Μετά από μια δύσκολη μέρα, και ειδικά όταν αυτή είναι η Δευτέρα, χρειαζόμαστε όλοι κάτι για να ξεχαστούμε. Κάτι χαρούμενο, κάτι αστείο, κάτι τέλος πάντων που θα μας κάνει να χαμογελάσουμε αλλά και να γελάσουμε με την ψυχή μας.
Οι παρακάτω εικόνες είναι μια συλλογή από όλα αυτά. Αστεία, γλυκά, χαριτωμένα αλλά και λίιιγο πονηρά.
Απολαύστε!
Συχνά οι γονείς αναρωτιούνται πότε πρέπει να πουν στα παιδιά τους ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, αλλά τον έχουμε δημιουργήσει εμείς στην φαντασία μας.
Το παιδί μέχρι τα έξι του χρόνια δεν μπορεί να ξεχωρίσει ακόμα το φανταστικό από το αληθινό.
Ο Άγιος Βασίλης βρίσκεται στην φαντασία του και εξυπηρετεί κάποιες ανάγκες του. Είναι ο καλός ο παππούλης που φέρνει δώρα σε όλα τα παιδάκια και με υπερφυσικές δυνάμεις τρυπώνει σε όλα τα σπίτια. Στα παιδιά αρέσουν τα παραμύθια. Όταν εκείνα το ζητάνε το παραμύθι, σημαίνει ότι χρειάζονται την ύπαρξη του.
Σε αυτή την περίπτωση μπορείτε και εσείς να συμμετέχετε σε όλο αυτό τον φανταστικό κόσμο.
Δεν είναι κακό, που όταν δουν ένα Άγιο Βασίλη του λένε «ευχαριστώ» για το δώρο, που τους έφερε. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι τον υποδύεται κάποιος τον Άγιο Βασίλη. Είναι όμορφο να τα βάλετε στην διαδικασία να του στείλουν και γράμμα. Αδράξτε την ευκαιρία να μάθουν την διαδικασία που χρειάζεται ένα γράμμα για να σταλεί. Γράψτε το εσείς, αν δεν γνωρίζει το παιδί να γράφει και στείλτε με το ταχυδρομείο.
Στην παιδική ηλικία 6 έως 12 ετών το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να ξεχωρίζει το πραγματικό από το φανταστικό.
Μπορεί να καταλάβει τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι φανταστικό και τι αληθινό. Αν το παιδί αμφισβητεί την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη μάλλον ήρθε η ώρα να του αποκαλύψετε την αλήθεια για τον Άγιο. Καλό θα είναι να αναφέρετε την πραγματική ιστορία και από πού ξεκίνησε αυτό το παραμύθι. Ευκαιρία είναι σε περίπτωση, που δεν ξέρετε, να το μάθετε να ψάχνει πληροφορίες σε εγκυκλοπαίδειες ή στο διαδίκτυο. Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα μιλήστε του για τον Άγιο Νικόλα.
Ο Άγιος Νικόλας μοίραζε δώρα σε όλα τα παιδάκια τα ορφανά.
Πήγαινε τα βράδια και άφηνε δώρα. Από εκείνον ξεκίνησε ο Άγιος Βασίλειος, που κάποιος παραμυθάς τον βάπτισε με αυτό το όνομα. Μπορείτε να τα παροτρύνετε να νιώσουν και εκείνα όπως ο Άγιος Νικόλας, μοιράζοντας δωράκια σε παιδιά που το έχουν ανάγκη.
Αν πάλι το παιδί σας είναι 6 και 7 ετών και του αρέσει η ιδέα του Άγιου Βασίλη αφήστε το να πιστεύει.
Μην προσπαθήσετε να το απογοητεύσετε και να το προσγειώσετε στην πραγματικότητα. Κατά τα βάθος, το παιδί γνωρίζει την αλήθεια, απλά του αρέσει ο παραμυθένιος κόσμος του Άγιου. Όμως καλό θα ήταν να μην προσπαθείτε και με κάθε τρόπο να του επιβεβαιώσετε την ύπαρξη του Αγίου, απλά μείνετε αμέτοχοι.
Μην ξεχνάτε κάθε τι που έχει επινοήσει ο άνθρωπος έχει κάποια σκοπιμότητα, αδράξτε την ευκαιρία και δείξτε στα παιδιά σας καινούριους τρόπους να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα.
Στεργιοπούλου Ελευθερία. – Ψυχολόγος για παιδιά, εφήβους, οικογένεια – rnews.gr
Κάποτε, μια νεαρή γυναίκα αποφάσισε να πάρει ένα κάκτο στο σπίτι της. Για τέσσερα χρόνια ο κάκτος καθόταν δυστυχισμένος στο περβάζι του παραθύρου, χωρίς να παρουσιάζει σημάδια ανάπτυξης ή ζωτικότητας, ώσπου κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά μια μέρα ήρθε μια έκπληξη: η γυναίκα παρατήρησε, ότι ο κάκτος είχε αρχίσει να ανθίζει με υγιείς ρυθμούς. “Αναρωτιέμαι, γιατί όλοι σκέφτονται, ότι είμαι μια μοχθηρή και άκαρδη μάγισσα” σκέφτηκε η γυναίκα. “Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Τα φυτά δεν ανθίζουν, αν ο ιδιοκτήτης τους είναι άκαρδος και μοχθηρός.”
Απορροφημένη στις όμορφες σκέψεις της για τον κάκτο, που άνθιζε, η γυναίκα πάτησε κατά λάθος το πόδι ενός άντρα στο μετρό. Όταν ο άντρας άρχισε να παραπονιέται, η γυναίκα δεν άρχισε να του φωνάζει, νιώθοντας προσβεβλημένη, όπως θα έκανε συνήθως. Αντίθετα, του χαμογέλασε και του είπε: “Σε παρακαλώ, μην είσαι θυμωμένος μαζί μου. Δεν είχα από που να κρατηθώ και γλίστρησα. Αν θέλεις μπορείς να πατήσεις και εσύ το πόδι μου και έτσι θα είμαστε πάτσι.”
Κατευθείαν, ο άντρας φάνηκε σαν να κατάπιε όλες τις προσβολές, που της είχε πει. Λίγο αργότερα, αφού είχε κατέβει από το μετρό και πήγε να αγοράσει την εφημερίδα του, αντί να είναι αγενής στην πωλήτρια, που του έδωσε λάθος ρέστα, είπε: “Δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα. Απλά μέτρησέ τα άλλη μια φορά. Δεν είμαι καλός στα μαθηματικά, ειδικά τόσο νωρίς το πρωί.”
Η πωλήτρια δεν περίμενε με τίποτα αυτή την ευγενική αντίδραση. Νιώθοντας την καρδιά της γεμάτη από αγάπη και καλοσύνη, έδωσε αυθόρμητα 2 παλιά περιοδικά και ένα σωρό από παλιές εφημερίδες σε έναν ηλικιωμένο άντρα δωρεάν. Ήταν τακτικός πελάτης στο μαγαζί και του άρεσε πραγματικά να διαβάζει όλες τις ειδήσεις, αλλά μπορούσε να αγοράζει μόνο μια φθηνή εφημερίδα την ημέρα.
Ο ηλικιωμένος άντρας γύρισε σπίτι χαρούμενος και φορτωμένος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά. Όταν συνάντησε την γειτόνισσα του, που έμενε από πάνω δεν της παραπονέθηκε για το παιδί της που κάνει πολύ φασαρία και δεν τον αφήνει να ξεκουραστεί με την ησυχία του, όπως έκανε συνήθως. Αντ’ αυτού απλά την κοίταξε και της είπε: “Η κόρη σου μεγαλώνει πολύ γρήγορα. Δεν μπορώ να καταλάβω αν μοιάζει σε σένα ή στον πατέρα της, αλλά σίγουρα θα γίνει μια πολύ όμορφη δεσποινίδα.”
Η γειτόνισσα του ηλικιωμένου άντρα ένιωθε κάπως μπερδεμένη, αλλά ταυτόχρονα ευχαριστημένη από αυτά, που είχε ακούσει. Μετά πήγε την κόρη της στον παιδικό σταθμό και συνέχισε για να πάει στην δουλειά της. Στην συνέχεια, αντί να φωνάξει στην γιαγιά που είχε μπερδευτεί και πήγε στον γιατρό την επομένη του ραντεβού της, της είπε: “Μην στεναχωριέσαι καλή μου. Και εγώ ξεχνάω πράγματα καμιά φορά. Περίμενε ένα λεπτό εδώ και πάω να δω αν ο γιατρός θα μπορέσει να σε δει τώρα.”
Έχοντας καταφέρει να δει τον γιατρό, η ηλικιωμένη γυναίκα δεν είχε καμία απαίτηση για θεραπεία, που θα γιάτρευε κατευθείαν τις ασθένειές της ή δεν απείλησε να πάει στην Αστυνομία, αν το προσωπικό δεν έκανε αμέσως, ότι τους ζητούσε, όπως είχε απειλήσει, ότι θα κάνει στο παρελθόν. Αντ ‘αυτού, μόνο αναστέναξε και είπε: “Δεν έχω χάσει το μυαλό μου τελείως ακόμα και καταλαβαίνω, ότι δεν μπορείτε να θεραπεύσετε τα γηρατειά. Σας ζητώ συγγνώμη γιατρέ, που σας ενοχλώ τόσο συχνά.”
Αργότερα, καθώς γύριζε σπίτι ο γιατρός έφερε στην μνήμη του την συνάντηση που είχε με την ηλικιωμένη γυναίκα και άρχισε να αισθάνεται άσχημα γι’ αυτήν. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε πόσο γρήγορα περνάει η ζωή χωρίς καν να το καταλάβουμε και σταμάτησε στο κοντινότερο σούπερ-μάρκετ, για να αγοράσει ένα μπουκέτο λουλούδια και μια πολύ ωραία τούρτα. Κατευθύνθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση από το σπίτι του, προς ένα συγκρότημα κατοικιών, ανέβηκε στον τρίτο όροφο και χτύπησε την πόρτα. Του άνοιξε μια νεαρή γυναίκα.
“Σκεφτόμουν για ποιον λόγο νιώθουμε την ανάγκη να ζούμε αποκομμένοι από τους άλλους ανθρώπους, χωρίς να νοιαζόμαστε για κανέναν; Σου αγόρασα μια τούρτα, αλλά καταλάθος έβαλα την τσάντα μου πάνω και χάλασε λίγο. Αλλά δεν έχει καμία σημασία, γιατί δεν επηρεάζει καθόλου την γεύση. Σου αγόρασα και ένα μπουκέτο λουλούδια, αλλά και αυτά τσαλακώθηκαν λίγο, εξαιτίας της τσάντας μου. Αλλά, ίσως μπορούμε να τα ισιώσουμε;”
“Φυσικά μπορούμε να τα ισιώσουμε”, απάντησε η γυναίκα. “Θα τους ξαναδώσουμε ζωή. Παρεμπιπτόντως, έχω και κάποια νέα να σου πω. Δεν μπορείς να φανταστείς! Ξύπνησα σήμερα το πρωί, κοίταξα έξω από το παράθυρο και τι να δω; Ο κάκτος μου είχε ανθίσει!
Θυμάσαι την τελευταία φορά που έζησες; Και όχι δεν αναφέρομαι σε κάποια προηγούμενη ζωή ή κάτι τέτοιο. Λέγε, ξέρεις πότε ήταν; Τότε που είχες αφεθεί και ζούσες στο έπακρο με όλο σου το είναι εκείνον τον έρωτα.
Τότε που χρησιμοποιούσες και τις πέντε αισθήσεις σου ταυτόχρονα. Που άγγιζες το χέρι του, μύριζες το άρωμά του, τον κοιτούσες στα μάτια, κρεμόσουν από τα χείλη του να ακούσεις τι θα σου πει και γευόσουν το φιλί του.
Εκείνον τον έρωτα που σε έκανε να χάσεις εκτός από τον μπούσουλα και κάποια κιλά, και την εμπιστοσύνη σου στο αντίθετο φύλο. Και μετά από εκεί το χάος. Το τίποτα. Άνοιξε πέτρα για να μπω, και να μην ξαναβγώ.
Έκτοτε δε θέλεις να ακούς για έρωτες ούτε με σφαίρες. Κοντά στο χυλό, φυσάς και το γιαούρτι. Οτιδήποτε κινείται γύρω σου είναι εχθρός. Σκέφτεσαι πως όλοι είναι το ίδιο και τους τσουβαλιάζεις με σιγουριά που σκοτώνει.
Οπότε πριν βγάλουν το όπλο τους και στοχεύσουν κατευθείαν στην καρδιά, φροντίζεις να το κάνεις εσύ πρώτος. Εξ’ επαφής. Άσχετα αν απέναντί σου βρίσκεται ο εν δυνάμει άνθρωπος της ζωής σου. «Καλύτερα να πληγώνεις, παρά να πληγώνεσαι» λες με ύφος επτά καρδιναλίων.
Συγχαρητήρια, κερδίζεις το πρώτο βραβείο ανωριμότητας και γαϊδουριάς. Δύο σε ένα στα δίνω γιατί είμαι large.
Και έτσι αναλώνεσαι στο να χτίζεις άμυνες μην αφήνοντας τον εαυτό σου ελεύθερο να τo ζήσει. Και αντί να κλείσεις τα μάτια, να δείξεις εμπιστοσύνη και όπου σε πάει, προτιμάς να ζεις σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, σε μια γυάλα, εξαιτίας του φόβου του να ξαναπληγωθείς και των τεράστιων ανασφαλειών σου.
Τώρα αν νομίζεις ότι ζεις με αυτόν τον τρόπο, με ‘γειά σου και χαρά σου.
Εκτός από την ήδη καμμένη γούνα σου, μου μυρίζει δειλία ή είναι ιδέα μου;
O έρωτας είναι σαν ένα φλιτζάνι καφέ. Ή θα τον μισοπιείς στο ένα πόδι παριστάνοντας τον πελεκάνο και δε θα τον ευχαριστηθείς ή θα καθίσεις αναπαυτικά και θα τον απολαύσεις έστω κι αν σου έρθει και κατακάθι.
Και σ’ αυτό το φλιτζάνι, εκτός από ζάχαρη θα βάλεις ακόμη ένα βασικό συστατικό. Την αγάπη. Όχι την επιφανειακή, την ψεύτικη. Την άλλη. Εκείνη που δε γνωρίζει περιορισμούς και δε χωρά εγωισμούς, που δε δανείζεται και ξαναπαίρνεται πίσω, που υπομένει και επιμένει. Εκείνη που δίνει ευκαιρίες και συγχωρεί. Όποιος την εκτιμήσει καλώς, αλλιώς από εδώ πάνε και οι άλλοι. Αυτή την αγάπη να δίνεις με όλη σου την ψυχή και να την δείχνεις με χίλιους δυο τρόπους.
Μέχρι και εκείνη ακριβώς την στιγμή που υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συνειδητοποιήσεις πως ο θησαυρός τελικά ήταν άνθρακες. Που θα καταρρεύσει η εικόνα που είχες για εκείνον. Που θα τον απομυθοποιήσεις. Που θα καταλάβεις ότι δεν ήταν αντάξιος της αγάπης σου. Ότι ζητούσε μόνο, χωρίς να είναι διατεθειμένος να δώσει το παραμικρό.
Πόνταρες σε κουτσό άλογο και μην περιμένεις να βγάλει την κούρσα. Είναι αδύνατο.
Δεν μπορείς λοιπόν, να σπαταλάς τον χρόνο σου με συναισθηματικά κενούς ανθρώπους. Και εδώ δεν τίθεται θέμα εγωισμού αλλά αξιοπρέπειας. Γι΄αυτό σου λέω. Όταν βλέπεις πως ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου είναι ένα κράμα τύπου σφυρίζω αδιάφορα-δεν ξέρω τι μου γίνεται-όπου φυσάει ο άνεμος-καραβάκια αρμενίζουν στο Αιγαίο, μάλλον ήρθε η ώρα να του κουνήσεις το μαντήλι και ώρα καλή στην πρύμνη του και αέρα στα πανιά του. Τόσο απλά. Χωρίς φωνές και υστερίες. Άλλωστε εκείνος χάνει και όχι εσύ.
Οπότε δεν αξίζει να διαταράσσεις την ψυχική σου ηρεμία ούτε το κάρμα σου. Μεγάλη η χάρη του! Αν πάλι θέλεις να ξεσπάσεις βρε παιδί μου έτσι για το γαμώτο και γιατί το έντονο ταπεραμέντο σου χτύπησε κόκκινο και κοντεύεις να εκραγείς, κατέβασε του τη μούρη και ρίξε και κάνα δυο μπινελίκια. Αν αυτό σε κάνει να νιώθεις καλύτερα, τι να σου πω;
Επιμέλεια Κειμένου Ειρήνης Τρίγκα: Σοφία Καλπαζίδου – pillowfights.gr
Τα περισσότερα φαγητά, εκτός από το μέλι, έχουν ημερομηνία λήξης. Τα φυσικά προϊόντα, όπως τα φρούτα και τα λαχανικά, με το πέρασμα του χρόνου αρχίζουν και σαπίζουν, τι γίνεται, όμως, με τους σπόρους τους; Έχουν και αυτοί ημερομηνία λήξης;
Φοιτητές από το Winnipeg στον Καναδά ανακάλυψαν πρόσφατα μια κρύπτη με σπόρους 800 ετών, κατά την διάρκεια μια αρχαιολογικής ανασκαφής. Οι μυστηριώδεις σπόροι, μόλις φυτεύτηκαν, έδωσαν καρπούς ενός σπάνιου είδους κολοκύθας, που είχε εκλείψει για πολλές χιλιάδες χρόνια. Αν και δεν είναι σίγουρο αν οι σπόροι από μόνοι τους ήταν φαγώσιμοι, οι κολοκύθες που προέκυψαν ήταν σίγουρα πεντανόστιμες.
Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες για να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για αυτή την συναρπαστική ανακάλυψη!
Οι φοιτητές ανακάλυψαν τους σπόρους μέσα σε ένα πήλινο δοχείο στο Γουισκόνσιν της Αμερικής.
Όταν το άνοιξαν, είδαν ένα σωρό από περίεργους σπόρους και ήταν πεπεισμένοι, ότι ήταν πάνω από 800 ετών. Με μια δεύτερη ματιά οι σπόροι μοιάζουν λίγο με μικρές τηγανίτες!
Παρόλο που δεν καρποφόρησαν όλοι οι σπόροι, κάποιοι από αυτούς έδωσαν καρπούς μιας κολοκύθας, που είχε εκλείψει για πάρα πολλά χρόνια.
Φανταστείτε να βλέπατε αυτές τις κολοκύθες στον μανάβη της γειτονιάς σας! Οι φοιτητές που τις ανακάλυψαν τους έδωσαν το όνομα “gete-okosomin” ή “αρχαίες και εντυπωσιακές κολοκύθες”.
Δεν θα υπάρξει έλλειψη σπόρων από δω και πέρα!
Κάθε κολοκύθα έχει το μέγεθος ενός Chipotle μπουρίτο.
Αυτοί οι φοιτητές εργάστηκαν πολύ σκληρά και τώρα είναι η ώρα να απολαύσουν τους καρπούς του κόπου τους. Στο κάτω κάτω δεν συμβαίνει και καθημερινά οι αρχαιολόγοι να μπορούν να φάνε τις ανακαλύψεις τους!
Δυο καλόκαρδες γυναίκες σώζουν κοτόπουλα δίνοντάς τους ένα νέο σπίτι. Έχουν περίπου 60 κότες και οι μισές από αυτές ζούσαν σε ορνιθοτροφείο περνώντας τη ζωή τους σε κλουβιά. Ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να εγκλιματιστούν στις κανονικές καιρικές συνθήκες.
Η Nicola Congdon και η μητέρα της, η Ann από το Falmouth στην Κορνουάλλη της Αγγλίας βρήκαν ένα διαφορετικό τρόπο για να τις κρατούν ζεστές. Πλέκουν μάλλινα πουλόβερ για κοτόπουλα. «Είναι σημαντικό να κάνουμε τους ανθρώπους να ενδιαφερθούν για τις φτωχές συνθήκες που ζουν τα κοτόπουλα. Στην πραγματικότητα όταν σταματούν να είναι χρήσιμα (συνταξιοδοτούνται) δεν έχουν καθόλου φτερά.» δήλωσε η Nicola.
«Δεν μας ρωτούν μόνο οι ντόπιοι άνθρωποι για τα πουλόβερ αλλά και από τον Καναδά. Αν κάποιος θέλει να αγοράσει, ρωτάμε για δωρεά για ένα ορφανοτροφείο στο οποίο είναι άνθρωποι με AIDS στη Νότια Αφρική» πρόσθεσε.
Περισσότερες πληροφορίες youtube (h/t: mashable)
«Πλέκουμε πουλόβερ για κοτόπουλα τους τελευταίους 6 μήνες.»
«Το κάνουμε για τα πλάσματα που παλιά ζούσαν σε ορνιθοτροφεία και ξαφνικά βρίσκονται σε κρύες καιρικές συνθήκες.»
«Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να φορέσουν πουλόβερ. Απλά στέκονται εκεί και κάνουν ότι ακριβώς ότι πρέπει να κάνει ένα κοτόπουλο.»
Δείτε περισσότερα στο παρακάτω βίντεο.
Όλες αυτές τις ατάκες που διαβάζουμε στο facebook καθημερινά με τα χιλιάδες likes προέρχονται από τους χρήστες του twitter.
Κάθε μέρα στο ελληνικό twitter οι χρήστες του «τουιτάρουν» προσπαθώντας να πάρουν τα περισσότερα «retweets» και να κάνουν εντύπωση προσφέροντας γέλιο ή περνώντας το δικό τους νόημα.
Αυτές τις ατάκες τις παίρνουν μεγάλες ελληνικές σελίδες στο facebook και τις αναδημοσιεύουν με ένα ωραίο φόντο και γραμματοσειρά και τις κοινοποιούν στο facebook.
Εμείς συλλέγουμε της καλύτερες από αυτές σύμφωνα με τα στατιστικά τους στο twitter αλλά και στο facebook.
Ας δούμε ποιες ήταν οι πιο «διάσημες ατάκες» στο facebook για την τρίτη εβδομάδα του Νοεμβρίου.
Οι φωτογραφίες του παρελθόντος διαφέρουν πολύ από τις σημερινές. Αν παρατηρήσετε φωτογραφίες του μακρινού παρελθόντος θα δείτε, ότι δεν περιέχουν σέλφι ή λήψεις από μπέργκερ. Αντίθετα, είναι πιο χαλαρές και ανεπιτήδευτες.
Οι φωτογραφίες δεν απεικονίζουν απαραίτητα καλύτερες εποχές, απλά αντικατοπτρίζουν μια κοινωνία που τα μέλη της αλληλεπιδρούσαν και επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Δεν ήταν εθισμένοι στο να βγάζουν φωτογραφία όλες τις στιγμές της καθημερινότητας τους, όπως συμβαίνει σήμερα. Το #20 με συγκίνησε και πραγματικά με χαροποίησε, που κάποια πράγματα έχουν βελτιωθεί αρκετά.
#1 Ο Σον Κόνερι φοράει νυφικό για τις ανάγκες της ταινίας Zardoz, 1974.
#2 Αυτό το μικρό κοpιτσάκι προσφέρει κρίνα σε ένα αστυνομικό στο Παρίσι, 1920.
#3 Η Marilyn Monroe πήγε σε ένα πάρτι γενεθλίων στις 17 Ιουνίου 1953. Εδώ συζητάει με τους ηθοποιούς Nancy και Ronald Reagan.
#4 Πρόσκοποι στην Αγγλία μαζεύουν χρήματα για τους επιζήσαντες του Τιτανικού, 1912.
#5 “Ο ιπτάμενος ράφτης”: Ο Franz Reichelt ετοιμάζεται να απογειωθεί από τον πύργο του Άιφελ, φορώντας το αλεξίπτωτο που σχεδίασε ο ίδιος το 1912. Η πτώση του αποδείχθηκε μοιραία.
#6 Αγώνας με τρίκυκλα στους δρόμους του Παρισιού, Γαλλία.
#7 Μια Γαλλίδα και ένας Αμερικανός αλεξιπτωτιστής μοιράζονται μια στιγμή γέλιου στην Νορμανδία, Γαλλία.
Ο αλεξιπτωτιστής ήταν μέρος της 82ης αερομεταφερόμενης μεραρχίας του Αμερικανικού Στρατού, που βοήθησε στην απελευθέρωση της πόλης Σαιντ-Μερ-Εγκλίζ.
#8 Ο αστροναύτης Νιλ Άρμστρονγκ εκπαιδεύεται στην σεληνιακή άκατο, 1969.
#9 Ένας από τους πρώτους υπολογιστές, ο MANIAC στο Εθνικό Εργαστήριο Los Alamos, 1952.
#10 Το μπαλόνι παρατήρησης απομακρύνεται, ενώ ο αναβάτης του στέκεται στους τάφους του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι σταυροί είχαν γραμμένη πάνω τους στα γερμανικά την φράση “Hier ruhen tapfere Französische Krieger”. Αυτό μεταφράζεται ως “εδώ αναπαύονται γενναίοι Γάλλοι πολεμιστές.”
#11 Η Edna Winston δίνει το “Διαμάντι της Ελπίδας” στον γραμματέα του Ιδρύματος Smithsonian, Leonard Carmichael στις 10 Νοεμβρίου 1958.
#12 Παραμονή πρωτοχρονιάς στο Μανχάταν, 1964.
#13 Νοσοκόμα στην Ιαπωνία, 1905.
#14 Γυναίκα πίνει σε ένα σαλούν στην πόλη Craigville στην Μινεσότα, 1937.
#15 Ο Αμερικανός ψυχολόγος B.F. Skinner με ένα από τα περιστέρια που είχε στο εργαστήριό του, 1965.
#16 Ένα φορτηγό τροφίμων το 1919.
#17 Οικογένεια τρώει μαζί σε ένα πρόχειρο οχυρό στο Νέο Μεξικό, 1940.
#18 Το ιστορικό κMoulin Rouge, 1923 σε μια σπάνια φωτογραφία με χρώμα.
#19 Στρώματα χρησιμοποιούνται ως προστασία από νεοσύλλεκτους της Αμερικανικής Ακτοφυλακής, 1917.
#20 Παιδιά- εργάτες δουλεύουν σε εργοστάσιο στην Αμερική, 1909.
#21 Γεννηθείσα στην Τουρκία, η Sabiha Gökçen ήταν η πρώτη γυναίκα στην Πολεμική Αεροπορία. Ξεκίνησε τις πολεμικές πτήσεις το 1937.
#22 Μια έξυπνη ταμπέλα στο Glacier Point στο Εθνικό Πάρκο Yosemite, 1915.
#23 H Μάργκαρετ Θάτσερ και ο Πρόεδρος Ronald Reagan βγάζουν βόλτα τον σκύλο του, Lucky.
#24 Βρετανός στρατιώτης χαίρεται που το κράνος του είχε τις περισσότερες ζημιές, 1918.
#25 Πυρκαγιά στο διάσημο εστιατόριο Cliff House στο Σαν Φρανσίσκο, 1907.
#26 Ένα από τα πολλά πρωτότυπα διαστημικών στολών. Αυτή η στολή σχεδιάστηκε στο UCLA το 1961.
#27 Σιδηροδρομικό ατύχημα στο Σικάγο στις 24 Μαΐου 1953.
#28 Ο Μάρλον Μπράντο δεν είχε μάθει απ’ έξω τα περισσότερα από τα λόγια του για την ταινία “Ο Νονός” το 1972.
Ο ηθοποιός Ρόμπερτ Ντιβάλ φοράει μια μεγάλη πινακίδα με τα λόγια που είχε να πει ο Μπράντο.
Είναι γνωστό πως οι βίδρες κρατάνε τις πατούσες ενωμένες όταν είναι στο νερό για να μην τις παρασύρουν τα ρεύματα του νερού. Τους αρέσει να αγκαλιάζονται όπως και στους ανθρώπους. Μαζέψαμε φωτογραφίες, οι οποίες δείχνουν πως οι βίδρες φροντίζουν η μία την άλλη.
Διότι το είναι κάποιος τρυφερός είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Είναι σημαντικό πάντα να στηρίζει ο ένας τον άλλον.
Και ας έχει κάνει κάτι λάθος.
Όλοι κάποιες φορές θέλουν κάποιος να τους αγκαλιάσει και να τους πει ότι όλα θα πάνε καλά.
Η αγκαλιά βάζει τα πάντα στην θέση τους.
Κανένας δεν είναι τέλειος, όμως πρέπει να πλησιάζουμε ο ένας τον άλλον με αγάπη.
Η τρυφερότητα δεν είναι μια απλή λέξη.
Δεν πρέπει να φοβάστε να φανείτε αστείοι.
Η απάντηση στην τρυφερότητα είναι η τρυφερότητα.
Η αγάπη μπορεί να σας φτιάξει την διάθεση όσο άσχημα και να πήγε η μέρα σας.
Κάποιες φορές απλά πρέπει να κλείσετε τα μάτια και να απολαύσετε την στιγμή.
Οι τρεις αδερφές από τη Βρετανία έχουν μαζέψει δώρα αξίας 75.000 λιρών (πάνω από 100.00 ευρώ) βγάζοντας απλά selfies. Δεν τις κρατούν όμως μόνο για τον εαυτό τους αλλά τις μοιράζονται με τους followers τους στο Instagram που ολοένα αυξάνονται.
Η 38χρονη Lucy, η 26χρονη Sophie και η 25χρονη Stacie Brooks δεν κάνουν κάτι άλλο από το να ανεβάζουν selfies τους στον προσωπικό κοινό τους λογαριασμό στο Instagram. Φυσικά δεν το κάνουν εντελώς δωρεάν καθώς αυτό είναι μέρος της νέας μόδας στη Βρετανία, σύμφωνα με την Daily Mail, κατά την οποία άνδρες συνηθίζουν να στέλνουν δώρα σε γυναίκες που ανεβάζουν όμορφες φωτογραφίες τους στο Instagram ακόμη και αν δεν τις συναντήσουν ποτέ.
Μέχρι σήμερα οι τρεις αδερφές που διατηρούν σαλόνι ομορφιάς και κομμωτήριο έχουν λάβει παπούτσια διάσημων σχεδιαστών, επώνυμα καλλυντικά, κοσμήματα, υπολογιστές, ipad ακόμη και τραπέζια αξίας συνολικά 15.000 λιρών.
Υπάρχουν βέβαια και οι πιο ρομαντικοί που στέλνουν λουλούδια. Αντί για likes και reposts, οι θαυμαστές τους μπαίνουν στο Amazon και επιλέγουν δώρα από προεπιλεγμένα προϊόντα ύψους εκατοντάδων ή και χιλιάδων λιρών που έχουν διαλέξει τα κορίτσια, τα αγοράζουν και τους τα στέλνουν.
Και τα τρία κορίτσια όπως λένε έχουν συντρόφους και δεν θεωρούν ότι κάνουν κάτι κακό αφού δεν έχουν συναντήσει ποτέ κανέναν από αυτούς που τους κάνουν δώρα ακόμη και αν κάποιος έχει ξοδέψει εκατοντάδες ευρώ σε μία εβδομάδα.
