Ένα από τα μεγαλύτερα ενάλια σπήλαια της χώρας φωλιάζει στο ακριτικό Καστελόριζο. 
Στα νότια του νησιού, βρίσκεται ένα από τα εντυπωσιακότερα φυσικά μνημεία της Μεσογείου το οποίο είναι παγκοσμίως γνωστό για το σταλακτικό του πλούτο αλλά και για τα καταγάλανα νερά του.
Στη «γαλάζια σπηλιά» του Καστελόριζου κατοικούν φώκιες μονάχους – μονάχους οι οποίες συνήθως είναι αθέατες στους επισκέπτες. Για αυτό και ονομάζεται “Φώκιαλη” ή αλλιώς γνωστό είναι ως “Σπηλιά του Παραστά».
Εκτός από τις φώκιες, το σπήλαιο φιλοξενεί επίσης χιλιάδες αγριοπερίστερα, ενώ στο βυθό του υπάρχουν μοναδικά και σπάνια είδη ψαριών.
Το σπήλαιο έχει ύψος 35 μέτρα, πλάτος 40 μέτρα και το μήκος του σπηλαίου εσωτερικά είναι 75 μέτρα. Ωστόσο, η είσοδος του ανάμεσα στα βράχια είναι τόσο μικρή που δεν σε προϊδεάζει για το τι θα επακολουθήσει μπαίνοντας στο εσωτερικό του.
Ο πανύψηλος θόλος του σπηλαίου καλύπτεται από λευκούς σταλακτίτες, που αποτελούν ένα από τα σπανιότερα γεωλογικά φαινόμενα της Γης.
Καθώς οι ακτίνες του ήλιου εισέρχονται στο σπήλαιο οι σταλακτίτες αποκτούν μοναδικούς χρωματισμούς, ενώ τα νερά του σπηλαίου αποκτούν ένα φωτεινό γαλάζιο χρώμα, που προκαλεί δέος στον επισκέπτη.
Η καλύτερη ώρα για να απολαύσετε το μαγευτικό θέαμα είναι το πρωί. Η επίσκεψη στο σπήλαιο γίνεται μόνο με βάρκα και φυσικά με καλό καιρό, καθώς η είσοδος του χωράει μόνο μικρά σκάφη.
©Clairy Moustafellou /IML Image Group
Όταν έχει αέρα και φουσκοθαλασσιά η είσοδος κλείνει και το σπήλαιο δεν είναι προσβάσιμο. Εκτός από το περίφημο Γαλάζιο Σπήλαιο, στο Καστελόριζο υπάρχουν άλλες τέσσερις σπηλιές σπάνιας γεωλογικής ομορφιάς, το Φωτσαλίκι, οι Κολώνες, η σπηλιά του Αρναούτη και του Κατραντζή.
Περιηγηθείτε μέσα από το βίντεο στη Γαλάζια Σπηλιά.
Προσφυγικό στρατόπεδο στη Γερμανία – Μάρτιος 1945. (Fred Ramage-Keystone / Getty Images)
Οι μόνοι επιζώντες από 150 Πολωνούς που περπάτησαν από το Λοτζ της Πολωνίας στο Βερολίνο, προσπαθούν να προστατευθούν από το κρύο με κουβέρτες, στις 14 Δεκεμβρίου του 1945. Περιμένουν σε μια σιδηροδρομική γραμμή ελπίζοντας να μεταφερθούν από ένα βρετανικό στρατιωτικό τρένο και να τους δοθεί βοήθεια. (Fred Ramage-Keystone / Getty Images)
Μια ομάδα προσφύγων σε ένα δρόμο στο La Gleize, στο Βέλγιο στις 2 Ιανουαρίου 1945. Περιμένουν να μεταφερθούν από τη χτυπημένη από πόλεμο πόλη, μετά την ανακατάληψή της από τις αμερικανικές δυνάμεις. (Peter J. Carroll-AP)
Γάλλοι πρόσφυγες, που επιστρέφουν στα σπίτια τους στην St. Pois, μετά την εκδίωξη των Γερμανών από τις αμερικανικές δυνάμεις, ξεκουράζονται στην άκρη του δρόμου – 10 Αυγούστου 1944. (AP)
Μια οικογένεια Βέλγων προσφύγων στηρίζουν ο ένας τον άλλον ενώ δίπλα τους περνάει ένα στρατιωτικό όχημα, περπατώντας στο δρόμο προς τη Γαλλία, περίπου το 1940. Πίσω ακολουθούν και άλλες ομάδες προσφύγων που εγκαταλείπουν το Βέλγιο. (Three Lions-Getty Images)
Πλήθος προσφύγων στέκεται πίσω από συρματοπλέγματα, ενώ περιμένουν να περάσουν τα σύνορα προς την ουδέτερη ζώνη του Lichstenstein. Θα ακολουθήσει ένας ενδελεχής έλεγχος από το τελωνείο για κάθε έναν από τους πρόσφυγες – 18 Μαΐου 1945 (Getty Images)
Ένας άνδρας τραβά ένα καροτσάκι με μια μικρή πρόσφυγα, το οποίο έχει δέσει με ένα καλώδιο στο ποδήλατό του, για να τη βοηθήσει να ανέβει σε ένα λόφο στο Roncey στη Γαλλία – 7 Αυγούστου 1944. (Fred Ramage-Keystone / Getty Images)
Ομάδα επιβατών- προσφύγων από το πορτογαλικό πλοίο Serpa Pinto φωτογραφίζονται μετά την άφιξή τους στη Φιλαδέλφεια, στις 31 Μαΐου 1944. Το πλοίο τους εντοπίστηκε από ένα γερμανικό υποβρύχιο το οποίο διέταξε τους επιβάτες να το εγκαταλείψουν στη θάλασσα των Βερμούδων. Οι αξιωματικοί του υποβρυχίου τελικά εγκατέλειψαν τα σχέδια τους για να βουλιάξουν το πλοίο και επέτρεψαν στους επιβάτες να συνεχίσουν το ταξίδι τους. (AP)
