Η περιφερειακή όραση αποτελεί μέρος του συνολικού οπτικού πεδίου, το οποίο είναι περίπου 190 μοίρες. Ωστόσο, έχει και αυτό τα ελαττώματά του και πολλές φορές, μάλιστα, μας κάνει να βλέπουμε πράγματα που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Παρακάτω θα βρείτε τον πιο έξυπνο τρόπο, για να επαληθεύσετε την εγκυρότητα της διαπίστωσης αυτής.
Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να επικεντρωθείτε στο σταυρό στο κέντρο της παρακάτω εικόνας, χωρίς να κοιτάξετε κάπου αλλού. Θα παρατηρήσετε πως η περιφερειακή σας όραση μετατρέπει τα πρόσωπα συνηθισμένων ανθρώπων σε πρόσωπα τεράτων.
Σιγά σιγά τα πρόσωπα αρχίζουν να παραμορφώνονται και μάλιστα όσο περισσότερο εστιάζουμε στο κέντρο της εικόνας τόσο μεγαλύτερη είναι η παραμόρφωση. Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;
Υπάρχει μια περιοχή στον αμφιβληστροειδή μας, η οποία ονομάζεται κίτρινη κηλίδα. Εκεί είναι συγκεντρωμένος ο μεγαλύτερος αριθμός υποδοχέων στον βολβό του ματιού, χάρη στην οποία μπορούμε να δούμε μια συγκεκριμένη περιοχή με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ας ονομάσουμε αυτή την περιοχή το κυρίως οπτικό πεδίο. Αυτό καλύπτει το 10% του φάσματος της όρασής μας και δείχνει που επικεντρώνονται τα μάτια μας.
Σε αυτή την περίπτωση το κυρίως οπτικό μας πεδίο μένει κενό. Υπάρχει μόνο μια μαύρη περιοχή με έναν λευκό σταυρό. Ο εγκέφαλος προσπαθεί να πάρει πληροφορίες από άλλες πηγές, που βρίσκονται έξω από το κυρίως οπτικό πεδίο( σ’ αυτήν την περίπτωση από τις εναλλασσόμενες εικόνες στα αριστερά και δεξιά). Οι πηγές αυτές δεν είναι πολύ αξιόπιστες και ο εγκέφαλος προσπαθεί να τις συνδυάσει σε μια εικόνα. Επιπλέον, προσπαθεί να επεξεργαστεί τις φωτογραφίες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι οι εικόνες αλλάζουν πολύ γρήγορα. Ως αποτέλεσμα, η ικανότητα να διακρίνει πρόσωπα χάνεται και ο εγκέφαλος απλά ενώνει διαφορετικά χαρακτηριστικά από διάφορα πρόσωπα σε ένα ενιαίο σύνολο. Εξαιτίας αυτού, θα καταλήξουμε να δούμε τα “τέρατα”.
Tο ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε,Χρήστο,το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης)
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
*****
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης)
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη.
Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη.
Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια.
Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
Δημήτρης Μητροπάνος Ρόζα (live από το Ηρώδειο)
Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002.
Ο Joel Rea είναι ένας Αυστραλός που προκαλεί τον θαυμασμό με τα δημιουργικά έργα του,σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Οι εικόνες του αντανακλούν κυριολεκτικά την πραγματικότητα.
Κάθε ένα αριστούργημά του σε συναρπάζει και σε μεταφέρει σε έναν διαφορετικό κόσμο, τον δικό του κόσμο της δημιουργίας και της φαντασίας. Δείτε και μόνοι σας. Τα πρώτα δευτερόλεπτα θα νομίζετε ότι κοιτάζετε σε φωτογραφίες.
Σας παρουσιάζουμε τον Joel Rea. Κάθε λεπτομέρεια μετράει…
Οι άνθρωποι που ζωγραφίζει ο Joel φαίνονται τόσο αληθινοί! Κάθε κύτταρο του ανθρωπίνου σώματος ζωγραφίζεται με απίστευτη ακρίβεια.
Κοιτάξτε αυτό εδώ το κομμάτι: Είναι σαν να είσαι εκεί, στον βυθό, σαν να κολυμπάς μαζί της…
Να ο αγαπημένος μας ηθοποιός.
Ένας άνθρωπος και η αλληλεπίδρασή του με την στοιχειώδη δύναμη – ένα από τα κύρια θέματα στην δουλειά του ζωγράφου.
Γη και ουρανός, σαν την ελευθερία ή την αλήθεια, μέσα στην πέτρινη καρδιά κάποιου…
Πολύ φιλοσοφικό…
Αυτό το τεράστιο κύμα είναι παγωμένο στον χρόνο, υπακούοντας στο πινέλο του αφέντη.
Αφήστε όλες τις σκέψεις πίσω. Βυθιστείτε στον απίστευτο κόσμο αυτής της παράλληλης πραγματικότητας.
Ο Joel είναι λατρεύει τον Salvador Dali, που είναι το είδωλό του. Εάν ο μεγάλος ζωγράφος ζούσε, σίγουρα θα ήταν υπερήφανος για τον αυστραλιανό θαυμαστή του.
Τα ζώα έχουν την ικανότητα να διακρίνουν ποιους ανθρώπους αξίζει να εμπιστευτούν και ποιους όχι. Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να χτίζουν πολύ ισχυρές και τρυφερές σχέσεις με τα ζώα, που βασίζονται στον αυθορμητισμό, το θάρρος και την ευγένεια.
Αυτού του είδους οι φιλίες είναι τόσο ξεχωριστές, ακριβώς επειδή μας δείχνουν τον μοναδικό δεσμό ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα.
Δείτε παρακάτω μερικές φωτογραφίες που αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτόν τον τρυφερό δεσμό.
Οι φίλοι αυτού του μικρού κοριτσιού είναι 10 φορές μεγαλύτεροι σε μέγεθος, αλλά η καρδιά τους είναι τόσο τρυφερή όσο και η δική της.
Τι άλλο να κάνεις, όταν απολαμβάνεις μια ηλιόλουστη μέρα;
Σσσς μην κάνετε θόρυβο!
Οι πατούσες του είναι πάντα ζεστές.
Μια πολλά υποσχόμενη συνάντηση.
Έχει περισσότερη πλάκα, όταν δουλεύεις μαζί με κάποιον άλλον. Ακόμα και αν δεν έρθει κανένας άλλος να βοηθήσει.
Είναι αχώριστοι από τότε που βρήκαν ο ένας τον άλλον!
Πρόβλημα που μοιράζεται είναι μισό πρόβλημα!
Κάποιες φορές το να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου σημαίνει, ότι μοιράζεσαι και τα όνειρά σου.
Τα μωρά πρέπει πάντα να είναι ενωμένα!
Ακόμα και τα άγρια ζώα μπορούν ενίοτε να είναι γλυκά και χαριτωμένα.
Τοκ- Τοκ! Ποιος είναι εκεί;
Εσύ και εγώ καταγόμαστε από την ίδια οικογένεια!
Αν ενδιαφέρεσαι πραγματικά για έναν φίλο, τότε φροντίζεις να μην κρυώσει ποτέ!
Ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα είναι ο επόμενος φίλος σου. Πως σας φαίνεται αυτό το μικρό πλασματάκι;
Αυτήν την ονειρική γυναίκα, δεν γίνεται να μην την ερωτευτείς. Είναι αδύνατο κανείς να κοιτάει αυτήν την γυναίκα και να μην τη θαυμάζει. Δεν θα μπορείτε να ξεκολλήσετε τα μάτια σας από τις φωτογραφίες της.
Η Μόνικα ξεκίνησε πολύ νωρίς να δουλεύει με το μόντελινγκ. Στην πρώτη φωτογραφία, δεν είναι καν 18 και από τότε ήταν υπέροχη. Μετά από 35 χρόνια έχει καταφέρει να μην χάσει ούτε λίγο την ομορφιά της, αντιθέτως έγινε πιο όμορφη.
Ένας πατέρας έκανε κάτι απίστευτο για την κόρη του στα πλαίσια του DIY (φτιάξε το μόνος σου). Όταν η μικρή του είπε πως θέλει ένα δενδρόσπιτο νεράιδας έβαλε όλη του τη φαντασία για να της φτιάξει ένα.
Το έργο κράτησε 18 μήνες και κόστισε αρκετά αλλά όπως θα δείτε το αξίζει απόλυτα. Όταν δείτε το τελικό αποτέλεσμα θα εντυπωσιαστείτε και θα εκπλαγείτε από το πόσα πράγματα έπρεπε να κάνει για να το τελειοποιήσει.
Όλα ξεκίνησαν με μια ζωγραφιά. Ο άνδρας είναι καλλιτέχνης και αρχικά δυσκολεύτηκε να φτιάξει ένα δενδρόσπιτο που δεν ήταν τρομακτικό αλλά γλυκό.
Μετά ήρθε το μοντέλο κλίμακας. Χρησιμοποιώντας πλαστελίνη και κόντρα πλακέ, ο άνδρας έφτιαξε ένα μοντέλο 1:12 σε 25 λεπτά.
Φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει ένα δενδρόσπιτο χωρίς αρκετό χώρο. Αυτή η γωνία ήταν τέλεια.
Δεδομένου ότι το έργο θα έπαιρνε μήνες, έπρεπε να φτιάξει ένα χώρο εργασίας εκτός του δωματίου.
Ένα έργο σαν αυτό, βασίζεται στην ακρίβεια οπότε δημιουργήθηκαν γραμμές συγκεκριμένων εκατοστών για να ταιριάζουν με το αρχικό μοντέλο.
Μετά έπρεπε να ζωγραφιστεί το περίγραμμα στον τοίχο.
Εκεί, συγκολλήθηκε ένας σκελετός από χάλυβα. Έπρεπε να είναι αρκετά δυνατό ώστε να μπορεί η κόρη του να ανεβαίνει. Έτσι ο καλλιτέχνης αποφάσισε να χρησιμοποιήσει υλικά που αντέχουν τρεις ενήλικες ώστε να είναι σίγουρος για την αντοχή του.
Μετά δημιούργησε κλαδιά που ανεβαίνουν προς την κορυφή.
Στην πραγματικότητα ο πατέρας προσέλαβε έναν επαγγελματία γλύπτη που βρήκε στις αγγελίες για να του δείξει πώς να τα συνδέσει. Εξάλλου, όταν αναλαμβάνει κάποιος κάτι τόσο μεγάλο πρέπει να ξέρει ακριβώς τι κάνει.
Εδώ, μπορείτε να δείτε τον σκελετό του δέντρου ολοκληρωμένο.
Έπειτα, ήρθε η ώρα για το «δέρμα» του δέντρου που κατασκευάστηκε από φύλλα μετάλλου.
Ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία αλλά τελικά τα κατάφερε.
Στη συνέχεια, τοποθετήθηκαν τα φώτα νεράιδας με χαμηλή τάση που ήταν ύψιστης σημασίας.
Έπειτα το σκυρόδερμα. Ανατήχθηκε με πολυεστέρα για επιπλέον αντοχή.
Χαρτιά τοποθετήθηκαν στα εξωτερικά κλαδιά.
Έπειτα έφτασε η ώρα για το διασκεδαστικό κομμάτι. Έπρεπε να βάψουν το δέντρο.
Ξεκίνησε με σκούρο ύφασμα και στη συνέχεια πιο ανοιχτό.
Η μπογιά που χρησιμοποιήθηκε έδωσε στα κλαδιά μεγαλύτερο βάθος.
Ο αφοσιωμένος πατέρας κράτησε αυτή την εικόνα κοντά του ώστε να παρακινεί τον εαυτό του κατά τη διάρκεια των δύσκολων τμημάτων.
Επιπλέον έβαψε και τους τοίχους του δωματίου για να του δώσει μια εντελώς διαφορετική και νέα όψη.
Ρύθμισε και συνδύασε σωστά τα χρώματα δίπλα στο δέντρο.
Για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα χρησιμοποίησε ένα μάλλινο μαξιλαράκι.
Έπειτα τοποθέτησε ξύλινα πατώματα.
Εγκατέστησε χαλί γύρω από το δέντρο γιατί σίγουρα χρειάζεται να υπάρχει γρασίδι.
Αντικαταστάθηκαν ακόμη και τα πόμολα.
Κόπηκαν τα παράθυρα.
Χρησιμοποιήθηκε χαρτί ακουαρέλας αντί για γυάλινο παράθυρο.
Ο πατέρας χρωμάτισε τα τζάμια ώστε να μοιάζει με όμορφο φως που προέρχεται από το εσωτερικό του δενδρόσπιτου. Στην πραγματικότητα τα χαρτιά ήταν τόσο λεπτά που επιτρέχουν το αληθινό φως να μπει.
Χρησιμοποιήθηκαν μετασχηματιστές (προστατευμένοι φυσικά) για να δίνουν ενέργεια σε όλα.
Κάθε μικρό παράθυρο είχε ένα μικρό φως στο εσωτερικό του.
Η πόρτα της νεράιδας είναι επίσης αξιολάτρευτη.
Χρησιμοποιήθηκε το εργαλείο Dremmel για να γίνουν οι λεπτομέρειες στο ξύλο με μετά το έβαψαν.
Προστέθηκαν απίστευτες λεπτομέρειες.
Φυσικά υπάρχουν και κλαδιά και φύλλα από σιλικόνη όπως επίσης και στη βάση τους.
Στη συνέχεια έφτασε η ώρα για την φανταχτερή απομίμηση του φυλλώματος.
Τι θα ήταν το δενδρόσπιτο της νεράιδας χωρίς φτέρες;
Στο δέντρο υπάρχουν 5 φωλιές πουλιών.
Πεταλούδες και πουλιά με υπέροχες λεπτομέρειες.
Όπως επίσης και μπάλες φτιαγμένες στο χέρι.
Προστέθηκαν έξι σειρές από λαμπάκια που περιέχουν και ρυθμιστή.
Αυτό είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Δεν είναι υπέροχο; Δείτε το παιδάκι να απολαμβάνει όσα έφτιαξε ο πατέρας του.
Αυτό θα ήταν σίγουρα κάτι που θα ήθελε κάθε κοριτσάκι.
Σύμφωνα με τον κατασκευαστή, το έργο κόστισε περίπου4.250 δολάρια και του πήρε 350 ώρες. Αν και είναι χρονοβόρο, αξίζει τον κόπο. Σίγουρα θα το θέλατε και εσείς για τα παιδιά σας.
Συνεχόμενες οι κατηγορίες για τις διαδικτυακές γνωριμίες. Θεωρούνται ακόμα “περίεργες”, ” απρεπείς” …Επικρατεί ακόμα η άποψη ότι οι διαδικτυακές σχέσεις είναι χαμηλής ποιότητας. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που έχουν γνωριστεί διαδικτυακά και ελάχιστους που τολμούν να το αναφέρουν.
Πως θα φανεί στον κόσμο το ότι ψάχνουν σε site γνωριμιών για συντροφιά , για σεξ , για οποιαδήποτε κοινωνική συναναστροφή; Πως να δηλώσουν απροκάλυπτα τη μοναξιά τους, την αδυναμία εύρεσης άλλου τρόπου ανθρώπινης επαφής;
Και ακόμα περισσότερο πώς να “τολμήσουν”, όταν ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι οποίος αναζητά συντροφιά στο διαδίκτυο είναι «περίεργος» ή ακόμα και ανώμαλος, πάντως όχι “φυσιολογικός”;
Όπως όλα τα νομίσματα όμως έχουν δύο όψεις, έτσι και εδώ. Έχω προσπαθήσει να αποδώσω συνοπτικά και αντικειμενικά τα κυριότερα και από τις δύο οπτικές γωνίες.
5 λόγοι υπέρ:
Ανθρώπινη επαφή, έστω και εξ αποστάσεως. Μπορεί τα chat rooms να μην μπορούν να αντικαταστήσουν την κοντινή ανθρώπινη επαφή, δεν είναι όμως και τηλεόραση. Είναι σαφώς καλύτερο το να ανοίξεις μία κουβέντα με κάποιον, που μπορεί να είναι πολύ ενδιαφέρουσα, από το να αποχαυνωθείς σε μία ανόητη εκπομπή.
Μία διαδικτυακή γνωριμία μπορεί να καταλήξει σε μία πολύ όμορφη αληθινή σχέση. Δεν καταλήγουν όλες σε real life γνωριμίες, αλλά δεν απαγορεύει κανείς σε όσους γνωρίστηκαν διαδικτυακά να βρεθούνε από κοντά και ποιός ξέρει τι επιφυλάσσει η μοίρα…
Είναι άμεση λύση επικοινωνίας σε ανθρώπους με πολύ δύσκολη καθημερινότητα. Όταν ο μέσος σύγχρονος εργένης εργαζόμενος δουλέυει 8-12 ώρες καθημερινά και ο φιλικός του κύκλος έχει αποτραβηχτεί από εξόδους έχοντας κάνει οικογένεια, η δεύτερη καλύτερη λύση θα ήταν μάλλον το να κόψει από το λιγοστό ελεύθερο χρόνο του και να γυρνάει στα μπαρ ή στις πλατείες φωνάζοντας τη μοναξία του.
Παρέχεται η δυνατότητα να γνωρίσεις κάποιον ο οποιός σου τράβηξε την προσοχή όχι με την εμφάνιση, αλλά με τα ενδιαφέροντα του, τον τρόπο που εκφράζεται.
Αν ξέρει κάποιος τί είδους ανθρώπους θέλει να έχει τριγύρω σου και τι είδους σχέσεις χρειάζεται, έχει τη δυνατότητα να εστιάσει στα ανάλογα προφίλ ανθρώπων πολύ πιο εύκολα και γρήγορα από οποιαδήποτε άλλο μέσο γνωριμιών- εκτός των γραφειων συνοικεσίων ίσως…
5 λόγοι κατά:
Εύκολο πέρασμα στην κατάχρηση. Όπως και για πολλά άλλα υπάρχει η όρθη χρήση και υπάρχει και η κατάχρηση. Λόγω της εύκολης πρόσβασης είναι πολύ πιθανό να “κολλήσει” κάποιος με τις διαδικτυακές δυνατότητες γενικότερα και τις γνωριμίες ειδικότερα, να χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας και της ολοκληρωμένης ανθρώπινης επαφής και να καταλήξει να ζει περισσότερο μέσα στον υπολογιστή ή στο κινητό του, παρά στον έξω κόσμο.
Η δυνατότητα ανωνυμίας που παρέχει το διαδίκτυο μπορεί να φέρει “κακά μαντάτα”και απογοήτευση, όταν το προφίλ όποιου συνομιλούσες αποδειχτεί ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτό στην πραγματίκη ζωή. Στο διαδίκτυο μπορούμε να είμαστε όποιοι “γουστάρουμε”.
Τα ψευτικά προφίλ, επιπλέον, μπορεί να κρύβουν και επικινδυνότητα για τα παιδιά και για τους καλοπροαίρετα ευκολόπιστους. Το να “ξεγελαστεί” κάποιος και να δώσει προσωπικά στοιχεία σε επιτήδειο με κακή πρόθεση έχει συμβεί αρκετές φορές με άσχημες επιπτώσεις.
Η πρόσβαση σε πληθώρα προφίλ και η δυνατότητα πολλών και εύκολων γνωριμιών καθιστά πολύ δύσκολο το ξεκαθάρισμα για τη συμβατή επιλογή. Όσα πιο πολλά τα ερεθίσματα, τόσο πιο δύσκολο να δώσουμε την προσοχή μας μόνο σ’ αυτά που μας αφορούν και να μη χάνουμε το χρόνο μας άσκοπα.
Η δυνατότητα του να “εισβάλλεις” στα προφίλ , μπορεί να βάλει κάποιον στο “τρυπάκι” της παρακολούθησης πρώην, νυν και δυνητικούς εραστές , φίλους, συντρόφους, δίνοντας μία καινούρια διάσταση στην έννοια του “stalker”-ψυχοπαθούς καταδιώκτη της ζωής κάποιου-. Μπαίνεις πανεύκολα στον πειρασμό να εκμαιεύεις συνεχώς πληροφορίες για πρώην: που δεν σε αφορούν πια, για νυν που: που καλύτερα να μην ήξερες και για δυνητικούς :που δεν χρειάζεται εξ αρχής να ξέρεις.
Η αλήθεια λοιπόν εν κατακλείδι είναι ότι η ποιότητα μιας οποιαδήποτε σχέσης καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από την ποιότητα των ανθρώπων που την απαρτίζουν και όχι από τον τρόπο που γνωρίστηκαν.
Ο μυαλωμένος, ισορροπημένος και αυτογνώστης θα χρησιμοποιήσει το διαδύκτιο για να γνωρίσει τον κόσμο που θέλει και να κάνει τις σχέσεις που του χρειάζονται, αντιλαμβανόμενος τους περισσότερους κινδύνους και αποφεύγοντας τους.
Ο ανόητος, ανισόρροπος που δεν ξέρει τι “του γίνεται” θα περνάει τον καιρό του κάνοντας ανούσιες και επιπόλαιες γνωριμίες που απλά θα εντείνουν τη δυστυχία του. ΄Οπως ακριβώς θα έκανε με λιγότερη ευκολία στην πραγματική του ζωή.
Είναι δυνατό όμως, σε στιγμές αδυναμίας ακόμα και ο πιο συγκροτημένος να χρησιμοποιήσει το διαδύκτιο ανόητα ή να το ρίξει στην κατάχρηση και να χρησιμοποιηθεί ο ίδιος. Και ας κρατήσουμε αυτό. Τη σημασία της ορθής χρήσης που είναι απόρροια ένος ακέραιου χαρακτήρα.
Οι πίνακες ακουαρέλας θεωρούνται από πολλούς μια πιο επαναστατική μορφή τέχνης. Επίσης, θεωρούνται από τις πιο δύσκολες μορφές τέχνης και απαιτούν μεγάλη προσήλωση από τους καλλιτέχνες. Ωστόσο, όσοι έχουν καταφέρει να κατακτήσουν και να δαμάσουν αυτό το είδος τέχνης, γνωρίζουν το μυστικό της επιτυχίας της.
Βλέποντας κανείς αυτά τα αριστουργήματα, αναρωτιέται σε ποιον έχουν πουλήσει την ψυχή τους οι καλλιτέχνες για να μπορούν να ζωγραφίζουν τέτοιους πίνακες.
Δείτε παρακάτω 22 καταπληκτικούς πίνακες ακουαρέλας που εμείς εδώ στο tilestwra.com πιστεύουμε ότι θα σας κάνουν να αγαπήσετε την τέχνη.
Συναισθηματικός ρεαλισμός στους πίνακες του Steve Hank.
Το κοινό σημείο ανάμεσα στους πίνακες ζωγραφικής του Hank είναι, ότι αποκρύπτει συνήθως τα πρόσωπα στα έργα του. Αυτό το κάνει για να αφήνει τα συναισθήματα να εκφράζονται μέσω του σώματος. “Πάντα προσπαθώ να δείχνω στον κόσμο μόνο τις θετικές πλευρές της ζωής. Νομίζω, ότι τα έργα μου φέρνουν χαρά, ειρήνη και ανακούφιση στις ζωές των ανθρώπων”, αναφέρει ο ίδιος ο Hank.
Βροχεροί πίνακες ακουαρέλας του Lin Ching-Che.
Ο ταλαντούχος αυτός καλλιτέχνης είναι μόλις 27 ετών και τον εμπνέει πολύ η φθινοπωρινή βροχή. Η συννεφιά των πόλεων δεν του προκαλεί κατάθλιψη και λύπη, αλλά αντίθετα του προκαλεί την επιθυμία να ζωγραφίσει. Ο Lin Ching-Che δουλεύει με ακουαρέλες, επαινώντας την ομορφιά των πόλεων τις βροχερές μέρες με πολύχρωμα νερό.
Ζωηρή Φαντασία από τον Arush Votsmush.
Το όνομα Arush Votsmush είναι το ψευδώνυμο του Ρώσου καλλιτέχνη Alexander Shumtsov. “Δημιουργώντας τα έργα μου δεν προσπαθώ να αποδείξω τίποτα. Απλά αγαπώ αυτό που κάνω. Για μένα αυτό που κάνω είναι ένας υγιής εθισμός. Είναι ένα θαύμα”, αναφέρει ο ίδιος ο καλλιτέχνης.
Η γοητεία του Παρισιού του Thierry Duval.
Γεννημένος στο Παρίσι, ο Thierry Duval είναι ένας πολυταξιδεμένος άνθρωπος. Γι’ αυτό και τα έργα είναι βασισμένα στην γεωγραφία. Παρόλα αυτά, το αγαπημένο του μέρος ήταν και είναι το Παρίσι και τα περισσότερα έργα του είναι αφιερωμένα στην “Πόλη του Έρωτα”. Έχει αναπτύξει την δική του τεχνική ακουαρέλας με πολλαπλές επιστρώσεις, που του επιτρέπει να δημιουργεί πολύ λεπτομερή και ρεαλιστικά έργα.
Απογευματινή ηρεμία από τον Joseph Zbukvic.
Ο κροατικής καταγωγής Joseph Zbukvic θεωρείται ένας από τους πιο γνωστούς και αναγνωρισμένους καλλιτέχνες ακουαρέλας στον κόσμο. Ο καλλιτέχνης αγάπησε από την πρώτη στιγμή την ζωγραφική σε ακουαρέλα, αφού η ανυποταξία και η μοναδικότητα της τεχνικής αυτής τον κατέπληξαν.
Τα μυστικά της Ανατολής από τον Myo Win Ong.
Ο καλλιτέχνης Myo Ayng Win αφιέρωσε τα έργα του στην πατρίδα του την Βιρμανία. Τα έργα αποτελούνται από στιγμές της καθημερινής ζωής και απεικονίζουν χωριά και πόλεις, κανονικούς ανθρώπους και μοναχούς. Αυτός ο κόσμος είναι ήρεμος, μυστηριώδης και σκεπτικός, όπως και ο χαμογελαστός Βούδας.
Καταπληκτική ακουαρέλα από τον Joe Francis Dowden.
Ο Βρετανός καλλιτέχνης ειδικεύεται στις ρεαλιστικές ακουαρέλες. Υποστηρίζει, ότι ο καθένας μπορεί να ζωγραφίσει με αυτόν τον τρόπο, αρκεί να γνωρίζει κάποια μυστικά. Από που αντλεί την έμπνευσή του; Το μυστικό είναι απλό: πετάξτε μακριά τα εγχειρίδια ακουαρέλας και χαθείτε στα δάση.
Μαγικό μπαλέτο από τον Liu Yi.
Τα έργα αυτού του Κινέζου καλλιτέχνη μπορούν να εύκολα να χαρακτηριστούν ως τέχνη για την τέχνη. Τα αγαπημένα του θέματα ζωγραφικής είναι το μπαλέτο και ό,τι έχει σχέση με αυτό, όπως οι χορευτές ή η μουσική. Ο τρόπος που ζωγραφίζει τα μοντέλα του είναι λίγο παράξενος: οι άνθρωποι εμφανίζονται μέσα από μια λεπτή ομίχλη, η οποία παρέχει ένα βαθύτερο επίπεδο του συναισθήματος.
Ηλιόλουστοι πίνακες ζωγραφικής του Abe Toshiyuki.
Ο Abe Toshiyuki πήρε το πτυχίο του στην τέχνη και αφιέρωσε τα επόμενα 20 χρόνια της ζωής του στην διδασκαλία. Ποτέ, όμως, δεν ξέχασε το όνειρό του να γίνει καλλιτέχνης. Το 2008 εγκατέλειψε οριστικά την διδασκαλία και αφοσιώθηκε στην ζωγραφική.
Αγροτικό πρωινό από τον Christian Graniou.
Τα περισσότερα έργα του Γάλλου Christian Graniou απεικονίζουν όμορφα τοπία της φύσης. Παρά το γεγονός ότι δεν είναι οπαδός των πολύ λεπτομερειακών έργων και το φως κατανέμεται σε όλο τον χώρο της ζωγραφιάς, τα έργα δημιουργούν την αίσθηση ενός ελεύθερου χώρου γεμάτο αέρα.
Πόλεις στην ακουαρέλα από την Maja Wronska.
Η Πολωνή καλλιτέχνης Maja Wronska εμπνέεται τους πίνακες ακουαρέλας από τα ταξίδια της. Κάθε πόλη που επισκέπτεται έχει και το δικό της πίνακα ακουαρέλας. Της αρέσει να ζωγραφίζει όχι μόνο αυτά που φαίνονται με τα μάτια, αλλά και τα συναισθήματα και τις εντυπώσεις όσων βλέπει και βιώνει.
O χειμώνας στη Μινεσότα των ΗΠΑ είναι μακρύς, παγωμένος και ατελείωτος.
Οπότε, κάπως πρέπει να το διασκεδάσουμε, σκέφτηκε ο Tom Grotting, που ήθελε να κάνει πλάκα στους φίλους του και να δημιουργήσει μια θεότρελη παράδοση, των παγωμένων τζιν!
Έτσι, βρέχει τα παντελόνια και έπειτα τα στήνει σε διάφορα σημεία, για να ψυχαγωγούν τους περαστικούς!
«Κυρίως αυτό ξεκίνησε για τη φίλη μου την Diane! Ο χειμώνας είναι πολύ βαρετός εδώ, οπότε έπρεπε να βρω τρόπο να τη διασκεδάσω», είπε στο ABC News.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες.
