Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, σε παρέες στα πάρτυ και γενικά σε όλους τους δημόσιους χώρους. Αυτοί που λατρεύουν να βρίσκονται έξω με παρέες και φίλους και να διασκεδάζουν, και αυτοί που τους τραβολογάνε κοντά τους και θα προτιμούσαν να βρίσκονται μόνοι τους σπίτι τους ή κάπου αλλού.
Ας δούμε μια φωτογραφική συλλογή αφιερωμένη στους ανθρώπους (και όχι μόνο) που τους πέτυχε η ζωή σε πολύ μοναχικές στιγμές!
Πολλές φορές μπορεί να δούμε κάτι που να μας εντυπωσιάσει και να μας αρέσει πάρα πολύ, όμως στην πραγματικότητα να μην είναι όπως νομίζαμε ότι ήταν ή όπως το περιμέναμε. Κάποιος ή κάτι που μας κάνει ένα “κλικ” αρχικά όμως το τέλος ήταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα και οι καταστάσεις.
Γιαυτό πολλές φορές ο σοφός λαός λέει ότι “τα φαινόμενα απατούν”. Ας δούμε 16 περιπτώσεις που αλλιώς τα περιμέναμε και αλλιώς ήταν τελικά.
Αυτό το υπόγειο καταφύγιο του Colin Furze πραγματικά εντυπωσιάζει. Είναι εξοπλισμένο με φοβερές ανέσεις όπως χώρο για πάρτι, οθόνη τηλεόρασης, παιχνίδια και άλλα. Η τέλεια σπηλιά για τον άνθρωπο!
Είναι διαθέσιμο για ενδιαφερόμενους αγοραστές με το ποσό των 17,5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Για 17,5 εκατομμύρια αυτό το καταφύγιο είναι απολύτως ασφαλές
Βρίσκεται κάπου στην Savannah,Georgia και αυτό το 14 μέτρων υπόγειο είναι μέσα σε μια περιοχή 32 στρεμμάτων. Οι τοίχοι είναι ένα μέτρο σε πάχος που προφυλάσσουν από πυρηνική καταστροφή ή τρομοκρατική επίθεση. Έχει και δωμάτιο με όπλα και ένα σύστημα CCTV αξίας 100.000 δολαρίων.
Το καταφύγιο υπόσχεται να αντέξει πυρηνική έκρηξη 20 κιλοτόνων. Χτίστηκε για πρώτη φορά το 1969 από μηχανικούς του στρατού και το μέρος αναβαθμίστηκε το 2012 για να ικανοποιήσει κυβερνητικές ανάγκες.
‘Όπως το περιγράφει ο Chris Salamone,ο μέτοχος της Bastion Holdings, ‘το καταφύγιο είναι ο παράδεισος της ασφάλειας και της άνεσης για μια οικογένεια,εταιρεία ή την κυβέρνηση.
Το καταφύγιο έχει να προσφέρει από αυτά…
Σε αυτά…
Βλέπετε λοιπόν ότι προσφέρει πλήρη άνεση και ασφάλεια
Κατεβαίνοντας κάτω είναι σαν να βρίσκεσαι σε πολυτελές ξενοδοχείο
Εδώ είναι η κουζίνα
Εδώ είναι το χολ στο πρώτο επίπεδο
Έχει και άλλη κουζίνα
Και άλλο χολ
Ένα μπάνιο με γούστο
Φυσικά έχει και καθιστικό
Ο Chris Salmone προσθέτει:
‘Ζούμε σε όλο και πιο επικίνδυνη εποχή. Αυτό το μέρος προσφέρει την μεγαλύτερη ασφάλεια για μια οικογένεια, επιχείρηση ή την κυβέρνηση.’
Ο Martin McDermott ο CEO της εταιρείας και ειδικός στην αντιτρομοκρατία λέει τα ίδια:
Αυτό το μέρος είναι αδιαπέραστο και με τις καλύτερες προδιαγραφές άνεσης και ποιότητας.Καλύτερα να το έχεις και να μην το χρειάζεσαι παρά να το χρειάζεσαι και να μην το έχεις.’
Σίγουρα, αρκεί να είχαμε τα χρήματα!
«Κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι τέχνης.»
Η Αλβανίδα φωτογράφος Soela Zani δίνει νέα ζωή σε άτομα που πάσχουν από Σύνδρομο Down αναδημιουργώντας μερικούς από τους πιο διάσημους πίνακες και τα έχει καταφέρει περίφημα.
«Ας μην ξεχνάμε πως η σημασία της ευαισθητοποίησης της οικογένειας και η στάση μας απέναντι στους ανθρώπους είναι σπουδαία. Για να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά και να δείξουμε την διαφορά στους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, για να αναπτύξουμε θετική στάση και συμπεριφορά ενηλίκων στο μέλλον, θα πρέπει να δημιουργήσουμε θετικά παραδείγματα.
Και αυτό γιατί είμαστε δυνατότεροι από τις διαφορές μας, και με μεγάλη επιτυχία.» δήλωσε η ίδια η φωτογράφος.
Περισσότερες πληροφορίες
The Dancer
The son of man
Master John Heathcote
Prima ballerina
Miss Bowles
Julie Manet
Las meninas
The infant Samuel
The fifer
Gabrielle Arnault as a child
Boy and rabbit
Sister Tone
Paulo as harlequin
Master Bunbury
Child with dove
Clara Serena Rubens
Mr. Loulou
Harriet Ann Seale
Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολλή συζήτηση γύρω από μάρκετινγκ με βάση το φύλο, και αν είναι καλό ή όχι.
Σήμερα, μπορεί να αμφισβητούμε την ιδέα των “κοριτσίστικων” χρωμάτων, αλλά μέχρι και πριν από λίγα χρόνια αποτελούσε ένα καινούργιο και τολμηρό τομέα του μάρκετινγκ.
Στα μέσα του προηγούμενου αιώνα οι γυναίκες ήταν αυτές που είχαν τον έλεγχο του νοικοκυριού τους και διαχειρίζονταν τα χρήματα, αποφασίζοντας που θα τα ξοδέψουν. Οπότε, οι εταιρίες έπρεπε να στοχεύσουν στο γυναικείο αγοραστικό κοινό, αν ήθελαν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους.
Το 1955 και 1956 η Dodge κυκλοφόρησε το La Femme, ένα αυτοκίνητο σχεδιασμένο και διαφημισμένο αποκλειστικά για γυναίκες. Αναρωτιέστε, πως είναι δυνατό αυτό; Έκαναν απόλυτα ξεκάθαρο σχετικά με το κοινό στο οποίο απευθύνονταν.
Αρχικά, το αυτοκίνητο ήταν ροζ μέσα και έξω. Όλα από το τιμόνι, το ταμπλό και την ταπετσαρία ήταν ροζ. Επίσης, είχε και μια σειρά από αξεσουάρ, όχι απαραίτητα για το αμάξι.
Ωστόσο, ενώ το ύφος του αμαξιού αυτού και οι διαφημίσεις του μπορεί να είναι ξεπερασμένες για αυτή την εποχή, το ροζ χρώμα στο αυτοκίνητο παραμένει εντυπωσιακό.
Εδώ βλέπετε το αυτοκίνητο Dodge La Femme του 1955 με το ροζ χρώμα και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό. Ειλικρινά, απορούμε που δεν είναι ροζ και η μηχανή!
Μάλιστα, οι πελάτες μπορούσαν με επιβάρυνση 143 δολαρίων να βάψουν όλο το αυτοκίνητο ροζ και να απολαύσουν το πακέτο με τα αξεσουάρ.
Κυκλοφόρησε και ένα μοντέλο του ίδιου αυτοκινήτου το 1956, αλλά μετά προς έκπληξη πολλών, η παραγωγή των La Femme διακόπηκε.
Το μοντέλο του 1956 παρείχε την δυνατότητα στον ιδιοκτήτη του να ελέγχει την μετάδοση με το πάτημα ενός κουμπιού και όχι με τον συμπλέκτη. Αυτό τότε θεωρούνταν το μέλλον της οδήγησης και η Dodge είχε δίκιο σε αυτό.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο ήταν το πρώτο προϊόν που στόχευε αποκλειστικά στο γυναικείο αγοραστικό κοινό. Εδώ βλέπεται τα αξεσουάρ, που δίνονταν μαζί με το αυτοκίνητο και είχαν τον τίτλο “Γυναίκα” στα γαλλικά.
Κάθε τσάντα με αξεσουάρ είχε το κατάλληλο μέγεθος για να χωράει στο πίσω μέρος του καθίσματος. Η τσάντα είχε μέσα μια πούδρα, ταμπακιέρα, χτένα, πορτοφόλι αλλαγής και θήκη για κραγιόν Και φυσικά όλα ήταν ροζ.
Μπορεί σήμερα να μας φαίνεται περίεργη η ιδέα του αυτοκινήτου, που απευθύνεται μόνο σε γυναίκες, αλλά εκείνη την εποχή ήταν απόλυτα φυσιολογικό και αποδεκτό. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι γυναίκες εντάχθηκαν στο εργατικό δυναμικό και έτσι άρχισαν να μετακινούνται και να ταξιδεύουν.
Οι μαμάδες που μεγάλωναν τα παιδιά τους, οι περισσότερες από τις οποίες ζούσαν στα προάστια, χρειάζονταν αυτοκίνητα για να κάνουν τα διάφορα θελήματα που ήθελαν. Οι γυναίκες αποτελούσαν για πρώτη φορά αγοραστικό κοινό και η Dodge ήθελα να το εξαργυρώσει αυτό.
Και μετατρέποντας λίγο ένα μοντέλο που ήδη είχαν, θα μπορούσαν να προσελκύσουν αυτό το νέο αγοραστικό κοινό.
Υπολογίζεται, ότι φτιάχτηκαν περίπου 2,500 αμάξια La Femme. Τα διαφημιστικά φυλλάδια, όπως αυτό που βλέπετε παρακάτω, έδιναν έμφαση στις γυναικείου τύπου δυνατότητες που παρείχε το συγκεκριμένο μοντέλο αυτοκινήτου.
Όσο, όμως, και αν προσπάθησε η Dodge να προσελκύσει το γυναικείο αγοραστικό κοινό, δεν το κατόρθωσε στον βαθμό που θα ήθελε.
Ο οικογενειακός προϋπολογισμός δεν επέτρεπε την διάθεση των 143 δολαρίων, για το βάψιμο του αυτοκινήτου σε ροζ χρώμα και μια τσάντα με αξεσουάρ.
60 χρόνια αργότερα υπάρχουν μόνο λιγοστά αυτοκίνητα La Femme. Κάποια έχουν ανακαινισθεί, ενώ κάποια άλλα, όπως αυτό εδώ χρειάζονται λίγη φροντίδα.
Για τους λάτρεις των βίντατζ το La Femme αποτελεί ένα ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Σήμερα, η ιδέα ενός ροζ αυτοκινήτου αποκλειστικά για γυναίκες φαντάζει τουλάχιστον αστεία.
Ως αντίκα, όμως, σίγουρα έχει μεγάλη αξία. Άλλωστε, ένα ροζ αυτοκίνητο θα είναι πάντα εντυπωσιακό.
Πραγματικά δεν θα πιστεύετε αυτό που θα δείτε στο παρακάτω βίντεο. Σίγουρα θα έχετε συναντήσει έξυπνα σκυλιά, αλλά θα εντυπωσιαστείτε από τις ικανότητες αυτών των σκυλιών. Συνεργάστηκαν, για να διακοσμήσουν μαζί το χριστουγεννιάτικο δέντρο της οικογένειας…ΟΛΟΜΟΝΑΧΑ!
Περίμεναν να φύγουν οι ιδιοκτήτες τους και στόλισαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο προτού γυρίσουν. Είναι συναρπαστικός ο τρόπος που 8 διαφορετικά σκυλιά μπόρεσαν να εκπαιδευτούν και να φέρουν εις πέρας αυτήν την δύσκολη αποστολή με κάθε λεπτομέρεια. Έβαλαν ακόμα και τα δώρα κάτω από δέντρο στο τέλος!
Δείτε παρακάτω με πόση προσοχή και ακρίβεια βάζουν τις χριστουγεννιάτικες μπάλες και όλα τα στολίδια στο δέντρο. Επίσης, είναι εντυπωσιακός ο τρόπος οργάνωσης και συνεργασίας τους. Θα σας φτιάξει την διάθεση και σίγουρα θα θέλατε να τα φωνάξετε στο σπίτι σας, για να σας βοηθήσουν με την χριστουγεννιάτικη διακόσμηση!
Πόσες φορές δεν έχουμε ξεκινήσει να κάνουμε μια πλάκα ή ένα πείραμα λίγο πιο παρακινδυνευμένο; Ή πόσες φορές δεν έχουμε κάνει μια φάρσα σε έναν φίλο μας και τελικά γύρισε εναντίον μας; Οι παρακάτω άνθρωποι έχουν νιώσει στο πετσί τους τι ακριβώς σημαίνουν τα παραπάνω. Δείτε παρακάτω 23 άτυχους ανθρώπους, που ξεκίνησαν να κάνουν κάτι με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά τελικά η μοίρα τους επιφύλασσε κάτι διαφορετικό από αυτό που περίμεναν.
Αυτό το παιδί, που έφυγε από κοντά μας αρκετά πριν την ώρα της.
Επίσης, αυτό η μικρή. Τόσο λυπηρό!
Αυτό ο τύπος με το ηρωικό αυτό άλμα.
Αυτό το μικρό παιδί, που μπορεί να έφυγε, αλλά δεν ξεχάστηκε.
Αυτή η κοπέλα. RIP.
Αυτό πραγματικά πρέπει να πόνεσε!
Αυτός ο τύπος ανυπομονούσε να έρθει το 2016, αλλά δυστυχώς δεν είναι πια κοντά μας.
Και αυτός ο τύπος είναι πλέον νεκρός!
Και αυτό το κορίτσι μαζί με τον φίλο της, σίγουρα δεν είναι πλέον κοντά μας.
Θα μας λείψει αυτή η κοπέλα, που έφυγε με το χαμόγελο στα χείλη.
Και αυτή η χορεύτρια αναπαύεται εν ειρήνη πλέον.
Αυτός ο άντρας σίγουρα θα μας λείψει.
Η παρακάτω κοπέλα πέθανε, κάνοντας αυτό που αγαπούσε. Δηλαδή, παίζοντας με ένα τεράστιο Jenga στον κήπο της.
Όσο για αυτό το μικρό αγοράκι…Αντίο, γλυκέ μας πρίγκιπα!
Το 2016 δεν θα είναι ίδιο χωρίς αυτόν τον πρωταθλητή τουαλέτας.
Θα μας λείψει αυτό το καυτό κορίτσι.
Ο άντρας στο αναπηρικό καροτσάκι θα μας λείψει περισσότερο από όλους.
Αυτή η κοπέλα σχεδόν τα κατάφερε. Σχεδόν!
Και αυτή η γυναίκα ήταν τόσο κοντά στο να τα καταφέρει. Τόσο κοντά!
Πως θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε χωρίς αυτόν τον τύπο;
Πως θα ζήσουμε χωρίς αυτόν τον σκηνοθέτη;
Ακόμα και αυτός ο στυγνός εγκληματίας, και αυτός θα μας λείψει.
Ο Θεός να σας ευλογεί όλους!
Το παρακάτω γράμμα γράφτηκε από την Wendi Aarons από το Τέξας. Η συγκεκριμένη γυναίκα θέλησε να στείλει ένα γράμμα στην Procter & Gamble σχετικά με τις σερβιέτες μάξι που παράγουν.
Το γράμμα αυτό βραβεύτηκε από το PC Magazine το 2009 ως το καλύτερο γράμμα, που στάλθηκε μέσω e-mail και πραγματικά το αξίζει. Πρέπει να το διαβάσετε όλο για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται και σίγουρα θα σας κάνει να γελάσετε με την καρδιά σας!
“Αγαπητέ κ.Θάτσερ,
Χρησιμοποιούσα πιστά για πολλά χρόνια τις σερβιέτες μάξι της “Always” και για πάνω από 20 χρόνια απολάμβανα πολλά από τα πλεονεκτήματά τους. Χωρίς την σταθερότητα και την απορροφητικότητα τους δεν θα μπορούσα να κάνω ιππασία ή να χορεύω σάλσα και σίγουρα δεν θα μπορούσα να κάνω βόλτες στην παραλία, φορώντας το λευκό και στενό μου παντελόνι.
Αναμφίβολα, όμως, το αγαπημένο μου χαρακτηριστικό είναι τα επαναστατικά ευέλικτα φτερά. Συγχαρητήρια που είστε η μόνη εταιρία, αρκετά έξυπνη, ώστε να καταλάβει πόσο ζωτικής σημασίας θέμα είναι να έχουν οι μάξι σερβιέτες αεροδυναμικό σχεδιασμό, ώστε να είμαστε ασφαλείς, όταν τις δύσκολες μέρες του μήνα. Είχατε ποτέ περίοδο κ. Θάτσερ; Υποθέτω, πως όχι. Λοιπόν, η δική μου περίοδος ξεκινάει τώρα. Αυτή την στιγμή που γράφω, νιώθω ήδη τις ορμόνες μου να αλλάζουν και να κυκλοφορούν μέσα στο σώμα μου. Σε λίγη ώρα από τώρα το σώμα μου θα έχει προσαρμοστεί και θα έχει μεταμορφωθεί σε αυτό που ο άντρας μου αρέσκεται να ονομάζει ως “ Ένας άγριος άνθρωπος με ικανότητα στο να πετάει μεχαίρια”.
Δεν είναι απίστευτο το ανθρώπινο σώμα;
Ως διευθυντής του Τμήματος της γυναικείας υγιεινής, αναμφίβολα θα έχετε δει και διαβάσει πολλές έρευνες σχετικά με το τι συμβαίνει στο σώμα των γυναικών κατά την διάρκεια της περιόδου. Οπότε, σίγουρα θα έχετε ακούσει για το πρήξιμο, το φούσκωμα, τι κράμπες που πρέπει να υπομένουμε, την έντονη κυκλοθυμία μας, τα ανεξήγητα δάκρυα και συμπεριφορές. Σίγουρα, καταλαβαίνετε, ότι πρόκειται για μια δύσκολη περίοδο για τις περισσότερες γυναίκες.
Το θέμα είναι, κύριε, ότι εσείς πιο πολύ από όλους τους ανθρώπους πρέπει να συνειδητοποιήσετε, ότι η Αμερική είναι γεμάτοι από μανιακούς δολοφόνους, που φοράνε παντελόνια κάπρι…Αυτός είναι και ο λόγος που γράφω αυτή την επιστολή. Τον περασμένο μήνα, ενώ βίωνα αυτές τις τρομερές κράμπες της περιόδου και ήθελα να βγάλω από μέσα μου την μήτρα μου, άνοιξα ένα πακέτο Always για να πάρω μια σερβιέτα και είδα είδα στο πίσω μέρος της συσκευασίας ένα αυτοκόλλητο, που έγραφε: “Να έχετε μια χαρούμενη περίοδο.”
Με δουλεύετε; Αυτό που θέλω να πω είναι, πραγματικά πιστεύετε με τις λιγοστές διευθυντικές ικανότητες που έχετε, ότι η περίοδος συνεπάγεται με ευτυχία, δηλαδή με χαρούμενα χαμόγελα και γέλια; Υπήρχε κάτι από αυτά που σας ανέφερα παραπάνω, που να σας ακούστηκε ωραίο; Δεν υπάρχει τίποτα χαρούμενο στην περίοδο, εκτός και αν είσαι σαδομαζοχιστής και σου αρέσει να πονάς! Πίστεψε με, αυτό που θέλεις να κάνεις, όταν έχεις περίοδο είναι να πάρεις ένα όπλο και να σκοτώσεις όποιον βρεθεί μπροστά σου.
Για όνομα του Θεού, άνθρωπέ μου, ξεκόλλα! Αν πρέπει οπωσδήποτε να γράψετε ένα σλόγκαν στην συσκευασία, δεν θα ήταν πιο τίμιο να γράψετε κάτι όπως, “Αφήστε κάτω το σφυρί” ή “Η ανθρωποκτονία είναι μεγάλο λάθος”.
Κύριε, σας παρακαλώ, να ενημερώσετε το τμήμα του Λογιστηρίου, ότι από δω και πέρα θα έχουν μια μείωση των 8 δολαρίων μηνιαίως, καθώς αποφάσισα να αλλάξω εταιρία και να αναζητήσω την ασφάλεια και την σταθερότητα των σερβιετών μου αλλού. Σίγουρα θα μου λείψουν τα επαναστατικά φτερά που έχουν οι σερβιέτες σας, αλλά χωρίς αμφιβολία δεν θα μου λείψουν τα χαζά και εκτός τόπου σλόγκαν που είχατε. Και αυτό είναι μια υπόσχεση που θα κρατήσω.
Για πάντα….
Wendi Aarons
Τέξας
Η αρχή κάθε εβδομάδας είναι δύσκολη αλλά ο Δεκέμβρης σχεδόν έφτασε και σύντομα θα μπούμε στην τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα!
Ευτυχώς όμως που υπάρχουν πράγματα που μπορούν να μας χαλαρώνουν και να μας αποσπούν την προσοχή με ευχάριστο τρόπο όπως αυτές οι φωτογραφίες από διάφορες γωνίες του κόσμου.
Ας δούμε μερικές φωτογραφίες που κάνουν απήχηση και εντυπωσιάζουν στα κοινωνικά δίκτυα παγκοσμίως αυτή την στιγμή.
Πριν από 114 χρόνια, ο κόσμος έχασε τον μεγάλο και πολυτάλαντο Όσκαρ Ουάιλντ, ποιητή, μυθιστοριογράφο, θεατρικό συγγραφέα και κριτικό. Ο Ουάιλντ έφυγε πρόωρα, σε ηλικία 46 ετών από μηνιγγίτιδα, άπορος και μόνος στο Παρίσι. Το μυθιστόρημα, «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» προκάλεσε την βικτοριανή ηθική και τον οδήγησε ακόμη και στη φυλακή. Αποτελεί έως και σήμερα το γνωστότερο έργο του.
«Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι», εκδόθηκε το 1891. Τον Ιούλιο του 1890, παρουσιάζεται στο περιοδικό Lippincott της Philadelphia η ιστορία ενός άνδρα που δεν γεράζει ποτέ, όμως σε αντίθεση με το άψογο παρουσιαστικό του, το πορτρέτο φέρει τα σημάδια της φθοράς του.
Στο Λονδίνο, η εφημερίδα «Daily Chlonicle», χαρακτήρισε την ιστορία «ακάθαρτη», «δηλητηριώδη»και «γεμάτη από τις αποπνικτικές οσμές της ηθικής και πνευματικής σήψης». Η «St. James Gazette», την έκρινε ως «βρώμικη» και «αηδιαστική» ενώ πρότεινε να διωχθεί ο συγγραφέας.
Υπάρχει ένα μόνο πράγμα χειρότερο από το να μιλάνε για σένα κι αυτό είναι να μη μιλάνε για σένα.
Πιο δυσοίωνη ήταν μια σύντομη αναφορά στον «Scots Observer», σύμφωνα με την οποία, παρόλο που «ο Ντόριαν Γκρέι» ήταν ένα έργο υψηλής λογοτεχνικής ποιότητας, διαπραγματευόταν «θέματα που άπτονται μόνο στο Τμήμα Εγκληματικών Ερευνών ή σε μια ακρόαση κεκλεισμένων των θυρών», καθώς και ότι θα ήταν ενδιαφέρον κυρίως για τους «εκτός νόμου ευγενείς και διαστρεμμένα αγόρια που μεταφέρουν τηλεγραφήματα» – ένας υπαινιγμός για το πρόσφατο τότε σκάνδαλο της Cleveland Street για έναν ανδρικό οίκο ανοχής στο Λονδίνο.
Τα βιβλία που ο κόσμος αποκαλεί ανήθικα είναι τα βιβλία που δείχνουν στον κόσμο τη δική του αισχρότητα.
Σε πέντε χρόνια από τότε, στις 25 Μαΐου του 1895, ο Ουάιλντ βρέθηκε αντιμέτωπος με την καταδίκη για «διάπραξη άσεμνων πράξεων με ορισμένους άνδρες».
Ο σάλος που προκλήθηκε δεν προκαλεί έκπληξη: Κανένα έργο της κυρίαρχης αγγλόφωνης μυθιστοριογραφίας δεν είχε έρθει τόσο κοντά στο να εκφράσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλική επιθυμία. Οι πρώτες σελίδες, λίγες αμφιβολίες αφήνουν ότι ο Basil Hallward, ο ζωγράφος του πορτραίτου του Ντόριαν Γκρέι, είναι ερωτευμένος με το «θέμα» του. Μόλις ο Ντόριαν ανακαλύπτει τις θεϊκές του δυνάμεις, προχωρά σε διάφορες ειδεχθείς πράξεις, συμπεριλαμβανομένης και της δολοφονίας. Όμως για τις βικτοριανές ευαισθησίες η πιο ανείπωτα έκνομη πράξη του θα ήταν ότι διέφθειρε νέους άνδρες.
Είμαστε όλοι μέσα στο βούρκο, όμως μερικοί από εμάς κοιτάζουμε τ’ άστρα.
Στις δίκες εναντίον του Όσκαρ Ουάιλντ το 1895, οι αντίπαλοι δικηγόροι διάβασαν φωναχτά αποσπάσματα από τον «Ντόριαν Γκρέι», αποκαλώντας το «σοδομιτικό βιβλίο». Ο Ουάιλντ φυλακίστηκε, όχι γιατί αγαπούσε ερωτικά νέους άνδρες αλλά επειδή έδειξε αυτή του την επιθυμία, και ο «Ντόριαν Γκρέι» έγινε το κυρίαρχο έκθεμα της «ξεδιαντροπιάς» του για την κοινωνία της εποχής.
Το χειρότερο πράγμα με τους φανατικούς είναι η ειλικρίνεια.
Ο Όσκαρ Ουάιλντ πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1900, σε ένα υποβαθμισμένο ξενοδοχείου στο Παρίσι, σε ηλικία 46 ετών. Σχεδόν μέσα σε μια νύχτα, ένας θρύλος γεννήθηκε: Ουάιλντ ο μάρτυρας της ομοφυλοφιλίας, Ουάιλντ ο ηθικός επαναστάτης. Ένα εκκολαπτόμενο κίνημα δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων τον «αγκάλιασε» ως ήρωα που περιφρονήθηκε.
Είναι λυπηρό να το σκέφτεται κανείς, αλλά η μεγαλοφυΐα διαρκεί περισσότερο από την ομορφιά.
Όταν ο Graig Rodwell, το 1967, άνοιξε ένα γκέι και λεσβιακό βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη, το ονόμασε «The Oscar Wilde Memorial Bookshop» και μετά τις ταραχές στο Stonewall το 1969 ο Rodwell χρησιμοποίησε τη λίστα διευθύνσεων του βιβλιοπωλείου για να βοηθήσει να οργανωθεί η πρώτη παρέλαση υπερηφάνειας.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άλλοι άνθρωποι. Οι σκέψεις τους είναι απόψεις κάποιου άλλου, οι ζωές τους μία μίμηση, τα πάθη τους μια αναφορά.
«Για τον κόσμο φαίνομαι, από δική μου πρόθεση, ένας ερασιτέχνης καλλιτέχνης και απλώς ένα δανδής- δεν είναι σοφό να δείχνει κανείς την καρδιά του στον κόσμο»,έγραψε κάποτε ο Ουάιλντ. Δεν θα πρέπει λοιπόν να υποθέσουμε ότι μας αποκαλύφθηκε η ψυχή του όταν έγινε ένα gay σύμβολο ή όταν κανονικοποιήθηκε σε ευρύτερους κύκλους ως ο «πατέρας» του «Να είσαι ο εαυτός σου».
Μόνο οι ρηχοί άνθρωποι δεν κρίνουν από την εξωτερική εμφάνιση. Το πραγματικό μυστήριο του κόσμου είναι το ορατό, όχι το μη ορατό.
Ο αισθητισμός του Ουάιλντ, η φανατική του λατρεία για την ομορφιά, ήταν ίσως το πιο βαθύ και πιο μόνιμο από τα πάθη του. Ίσως μονάχα η απειλή της δίωξης να τον εμπόδισε από το να εκφράσει ελεύθερα τη δική του σεξουαλικότητα στο έργο του. Το άσχημο τέλος του «Ντόριαν Γκρέι» -που μαχαιρώνει σε παροξυσμό το πορτραίτο του- δείχνει έναν άντρα που χάνει τη μάχη με τη δημόσια εικόνα του.
