Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια όμορφη και καλοσυνάτη νεράιδα, που την έλεγαν Ζωή. Η νεράιδα αγαπούσε πολύ τα παιδιά και ήταν πάντα δίπλα τους όταν έπαιζαν, έτρωγαν,κοιμούνταν, διάβαζαν τα μαθήματά τους ή κάθονταν με την οικογένειά τους τριγύρω απ’το τζάκι.
Ήταν δίπλα τους συνεχώς, ωστόσο τα παιδιά δεν μπορούσαν να τη δουν, γιατί η νεράιδα είχε τη μαγική ικανότητα να γίνεται αόρατη! Μια χειμωνιάτικη μέρα, που ο ήλιος έδειχνε τα δόντια του, τα παιδιά έπαιζαν γεμάτα ξεγνοιασιά στο πάρκο, φορώντας πανωφόρια, σκουφιά και ζεστά γάντια.
Ναι, σωστά μαντέψατε, η νεράιδα Ζωή ήταν εκεί, καθισμένη στο παγκάκι και τα παρατηρούσε, «Φαίνονται στ’ αλήθεια πολύ χαρούμενα», σκέφτηκε, όταν τα μάτια της έπεσαν σ’ ένα μικρό κοριτσάκι που καθόταν απόμερα, κάτω από ένα δέντρο. Ήταν ένα κοριτσάκι περίπου 6 ετών, με όμορφα, μακριά, ξανθά μαλλιά και μπλε, εκφραστικά μάτια.
«Πώς σε λένε;», ρώτησε η νεράιδα.
«Ποια είσαι; Πού είσαι;», παραξενεύτηκε το κοριτσάκι.
«Είμαι Νεράιδα, με λένε Ζωή, δεν μπορείς να με δεις αλλά θα με ακούς», απάντησε η νεράιδα.
«Με λένε Ελπίδα», απάντησε το κοριτσάκι.
«Γιατί κάθεσαι μόνη σου;»
«Είμαι λυπημένη γιατί είμαι άρρωστη»…
«Μη στεναχωριέσαι, θα είμαι δίπλα σου…θα γίνεις καλά…ΧΑΜΟΓΕΛΑ!!!», της αποκρίθηκε η νεράιδα και έτσι έγινε.
Η νεράιδα κράτησε την υπόσχεσή της και δεν έφυγε λεπτό απ’ το πλευρό της μικρής Ελπίδας… Έμεινε εκεί, ακόμα και τα πιο δύσκολα βράδια της στο νοσοκομείο, όταν το σώμα και το κεφάλι της, πονούσε, είχε πυρετό, ήταν χλωμή και ντρεπόταν να βγάλει το κόκκινο σκουφάκι της! Κι όταν δυσκολευόταν να περπατήσει και παραπάταγε, η νεράιδα της κρατούσε το χέρι.
Ένα από αυτά τα βράδια η Ελπίδα ρώτησε τη νεράιδα Ζωή: «Νεράιδα πώς θα τα καταφέρω;», «Πρέπει να με εμπιστευτείς» της είπε η νεράιδα και συνέχισε, «Με το μαγικό μου ραβδί, σου έσβησα το ροζ χρώμα από τα μαγουλάκια σου, σου πήρα την ανεμελιά της ηλικίας σου, τις βόλτες στο πάρκο και τα γέλια με τους φίλους σου. Ακόμα, σου στέρησα τα πλούσια, χρυσαφένια σου μαλλιά»…
«Γιατί όλα αυτά;», ρώτησε η Ελπίδα…
«Σου πήρα για λίγο καιρό αυτά, αλλά σου έδωσα δύναμη, αντοχή, αγάπη και χαμόγελο για πάντα. Μέσα απ’ αυτή την περιπέτεια μπορείς, πια, να με δεις, να με αγγίξεις, να με εκτιμήσεις, εμένα τη ΖΩΗ. Έκανα,λοιπόν ένα δώρο που λίγοι, κατάφεραν να το κερδίσουν»…
Έτσι κι έγινε! Ο καιρός πέρασε. Η Ελπίδα ένιωθε τελείως καλά. Μπορούσε πια, να δει τη Ζωή και να νικάει όλες τις δυσκολίες με ΑΓΑΠΗ και Χαμόγελο!
Είχε φτάσει κιόλας Καλοκαίρι κι εκείνη θα γύρισε δυνατή στο σπίτι της. Και -ΝΑΙ- σωστά μαντέψατε η Ζωή ήταν ακόμα δίπλα της!
Στην ιστορία μας, η νεράιδα ΖΩΗ συναντά ένα κοριτσάκι, την ΕΛΠΙΔΑ, που παλεύει με τον καρκίνο. Η νεράιδα της στερεί την ανεμελιά της ηλικίας, όμως της δίνει εφόδια (όπλα) για να ζήσει ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ με χαμόγελο κι αγάπη στη ζωή που έρχεται μετά την περιπέτεια της.
Τσουλφίδη Ηρακλεια
Εκπαιδεύτρια συναισθηματικής αγωγής-Λογοθεραπεύτρια
Πηγή: mothersblog.gr

















Ο γιος του Ποσειδώνα, ο Ναύπλιος, το έχτισε δίνοντας το όνομά του και η μνήμη αυτή ήταν ο πρώτος κρίκος στη μεγάλη πολιτιστική αλυσίδα της Ιστορίας του, που δεν φτάνουν τα 850 σκαλοπάτια του Κάστρου του Παλαμηδίου για να την μετρήσουν.
Η «Νάπολη της Ανατολής» όπως το ονόμασαν οι Ενετοί θαλασσοκράτες, άπλωσε τις ρίζες της, με σεβασμό στην ιστορικότητά του και το σημερινό Ναύπλιο, πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος το 1828, με την άφιξη του Καποδίστρια, εξακολουθεί να κοσμείται με όλα τα παραδοσιακά του στοιχεία, ανέγγιχτα από το χρόνο.
Το σημείο αναφοράς της πόλης, το Μπούρτζι, συνεχίζει να κρατά ζωντανούς τους θρύλους, πολυφωτισμένη παρουσία στον Αργολικό Κόλπο, χτισμένο πάνω στο μικρό νησάκι των Αγίων Θεοδώρων.
Χειμώνα-καλοκαίρι, το σεργιάνι στα γραφικά δρομάκια του Ψαρομαχαλά, στην Πλατεία Συντάγματος που δείχνει ανέγγιχτη από τα χρόνια, αλλά και οι βόλτες στις κοντινές ακρογιαλιές του και τις περίφημες αμμουδιές που αποτελούν μόνιμη απόλαυση για όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις.
Είναι τόσα πολλά, είναι τόσο ωραία όλα τα αξιοθέατα στο Ναύπλιο, που δεν μπορεί κανείς παρά να ξαναγυρίσει για να συνεχίσει να ζει το γοητευτικό όνειρο που το Ανάπλι του προσφέρει, μέσα από τους στενούς και φαρδείς του δρόμους, τις μεγάλες-παλιές και μικρές-καινούργιες πλατείες, τις Οθωμανικές Κρήνες που στολίζουν τα ενετικά, τα νεοκλασικά και τα καινούργια του κτίρια, όλα γοητευτικά αρχιτεκτονικά κοσμήματα.
Στην Πλατεία Συντάγματος, βρίσκεται το Αρχαιολογικό Μουσείο, στο οποίο αξίζει σίγουρα μία επίσκεψη,το Βουλευτικόν που στέγασε το πρώτο κοινοβούλιο και το Παλιό Τζαμί.
Στο Ναύπλιο υπάρχει το πρώτο και μοναδικό στον κόσμο Μουσείο Κομπολογιού, το οποίο ιδρύθηκε το 1998 από το ζεύγος Ευαγγελινού.
Έξω από την είσοδό του Ιερού Ναού Αγ. Σπυρίδωνος δολοφονήθηκε το 1831 ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας. Χρονολογείται στο 1702, από τα χρόνια της Δεύτερης Ενετοκρατίας της πόλης.
Με λειτουργία από το 2004, το παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης φιλοξενείται σε ένα διατηρητέο νεοκλασικό που ανακαινίστηκε πλήρως από το Ίδρυμα «Αλ. Ωνάσης». Μεγάλης σημασίας η συλλογή ζωγραφικών πινάκων των Θ. Βρυζάκη, Ν. Γύζη, Φ. Μαργαρίτη, Διον. Τσόκου, Νικ. Λύτρα με τους ήρωες και τα γεγονότα της Επανάστασης του 1821 και άλλα θέματα από την εθνική παλιγγενεσία
Αν έχετε λίγο παραπάνω χρόνο, αξίζει και μία επίσκεψη στην Τίρυνθα, σε έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αργολίδας, που έχει ενταχθεί στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται λίγο πιο έξω από την πόλη, στο 8ο χλμ. του δρόμου Άργους-Ναυπλίου.
Επίσης, ο περίπατος στον παραθαλάσσιο πλακόστρωτο δρόμο που αγκαλιάζει την Ακροναυπλία, προσφέρει μία υπέροχη αίσθηση απόδρασης από την πραγματικότητα.
Πρωταγωνίστρια η Πόλη του Ναυπλίου στη θέα, ατενίζει τον Αργολικό Κόλπο και τα βουνά της Ανατολικής Πελοποννήσου, ενώ οι μυρωδιές από τα νυχτολούλουδα συνοδεύουν κάθε επισκέπτη στο νυχτερινό γεμάτο ζωή σεργιάνι στα σοκάκια, προσφέροντάς του έναν ανεπανάληπτο ερωτισμό για την Ωραία Πόλη που τον έχει στιγματίσει!




























