Από τότε που μπήκαν οι κάμερες στη ζωή μας, καμία στιγμή δεν έχει πάει χαμένη. Ακόμα και αυτές που είναι πιο τρομακτικές!
«Φαντάσματα», στοιχειωμένα ξενοδοχεία ή ανατριχιαστικούς κλόουν στο δάσος, αυτή η τρομακτική συλλογή τα έχει όλα και -ψεύτικα ή μη- δεν θα σας αφήσουν ανεπηρέαστους…
Δείτε το βίντεο!
Ή ποζάρουν πονηρά… πολύ πονηρά!
Αυτές οι γυναίκες δεν φοβούνται να τσαλακωθούν! Αυτό σημαίνει πραγματική ομορφιά, όχι μόνο εξωτερική αλλά και εσωτερική.
Ακομπλεξάριστες και φυσικά όμορφες και νεαρές κοπέλες, δεν φοβούνται να κάνουν τις πιο παράξενες γκριμάτσες και να ποζάρουν στο φωτογραφικό φακό!
Αυτές οι γυναίκες δεν φοβούνται να τσαλακωθούν! Αυτό σημαίνει πραγματική ομορφιά, όχι μόνο εξωτερική αλλά και εσωτερική.
Ακομπλεξάριστες και φυσικά όμορφες και νεαρές κοπέλες, δεν φοβούνται να κάνουν τις πιο παράξενες γκριμάτσες και να ποζάρουν στο φωτογραφικό φακό!
Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κάποιοι άνθρωποι ονειρεύονται ανέσεις και χαλάρωση σε εξωτικούς προορισμούς, ενώ άλλοι φτάνουν στα άκρα αναζητώντας την αίσθηση της περιπέτειας και της αδρεναλίνης!
Δείτε ένα βίντεο με 10 τρελούς ανθρώπους που ρίσκαραν την ζωή τους για πλάκα!
Η παρακάτω σειρά φωτογραφιών θα σας ξαφνιάσει και θα σας κάνει να γελάσετε. Πρόκειται για συμπτώσεις που σε συνδυασμό με την τύχη και το χιούμορ παίρνουν άλλη διάσταση.Ίσως είναι αυτό που λέμε ότι κάποιοι άνθρωποι βρέθηκαν στο κατάλληλο μέρος την σωστή στιγμή.
Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν και θα συμφωνήσετε!
Τις περισσότερες φορές, τα πράγματα στους δρόμους είναι βαρετά και προβλεπόμενα.
Σε αυτή τη φωτογραφική συλλογή, θα δείτε 10 πραγματικά παράξενες και αλλόκοτες καταστάσεις, που συνέβησαν σε δρόμους όλου του κόσμου.
Πάντα, όμως, πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψιν μας την ασφάλεια μας, αλλά και την ασφάλεια των άλλων. Βέβαια, μερικοί από τους εικονιζόμενους δεν νοιάστηκαν…
Με την πάροδο του χρόνου, η εικόνα της γυναικείας ομορφιάς αλλάζει. Η περίφημη φράση “η ομορφιά απαιτεί θυσίες”, κάποτε είχε κυριολεκτική σημασία. Είναι σοκαριστικό το τι μπορούν να κάνουν οι γυναίκες για να φαίνονται όμορφες.
Δείτε παρακάτω 10 γεγονότα, που αποδεικνύουν ότι οι γυναίκες θα έφταναν πολύ μακριά για να φαίνονται όμορφες και ελκυστικές.
15ος-17ος αιώνας: παπούτσια σοπέν
Οι γυναίκες του 15ου και 17ου αιώνα, φορούσαν παπούτσια σοπέν για να προστατεύουν τα φορέματά τους από τη λάσπη και να επιδεικνύουν την υψηλή κοινωνική τους θέση. Το ύψος του παπουτσιού μπορούσε να φτάσει τα 50 εκατοστά, οπότε οι κυρίες που τα φορούσαν, χρειάζονταν μια βοηθό να τις κρατάει.
1939: προστασία μακιγιάζ
Με αυτόν τον τρόπο, οι έξυπνες γυναίκες προστάτευαν και έσωζαν το μακιγιάζ τους από την βροχή και το χιόνι. Ένα από τα μειονεκτήματα της συσκευής, είναι ότι θόλωνε πολύ εύκολα στο εσωτερικό.
20ος αιώνας: λακκάκια
Μια γυναικεία εμφάνιση θεωρούταν ελλιπής χωρίς λακκάκια στα μάγουλα. Το 1923, εφευρέθηκε αυτή η συσκευή. Την τοποθετούσαν στο πρόσωπο, την έδεναν πίσω από τα αυτιά και το πιγούνι και με τη βοήθεια 2 εξερχόμενων ράβδων, πίεζαν τα μάγουλα σε σημείο οι γυναίκες να αισθάνονται μεγάλο πόνο. Μετά από παρατεταμένη χρήση, εμφανίζονταν τα επιθυμητά λακκάκια.
Αναγέννηση: ψηλό μέτωπο χωρίς βλεφαρίδες
Η φυσικότητα σε αυτή την περίοδο είναι εκτός μόδας και τα καλλυντικά χρησιμοποιούνται ενεργά. Ένα ψηλό και στρογγυλεμένο μέτωπο είναι στη μόδα και η γραμμή των μαλλιών βρίσκεται όσο το δυνατόν ψηλότερα. Οι περισσότερες γυναίκες ξύριζαν τα μαλλιά τους ψηλά στο μέτωπο, για να δημιουργήσουν αυτή την εικόνα. Επίσης, αφαιρούσαν τελείως τις βλεφαρίδες τους με ένα τσιμπιδάκι.
Αγγλία, 17ος αιώνας: λευκή επιδερμίδα
Χρησιμοποιούσαν πολύ ένα προϊόν με μόλυβδο και ξύδι: το δέρμα γινόταν πραγματικά πιο λευκό, αλλά με την πάροδο του χρόνου, γινόταν κίτρινο και ήταν αδύνατον να διορθωθεί. Η Ελισάβετ Α‘, βασίλισσα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, ήταν ένθερμος υποστηρικτής τέτοιων καλλυντικών.
Αγγλία, 17ος αιώνας: φλέβες
Για να τονίσουν την αριστοκρατική τους καταγωγή, οι γυναίκες έβαφαν με μπλε μολύβι τις φλέβες τους στο λαιμό, το στήθος και τους ώμους.
Βικτοριανή εποχή: δάγκωμα των χειλιών
Η Βασίλισσα Βικτόρια είχε απαγορεύσει την χρήση καλλυντικών. Έτσι, οι γυναίκες αντί να βάζουν κραγιόν, δάγκωναν τα χείλη τους και τσιμπούσαν τα μάγουλά τους για να κοκκινίζουν.
19ος αιώνας: αρσενικό για ομορφιά
Τον 19ο αιώνα ήταν στη μόδα η κατανάλωση αρσενικού, για “δείχνει πιο ζωντανό το πρόσωπο, να λάμπουν τα μάτια και να φαίνεται πιο ελκυστικό το σώμα”. Ωστόσο, το αρσενικό συσσωρευόταν στον θυρεοειδή αδένα και προκαλούσε βρογχίτιδα ή ακόμα και θάνατο.
Βικτοριανή εποχή: πράσινα φορέματα
Στην Βικτοριανή εποχή, εφευρέθηκε η πράσινη μπογιά και ήταν πολύ στην μόδα. Το χρώμα ονομάστηκε “Πράσινο του Scheele”. Για να το δημιουργήσει, χρησιμοποίησε ένα μείγμα αρσενικού και χαλκού, που σταδιακά τον σκότωσε. Η βαφή ερχόταν σε επαφή με τον βλεννογόνο και προκαλούσε ερεθισμό. Οι τοίχοι των σπιτιών ήταν βαμμένοι με το ίδιο χρώμα, εκθέτοντας τους ανθρώπους σε κίνδυνο.
Ευρώπη, 18ος αιώνας: ελιές
Εκείνη την εποχή, χρησιμοποιούσαν πολύ τα καλλυντικά και ζωγράφιζαν ψεύτικες ελιές. Οι ελιές ήταν όχι μόνο μέσο μακιγιάζ, αλλά και μέσο για φλερτ:
Δυστυχώς δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι έμφυτο το ταλέντο της κατάκτησης του αντικειμένου του πόθου τους. Βασικά… ίσως και κανενός αντικειμένου γενικότερα!
Κάποιοι είναι τόσο ακομπλεξάριστοι, που ποζάρουν με χαρά και περηφάνια, επιδεικνύοντάς μας την άτυχη κατάστασή τους. Αυτούς τους ανθρώπους αγαπάμε και αυτούς τους ανθρώπους θαυμάζουμε!
Δείτε εδώ μια συλλογή τέτοιων περιπτώσεων (και μερικών που δεν το έχουν καταλάβει ακόμη).
Χυλόπιτες του κόσμου… συσπειρωθείτε!
Οι ταινίες του Hollywood μπορεί να αποτελούν τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές παραγωγές, με εκατοντάδες ανθρώπων να δουλεύουν για την τελειοποίηση κάθε φιλμ.
Αυτό δεν σημαίνει όμως πως είναι αλάνθαστες. Σενάρια ταινιών που επικαλούνται αληθινά ιστορικά γεγονότα, μπορεί να αποδειχθούν τραγικά αναληθή, λόγω των παρεμβάσεων των σεναριογράφων στην υπόθεση.
Έτσι, σε πολλές από αυτές τις ταινίες παρατηρούμε διαστρέβλωση των πραγματικών γεγονότων, που άλλοτε προκαλούν τις αντιδράσεις του κοινού και άλλοτε ειρωνικά γέλια.
Λίνκολν
Στην ταινία υπήρξε μια ιστορική ανακρίβεια. Το Κονέκτικατ ψήφισε “Ναι” για την 13η τροπολογία
Μονομάχος
Στην ταινία που πρωταγωνίστησε ο Russell Crowe ο Μάρκος Αυρήλιος δολοφονήθηκε από το γιο του , Κόμμοδο κατά τη διάρκεια του Μαρκομανικού πολέμου. Ο πραγματικός Μάρκος Αυρήλιος πέθανε στη Βιέννη το 180 μ.Χ. Ο Κόμμοδος τον διαδέχθηκε και βεβαίως δε τον δολοφόνησε.
Django, Ο τιμωρός
Στη ταινία του Tarantino οι πρωταγωνιστές μεταφέρονται το 1858, μια εποχή που δεν υπήρχαν γυαλιά ηλίου.
300
Ο βασιλιάς Δαρείος δεν πέθανε στη μάχη του Μαραθώνα. Δεν ήταν καν εκεί. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα από γήρας.
Ελεύθερος σκοπευτής
Η Ιρακινή δεν θυσίασε τον γιο της
Dallas Buyers Club
Η αλήθεια είναι ότι από το φάρμακο AZT πολλοί ασθενείς έχουν ωφεληθεί παίρνοντας την κατάλληλη δοσολογία. Στην ταινία ο Matthew McConaughey δείχνει ότι το φάρμακο είναι τοξικό, δηλητηριώδης και ακατάλληλο.
Braveheart
Οι Σκωτσέζοι δεν βάφονταν με μπλε χρώμα κατά τη διάρκεια της μάχης.Σύμφωνα με τους ιστορικούς οι Σκωτσέζοι εκείνης της εποχής φορούσαν κόκκινες κάπες όταν πολεμούσαν.
Στην πραγματικότητα οι σκοτσέζικες φούστες εμφανίστηκαν περίπου 300 χρόνια αργότερα από τα γεγονότα που περιγράφει η ταινία. Επίσης ο Gibson άλλαξε το όνομα της συζύγου του Ουάλας από Marian σε Murron για να μην μπερδευτεί το κοινό με την Maid Marian του Ρομπέν των Δασών.
Οι πειρατές της Καραϊβικής
Από τις ιστορικές αναφορές που υπάρχουν οι πειρατές ήταν πολύ φτωχοί και δεν ντυνόντουσαν έτσι ούτε είχαν τέτοια όπλα.
Ο πατριώτης
Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Mel Gibson είναι φανταστικός. Η συγκεκριμένη ταινία με θέμα την ανεξαρτησία των ΗΠΑ απεικονίζει μια εκκλησία με Αμερικανούς πολίτες να φλέγεται και όλοι όσοι βρίσκονταν μέσα να χάνουν τις ζωές τους.
Στην πραγματικότητα, αυτό δεν συνέβη ποτέ κατά τη διάρκεια του πολέμου, ωστόσο οι παραγωγοί της ταινίας άντλησαν την έμπνευσή τους από την κατάληψη ενός γαλλικού χωριού από τα ναζιστικά στρατεύματα, όταν και έκαψαν μια εκκλησία μέσα στην οποία είχαν βρει καταφύγιο τα γυναικόπαιδα.
Ξενοδοχείο Ρουάντα
Στην ταινία με πρωταγωνιστή τον Don Cheadle υπήρχε ένα όμορφο τέλος κάτι που δεν ισχύει στην πραγματικότητα.
Όταν είδα πρώτη μου φορά το Σέρπικο, είχα ζηλέψει εκείνη τη σκηνή που ο νεαρός Φρανκ αράζει στην αυλή του, Κυριακή πρωί, μ’ εσπρέσο κι όπερα στη διαπασών. “Ιταλός” σκέφτηκα. Εγώ αν ήμουνα στη Νέα Υόρκη θα ‘πινα καφέ ελληνικό, αλλά τι να ‘βαζα ν’ ακούσω που να μυρίζει Ελλάδα; Ήμουνα μικρός, συμπαθάτε με…
Ύστερα έμαθα. Έμαθα πως έβγαλε η Ελλάδα έναν τύπο που ‘ταν λαϊκός μα τον ακούγαν όλοι. Γιατί τα διάλεγε τα τραγούδια που θα τραγουδήσει και φρόντιζε να ‘ναι όλα τους ντόμπρα, και δουλεμένα, και κάτι να ‘χουνε να πουν. Κι όταν ένα τραγούδι είναι έτσι, δεν έχει είδος. Αξία έχει! Ο Δημήτρης ο Μητροπάνος λοιπόν, τέτοια τραγούδια έλεγε. Και τον ακούγανε οι ροκάδες όσο τον ακούγανε κι οι λαϊκοί. Ίσως και περισσότερο…
1. Ρόζα
Αρχή απ’ τα γνωστά, αφού είναι “γνωστά” για πολύ καλούς λόγους. Η Ρόζα Λούξενμπουργκ έγινε ποίημα, ο Αλκαίος έκανε ιστορία την ανάγκη, ο Μικρούτσικος “μέτρησε” έναν ύμνο σε ζεϊμπέκικο κι η ενορχήστρωση της Ρόζας θα ‘πρεπε να ‘ναι μάθημα σε μουσικές σχολές. Όσο για τον Μήτσο; Εκείνος σημάδεψε με τη φωνή του ένα τραγούδι και με το τραγούδι του μια ολόκληρη εποχή. Και μας έμαθε ζεϊμπέκικο μέσα σε 38 δευτερόλεπτα.
2. Πάντα Γελαστοί
Αν πιάσεις πάτο στάσου όρθιος, κι αν σε γελάσουν γέλα. Κι αν έχεις γίνει φίλος με κάθε είδους Χάρο, εδώ είσαι. Μια καθαρή ροκιά σε “καθαρό” μπουζούκι, απ’ την πιο καθαρή φωνή της σύγχρονης Ελλάδας. Πάντα γελαστοί και γελασμένοι ρε Δημήτρη!
3. Πατησίων και Παραμυθιού Γωνία
Αν είχε η “καλημέρα” μουσική και στίχους, θα ‘ταν ετούτοι δω. Λιώμα ξύπνησα μα σ’ αγαπώ ακόμα. Κι αυτό αρκεί για να ‘χει σύνορα η Πατησίων μου με το παραμύθι. Κι εγώ θα σου σφυρίζω καμηλιέρικα τραγούδια και θα γευτώ όλα τ’ αγκάθια σου, φτάνει να είσαι εκεί με μισή μεζούρα τζιν και λίγο αψέντι. Μια μεθυσμένη καλημέρα με τη φωνή του Μητροπάνου. Θαύμα.
4. Για μια Ντολόρες
Το αγαπημένο τραγούδι του Δημήτρη, μια αληθινή παραδοχή του να στήνεις όνειρα σ’ έναν κόσμο που χαίρεται να στα γκρεμίζει. Κι ενώ τσακίζεις τη φωνή σου μ’ άφιλτρο και μ’ αλκοόλ, η μέρα χαράζει σα γυαλί, κι ο Μήτσος με φωνή διαμάντι σου χαράζει στο δέρμα μια Ντολόρες. Ή κάποια άλλη…
5. Ατάκες
Μια ολόκληρη γουντιαλενική ταινία μπόρεσε να χορέσει ο Άλκης σε 4 τετράστιχα. Κι ο Μητροπάνος σ’ έκανε να κλαις για τις καμένες Ιθάκες του, για την Παναγιά του δρόμου που του βγήκε “φευγάτη”. Άρωμα από φθινόπωρο και βροχερά πλάνα. Μα δεν έχουμε έναν άνθρωπο για να γυρίσει την ταινία;
6. Κιφ
Η πολιτεία του ονείρου είναι τράπουλα σημαδεμένη; Τα σωσίβια είναι τρύπια, και το Κιφ η λύση μας; Ο Αλκαιος προβληματίζει όσους θέλουνε να προβληματιστούν, ο Μάριος Τόκας στήνει ένα παραμύθι σε δύο (και κάτι) ακόρντα, κι ο Μητροπάνος διαλαλεί την ελπίδα όπως μόνο εκείνος θα μπορούσε. Δεν βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό, κουφάλες!
7. Άκου
Είναι αλήθεια πως η μουσική του Τάκη Μουσαφίρη κουβαλάει μαζί της μια αίσθηση στιβαρής (μεν, αλλά) “πίστας” των ’80ς. Όμως αν τα τραγούδια είναι οι ιστορίες τους, όταν ο ταλαιπωρημένος απ’ την αρρώστια Μητροπάνος τραγούδαγε “Άκου! Έχω φωνή” μ’ εκείνη τη φωνή του, ένα μαγαζί ολόκληρο (μαζί κι η αφεντιά μου) ανατρίχιαζε. Το ελληνικό “Show Must Go On” βιάστηκε 30 χρόνια να γραφτεί…
8. Για να σ’ Εκδικηθώ
Κλισέ είναι, ναι. Μα είναι κι η πιο μεγάλη απόδειξη αξίας. Όσο ζούσε, κανείς δεν το τραγούδαγε δημόσια. Τώρα πια, κάποιοι θα προσπαθήσουνε αλλά ποτέ δεν θα ‘ναι το ίδιο. Όποιος άλλαξε ποτέ του χρώμα στις κουρτίνες όταν πια έμεινε μόνος, ξέρει για τι πράγμα μιλάω…
9. Μια Εκδρομή
Όταν βγήκε στην πιάτσα η είδηση “ο Μητροπάνος ψάχνει τραγούδια”, ο Γιάννης Μηλιώκας (!) έφερε αυτό. Και συγχωρείστε μου την υπόθεση, όμως αν δεν είχε τα λόγια του στα ελληνικά, θα ‘ταν στις λίστες με τα κλασικά του κόσμου.
10. Το Ροκ το Ελληνικό
Ας κλείσουμε όπως αρχίσαμε. Μας έμαθε να το χορεύουμε, μας έμαθε να το ακούμε, μας έμαθε πάνω απ’ όλα να το σεβόμαστε. Ο Τουρνάς έβαλε στην πρίζα μια εικόνα “εσταυρωμένου” κι ο Μητροπάνος έβαλε τη βαριά υπογραφή του στο πόρισμα: το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο. Και το ζεϊμπέκικο άμα το χορεύεις για να σε δουν, σκατά, μην το χορεύεις καθόλου.
Να ‘σαι καλα ρε Μήτσο, όπου και να ‘σαι πια. Και γι’ αυτά, και για όλα τ’ άλλα.
[provo]