Ύμνος στις μανάδες του κόσμου
Χέρια ροζιασμένα, με τις πληγές να χορεύουν ανάμεσα στις γραμμές της ζωής
Δεν πονάνε, δε βάζουν κρέμες για να γιάνουν, δεν τις βλέπει κανείς
Μπογιατίσματα και φρου-φρου δε γνωρίζουν, δε ζητάνε
Τα παιδιά μονάχα να μην πεινάνε
Βλέμμα βαθουλωμένο, μάτια σακουλιασμένα, χάσανε κιόλας τη νιότη
Ίσως να φταίει η συντροφιά άντρα πιότη
Χείλη στα δυο σκισμένα, το φιλί δεν το έχουν νιώσει
Μα στα παιδιά περίσσιο το έχουν δώσει
Μια φλέβα πετάγεται ανάμεσα στα πυκνά γερασμένα φρύδια
Είθε να χουν να φάνε έστω μια χούφτα ξεραμένα απίδια
Μάνα μου που θα πας πάλι μες στη βροχή; ρωτάνε τα ξυπόλυτα παιδιά
Να βοηθήσω για λίγο στο πότισμα, απαντά με βαριά καρδιά
Τα γόνατα ξεσκισμένα άλλο δε βαστούν, μα δε λυγίζουν
Οικοδομές ολόκληρες άμα λάχει μπορούν και χτίζουν
Πάρτε φάτε, εγώ άλλο δεν πεινώ, μουρμουράει στα δυο παιδιά της
Και ας γουργουρίζει η λιπόσαρκη κοιλιά της
Τα παιδιά της μεγαλώσαν πια και γιατροί σπουδάζουν
Μα που τα βρήκατε τόσα καφετιά, όλοι τους κραυγάζουν
Έχετε πατέρα δικηγόρο, χρήματα με τα σακιά;
Μάνα έχουμε, απαντάνε, μάνα από τα είκοσι με γκρίζα μαλλιά
Μάνα που δεν αφήκε κανέναν να μας φέρονται σα δόλια,
Μας έπλενε πάντα με μυρωδάτη κολόνια
Μάνα που κράτησε τα χέρια μας απαλά και λεία
Η αγάπη της μας γέμιζε με αόρατη ασυλία
Μάνα που η αγκαλιά της άνοιγε σα βεντάλια
Και ας είχαν μελανιάσει τα πόδια της από τα λιωμένα σανδάλια
Μάνα που τα βάσανα τη ρημάξαν
Μα εμάς, σαν πρίγκιπες οι άλλοι μας κοιτάξαν
Και αν το φτωχό καλύβι με ντροπή μας γιόμιζε
Εκείνη το καταλάβαινε, μα αγόγγυστα μας φρόντιζε
Και όταν την απαρνηθήκαμε γιατί είχαμε τα μυαλά επάνω
Εκείνη τότε πιο πολύ μας αγάπαγε, από τον ουρανό πιο πάνω
Την κάμαμε πολλές φορές και λυπότανε
Μα εκείνη για χάρη μας τα βράδια δεν κοιμότανε
Μάνα μου τώρα που πέρασες του θανάτου το κατώφλι το μαύρο
Συγχώρα μας για της αχαριστίας το φορτωμένο κάρο
Μάνα μου αν ήξερες πως σκίζεται η άπονη κάποτε καρδιά μου
Θα κατέβαινες για λίγο να βγάλεις από το λαιμό τη θηλιά μου
Μάνα μου θέλω να ρθω να σε ανταμώσω, τη σφίγγω τη θηλιά, ο χρόνος μου εδώ τελειώνει
Οι φλέβες μου πετάγονται, τα σωθικά μου καίνε, η ψυχή μου κείτεται μονάχη στο σαλόνι
Μάνα μου έλα πρόλαβε με, πριν κάνω το βήμα, αγκάλιασε με
Τα πόδια μου τρέμουν, ένα βήμα και τέλος, αχ μάνα μου συγχώρεσε με
Μάνα μου ήρθες, ακούω τη φωνή σου
Ήρθες μόνη σου χωρίς το καμπουριαστό κορμί σου
Μάνα μου σε ρωτάω τι ήρθες να μου μηνύσεις
Και εσύ λες βελούδινα:
«Πρόσεχε γιαβρί μου μη χτυπήσεις!»
της Γκεκτσιάν Τάμι


Ο βασιλιάς της Ιθάκης Οδυσσέας αναγκάζεται να αποχωριστεί την λατρευτή σύζυγό του Πηνελόπη για να ακολουθήσει τους συντρόφους του Αχαιούς στον Τρωικό Πόλεμο.
Οι έντονες εναλλαγές του τοπίου, στολισμένου με τις ανυπέρβλητες ομορφιές της άγριας και ήρεμης φύσης, συνθέτουν ένα προκλητικά ιδιαίτερο ανάγλυφο.
Πρωτεύουσα και λιμάνι του «περιώνυμου» νησιού, το Βαθύ. Χτισμένο αμφιθεατρικά στον μυχό καταπράσινου φυσικού κόλπου, ο όμορφος αυτός παραδοσιακός οικισμός με την έντονη βενετσιάνικη επιρροή, θα σας γοητεύσει με τα όμορφα κεραμοσκεπή σπίτια, τα επιβλητικά αρχοντικά, τα γραφικά πέτρινα καντούνια. Καταμεσής, στη βαθιά του αγκαλιά, το νησάκι Λαζαρέτο ή του Σωτήρα (από την ομώνυμη εκκλησία του 1668).
Οι ιστορικές ρίζες της Ιθάκης σάς αποκαλύπτονται στο αξιόλογο Αρχαιολογικό Μουσείο, ενώ κειμήλια της ναυτοσύνης και της λαογραφίας σάς περιμένουν στο Ναυτικό – Λαογραφικό Μουσείο. Επισκεφθείτε την βιβλιοθήκη του Μορφωτικού Κέντρου Ιθάκης με σπάνια βιβλία (αναζητείστε ανάμεσά τους, το libro d’oro των Ιθακίσιων ευγενών) καθώς και τον Μητροπολιτικό Ναό της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και το παλιό κωδωνοστάσιο.
Το Βαθύ αποτελεί ιδανική αφετηρία για να γνωρίσετε όλα τα αξιοθέατα του νησιού. Μόλις 3 χλμ. νοτιότερα, το γραφικό Περαχώρι με τη μαγευτική θέα και το εντυπωσιακό δάσος Αφεντικός Λόγκος.
Συνεχίζοντας προς τα βόρεια τον δρόμο του βουνού, σταθείτε στο ιστορικό Μοναστήρι των Καθαρών – το σημαντικότερο προσκύνημα του νησιού – απ’ όπου η θέα προς το νότιο τμήμα και το Βαθύ είναι συγκλονιστική!
Επόμενος σταθμός, ο ορεινός οικισμός της Ανωγής, τον οποίο κοσμεί ο Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου. Η γύρω περιοχή είναι γεμάτη από θεόρατους σκόρπιους μονόλιθους (μενίρ), με υψηλότερο των 8μετρο Αράκλη.
Η εμπορική κίνηση του νησιού συγκεντρώνεται στον Σταυρό. Στον όρμο της Πόλης – επίνειο του Σταυρού – κρύβεται βυθισμένος αρχαίος οικισμός, ενώ στη βόρεια πλευρά του υπήνεμου λιμανιού βρίσκεται η ομηρική Σπηλιά του Λοίζου.
Από τους παλαιότερους οικισμούς στα ΒΔ είναι η Εξωγή με όμορφα επτανησιακά σπίτια και θέα στον Πλατρειθιά με την άγρια φύση και τις Φρίκες – το ομηρικό λιμάνι Ρείθρο κατά πολλούς ερευνητές.
Το προσφιλέστερο παραθεριστικό κέντρο της Ιθάκης είναι το κοσμοπολίτικο Κιόνι με αμφιθεατρική δόμηση στο βάθος ενός φιλόξενου όρμου όπου δεσπόζουν τρεις μισοερειπωμένοι ανεμόμυλοι.
Τα μεσόγεια χωριά της Ιθάκης με τις «ψηλές σκοπιές» προσφέρονται για να θαυμάσετε ολόκληρη την παλέτα της φύσης, τις καμπύλες της στεριάς και των βουνών και τους δαντελωτούς κόλπους του νησιού.
Μικρές βοτσαλωτές παραλίες – η άμμος σπανίζει στην Ιθάκη – διάφανα νερά σ’ όλους τους τόνους του μπλε, δέντρα που σχεδόν αγγίζουν τη θάλασσα…
Αν είστε από τους τυχερούς και διαθέτετε δικό σας σκάφος αγκυροβολείστε στην παραλία Πλατύς Άμμος, στο Κάθισμα, στη Συκιά, στο Βουκέντι, στα Τρία Μούδια, στο Βαθύ Αμμούδι ή στον κόλπο του Αντρί που θυμίζει φιόρδ!


























