διάβασμα ή/και το φαγητό.
Οι παρακάτω σειρές που βλέπαμε μετά το σχολείο, ήταν το ιδανικό αστείο/μελοδραματικό/creative καύσιμο για να αντέξουμε μερικές (ενίοτε αμέτρητες) ώρες διαβάσματος με γλώσσα, μαθηματικά, ιστορία, φυσική. Those were the days.
Art Attack (1990-2007)
Ο Neil Buchanan, ο ζωγράφος του «Art Attack», με τα πινέλα του και τις μπογιές του γινόταν ένας μικρός μάγος και ταυτόχρονα σου έδειχνε πώς να ζωγραφίζεις ή να δημιουργείς φανταστικά μικροπράγματα, όπως εκείνος, σαν να είναι ο κολλητός σου. Επική, χρωματοψυχεδελική φάση…
Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι (1974-1983)
Λατρεμένη 70`s/80s σαπουνόπερα για την ζωή μιας οικογένειας στην αμερικάνικη επαρχία του 19ου αιώνα. Ήταν ένα –λίγο πιο ρετρο/πρωτόγονο- Downton Abbey για πιτσιρικάδες και τώρα που μεγαλώσαμε το εκτιμούμε περισσότερο…
Carrusel (1989)
Μεξικάνικη σαπουνόπερα με μαθητές που πρωτο-προβλήθηκε το 1989. Έδειχνε τις ανισότητες ανάμεσα στα φτωχά και τις πλούσια παιδιά μιας τάξης, αναδεικνύοντας drama queens όπως η Μαρία Χοακίνα και ο Χόρχε Ντεσάλτο και κλαψιάριδες/μπούφους όπως ο Συρίλο και ο Χάιμε. Το λατρέψαμε.
Degrassi Junior High (1987-1991)
Καναδική σειρά με πρωταγωνιστές μαθητές γυμνασίου. Ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, ναρκωτικά, FRIENDZONE ήταν οι πιο συνήθεις πλοκές, δοσμένες με αρκετά σκληρό ρεαλισμό και ηθικό δίδαγμα στο τέλος. Επίσης αν δεν σου έχει κολλήσει ήδη το μουσικό θέμα, είσαι άνθρωπος με αντοχές!
Beverly Hills 90210 (1990-2000)
Bγήκε και στα ελληνικά…(#NOT!)
Παιχνίδια χωρίς Σύνορα (1965-2007)
Παράγωγη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεόρασης (EBU) που ξεκίνησε ως ιδέα του Charles De Gaulle και είχε ως στόχο τη συμφιλίωση των νέων της Ευρώπης μέσα από ευρηματικά παιχνίδια. Η Ελλάδα ξεκίνησε να συμμετέχει από το 1993 σε μια σειρά παιχνιδιών που μας προκαλούσε μια φανατίλα και μια αγωνία σχεδόν ισάξια με αυτήν των Ευρωμπάσκετ.
Cebolitas a.k.a Οι Ατρόμητοι (1997-98)
Μια παιδική ομάδα ποδοσφαίρου «Οι ατρόμητοι» προσπαθεί να κερδίσει το πρωτάθλημα, ενώ ο πρόεδρος της αντιπάλου ομάδας «Δυναμίτες» προσπαθεί να τους εμποδίσει με κάθε τρόπο. Μας άρεσε γιατί βγήκε ακριβώς την εποχή που ήμασταν στη φάση από το δημοτικό στο γυμνάσιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Baywatch (1989-2001)
O Mitch, ο Hobie, η C.J, η Stephanie και τα άλλα παιδιά, φορούσαν κόκκινο σορτσάκι, έτρεχαν σε αργή κίνηση και έκαναν τεχνητή αναπνοή σε θαλασσοδαρμένους.
Μεσολάβησαν αμέτρητα πήγαινε-έλα πρωταγωνιστών και ιστορίες με πνιγμένους, εμπόριο ναρκωτικών, απιστίες, FRIENDZONE, χυλόπιτες, μαφιόζους, πραξικοπήματα, εξωγήινους (βρες το ψέμα).
Υπαστυνόμος Ρεξ (1994-2004)
Έχει προβληθεί πραγματικά σε διάφορα κανάλια. Αυτή τη σειρά την λατρεύαμε γιατί ήταν η πρώτη σοβαρή σειρά μυστηρίου που είδαμε ποτέ και ήταν και μεταγλωττισμένη και φυσικά λόγω του Ρεξ, του υπέροχου τετράποδου.
Από κάποιο σημείο και μετά όταν το πρώτο αφεντικό του Ρεξ πέθανε, η σειρά έκανε κοιλιά με αποτέλεσμα να σταματήσουμε να την βλέπουμε και να μην μάθουμε ποτέ το τέλος της.
Της Στεύης Τσούτση.
Κάθεσαι και μετράς ανθρώπους που έφυγαν και δεκάδες πικρές στιγμές.
Μετράς λάθος εκτιμήσεις, προδοσίες, ψέματα κι απογοητεύσεις.
Και λες πως είσαι άτυχος, κατεβάζοντας ηττημένα το κεφάλι.
Λες πως οι ανθρώπινες επαφές, φιλίες, συγγένειες, έρωτες και συνεργασίες είναι λαχείο κι εσύ αιώνια γκαντέμης.
Και λες, λες… Συνέχεια λες κι όλο κλαις.
Για εκείνα που πέρασαν και δεν ήταν όπως τα ήθελες και για αυτά που δεν ήρθαν ποτέ.
Και μισείς τα λάθη σου, απορείς με τα πάθη σου κι αναθεματίζεις τη μοναξιά σου.
Είσαι σίγουρος, όμως, γι’αυτό που λες;
Είσαι σίγουρος ότι στάθηκες άτυχος στη ζωή;
Δε νομίζω.
Δε λέω ότι σου ήρθαν όλα βολικά. Δε λέω πως σου στρώθηκαν κόκκινα χαλιά και σου φώναζαν πέρνα να σε ράνουμε ροδοπέταλα.
Δε θα είχε αξία, άλλωστε, η ζωή αν ήταν τόσο βολική. Θα τη βαριόμασταν όσο δεν παίρνει. Και με το δίκιο μας, δηλαδή. Αυτά που μας χαρίζονται με τη μία δεν τα εκτιμάμε.
Αντίθετα, τα καταχωρούμε στα αμελητέας σημασίας και τα αγνοούμε.
Και τη ζωή δεν επιτρέπεται να την αγνοήσεις…
Γιατί στο πρώτο σημάδι πως το έκανες, θα σου χώσει ένα χαστούκι που δε ξέρεις από που σου ήρθε.
Συμφωνούμε, λοιπόν, ότι δε σου ήρθαν όλα βολικά. Συμφωνούμε επίσης πως και οι άνθρωποι, γιατί πάνω από όλα αυτό σε καίει, δεν είναι πάντα αυτό που φαίνονται. Κι έτσι μπορεί να σε πλήγωσαν, να σε πρόδωσαν, να σε διέψευσαν.
Αλλά δεν είσαι μόνος.
Εγώ βλέπω να έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε.
Που μπορεί να μην είναι ολόκληρος λόχος αλλά οι άνθρωποι της ζωής μας δεν πρέπει να γεμίζουν γήπεδο.
Αρκεί να γεμίζουν την καρδιά και την γκαρσονιέρα σου με την αγάπη τους.
Και υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.
Και τους αδικείς, που δίνεις περισσότερη σημασία, στους άλλους, εκείνους που δε στάθηκαν όπως έπρεπε.
Μια ζωή θεωρείται πετυχημένη αν έχεις έστω κι έναν άνθρωπο κοντά που θα έτρεχε για σένα. Που θα αψηφούσε χειμώνες και ώρες κι αποστάσεις και υποχρεώσεις για να βρεθεί κοντά σου. Όχι μόνο στη λύπη, μα και τη χαρά. Κυρίως σε αυτή.
Κι εσύ έχεις. Κι όχι μόνο έναν. Έχεις ανθρώπους που σε νοιάζονται και σ’αγαπάνε. Ανθρώπους που κι εσύ νοιάζεσαι κι αγαπάς.
Και δε σε πλησίασαν με κωδωνοκρουσίες, μήτε συνοδεύτηκε η άφιξη τους με μεγάλα λόγια που έγιναν καπνός αμέσως.
Έχεις ανθρώπους που ήρθαν αθόρυβα. Διακριτικά.
Ανθρώπους που στην αρχή μπορεί και να τους κοίταζες με μισό μάτι, γιατί ίσως δεν ήταν πολύ του γούστου σου.
Αλλά που σε έκαναν μέρα τη μέρα να αλλάξεις την αρχική σου εκτίμηση. Να τη μετανιώσεις…
Γιατί έτσι είναι, μάτια μου.
Οι άνθρωποι που θα γίνουν της ζωής μας, θα έρθουν αθόρυβα.
Θα σταθούν στο πλάι μας και θα αποδεικνύουν μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή πως τους αξίζει να βρίσκονται εκεί. Με τη στάση, την ηθική, την ύπαρξη του ολόκληρη…
Είναι οι άνθρωποι που θα ευλογήσεις το Σύμπαν για την μεγαλοψυχία του να στους στείλει. Είναι εκείνοι που θα απαλύνουν τις πληγές που άφησαν οι άλλοι, οι πομπώδεις μεγαλόστομοι “φίλοι” με τις τεράστιες υποσχέσεις και τις μικροσκοπικές καρδιές…
Γι’αυτό μη μου ξαναπείς οτι δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου, γιατί αλήθεια θα θυμώσω.
Και κοίτα, μη θυμώσει και το Σύμπαν με όσα λες και τότε θα έχουμε πρόβλημα.
Γιατί αυτούς τους ανθρώπους δε θέλεις να τους χάσεις…
Ήρθαν κοντά σου και θέλουν να μείνουν.
Φρόντισε, λοιπόν, να είσαι άξιος να τους κρατήσεις. Με την καρδιά ανοιχτή και γεμάτη… όπως ακριβώς τους πρέπει…
Ζεις μόνο μία φορά! Είναι γεγονός και οι YOLO’s προσπαθούν να ζήσουν την ζωή τους, να την τιμήσουν όπως πρέπει! Το ζητούμενο είναι πως την “τιμάς” αυτήν την ζωή! Υποκειμενικό το ζήτημα!
Πάντως βλέποντας τον ηλικιωμένο κύριο του βίντεο που έχουν δει πάνω από 2 εκατομμύρια άνθρωποι, καταλαβαίνεις ότι όσο είσαι στην ζωή αυτή πρέπει να κάνεις τα πράγματα που αγαπάς με ένταση και πάθος!
Ο παππούς, ετών 81, που μπαίνει σε κατάστημα με κιθάρες. Ζητάει μία για να παίξει και αφήνει τους υπαλλήλους άφωνους με τις ικανότητες του.
Βέβαια δεν ήταν κάποιος που δεν είχε ξαναπιάσει κιθάρα στα χέρια του. Ήταν ο Μπομπ Γουντ, καλλιτέχνης της country που ακόμα και σήμερα παραμένει ενεργός και πραγματοποιεί συναυλίες.
Έτσι είναι η ζωή και είναι ωραία σε κάθε ηλικία αρκεί να την … ζεις, να την απολαμβάνεις, να την “υποτάσεις” στα δικά σου θέλω και να μην υποτάσσεσαι! Εκτός όμως από τον υπέροχο παππού που σας έχω για ένα αισιόδοξο ξεκίνημα εβδομάδας.
Δείτε το βίντεο
Ένα δελφίνι πηδά τα κύματα μπροστά σε ένα πλωτό σκάφος γεμάτο πρόσφυγες από τη Συρία. Έρχονται από την Τουρκία, που φαίνεται στο φόντο, και προσπαθούν να φτάσουν στη Λέσβο.
Μια εκπληκτική φωτογραφία του Γιάννη Μπεχράκη για το Reuters.
Σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, κρυμμένο από τα αδιάκριτα βλέμματα, δύσβατο στην ανάβασή του, υψώνεται σαν φρούριο , το μεσαιωνικό -βυζαντινό χωριό Ανάβατος που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού: ο “Μυστράς” του Αιγαίου.
Παρόλο που σήμερα είναι ένα έρημο χωριό, κουβαλάει ως τις μέρες μας την ιστορία του νησιού.
Εδώ γράφτηκε ένα από τα κομμάτια της ιστορίας του νησιού, στην επανάσταση του 1821 και στις σφαγές του 1822. Ήταν ένας τόπος μαρτυρικός, το τελευταίο προπύργιο της ελευθερίας και το Ζάλογγο της Χίου που με προδοσία έπεσε στα χέρια του κατακτητή.
Μέχρι και σήμερα μένει ζωντανός ο μεγάλος Ταξιάρχης που είναι το μόνο κτίσμα το οποίο δεσπόζει από μακριά υπερήφανος ανάμεσα στην μυστηριακή γαλήνη της αέρινης νεκρής αυτής πόλης.
Όχι πολύ μακριά από την μοναδική πύλη του τείχους συναντάς μία επιβλητική οικοδομή που κυριαρχεί ανάμεσα στα κτίσματα της ανατολικής πλευράς του.
Είναι το λεγόμενο “Τριώροφο” που αποτελείται από το λιοτρίβι, το διδακτήριο, την Δεξαμενή και την εκκλησία της Παναγιάς. Ο οικισμός-μνημείο είναι ένα ποίημα ομορφιάς χάρη στα πυργωτά σπίτια του, τις αψίδες, τα τόξα και τα κατακόρυφα σχεδόν καλντερίμια του.
Δείτε ένα το εκπληκτικό βίντεο από ένα drone του chiosphotos.gr:
Ο Darius Sasnauskas είναι ένας Λιθουανός άνδρας που είχε την ευκαιρία να δει τη γέννηση δύο μωρών ελαφιών στην αυλή του, δίπλα στο Εθνικό Πάρκο Yellowstone των Η.Π.Α. Δυστυχώς ένα από τα μικρά ήταν τραυματισμένο και δεν μπορούσε να ακολουθήσει την οικογένειά του με αποτέλεσμα να μείνει πίσω.
«Με τόσους πολλούς κινδύνους δεν είχε πιθανότητα να επιβιώσει μόνη της. Δεν είμαι υπέρ της υιοθέτησης άγριων ζώων ως κατοικίδια αλλά αυτή ήταν ειδική περίπτωση.» δήλωσε ο άνδρας.
Μετά από πολύ και σκληρή δουλειά, το ελαφάκι ήταν υγιές και έπρεπε να ελευθερωθεί. Ωστόσο ο δεσμός που είχε αναπτύξει με τον Darius το έκανε να επιστρέφει σε εκείνον μέχρι που τελικά βρέθηκε πάλι με την οικογένειά του.
Ο Darius είδε τη γέννηση δύο ελαφιών αλλά το ένα ήταν τραυματισμένο στο πόδι του.
Δυστυχώς δεν μπορούσε να συμβαδίσει με την υπόλοιπη οικογένειά της και η μητέρα της δεν γύριζε πίσω.
Με τόσους κινδύνους τριγύρω δεν μπορούσε να επιβιώσει μόνη της.
Ο Darius πήρε το μικρό ελαφάκι σπίτι του και της έφτιαξε ένα γύψο από κουτί.
Την τάιζε κάθε 4 ώρες ενώ ο σκύλος του την έγλυφε συνεχώς στο πρόσωπο.
Σύντομα το μωρό ελαφάκι έμαθε να περπατά ξανά.
«Με έχει συνηθίσει και με ακολουθεί αλλά κανείς δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μαμά της.» είπε ο Darius.
Προσπάθησε πολλές φορές να την αφήσει στη φύση αλλά πάντα επέστρεφε σε εκείνον.
Τελικά, ένα απόγευμα η μητέρα της εμφανίστηκε και το όμορφο ελάφι ακολούθησε την οικογένειά του. Μετά από κάποιους μήνες ο άνδρας την είδε ξανά να μεγαλώνει και να απολαμβάνει τη ζωή της στο έπακρο.
Δείτε την ιστορία στο βίντεο που ακολουθεί.
Όλοι έχουμε ακούσει τη φράση: μαλώνουν σαν τον σκύλο με τη γάτα που γενικότερα παραπέμπει στην ιδέα πως τα σκυλιά και οι γάτες δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους. Παρακάτω θα δείτε ένα βίντεο που αποδεικνύει το αντίθετο.
Ένα μικρό ορφανό τζάγκουαρ με το όνομα Jag, μεταφέρθηκε στο κατάλυμα Akwaaba της Νοτίου Αφρικής. Έδειχνε πολύ μόνο με αποτέλεσμα να θέλει την γυναίκα που τον φρόντιζε να κοιμάται συνεχώς μαζί του. Η ίδια είχε την αίσθηση πως ο Bullet, ένας σκύλος της ράτσας Τζακ Ράσελ θα αποτελούσε ιδανική συντροφιά για τον Jag.
Η απόφαση πάρθηκε και τα δύο πλάσματα έγιναν αχώριστα. Τρώνε, παίζουν και κοιμούνται μαζί χωρίς να αντιλαμβάνονται τις διαφορές τους όσον αφορά στις δυνάμεις τους. Όταν έπρεπε να χωριστούν το τζάγκουαρ έκλεγε όλη την ημέρα ενώ ο σκύλος δεν κουνιόνταν καθόλου με αποτέλεσμα να ενωθούν πάλι από τους υπεύθυνους.
Δείτε τα όμορφα πλάσματα στο παρακάτω βίντεο.
Eίναι αναμφίβολα η πιο παράξενη φυλακή στον κόσμο, όπου η παραγωγή ναρκωτικών γίνεται ανοιχτά, τα παιδιά κυκλοφορούν σαν στο σπίτι τους και οι κρατούμενοι εφαρμόζουν το δικό τους- άγριο- σύστημα δικαιοσύνης.
Στην καρδιά των βουνών της πόλης La Paz στη δυτική Βολιβία η φυλακή San Pedro «φιλοξενεί» 3000 άνδρες κρατούμενους ενώ οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι δεν ανακατεύονται με τα ζητήματα των φυλακισμένων και έχουν μοναδική αρμοδιότητα να αποτρέπουν τις αποδράσεις.
Η φυλακή έγινε διάσημη από το βιβλίο «Marching Powder» του 2003 και ο συγγραφέας του, ο Αυστραλός δημοσιογράφος Rusty Young επέστρεψε εκεί για την εκπομπή Sunday Night του Seven.
Το βιβλίο έριχνε φως στο εκτεταμένο εμπόριο ναρκωτικών στη φυλακή και, όπως φαίνεται, 12 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, πολύ λίγα έχουν αλλάξει.
Οι κρατούμενοι καλούνται να πληρώνουν το κελί τους και την τροφή τους και εργάζονται στην κουζίνα, μαγειρεύουν, καθαρίζουν και έχουν «καταστήματα» αλλά τα πολλά λεφτά βγαίνουν με τα ναρκωτικά.
Καθώς δεν υπάρχουν φρουροί μέσα στη φυλακή και οι υπάρχοντες στο εξωτερικό δέχονται δωροδοκίες για να επιτρέψουν τη μεταφορά προμηθειών, η παραγωγή ναρκωτικών γίνεται ευρέως και μάλιστα μέρος της πιο καθαρής κοκαΐνης που διακινείται στη χώρα παράγεται και πωλείται εντός της φυλακής.
Μαζί με τα ναρκωτικά, στη φυλακή αφθονούν και τα… παιδιά, που φαίνονται να κινούνται ελεύθερα στους χώρους και να παίζουν βιντεοπαιχνίδια στο κελί ενός από τους κρατούμενους. 
Αυτό συμβαίνει διότι οι οικογένειες των κρατούμενων είναι ασφαλέστερες μέσα στη φυλακή αντίθετα με τη ζωή έξω όπου θεωρούνται εύκολοι στόχοι.
Υπάρχουν ωστόσο και περιστατικά βίας εντός της φυλακής- το 2013 ένα 12χρονο κορίτσι έμεινε έγκυος μετά τον ομαδικό βιασμό της από άνδρες της φυλακής.
Αυτές οι επιθέσεις δεν μένουν ατιμώρητες: οι βιαστές και όσοι παρενοχλούν παιδιά αντιμετωπίζονται με μηδενική ανοχή από το «συμβούλιο» των κρατουμένων. Οι δράστες μεταφέρονται σε μια μικρή «πισίνα» από τσιμέντο όπου τους χτυπούν, τους μαχαιρώνουν και τους κάνουν ηλεκτροπληξία μέχρι θανάτου, μπροστά στα μάτια των υπολοίπων.
Μπορεί όλο αυτό να ακούγεται πολύ μακριά από τον δυτικό πολιτισμό ωστόσο το γεγονός πως η «χρηματοδότηση» της φυλακής γίνεται από τους ίδιους τους κρατούμενους την κάνει ένα φτηνό μοντέλο σωφρονισμού κι έτσι η κυβέρνηση της Βολιβίας, μιας από τις φτωχότερες χώρες της Νότιας Αμερικής, δεν παρεμβαίνει. 
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com