Μια διαφήμιση τελείως διαφορετική από τις άλλες που θα σε κάνει να χορεύεις σαν να μην υπάρχει αύριο. Ο Σπάικ Τζόουνς έφτιαξε ένα έξαλλο, μανιακό, ασυνήθιστο, μουσικό βίντεο που σίγουρα δεν θυμίζει διαφήμιση αρώματος.
Οι διαφημίσεις που αφορούν στη μόδα αλλά και τα καλλυντικά παρουσιάζουν τις γυναίκες πάντα με τον ίδιο τρόπο. Λαμπερές, λες και έχουν καταπιεί προβολέα, μαγευτικές και εξωπραγματικά όμορφες, κοινώς απρόσιτες.
KENZO
Όταν πάτησα play στη διαφήμιση του αρώματος World από την εταιρεία Kenzo, δεν ήξερα τι θα δω αν και το γεγονός ότι ο δημιουργός της είναι ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Spike Jonze ήταν αρκετό για να με πείσει να τη δω.
KENZO
Αυτό που είδα με εξέπληξε γιατί ο σκηνοθέτης πήγε 16 χρόνια πίσω και γύρισε ένα βίντεο με το ίδιο ακριβώς κόνσεπτ που είχε κάνει για το βίντεοκλιπ του Fatboy Slim.
KENZO
Τότε βλέπαμε τον ηθοποιό Christopher Walken να χορεύει έξαλλα σε ένα άδειο εμπορικό κέντρο υπό τους ήχους του Weapon of Choice, ενώ τώρα είδαμε μια πανέμορφη κοπέλα να δραπετεύει από μια κοινωνική της υποχρέωση και να ξεκινάει ένα τρελό χορό σε ένα εντυπωσιακό κτίριο.
Δείτε το βίντεο
Ο καταρράκτης είναι προσβάσιμος μόνο από τη πλευρά της θάλασσας και την ονομασία του, την πήρε για τους εξής λόγους:
Ο Πάτρικ και ο Χάρι δεν είναι δυο συνηθισμένοι συγκάτοικοι. Ο Πάτρικ είναι 27 ετών, φοιτητής, και ο Χάρι 89 ετών, συνταξιούχος. Οι δυο τους φαινομενικά δεν έχουν τίποτα κοινό, ωστόσο ζουν μαζί υπό την αιγίδα ενός προγράμματος που φέρνει κοντά υπέργηρα και νέα άτομα.
Οι φοιτητές έχουν ανάγκη από φθηνό ενοίκιο, οι συνταξιούχοι από λίγη συντροφιά.
Πρόκειται για ένα πραγματικά φιλόδοξο σχέδιο που απαντάται τόσο στην Ολλανδία όσο και σε μεγαλουπόλεις της Αμερικής και της Ευρώπης και το οποίο προσφέρει κάτι τρυφερό και ουσιώδες ταυτόχρονα: παρέα σε υπερήλικες που βιώνουν πιο σκληρά από τον καθένα τη μοναξιά και την εγκατάλειψη και ταυτόχρονα στέγη, θαλπωρή που θυμίζει οικογένεια και μια ώριμη συντροφιά σε φοιτητές που ολοκληρώνουν βασικές, μεταπτυχιακές ή διδακτορικές σπουδές.
Κάποιοι ίσως το θεωρούν τρομακτικό, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου.
Νεαροί άνθρωποι που έχουν ζήσει καιρό με τους γονείς ή τους παππούδες τους ξέρουν ότι αυτού του είδους η κοινωνικοποίηση ανθρώπων της τρίτης ηλικίας δεν κοστίζει τίποτα, είναι αναζωογονητική για τους πρεσβύτερους και συχνά διδακτική για τους νεότερους.
Αυτό που συμβαίνει στις Κάτω Χώρες δεν είναι καινούριο.
Ήδη από το 1981 και από το Κλίβελαντ η Μοντεσοριανή Σχολή, σε συνεργασία με ιδιώτες και τοπικές αρχές, είχε δημιουργήσει ένα δίκτυο βοήθειας των πρεσβύτερων από νεότερους και τανάπαλιν, προκειμένου η μια γενιά να μην ξεχνά την άλλη.
Στόχος ήταν η σύνδεση να είναι διαρκής, οι νέοι να προστατεύονται και να κάνουν χρήση κάποιων προνομίων των ηλικιωμένων και οι πρεσβύτεροι, με τη σειρά τους, να μη μένουν ολομόναχοι, χωρίς καμιά ανθρώπινη επαφή στην πιο κρίσιμη ηλικία της ζωής τους.
Παραλλαγές αυτού του προγράμματος συναντά κανείς πολλές σε διάφορα σημεία της Ευρώπης, κάποτε με μεγαλύτερη εμπλοκή των νεότερων, κάποτε με λίγοτερη παρέα, πάντοτε, όμως, με πρόθεση την ψυχική ανάταση των ηλικιωμένων και τη διατήρηση της ελπίδας μέχρι το τέλος της ζωής τους.
