Αυτό το τεράστιο πάντα έχει εξαιρετικές ικανότητες στο να βγάζει σέλφι και οι φωτογραφίες αυτών των τυχερών τουριστών το αποδεικνύουν. Το να βγάλεις φωτογραφία με ένα πάντα είναι μια υπηρεσία που προσφέρεται στην βάση πάντα Dujiangyan στην πόλη Τσενγκντού στην Κίνα. Έχουν κυκλοφορήσει μόλις 6 φωτογραφίες και φαίνεται, ότι αυτό το πάντα ξέρει ποιες είναι οι καλές του γωνίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ένα πάντα από αυτό το κέντρο γίνεται διάσημο για τις ικανότητές του να βγάζει σέλφι. Τον Μάρτιο του 2016 άλλο ένα πάντα έγινε διάσημο για τις φωτογραφίες που έβγαζε με τον φροντιστή του δευτερόλεπτα πριν δώσει στον άντρα ένα φιλί και αρχίσει τις αγκαλιές μαζί του.
Το Κέντρο Έρευνας Dujiangyan ιδρύθηκε το 2011 και ειδικεύεται στο να βοηθάει τις αρκούδες να προσαρμοστούν εκ νέου στα δάση. Το Κέντρο είναι μέρος της Βάσης Ερευνών Chengdu, η οποία έχει περίπου 108 αρκούδες σε αιχμαλωσία, καθιστώντας το μεγαλύτερο τεχνητό αναπαραγωγικό πληθυσμό πάντα στον κόσμο.
Αυτό το τεράστιο πάντα έχει εξαιρετικές ικανότητες στο να βγάζει σέλφι και αυτές οι φωτογραφίες των τουριστών το αποδεικνύουν.
Το να βγάλεις φωτογραφία με ένα πάντα είναι μια υπηρεσία που προσφέρεται στην βάση πάντα Dujiangyan στην πόλη Τσενγκντού στην Κίνα.
Έχουν κυκλοφορήσει μόλις 6 φωτογραφίες και φαίνεται, ότι αυτό το πάντα ξέρει ποιες είναι οι καλές του γωνίες.
Το Κέντρο Έρευνας Dujiangyan ιδρύθηκε το 2011 και ειδικεύεται στο να βοηθάει τις αρκούδες να προσαρμοστούν εκ νέου στα δάση.
Το Κέντρο είναι μέρος της Βάσης Ερευνών Chengdu, η οποία έχει το μεγαλύτερο τεχνητό αναπαραγωγικό πληθυσμό πάντα.
Θέλεις κανείς να βγάλει σέλφι με ένα τεράστιο πάντα;
Τα μαγικά κασκόλ γνωστά και ως “moa boas” είναι μοναδικά και ξεχωριστά αξεσουάρ που μπορούν να φορεθούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Κατασκευασμένο από ένα μείγμα πολυεστέρας και ψεύτικης μεταξένιας γούνας, το μαγικό κασκόλ είναι στην πραγματικότητα ένας σωλήνας που μπορεί να τεντωθεί πολλές φορές από το αρχικό του πλάτος, δημιουργώντας έναν μεγάλο βαθμό ευελιξίας.
Δείτε παρακάτω 10 διαφορετικούς τρόπους για να φορέσετε το μαγικό κασκόλ και να ξεχωρίσετε.
Περάστε και τα δυο χέρια σας από την τρύπα στο κέντρο του κασκόλ και τεντώστε το. Περάστε το κασκόλ πάνω από το κεφάλι σας και στρίψτε το στο μπροστινό μέρος.
Περάστε τα χέρια σας μέσα από την τρύπα του κασκόλ και τραβήξτε το προς τους ώμους σας και το επάνω μέρος του κορμού σας. Σηκώστε το επάνω μέρος πάνω από το κεφάλι σας για να σχηματίσετε την κουκούλα. Το κάτω μέρος θα πρέπει να κρέμεται χαλαρά πάνω από το στήθος.
Περάστε τα χέρια σας μέσα από τον σωλήνα του κασκόλ, τραβήξτε το πάνω από το κεφάλι σας και βγάλτε και τα δυο χέρια σας από την κορυφή του σωλήνα. Τραβήξτε το πάνω μέρος του κασκόλ σε δυο σημεία στο στήθος σας και τεντώστε τα πίσω από τον λαιμό σας. Στερεώστε τα εκεί και τεντώστε το κασκόλ κατά μήκος του σώματός σας.
Με τα χέρια σας περασμένα μέσα από τον σωλήνα του κασκόλ σύρετε μια πλευρά από το χέρι μέχρι τον ώμο σας και με το άλλο χέρι τραβήξτε πάνω και πίσω από το κεφάλι σας. Μετά ισιώστε το άλλο χέρι σας για να τραβήξετε το άλλο μισό πάνω από τον ώμο σας με τον ίδιο τρόπο που φοράτε το παλτό σας.
Βάλτε το κασκόλ πάνω από το κεφάλι σας και τεντώστε τον μπροστινό βρόγχο μέχρι την μέση σας. Διπλώστε την μια πλευρά κατά μήκος του κορμού σας και τεντώστε τα δυο άκρα πίσω από την πλάτη σας. Δέστε τις άκρες στην βάση της σπονδυλικής σας στήλης.
Η Κάρα Μπρούκινς είναι μια μητέρα από το Αρκάνσας των ΗΠΑ που έκανε κάτι καταπληκτικό και άφησε όλους τους ανθρώπους με το στόμα ανοιχτό. Μετά από βίαιες σχέσεις, δυο βίαιους γάμους και έναν άντρα με ψυχικές διαταραχές που την παρακολουθούσε “τα παιδιά μου και εγώ χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο. Ένιωθα ντροπιασμένη και ανησυχούσα, ότι δεν είχαν αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.” Οπότε, η γυναίκα αποφάσισε να κάνει μια καινούργια αρχή για την ίδια και την οικογένειά της. Δυστυχώς, η Κάρα δεν είχε τα χρήματα για να αγοράσει ένα καινούργιο σπίτι, αλλά αυτό δεν την σταμάτησε. Αντίθετα, αποφάσισε να χτίσει ένα.
Όλα ξεκίνησαν το 2007, όταν η Κάρα είδε ένα σπίτι που είχε χτυπηθεί από ανεμοστρόβιλο και είχε μείνει στα θεμέλια. “Αυτό με έκανε να σκεφτώ τι θα γινόταν αν αγόραζα μερικές γυψοσανίδες και τις τοποθετούσα εκεί; Θα ήταν το σπίτι των ονείρων μας; Θα μπορούσαμε να το χτίσουμε;” αναρωτήθηκε η Κάρα. Τα παιδιά της (τότε 2, 11, 15 και 17) συμφωνούσαν απόλυτα με αυτό, αφού μετά από όλη αυτή την ενδοοικογενειακή βία ήταν ένας τρόπος για να βελτιώσουν την ζωή τους.
Οπότε, χρησιμοποιώντας ένα δάνειο 150.000 δολαρίων από την τράπεζα για να αγοράσουν οικοδομικά υλικά, βίντεο από το You Tube και ομαδική εργασία τα κατάφεραν. Έμαθαν πως μπορούν να μονώσουν ένα σπίτι, να ρίχνουν θεμέλια και απέκτησαν ένα σπίτι 325 τετραγωνικών μέτρων με 5 υπνοδωμάτια, 3 γκαράζ, ένα τεράστιο μαγαζί και ένα διώροφο δεντρόσπιτο. Αυτό έφερε πολύ κοντά την οικογένεια. Η Κάρα και τα παιδιά της ζουν σε αυτό το σπίτι εδώ και 8 χρόνια και τώρα μπορεί να πει με σιγουριά, ότι τα παιδιά της είναι ατρόμητα.
Η Κάρα Μπρούκινς και τα παιδιά της Τζάντα, Ρομάν, Ντρου και Χόουπ.
Η Κάρα ήταν σε πολλές βίαιες σχέσεις, 2 βίαιους γάμους και την παρακολουθούσε ένας ψυχικά διαταραγμένος άντρας. Όλα αυτά επηρέασαν την οικογένεια.
Cara Brookins
“Τα παιδιά μου και εγώ χρειαζόμασταν κάτι καινούργιο”, ανέφερε η Κάρα.
Cara Brookins
“Ένιωθα ντροπιασμένη και ανησυχούσα, ότι δεν είχαν αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση…Είχαν γίνει ευάλωτα και αδύναμα.”
Cara Brookins
Οπότε, όλη η οικογένεια έκανε μια καινούργια αρχή, χτίζοντας το δικό τους σπίτι, αφού δεν μπορούσαν να αγοράσουν ένα.
Cara Brookins
Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαν γνώσεις και εμπειρία, αλλά αυτό δεν τους σταμάτησε.
Cara Brookins
Χρησιμοποιώντας ένα δάνειο 150.000 δολαρίων από την τράπεζα για οικοδομικά υλικά, βίντεο από το You Tube και ομαδική δουλειά, η οικογένεια τα κατάφερε!
Cara Brookins
Έμαθαν πως μπορούν να μονώσουν ένα σπίτι.
Cara Brookins
Πως να ρίχνουν τσιμέντο.
Cara Brookins
Πως να βάζουν τούβλα.
Cara Brookins
Και πως να δουλεύουν μαζί.
Cara Brookins
Επίσης, έμαθαν πως να ξαναχτίσουν μια διαλυμένη οικογένεια.
Cara Brookins
Και πριν καλά καλά το καταλάβουν…
Cara Brookins
Είχαν ένα σπίτι 325 τετραγωνικών μέτρων με 5 υπνοδωμάτια, 3 γκαράζ, ένα μαγαζί και ένα διώροφο δεντρόσπιτο.
Cara Brookins
Η οικογένεια ήταν πιο δυνατή από ποτέ.
Cara Brookins
Η Κάρα και η οικογένειά της ζουν στο σπίτι που έχτισαν μόνοι τους 8 χρόνια.
Cara Brookins
Τώρα, μπορεί να πει με σιγουριά ότι τα παιδιά της είναι ατρόμητα.
Cara Brookins
“Μπορούν να κάνουν τα πάντα. Δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορούν να κάνουν. Είναι καταπληκτικό.”
Έβαζα ράφια στο γκαράζ μου, όταν ένα κοριτσάκι από τη γειτονιά, φίλη της 4χρονης κόρης μου με πλησίασε και μου είπε: «Μόλις είδα το σπίτι σας, είναι πολύ βρώμικο! Η μαμά της Νόρας θα έπρεπε να καθαρίζει περισσότερο.»
«Μερικοί πιστεύουν πώς σχόλια σαν αυτό που έκανες είναι αγενή» είπα.
Το κοριτσάκι με κοίταξε με ένα περιπαικτικό χαμόγελο και είπε, «Σωστά!.
Το άσχημο με αυτά που λένε τα 5χρονα, είναι ότι είναι 100% ειλικρινή. Πράγματι, στο σπίτι μας επικρατούσε ένα χάος. Εκείνη τη στιγμή, θα μπορούσα να αναφέρω ένα εκατομμύριο λόγους για να αιτιολογήσω την ακαταστασία μας. Αρκετές δόσεις εσωρούχων, τα καλάθια για τα άπλυτα γεμάτα με ρούχα, τα πλυμμένα ρούχα να βρίσκονται στη μέση του σαλονιού, και ούτω καθεξής. Πάνω στο τραπέζι υπάρχουν πάντα πλεκτά βραχιόλια, κούκλες, πλαστελίνες και βρώμικα πιάτα.
Υπάρχουν πάντα αρκετά παιδιά που περνούν την ώρα τους στο καθιστικό μας ή στη βεράντα, τρώγοντας φαγητό και ανακατεύοντας το σπίτι βγάζοντας παιχνίδια που δε βάζουν ποτέ στη θέση τους. Μόλις αποκτήσαμε και ένα νεογέννητο. Ο μεγαλύτερος και καλύτερος λόγος του ακατάστατου σπιτιού μας.
.
Αλλά, καμία από αυτές τις δικαιολογίες δεν έχει πολλή σημασία. Καμία δεν είναι τόσο ισχυρή για να έχεις ακατάστατο σπίτι.
Υπάρχουν άνθρωποι με πιο ακατάστατα σπίτια. Τους έχω δει. Και όταν ήμουν μικρός, πήγαινα σε τέτοια σπίτια και έλεγα άσχημα πράγματα όπως, «μόλις είδα στο σπίτι σας. Είναι πολύ βρώμικο.
«Μετά έτρεχα στο σπίτι μου και το έλεγα στη μαμά μου. Γελούσαμε και κατηγορούσαμε τους ανθρώπους που έμεναν σε αυτά τα ακατάστατα σπίτια. Η μαμά μου έλεγε πράγματα όπως:
«Δεν την νοιάζουν τα παιδιά της? Ή το σπίτι της?»
. Πάντοτε τελικά κατηγορούσαμε τη μητέρα.
Αν και ζούμε σε μια εποχή συντροφικότητας και ισότητας, όπου ένας μπαμπάς-στο-σπίτι (που δεν δουλεύει, μεγαλώνει τα παιδιά) δεν είναι ασυνήθιστο (στην πραγματικότητα ήμουν και εγω ένας απο αυτούς πριν λίγο) χωρίς να έχει σημασία η δυναμική της οικογένειας, οι άλλοι κατηγορούσαν τη γυναίκα μου για το ακατάστατο σπίτι μας
Το ξέρω γιατί κι εγώ ο ίδιος συνήθιζα να την κατηγορώ για αυτό.
Όταν λίγο αργότερα, έγινε εκείνη μία-μαμά-στο-σπίτι, άρχισα να γίνομαι πολύ επικριτικός. Κοιτούσα την κατάσταση του σπιτιού και σκεφτόμουν:
«Έχεις μία δουλειά! ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ! Να φροντίσεις αυτό το σπίτι.»
.
Ποτέ δε σκέφτηκα πως τα παιδιά δεν τα νοιάζει αν μόλις ξεσκόνισες. Θα σκορπίσουν τα δημητριακά τους έτσι κι αλλιώς. Όταν ήμουν μπαμπάς-στο-σπίτι, σκούπιζα κάτω από το τραπέζι και μετά απο 10 λεπτά ήταν βρώμικο ξανά. Έβαζα τα παιδιά να τακτοποιήσουν τα παιχνίδια τους πριν πάνε για ύπνο και το πρωί πριν καν ξυπνήσω, τα παιχνίδια είχαν σκορπιστεί ξανά.
Δε θέλω να μιλήσω για τα δικά σας παιδιά, μα τα δικά μου είναι απίστευτα ακατάστατα.
Αυτό που ανακάλυψα είναι πως το να φροντίζιες το σπίτι ειναι μια συλλογή από ένα εκατομμύριο δουλειές πλήρους απασχόλησης. Η γυναίκα μου είναι οικονόμος, επιβάλλει την τάξη, είναι δασκάλα, νοσοκόμα, σοφέρ, παρηγορήτρια, μαγείρισσα, μαθήτρια μερικής απασχόλησης και πολλά άλλα.
.
Πριν μερικά χρόνια η Μελ και εγώ λογομαχήσαμε για το σπίτι. Της είπα ότι ήταν ντροπιαστικό. Τη ρώτησα τι κάνει όλη μέρα. «Δε μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να κρατήσεις το σπίτι καθαρό» είπα.
Μαλώσαμε άσχημα. Η Μελ μου είπε ότι έπρεπε να συνειδητοποιήσω τι είχε να αντιμετωπίσει κάθε μέρα. Είπε κάτι που πραγματικά με ταρακούνησε. Είπε:
«Μερικές φορές είμαι μεταξύ του να καθαρίσω το σπίτι ή να πάω τον Τρίσταν και τη Νόρα στο πάρκο. Ή να περάσω χρόνο μαζί τους διασκεδάζοντας, ή να τους μάθω να διαβάζουν ή να γράφουν.
Μερικές φορές μπορώ είτε να πλύνω τα πιάτα είτε να μάθω στο γιό μας πως να οδηγεί ποδήλατο και στην κόρη μας πώς να περπατάει. Προτιμώ να κάνω αυτά τα πράγματα, ειλικρινά. Προτιμώ να μην είναι η μαμά που αγνοεί τα παιδιά μας και τον εαυτό μου, επειδή είμαι απασχολημένη ανησυχώντας για το τι μπορεί να σκέφτονται οι γείτονες για το ακατάστατο σπίτι μας.»
Σταμάτησα να βλέπω τα βρώμικα πιάτα ως μία απόδειξη ότι η Μελ κάθεται όλη την ημέρα. Αντ ‘αυτού, άρχισα να πλένω εγώ τα πιάτα. Συνειδητοποίησα ότι αυτό δεν ήταν το χάος της, αλλά το χάος μας, και άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο.
.
Σταμάτησα να ανησυχώ για το σπίτι,και άρχισε να με απασχολεί περισσότερο το μεγάλωμα των παιδιών μας. Άρχισα να δίνω προσοχή στο πόσο χαρούμενα ήταν και στη σχέση που είχαν δημιουργήσει με τη μητέρα τους και παρατήρησα ότι ναι μεν έχουμε ένα ακατάστατο σπίτι αλλά έχουμε και πραγματικά χαρούμενα, έξυπνα παιδιά.
Δε λέω ότι αν έχεις καθαρό σπίτι κάνεις κάτι λάθος. Αυτό που λέει είναι πως δε θα κατηγορήσω τη γυναίκα μου επειδή έμαθε στον γιο μου πώς να κολυμπάει, αντί να σκουπίσει το σαλόνι. Δε θα την κατηγορήσω επειδή έμαθε την κόρη μου να χρησιμοποιεί το γιογιό, αντί να καθαρίσει το τραπέζι. Και δεν πιστεύω πως πρέπει να στραβοκοιτάζεις τις μαμάδες-στο-σπίτι που έχουν ένα ακατάστατο σπίτι, γιατί κατά πάσα πιθανότητα χρησιμοποιούν τον χρόνο τους σοφά.
Όταν κάνουμε ανακαινίσεις, εστιάζουμε στα δικά μας αισθήματα, χωρίς να έχουμε βασικές γνώσεις διακόσμησης. Αυτός είναι και ο λόγος που το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα αυτό που φανταζόμασταν.
Στη λίστα που ακολουθεί, θα δείτε τα 16 πιο κοινά λάθη που κάνουν οι περισσότεροι όταν διακοσμούν το σαλόνι τους.
Ο φωτισμός δημιουργεί ατμόσφαιρα, που θα έπρεπε να συντονίζεται με τη διάθεσή μας. Είναι όμως κάτι που δε συμβαίνει όταν στο σαλόνι μας υπάρχει μόνο ένας, κεντρικός πολυέλαιος. Δημιουργείστε το δικό σας σύστημα φωτισμού, με τη βοήθεια φωτιστικών διαβάσματος, τοίχου, δαπέδου, ταβανιού, κλπ.
Τα μικρά χαλιά φέρνουν ανισορροπία σε ένα δωμάτιο, γι’ αυτό σιγουρευτείτε πως διαλέξατε το σωστό μέγεθος χαλιού για το σαλόνι σας. Ένα μεγάλο χαλί, μεγαλώνει οπτικά τον χώρο και το εσωτερικό αποκτά μια ολοκληρωμένη εμφάνιση.
Το καλύτερο μέρος για να τοποθετήσετε την τηλεόρασή σας, είναι ένας κενός τοίχος. Μην την τοποθετήσετε μπροστά ή κοντά σε κάποιο παράθυρο, αφού θα μπλοκάρει το οπτικό σας πεδίο και θα εμποδίζει την καθαρή εικόνα. Η απόσταση μεταξύ της τηλεόρασης και του καναπέ, εξαρτάται από το μέγεθός της. Η απόσταση πρέπει να ισούται με 3-5 διαγωνίους και είναι κάτι που πρέπει πάντα να λαμβάνετε υπόψιν σας όταν αγοράζετε μια τηλεόραση.
Τα μαξιλάρια του καναπέ δημιουργούν μια άνετη και χαλαρωτική ατμόσφαιρα. Όταν τα επιλέγουμε, πρέπει να είμαστε σίγουροι πως το υλικό και η υφή τους ταιριάζουν με το ύφασμα του καναπέ και των πολυθρόνων μας. Αν τα έπιπλα είναι φτιαγμένα από βελούδο ή βελουτέ, απαγορεύονται τα βαμβακερά και λινά υφάσματα. Για μικρότερα έπιπλα, επιλέγουμε πάντα μικρότερα μαξιλάρια. Ένας πολύ μεγάλος καναπές, μπορεί να έχει πάνω του μερικά ογκώδη.
Αυτός ο κανόνας απευθύνεται σε μεγάλα δωμάτια. Αν έχετε την πολυτέλεια να τοποθετήσετε τον καναπέ σας μακριά απ’ τον τοίχο, κάντε το. Θα μεγαλώσει οπτικά τον χώρο και θα δημιουργήσει άνεση. Ένας καναπές που ακουμπά στον τοίχο, ενώ υπάρχει ελεύθερος χώρος, κάνει το σαλόνι να μοιάζει με αίθουσα χορού.
Αν αγοράσετε σκουρόχρωμα έπιπλα για ένα χαμηλοτάβανο δωμάτιο, θα το κάνετε να μοιάζει πιο στριμωγμένο απ’ ό,τι είναι. Διαλέξτε μονοκόμματους καναπέδες και πολυθρόνες και κομψά τραπεζάκια, με υπερυψωμένα πόδια. Κάντε επιλογές σε ουδέτερους, φωτεινούς χρωματισμούς.
#7 Διαλέγετε έπιπλα με βάση τον σχεδιασμό τους, όχι τις προσωπικές σας προτιμήσεις
Το ότι ένα έπιπλο μπορεί να είναι όμορφο, δε σημαίνει ότι θα ταιριάζει και στο σπίτι σας. Βεβαιωθείτε ότι είναι άνετο. Δοκιμάστε το. Καθίστε σε μια πολυθρόνα ή σε ένα τραπεζάκι που σας άρεσε. Αλλιώς, μετά βίας θα τα χρησιμοποιήσετε και θα τα αποχωριστείτε σύντομα.
Η μόδα των επίπλων είναι κάτι που υπάρχει. Τα ογκώδη έπιπλα με μεγάλες πλάτες και χέρια, δεν είναι πια στη μόδα. Δώστε περισσότερη προσοχή σε αντικείμενα με γραμμές και έντονο μοτίβο. Μπορείτε να διαλέξετε έναν παραδοσιακό καναπέ, όμως ενός μοντέρνου χρώματος.
Το ιδανικό ύψος για τις φωτογραφίες σας, είναι 153 εκατοστά από το δάπεδο έως το κέντρο της φωτογραφίας. Αν έχετε πολλές φωτογραφίες, μια συλλογή από κορνίζες καρφωμένες στον τοίχο σε κάθε γωνιά του χώρου, θα ήταν η καλύτερη επιλογή.
Το πιο κοινό λάθος είναι το γέμισμα του δωματίου με πολύ μεγάλα έπιπλα για την χωρητικότητά του, ειδικά οι καναπέδες. Με τον τρόπο αυτό, ο χώρος μοιάζει πολύ μικρότερος. Αν έχετε μεγάλο σαλόνι, μπορείτε να αγοράσετε μεγάλο καναπέ. Για τα μικρά δωμάτια, ένας διθέσιος καναπές και δύο πολυθρόνες, είναι ό,τι πρέπει.
Αν έχετε ένα ορθογώνιο δωμάτιο, μπορείτε να διορθώσετε το σχήμα του με τη βοήθεια ενός ερμαρίου ή μιας ραφιέρας, κατά προτίμηση σε τετράφωνο σχήμα.
Ορίστε μερικές ιδέες διάταξης:
Σαλόνι και υπνοδωμάτιο – ένα υπνοδωμάτιο θα είναι πάντα πιο κοντά σε παράθυρο, αφού ο χώρος ύπνους πρέπει, κατά παράδοση, να βρίσκεται μακριά από την είσοδο.
Σαλόνι και κουζίνα – μπορείτε να οργανώσετε τους χώρους σας όπως θέλετε, αν και είναι προτιμότερο να βρίσκεται η κουζίνα πιο κοντά σε παράθυρο, για άνετο μαγείρεμα και άπλετο φως.
Σαλόνι και τραπεζαρία – είναι δυο ξεχωριστές μονάδες που πρέπει να έχουν αρκετό χώρο, αν βρίσκονται στο ίδιο δωμάτιο.
Σαλόνι και γραφείο – το γραφείο μπορεί να καταλαμβάνει μόνο μια γωνιά του σπιτιού. Αυτό που έχετε να κάνετε, είναι να προσθέσετε μια ακόμη πηγή φωτός.
Ένα σαλόνι απαιτεί έναν φωτεινό τόνο. Μπορεί να είναι ένα τζάκι, ένα έργο τέχνης, ένας καθρέφτης, μια ταπετσαρία… ο,τιδήποτε μπορεί να τραβήξει την προσοχή. Μπορείτε, ακόμα, να κάνετε το υπόλοιπο δωμάτιο έναν χώρο εστίασης, δίνοντας έμφαση με αντίθετα χρώματα, μοτίβα ή κάνοντας συνδυασμούς χρωματισμών.
Είναι καλύτερο να τοποθετήσετε ένα μεγάλο φυτό σε μια γλάστρα, παρά πολλά μικρά στο περβάζι. Έτσι, το δωμάτιο θα φαίνεται μεγαλύτερο και χουχουλιάρικο.
Τα καλύμματα των επίπλων μπορούν να μεταμορφώσουν ένα ολόκληρο δωμάτιο και να κάνουν τη διακόσμησή σας στιλάτη και μοντέρνα. Μπορείτε επίσης να αλλάξετε την εικόνα του σαλονιού σας, ανάλογα με τη διάθεσή σας ή την εποχή.
Αν προτιμάτε ένα συγκεκριμένο στιλ εσωτερικής διακόσμησης και δεν υπάρχουν αποκλίσεις, το δωμάτιο χάνει τη ζεστασιά του και γίνεται κοινότυπο. Συνδυάστε το αγαπημένο σας στιλ με άλλα. Θα δώσει μια πρωτοτυπία στο σαλόνι σας. Δε θα θέλετε να το αποχωριστείτε ποτέ!
Ασήμαντα μικροπράγματα, όπως η λάθος τοποθέτηση των κουρτινών, μπορούν να μικρύνουν οπτικά το σαλόνι σας. Είναι σημαντικό να τοποθετήσετε τις κουρτίνες όσο ψηλότερα και πλατύτερα μπορείτε, για να κάνετε το ταβάνι σας να μοιάζει ψηλότερο και το σαλόνι σας μεγαλύτερο. Διαλέξτε πιο φωτεινά χρώματα, από όσα υπάρχουν ήδη στο δωμάτιο.
Το 2003 ο Nayyef Hrebid βρέθηκε στη δίνη του πολέμου στο Ιράκ. Απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, αποφάσισε να δουλέψει ως μεταφραστής για τον Αμερικανικό Στρατό, αφού δεν μπορούσε να βρει δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών του.
«Τοποθετήθηκα στο Ραμάντι, ήταν το χειρότερο μέρος για να βρίσκεται κανείς εκείνη την εποχή. Βγαίναμε για περιπολίες και ο κόσμος σκοτωνόταν από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς και πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Αναρωτιόμουν “γιατί είμαι εδώ; Γιατί το κάνω αυτό;”».
Υπήρξε όμως μια συνάντηση, με έναν στρατιώτη του ιρακινού στρατού, που τα άλλαξε όλα.
«Εκεί που καθόμουν εμφανίστηκε αυτός ο τύπος. Τα μαλλιά του ήταν μαύρα και έλαμπαν κι εκείνος χαμογελούσε. Είπα μέσα μου “θεέ μου, αυτός ο άνδρας είναι πολύ όμορφος”. Ένιωσα σαν να είχε συμβεί κάτι πολύ όμορφο σε εκείνο το πολύ άσχημο μέρος».
Ο Nayyef Hrebid
Ο Hrebid έκρυβε τη σεξουαλική του ταυτότητα. Δεν είχε αποκαλύψει την ομοφυλοφιλία του καθώς οι σχέσεις μεταξύ ομοφύλων είναι ταμπού στο Ιράκ και οι ομοφυλόφιλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο βίαιων επιθέσεων, εξηγεί το BBC.
Παρότι η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη στη χώρα, ακτιβιστές καταγγέλλουν στοχευμένες θανάσιμες επιθέσεις σε πολλούς άνδρες ομοφυλόφιλους και μερικές γυναίκες. Τη διετία 2015-2016 το Ισλαμικό Κράτος εκτέλεσε πολλούς άνδρες κατηγορώντας τους για ομοφυλοφιλία – πετώντας κάποιους από τις οροφές κτιρίων.
«Στο Ιράκ, το να είσαι γκέι είναι πολύ λάθος και ντροπιάζει την οικογένειά σου. Μπορείς ακόμα και να σκοτωθείς, οπότε πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός» λέει.
Αυτό που ο Hrebid δεν είχε τότε συνειδητοποιήσει είναι πως και ο στρατιώτης που είχε δει, ο Btoo Allami, τον είχε προσέξει και είχε νιώσει έλξη για εκείνον.
Ο Btoo Allami
«Ένιωθα εκείνο το παράξενο συναίσθημα σαν να βρήκα κάποιον που έψαχνα. Τα συναισθήματά μου εντείνονταν με τον καιρό και ήξερα πως ήθελα να του μιλήσω» λέει από την πλευρά του ο Allami.
Η ευκαιρία να γνωριστούν ήρθε όταν συμμετείχαν σε κοινή αποστολή στο νοσοκομείο της πόλης.
«Επιστρέφαμε μετά τις περιπολίες και μια μέρα ο Btoo με προσκάλεσε να φάω μαζί του και με τους άλλους στρατιώτες και να συζητήσουμε» αφηγείται ο Hrebid. «Συζητούσαμε και τα επόμενα βράδια και τα αισθήματά μου για εκείνον δυνάμωναν».
Τρεις ημέρες αργότερα βρήκαν μια δικαιολογία και βγήκαν έξω για να μιλήσουν μόνοι τους. Κάθισαν στο χώρο που στάθμευαν τα οχήματα, που ήταν γεμάτος αμερικανικά Humvees. «Ένιωσα πολύ κοντά του, πως είχε έρθει η ώρα να πω κάτι» θυμάται ο Allami. «Έτσι, του μίλησα για τα αισθήματά μου, του είπα πως τον αγαπώ. Εκείνος με φίλησε κι έφυγε. Ήταν μια υπέροχη νύχτα. Τις επόμενες δύο ημέρες δεν μπόρεσα να φάω μπουκιά…».
Η σχέση τους προχώρησε κι έτσι περνούσαν ολοένα και περισσότερο χρόνο μαζί. Στις αποστολές ο Hrebid προσπαθούσε να είναι κοντά στον Allami παρότι θα έπρεπε να είναι με τους Αμερικανούς. Περπατούσαν μαζί και έβγαζαν μαζί φωτογραφίες.
Προφανώς σύντομα το πρόσεξαν οι Αμερικανοί και οι Ιρακινοί συνάδελφοί τους. «Είπα στον Αμερικανό προϊστάμενό μου για τον Btoo κι εκείνος με βοήθησε για να μπορέσει να μείνει μαζί μου στο αμερικανικό στρατόπεδο για μερικά βράδια» αφηγείται ο Hrebid.
«Αλλά κάποιοι άλλοι στρατιώτες σταμάτησαν να μου μιλούν όταν ανακάλυψαν πως είμαι γκέι. Ένας φίλος μου διερμηνέας, από την πόλη μου, έφτασε να με χτυπήσει με ένα ραβδί, μου έσπασε το χέρι» προσθέτει.
Το 2007 οι Hrebid και Allami μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ντιγουανίγια στο νότιο Ιράκ. Ήταν τυχεροί γιατί ήταν στην ίδια πόλη αλλά και πάλι έπρεπε να κρατούν τη σχέση τους μυστική.
Το 2009 ο Hrebid υπέβαλε αίτηση για άσυλο στις ΗΠΑ καθώς η εμπλοκή του με τον αμερικανικό στρατό έκανε πολύ επικίνδυνη την παραμονή του. «Πίστευα πως θα πήγαινα πρώτα εγώ και μετά θα ήταν εύκολο να ακολουθήσει και ο Btoo. Ήξερα πως αν μέναμε στο Ιράκ δεν είχαμε μέλλον. Θα καταλήγαμε παντρεμένοι με γυναίκες και θα κρυβόμαστε όλη την υπόλοιπη ζωή μας» θυμάται.
Του χορηγήθηκε καθεστώς ασύλου κι εγκαταστάθηκε στο Σιάτλ. Ωστόσο οι προσπάθειές του να βρει βίζα για να μεταφερθεί εκεί και ο Allami απέτυχαν. Εντωμεταξύ η οικογένεια του Allami είχε ανακαλύψει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και τον πίεζε να παντρευτεί γυναίκα. Με τη βοήθεια του Michael Failla, φίλου του Hrebid και ιερέα σε εκκλησία του Σιάτλ, κατάφερε να διαφύγει στη Βηρυτό.
«Δεν ήταν εύκολη απόφαση, είχα συμβόλαιο 25 ετών με τον στρατό» εξηγεί ο Allami «και ήμουν το μόνο στήριγμα της οικογένειάς μου. Αλλά ήξερα πως έπρεπε να είμαι με τον Nayyef».
Τότε έκανε αίτηση στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προκειμένου να μετεγκατασταθεί αλλά η τουριστική βίζα του έληξε πριν λυθεί η υπόθεσή του. Έτσι, ως παράνομος μετανάστης έπρεπε να κρύβεται από στρατιώτες και σημεία ελέγχου για να μην τον πιάσουν και τον ξαναστείλουν στο Ιράκ.
«Η αναμονή ήταν δύσκολη, ένιωθα να έχω κολλήσει και να μην προχωρώ. Αλλά όποτε μιλούσα στον Nayyef με έκανε να νιώθω πιο δυνατός» αφηγείται.
Μιλούσαν μέσω Skype κάθε μέρα.
«Με παρακολουθούσε να φτιάχνω πρωινό κι εγώ τον έβλεπα να μαγειρεύει βραδινό και μιλούσαμε σαν να ζούσαμε μαζί» περιγράφει ο Hrebid.
Ο Allami πέρασε από συνέντευξη στην Ύπατη Αρμοστεία πολλές φορές αλλά η αίτησή του «κολλούσε» σε προβλήματα και καθυστερήσεις. Για ακόμα μια φορά παρενέβη με σωτήριο τρόπο ο Michael Failla, που ταξίδεψε δύο φορές μέχρι τη Βηρυτό για να μιλήσει υπέρ του.
Περιμένοντας την απόφαση της Ύπατης Αρμοστείας, ο Allami πέρασε από συνέντευξη και στην πρεσβεία του Καναδά στον Λίβανο και με τη βοήθεια του Failla κατάφερε να ταξιδέψει στο Βανκούβερ τον Σεπτέμβριο του 2013.
Έτσι ο ένας ήταν στο Βανκούβερ και ο άλλος στο Σιάτλ. Το ζευγάρι χώριζε πλέον απόσταση 225 χιλιομέτρων- και τα σύνορα. Ο Hrebid επισκεπτόταν τον Btoo κάθε Σαββατοκύριακο και κάθε μέρα που δεν είχε δουλειά.
Παντρεύτηκαν στον Καναδά τον Φεβρουάριο του 2014 και στη συνέχεια ο Hrebid ζήτησε αμερικανική βίζα για τον σύζυγό του πλέον Allami. Ένα χρόνο αργότερα τους κάλεσαν για συνέντευξη στην αμερικανική υπηρεσία μετανάστευσης στο Μόντρεαλ.
«Η πτήση ήταν μεγάλη, έξι ή επτά ώρες, και είχε παγωνιά, 27 βαθμούς κάτω από το μηδέν» θυμάται ο Hrebid. «Η υπάλληλος μας έκανε 3-4 ερωτήσεις και ύστερα από δέκα λεπτά είπε στον Btoo: μπορείτε να ζήσετε ως μετανάστης στις ΗΠΑ. Χρειάστηκε να της ζητήσω να επαναλάβει αυτό που είχε πει. Έκλεισα με το χέρι μου το στόμα μου για να μην ουρλιάξω. Βγήκαμε έξω, έκλαιγα κι έτρεμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω πως επιτέλους ήταν αλήθεια. Θα ζούσαμε μαζί στο μέρος όπου θέλαμε!»
Τον Μάρτιο του 2015 οι Hrebid και Allami ταξίδεψαν από το Βανκούβερ στο Σιάτλ και αποφάσισαν να ξαναπαντρευτούν στις ΗΠΑ. «Δεν γιορτάσαμε στον πρώτο μας γάμο και θέλαμε να γίνουν όλα όπως τα ονειρευόμασταν. Ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου» εξομολογείται ο Hrebid.
Σήμερα, όπως γράφει το BBC, ζουν μαζί στο Σιάτλ. Ο Hrebid είναι πλέον διευθυντής τμήματος στον κλάδο της διακόσμησης σπιτιού- και Αμερικανός πολίτης. Ο Allami έχει πράσινη κάρτα και αναμένεται να πάρει την αμερικανική υπηκοότητα τον επόμενο χρόνο. Εργάζεται ως επόπτης κτιρίων.
Η ιστορία τους έγινε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Out of Iraq», το οποίο έκανε πρεμιέρα πέρσι στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λος Άντζελες.
«Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε. Μπορώ να του κρατώ το χέρι όταν περπατάμε στο δρόμο» λέει ο Hrebid και ο Allami συμφωνεί: «Είναι τόσο διαφορετικά τώρα για μας. Πριν νιώθαμε σαν να μην είχαμε ελπίδα αλλά τώρα νιώθουμε οικογένεια. Είναι μια πόλη φιλική προς τους γκέι. Ζω το όνειρό μου. Είμαι ελεύθερος».
Όταν ένα πιτσιρίκι μπαίνει στη ζωή σου καταλαβαίνεις πώς είναι να αγαπάς… κάτι τόσο πολύ που θα σκάσεις. Το πιτσιρίκι που θα σε κάνει να εκπλαγείς από το πόση τρυφερότητα μπορείς να χωρέσεις, δεν είναι δε καθόλου απαραίτητο να έχει αναπτυχθεί στην κοιλιά σου -μπορεί κάλλιστα να έχει μεγαλώσει μέσα στο σώμα της αδερφής σου ή της καλής του αδερφού σου. Το να έχεις ανίψια είναι μεγάλη τύχη και είναι πανεύκολο να το αποδείξουμε:
Είναι η πιο κοντινή σου εμπειρία στη μητρότητα/πατρότητα (αν δεν έχεις παιδιά)
Ακόμη κι αν είσαι με διαφορά το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας, ακόμη κι αν έχεις ταΐσει δεκάδες φορές τη μικρή σου αδερφή με μπιμπερό, ακόμη κι αν διάβαζες με επιμέλεια τον ξαδερφούλη σου αγγλικά, υπήρχε πάντα μια μαμά ετοιμοπόλεμη, πανταχού παρούσα, εκνευριστικά υπεύθυνη και οργανωτική που έκανε κουμάντο. Το ανιψάκι έρχεται (συνήθως) στη ζωή σου όταν έχεις πια μεγαλώσει. Και τότε η πραγματικότητα σού δίνει μια γερή φάπα και κάνεις μερικές συνειδητοποιήσεις:
-τα παιδιά είναι δύσκολη υπόθεση
-η μαμά σου, ήταν κανονικός άνθρωπος πριν σε φέρει στον κόσμο
-τα μωρά έχουν ένα κάρο ευθύνες που δεν μπορούσες καν να υποψιαστείς
-τα παιδιά έχουν πολλή πλάκα
-στα παιδιά δεν αρέσει ο ύπνος
Με δυο λόγια, αν τα αδέρφια σου κάνουν παιδιά πριν από ‘σένα, σου χαρίζουν το πλεονέκτημα να παρακολουθήσεις την εμπειρία σου και να έρθεις ένα βήμα πιο κοντά στη μητρότητα (ή την πατρότητα). Είναι η καλύτερη προπόνηση και η πιο ρεαλιστική «απεικόνιση» του να έχεις παιδιά.
Σε κάνουν να νιώθεις σημαντικός
Νομίζεις ότι είσαι σπουδαίος που τα φέρνεις βόλτα στη δύσκολη δουλειά σου, που βγάζεις αρκετά λεφτά για να κάνεις τη ζωή που θέλεις, που μπορείς να κάνεις 150 κοιλιακούς χωρίς να ιδρώσεις, που έχεις φίλους, εραστές, σύζυγο -και ίσως πράγματι να είσαι. Αν όμως δεν έχεις κάνει ένα πιτσιρικά να κάνει βαρελάκια απ’ το γέλιο, εάν δεν έχεις δει τα μάτια του να φωτίζονται απ’ το φτηνό σου δώρο κι αν δεν έχεις ξεκουράσει ένα εξαντλημένο ζευγάρι κάνοντας baby sitting, δεν ξέρεις τι σημαίνει «είμαι σημαντικός».
Μέσα απ’ τα ανίψια σου ανακαλύπτεις ότι ίσως είσαι ο πιο ευσυγκίνητος άνθρωπος του κόσμου
Η πρώτη φορά που βλέπεις τον μικροσκοπικό ανιψιό σου όρθιο στα δυο του πόδια και συνειδητοποιείς ότι είναι ένα ανθρωπάκι που μεγαλώνει, η πρώτη φορά που σου σκάει ένα ενσυνείδητο, κατάδικό σου χαμόγελο, η πρώτη φορά που τρέχει με φόρα κατά πάνω σου γιατί η παρουσία σου και μόνο το γέμισε χαρά και -φυσικά!- η πρώτη φορά που το βλέπεις (τότε που, ακόμη κι αν είναι το πέμπτο σου ανίψι, το μυαλό σου δεν χωράει πόσο μικροσκοπικό είναι ένα πλάσμα μιας ημέρας) θα σε κάνουν να κλάψεις όσο όλες οι ρομαντικές κομεντί του κόσμου μαζί. Και δεν θα το πιστέψεις.
Εσύ περνάς τέλεια και οι άλλοι κάνουν τη βρωμοδουλειά
Ας μη γελιόμαστε: ακόμη και η πιο υπεύθυνη θεία, ακόμη και ο πιο πρόθυμος θείος είναι guest stars στη ζωή των ανιψιών τους. Έρχονται ως διάττοντες αστέρες μία, δύο, πέντε φορές την εβδομάδα ή το μήνα στο σπίτι τους, παίζουν σαν να μην υπάρχει αύριο ή πηγαίνουν στο σινεμά ή στο γήπεδο ή στα παιδικά πάρκα και μετά παραδίδουν το παιδί στους γονείς τους και, ως κύριοι, φεύγουν. Είναι σαν να τρως καλά σε ένα εστιατόριο: θα πληρώσεις, αλλά άλλος έχει μαγειρέψει, άλλος θα πλύνει, άλλος θα μαζέψει το τραπέζι. Κι έτσι, έχεις την μοναδική ευκαιρία να αντλήσεις όλες τις χαρές και τις μικρές και μεγάλες απολαύσεις που μπορεί να σου χαρίσει ένα παιδί, χωρίς να… λερώσεις τα χέρια σου (κυριολεκτικά και μεταφορικά).
Στα μπόνους, αξίζει να σημειωθεί η ευκαιρία σου να είσαι ο καλός της υπόθεσης. «Εννοείται θα πάρουμε και ποπ-κορν!», «Αμέ, θέλω να ακούσω το “Ένα μικράκι ελεφαντάκι” για 356η φορά!», «Φυσικά και θα διαβάσουμε όλα τα παραμύθια των αδερφών Γκριμ πριν κοιμηθείς!», «Αν δεν σ’ αρέσει, μην το φας. Θα πάρουμε πίτσα!». Το δύσκολο έργο των περιορισμών δεν είναι στις αρμοδιότητές σου και, εν πάση περιπτώσει, αν δεν το καλομάθεις εσύ, ποιος θα το καλομάθει;
Μέσα απ’ τα ανίψια σου μαθαίνεις τ’ αδέρφια σου
Νομίζεις ότι ξέρεις τ’ αδέρφια σου σαν την παλάμη του χεριού σου μέχρι που παντρεύονται, αρχίζουν να αναπαράγονται και να μεγαλώνουν τους απογόνους τους και ξαφνικά ανακαλύπτεις εκατοντάδες πτυχές του εαυτού τους που δεν μπορούσες ούτε να υποψιαστείς. Η αδερφή σου γίνεται από μποέμ ταξιδιώτισσα, υπεύθυνη μανούλα, ο αδερφός σου κόβει το κάπνισμα, αρχίζει γυμναστήριο και ξεχειλίζει από αγάπη λέγοντας την πιο καθημερινή ιστορία απ’ την οικογενειακή του ζωή. Το άλλοτε ελαφρόμυαλο, απρόβλεπτο αδερφάκι σου κάνει οικονομίες, οργανώνει με επαγγελματισμό παιδικά πάρτι, φτιάχνει με ευλαβική επιμέλεια οικογενειακά άλμπουμ και διαβάζει παραμύθια για δράκους, πειρατές και καλές μάγισσες.
Το αδερφάκι σου είναι ένας ενήλικας που μεγαλώνει παιδιά και δεν θα το χωνέψεις μέχρι τα παιδιά αυτά να «καλοπαντρευτούν». Και πάλι…
Σου δίνουν τη μοναδική ευκαιρία να κάνεις σαν παιδί
Αν έχεις δικά σου παιδιά, η διασκέδαση χάνεται καμιά φορά ανάμεσα στο διάβασμα για το σχολείο, τα πήγαινε-έλα στις δραστηριότητες, τις δουλειές του σπιτιού, τα νεύρα και το άγχος. Θα έχεις σίγουρα άφθονες στιγμές στη διάθεσή σου για να παίξεις με τα παιδιά σου σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά με τα ανίψια σου θα έχεις πολλές περισσότερες. Είσαι επισκέπτης και -το είπαμε και πριν- διασκεδαστής κι αυτό σημαίνει ότι θα κάνεις «ό,τι θέλει το παιδί» -ανελέητο μαξιλαροπόλεμο, χαζές γκριμάτσες, μαραθώνιο του αγαπημένου του παιδικού μέχρι να γίνει το μυαλό σου χυλός, αυτιστικά επιμελείς ζωγραφιές με κάστρα ή ζωάκια, κυνηγητό μέχρι να σ’ εγκαταλείψει η ανάσα σου…
Έχεις την τύχη να είσαι «ο αγαπημένος» ενός παιδιού
Αν είσαι το είδος του θείου ή της θείας που μπαίνοντας στο σπίτι βγάζει πολεμικές κραυγές και τσιρίζει «Κρυφτείτε!» ή που είναι πάντα διαθέσιμος να κυλιστεί στο πάτωμα, να πασαλειφτεί μαρκαδόρους/ πλαστελίνες/ στόκο ή κόκκινη σάλτσα, τότε έχεις μια θέση (γελοτοποιού) στην καρδιά των ανιψιών σου.
Και, αν είσαι τυχερός, μπορεί πριν ανοίξει η πόρτα και αφού έχεις χτυπήσει το κουδούνι, να ακούσεις μια-δυο παιδικές φωνές μέσα από το σπίτι να φωνάζουν «Ήρθε, ήρθε!»!
Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται έρευνα του Αρείου Πάγου σε βάρος του Αρτέμη Σώρρα, ο αυτοαποκαλούμενος «σωτήρας της Ελλάδας», σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, προτρέπει τους οπαδούς του, εκτός από τις εφορίες, να σταματήσουν να πληρώνουν και τη ΔΕΗ και να στέλνουν εξώδικα, υποστηρίζοντας ότι είναι δικαιούχοι του… παγκόσμιου πλούτου.
«Να μη φοβάται ο κόσμος να παραλάβει τα λεφτά του. Είναι δικά του τα λεφτά. Πιστοποιημένα με τρεις νόμους. Ο ένας από αυτούς του ΟΗΕ, ένας άλλος της Ενωμένης Ευρώπης και ο τρίτος είναι ελληνικός και όποιος κόψει αυτό το δημόσιο αγαθό, υπάρχει ήδη κακούργημα κατά ζωής» αναφέρει ο Αρτέμης Σώρρας και προσθέτει:
«Όταν κατέβω στις εκλογές θα πάρω το διπλάσιο ποσοστό απ’ ότι όλα τα άλλα κόμματα μαζί. Τα ποσοστά όλων των κομμάτων δεν ξεπερνούν το 18% ενώ το δικό μου είναι 35%. Αυτό που κάνετε στα κανάλια με ανεβάζει. Ακόμα κι αν με βρίζετε. Με κυνηγούν οι ξένες δυνάμεις. Αυτοί βάζουν τους δημοσιογράφους να λένε αυτά τα άσχημα πράγματα. Κατασκευασμένες όλες οι εναντίον μου κατηγορίες. Δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο εναντίον μου ή για τα 600 δισ. ευρώ. Όλοι αυτοί είναι ζώα. Μόνο οι Έλληνες είναι άνθρωποι. Όλοι οι άλλοι είναι ζώα. Τα αφεντικά τους δεν έχουν δύναμη. Οτιδήποτε σκοτεινό, τελειώνει. Από εδώ και πέρα τέλος τα ψέματα.
Έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη. Τελειώνουν όλοι αυτοί. Η αλήθεια θα εμφανιστεί. Το έθνος των Ελλήνων θα πάρει τον πλούτο του και θα εγκαθιδρυθεί η Ελλήνων Πολιτεία. Θα κάνω Εθνοσυνέλευση. Ο πλανήτης σύσσωμός περιμένει αυτό το πράγμα».
Εξαώροφο κυκλικό κτίριο από μέταλλο και γυαλί, που θα υψωθεί στον ιστορικό τόπο της αρχής του τέλους 55.000 Ελλήνων Εβραίων της Θεσσαλονίκης, θα αλλάξει τον χάρτη της δυτικής εισόδου της πόλης και τον χάρτη των μνημείων και μουσείων Ολοκαυτώματος της Ευρώπης.
Επτά δεκαετίες άργησε η Θεσσαλονίκη. Να αποκαταστήσει τη μνήμη, να αναγνωρίσει τα λάθη της, να ανοίξει τα αρχεία της, να ερευνήσει, μα πάνω απ’ όλα να ζητήσει συγγνώμη για ένα κομμάτι της Ιστορίας που έθαψε με τη σιωπή της και κάτω από τα θεμέλια του πανεπιστημιακού της ιδρύματος. Το έπραξε δημοσίως ο δήμαρχός της, Γιάννης Μπουτάρης, προ τριετίας, μπροστά στο μνημείο που στήθηκε σε μια γωνιά της πανεπιστημιούπολης για να θυμίζει ότι εκεί τιμούσαν τους νεκρούς τους επί 500 χρόνια οι σεφαραδίτες Εβραίοι της πολυπληθούς κοινότητας. Μίλησε τότε ο Γιάννης Μπουτάρης για την αδικαιολόγητη αργοπορία της πόλης να σπάσει την σιωπή της και να αρχίσει να μνημονεύει τις ζοφερές στιγμές της Ιστορίας.
Ηταν ένα από τα αργά αλλά σταθερά βήματα του στόχου που έθεσε από την αρχή της θητείας του στο δημαρχιακό αξίωμα: ο φορέας που εκπροσωπεί να γίνει φορέας μνήμης με συνέχεια στον χρόνο. Αποκορύφωμα όλων, η δημιουργία Μουσείου και Εκπαιδευτικού Κέντρου για το Ολοκαύτωμα στην περιοχή του Παλιού Σιδηροδρομικού Σταθμού, εκεί όπου γράφτηκε η αρχή του τέλους για τον εβραϊκό πληθυσμό της Θεσσαλονίκης.
Ηταν μια ιδέα του προέδρου της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης Δαυίδ Σαλτιέλ. Την υιοθέτησε ο δήμαρχος και για την προώθησή της αξιοποίησε τις επαφές του σ’ όλο τον κόσμο. Δήμος και Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης (ΙΚΘ) δούλεψαν από κοινού, μεθοδικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες για την υλοποίησή της και τώρα, τρία σχεδόν χρόνια μετά, με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση, βάζουν χρονικούς ορίζοντες.
Ενα εξαώροφο κυκλικό κτίριο από μέταλλο και γυαλί, περίπου 7.000 τ.μ. θα υψωθεί τα επόμενα τρία χρόνια, σ’ ένα συμβολικό τόπο εκεί όπου ξεκίνησαν τα τρένα του θανάτου για 55.000 Ελληνες Εβραίους της Θεσσαλονίκης, αποδεκατίζοντας μια πόλη πολυπολιτισμική, πολυθρησκευτική, ευημερούσα. Ο θεμέλιος λίθος του Μουσείου του Ολοκαυτώματος θα μπει τέλος του 2017 σε έκταση 5 στρεμμάτων που διέθεσε η ΓΑΙΑΟΣΕ Α.Ε. μέσα σ’ ένα χώρο πρασίνου περίπου 15 στρεμμάτων. Κι αν όλα πάνε καλά, τέλος του 2019, η Θεσσαλονίκη θα εγκαινιάσει ένα μουσείο που, όπως επισημαίνεται, θα αλλάξει τον χάρτη των μνημείων και των μουσείων Ολοκαυτώματος της Ευρώπης.
Το έργο προϋπολογισμού περίπου 22 εκατομμυρίων ευρώ, χρηματοδοτείται με 10 εκατομμύρια από τη γερμανική κυβέρνηση (5 εκατ. το 2017 και 5 εκατ. το 2018). Τα υπόλοιπα (10 εκατ.) θα καλυφθούν από το ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» αλλά και από άλλα κεφάλαια (εβραϊκές κοινότητες και προσωπικότητες). Ηδη, δύο αρχιτεκτονικά γραφεία, ένα στο Τελ Αβίβ και ένα στο Βερολίνο, εργάζονται πυρετωδώς για τις τελικές μελέτες. Ενα διεθνές ίδρυμα του Μουσείου Ολοκαυτώματος Θεσσαλονίκης θα συσταθεί σύντομα με έδρα τις Βρυξέλλες και μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία στην Ελλάδα για τη διαχείριση της ανέγερσης και της έναρξης της λειτουργίας του.
Ποια θα είναι η μουσειολογική του προσέγγιση για την οποία θα υπάρξει συνεργασία με το ίδρυμα του Βερολίνου; Πού θα διαφέρει από τα υπόλοιπα μουσεία Ολοκαυτώματος ανά τον κόσμο; Και γιατί όλοι εκτιμούν ότι, με εξαίρεση το αντίστοιχο των ΗΠΑ ως προς το μέγεθός του, θα είναι εφάμιλλο των μουσείων του Βερολίνου, του Ισραήλ και του Παρισιού Memorial de la Shoah; Με το τελευταίο από την πρώτη στιγμή η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης ξεκίνησε ένα πλαίσιο συνεργασίας για να παράσχει την εικοσαετή του εμπειρία και την τεχνογνωσία τόσο στη δημιουργία όσο και στη λειτουργία του Μουσείου Ολοκαυτώματος, ιδιαίτερα στον τομέα της εκπαίδευσης.
«Οσα συνέβησαν στη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, ανήκουν στην τοπική αλλά και στην ευρωπαϊκή Ιστορία, την οποία οφείλουμε να διδάσκουμε ιδίως στους νέους για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, του ρατσισμού και όλων των διακρίσεων που δυστυχώς έρχονται και πάλι στην επιφάνεια σε όλο τον κόσμο», έλεγε ο διευθυντής του οργανισμού του Μemorial de la Shoah του Παρισιού Jacues Fredj υπογράφοντας το μνημόνιο συνεργασίας.
Το μουσείο για τον πρόεδρο του ΙΚΘ Δαυίδ Σαλτιέλ, δεν θα είναι μόνο η φωνή εκατομμυρίων Εβραίων που εκτοπίστηκαν, ταπεινώθηκαν και εξοντώθηκαν. Θα είναι η φωνή των Ελλήνων Εβραίων στο θρήσκευμα, της μακράς διαδρομής των σεφαραδιτών στην πόλη, της ιστορίας τους που είναι η ίδια η ιστορία της Θεσσαλονίκης. Πέρα από τον εκπαιδευτικό του χαρακτήρα, πρόθεση της Κοινότητας είναι η τεκμηρίωση της Ιστορίας με αντικείμενα (λατρευτικά κ.ά.). Βρίσκονται αποθηκευμένα στο Εβραϊκό Μουσείο της οδού Αγίου Μηνά, το οποίο θα λειτουργεί παράλληλα ως ένα μικρό μουσείο στην καρδιά της πόλης.
Για τον εμπλουτισμό του, αναφέρει ο κ. Σαλτιέλ, θα «αναζητήσουμε τεκμήρια από ομόθρησκους απόγονους Εβραίων Θεσσαλονικιών της διασποράς», ειδικά εκείνων που μετανάστευσαν στην Παλαιστίνη το ’30-’31 για να εργαστούν στα λιμάνια της Χάιφα και της Γιάφα. Αντικείμενα της Θεσσαλονίκης βρίσκονται και σε μουσεία της Πολωνίας και «οι Αρχές της δείχνουν την πρόθεση να μας τα επιστρέψουν». Υψίστης σημασίας είναι και το ιστορικό αρχείο της ΙΚΘ (100.000 έγγραφα) που φυλάσσεται στη Μόσχα. Ο επαναπατρισμός του θα ρίξει φως στη ζωή των σεφαραδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης πριν από το Ολοκαύτωμα.
Αγνωστο κεφάλαιο
«Η απώλεια της Θεσσαλονίκης είναι ένα κεφάλαιο του Ολοκαυτώματος, τελείως άγνωστο σε όλο τον κόσμο. Το διαπιστώσαμε στις επαφές της “διπλωματίας των πόλεων”, στην Αυστραλία, στην Αγγλία, στο Παρίσι, στη Γερμανία, στην Αμερική» επισημαίνει ο Γιάννης Μπουτάρης. Με το Μουσείο Ολοκαυτώματος εκτιμά ότι η Θεσσαλονίκη πέρα από τα εμφανή οφέλη (προβολής και τουρισμού) θα αποκτήσει μια περίοπτη θέση στη διεθνή κοινότητα, όχι απαραίτητα μόνον των Εβραίων –δεν είναι αυτός ο μοναδικός στόχος– αλλά ως ένα από τα παγκόσμια σύμβολα της ανοχής στο διαφορετικό και κατά του ρατσισμού. Γι’ αυτό «επέμενα στην παράλληλη λειτουργία του ως εκπαιδευτικού κέντρου. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να έχουμε μεγαλύτερη συνείδηση του τι σημαίνει έγκλημα και γιατί δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται».
Η Θεσσαλονίκη μαζί με τη Βαρσοβία και την Κρακοβία αποτελεί έναν εξαιρετικά σημαντικό ιστορικό τόπο για τους απανταχού Εβραίους, πολύ περισσότερο για τους σεφαραδίτες – μια πτυχή τους άγνωστη και παραμελημένη. Τη διάσταση αυτή επισημαίνει και ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στη νεοϊδρυθείσα έδρα Εβραϊκών Σπουδών του ΑΠΘ Γιώργος Αντωνίου.
«Το Μουσείο Ολοκαυτώματος, πέρα από την τραγωδία του ελληνικού Εβραϊσμού, πέρα από την τραγωδία του θεσσαλονικιώτικου Εβραϊσμού, θα αντιπροσωπεύει και την τραγωδία του σεφαραδίτικου Εβραϊσμού. Η διαφορά του με τα μουσεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ είναι ότι θα βρίσκεται στον τόπο όπου τελέστηκε το έγκλημα. Δικαιωματικά θα μπει στον χάρτη με τα κορυφαία μουσεία της παγκόσμιας εβραϊκής ιστορίας. Σε επιστημονικό επίπεδο, παρά τις εξαλείψεις της μνήμης (καταστροφή εβραϊκού νεκροταφείου) θα αποτελέσει την ομπρέλα της έρευνας και της διδασκαλίας που ανθίζει τα τελευταία χρόνια σε πανεπιστημιακά και άλλα ιδρύματα».
Ως ζωντανό οργανισμό βλέπει το Μουσείο Ολοκαυτώματος ο έφορος του Εβραϊκού Μουσείου Βαγγέλης Χεκίμογλου, υπογραμμίζοντας την πολιτική αλλά και την ακαδημαϊκή του πτυχή. Πριν από μια εικοσαετία, αναφέρει, «αν εξαιρέσουμε τη γενιά των επιζώντων, τρεις άνθρωποι είχαν ασχοληθεί με το Ολοκαύτωμα: Ο Π. Ενεπεκίδης, η Ρένα Μόλχο και ο Αλμπέρτος Ναρ. Η πρόοδος που έχει σημειωθεί τα τελευταία επτά χρόνια στην έρευνα πάνω στο Ολοκαύτωμα (κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά, ιδεολογικά), είναι τεράστια. Ωστόσο, αποσπασματικά και μεμονωμένα οι καρποί της θα αρχίσουν να φθίνουν. Μόνο ένας συντονισμός για την αξιοποίηση και την προβολή της μπορεί να τη μετουσιώσει σε εκπαιδευτικό σύστημα για τις επόμενες γενιές. Τον ρόλο αυτόν καλείται να παίξει ένα νέο Μουσείο Ολοκαυτώματος στις μέρες μας».
Το καλοκαίρι του 2012, ένα ζευγάρι από τον Καναδά ο Steve Jenkins μαζί με τον σύντροφό του, Derek Walter, επισκέφτηκαν έναν φίλο τους και είδαν ένα μικρό γουρουνάκι, το οποίο ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και θέλησαν να υιοθετήσουν. Σημαντική λεπτομέρεια: πίστευαν ότι είναι μικρό γουρούνι.
Τα μίνι γουρούνια ή γουρούνια τσέπης, όπως μαρτυρά το όνομά τους, είναι μικροσκοπικά, κατάλληλα για κατοικίδια, τηρούν τους κανόνες υγιεινής και διαθέτουν εξαιρετική ευφυΐα.
Φτάνουν σε ύψος, περίπου, τους 15 πόντους, είναι εγκεκριμένα ως κατοικίδια ζώα από τις περισσότερες αρμόδιες εθνικές υπηρεσίες, εκπαιδεύονται εύκολα και τα τελευταία χρόνια, έχουν τρελάνει κόσμο.
Έχοντας όλα αυτά υπόψη, Steve και Derek δεν δίστασαν στιγμή να υιοθετήσουν το γουρουνάκι, το οποίο ακούει στο όνομα Esther, είναι θηλυκό, πάντα χαμογελαστό και αξιαγάπητο.
Ωστόσο, σύντομα διαπίστωσαν ότι αυτό που νόμιζαν για μίνι γουρουνίτσα, ήταν στην πραγματικότητα ένα κοινό γουρούνι, όταν μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, από τα 2 κιλά έφτασε τα 225!
Παρόλα αυτά, οι “γονείς” της δεν έχασαν την αγάπη τους για αυτήν, έκαναν χώρο στη ζωή και στο σπίτι τους, την αγκάλιασαν, την εκπαίδευσαν και συνέχισαν να ζουν σαν τριμελής οικογένεια. Απλά, το ένα μέλος είναι… χοίρος.
Σήμερα, η Esther, με τη φροντίδα των αφεντικών της, ακολουθεί μία προσεγμένη διατροφή και χαίρει άκρας υγείας. Εν τω μεταξύ, έγινε μία από τις τετράποδες διασημότητες των social media -ένα διάσημο γουρούνι με δική του ιστοσελίδα, δικό του λογαριασμό στο Instagram και δικό του κανάλι στο YouTube.
Οι ιδιοκτήτες της εξήγησαν, μιλώντας στο Mashable, ότι η ανατροφή της Esther, η οποία είναι ιδιαίτερα ευφυής, έχει πολλές ομοιότητες με εκείνη ενός σκύλου, καθώς απολαμβάνει τις βόλτες και το παιχνίδι. Η διαφορά είναι ότι έχει ανάγκη από ένα μεγαλύτερο κρεβάτι και άφθονα φρέσκα προϊόντα για μία υγιεινή διατροφή (video). Χρειάζονται γύρω στα 200 δολάρια τον μήνα για να τρέφεται.
Εξάλλου, η ζωή με την Esther, η οποία έχει αποκτήσει πλέον το παρατσούκλι The Wonder Pig (το γουρούνι θαύμα), άλλαξε τις απόψεις του Steve και του Derek, σχετικά με τον τρόπο ζωής τους. “Μόλις τη γνωρίσαμε, η σκέψη μας ότι είναι μέρος της τροφικής μας αλυσίδας ανατράπηκε”, εξηγεί ο Steve. “Γίναμε εντελώς χορτοφάγοι. Υπάρχει κάτι μαγικό στην γνωριμία μας με το γουρούνι”.
