Σε όλους μας έχει συμβεί. Απλά δεν μας θέλει η μέρα! Μας φταίνε όλα και γενικώς πιστεύουμε οτι κάποιος μας έχει «φτύσει», δεν εξηγείται αλλιώς!
Αυτοί βέβαια ήταν ιδιαίτερα άτυχοι. Τους βρήκε η αναποδιά εκεί που δεν το περίμεναν! Άτυχες καταστάσεις που δεν θα ήθελες να σου συμβούν και κανείς δεν θα ήθελε βρίσκεται στη θέση τους!
Δείτε τη συλλογή με 15 καταστάσεις που πραγματικά είναι για κλάματα!
Ο λαός λεεί πως μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Η ειρωνία όμως της κάθε εικόνας είναι προφανής με την πρώτη ματιά.
Αλλά μήπως η ζωή δεν είναι γεμάτη τέτοιες στιγμές; Παρακάτω θα δείτε 10 απίστευτες εικόνες γεμάτες ειρωνία που σίγουρα θα σας βάλουν σε σκέψεις… με τον έναν ή τον άλλο τρόπο!
Δείτε τις εικόνες!
Ένας γόνος εύπορης ελληνικής οικογένειας της Ρουμανίας αποβιβάζεται στην Αθήνα για σπουδές ιατρικής ή νομικής.
Με τρεις ακόμα συμφοιτητές του ζουν τη μεγάλη ζωή, αν και σύντομα τόσο για τα μάτια μιας νεαρής σταρλετίτσας όσο και λόγω του μικροβίου που σιγόβραζε μέσα του, θα τα παρατήσει όλα για να γίνει θεατρίνος.
Οι μάχες με την οικογένειά του θα τον φέρουν στο κατώφλι της αποκλήρωσης, αν και αυτός είναι ανένδοτος: ή ηθοποιός ή τίποτα!
Ο λόγος για τον ξεχωριστό Χρήστο Τσαγανέα, μια εντελώς ιδιαίτερη φυσιογνωμία της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου που σφράγισε σινεμά και θέατρο με το άπλετο ταλέντο του.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις αμίμητες ατάκες του «Άνθρωποι, άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;» στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και το ανυπέρβλητα κωμικό «Βεβαίως βεβαίως» στο «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο»;
Σεμνός και διακριτικός, ο Τσαγανέας κρατήθηκε πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, απασχολώντας το κοινό μόνο με τις αξέχαστες ερμηνείες του και τίποτα άλλο.
Η ιστορία του ιδιαιτέρως ευκατάστατου Τσαγανέα που έρχεται στην Αθήνα για να γίνει οδοντίατρος, αλλά αλλάζει απόφαση και στρέφεται στη νομική, πριν τα εγκαταλείψει όλα για χάρη της υποκριτικής, παραμένει μοναδική στα χρονικά του ελληνικού θεάτρου. Και όπως φαίνεται, δικαιώθηκε για την απόφασή του, καθώς έγραψε τη δική του ιστορία στο θέατρο αλλά και τον κινηματογράφο, όπου διακρίθηκε και τυποποιήθηκε σε ρόλους πλούσιου, αριστοκράτη, υπερόπτη ή κακού.
Όσο για την πέτρα του σκανδάλου που του άλλαξε τη ρότα της ζωής του, δεν ήταν άλλη από την πανέμορφη Νίτσα Βιτσώρη (η γνωστή μας Νίτσα Τσαγανέα), την οποία ερωτεύτηκε τρελά, όπως τον ερωτεύτηκε κι εκείνη: αυτή χώρισε τον σύζυγο της, αυτός εγκατέλειψε τη νομική και βγήκε στο θέατρο…
Ο Χρήστος Τσαγανέας γεννιέται στις 2 Ιουλίου 1906 στη Βραΐλα της Ρουμανίας μέσα σε μεγαλοαστική οικογένεια της ελληνικής παροικίας: ο πατέρας του ήταν επιτυχημένος και ιδιαιτέρως ευκατάστατος μεγαλέμπορος. Εκεί θα τελειώσει το ελληνικό Γυμνάσιο και το 1923 (ή 1924) ο πατέρας του θα τον στείλει στο κέντρο του μητροπολιτικού ελληνισμού, την Αθήνα, για ανώτερες σπουδές.
Ο μπαμπάς Τσαγανέας θέλει να τον καμαρώσει γιατρό (ή οδοντίατρο) και ο Χρήστος γράφεται στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αν και σύντομα αλλάζει κλάδο στρεφόμενος στα νομικά, ένα επάγγελμα αποδεκτό για τον αυταρχικό πατέρα. Στο αίμα του κυλούσε βέβαια το μικρόβιο της ηθοποιίας ήδη από παιδί, αλλά έτρεμε την πατρική μήνη και είχε θάψει βαθιά το παιδικό του όνειρο για χάρη της οικογενειακής κοινωνικής θέσης.
Παρά ταύτα, το όνειρο συντηρούνταν άσβεστο μέσα του και παίρνει κάποια στιγμή την απόφαση, μετά την παρότρυνση φίλου του, να γραφτεί στη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου.
Όπως ήταν επόμενο, η αυθάδειά του θα φέρει ρήξη και ομηρικούς καυγάδες με τους γονείς του και ο πατέρας του απειλεί να τον αποκληρώσει αν δεν φέρει στο σπίτι το χαρτί του δικηγόρου. Για να τον πιέσει μάλιστα, του κόβει την οικονομική στήριξη, αλλάζοντας έτσι άρδην τη ζωή του νεαρού Τσαγανέα.
Τώρα ζει στην καμπίνα μιας δεμένης μαούνας στον Πειραιά παρέα με τρεις-τέσσερις φίλους του και παλεύει καθημερινά για την επιβίωση. Τη σχολή μάλιστα δεν την παρατά αμέσως, καθώς θέλει να κρατήσει τις ισορροπίες και τα προσχήματα. Πρέπει όμως να δουλέψει για να τα καταφέρει και δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Η δίψα του όμως για το θέατρο και την τέχνη αποδεικνύεται μεγάλη και του δίνει δύναμη να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες και να κάνει συνάμα και τα πρώτα του θεατρικά βήματα.
Τη χαριστική βολή στην πανεπιστημιακή σχολή θα δώσει ο έρωτας! Ο Τσαγανέας ερωτεύεται παράφορα την κατά εφτά χρόνια μεγαλύτερή του και ήδη παντρεμένη Νίτσα Βιτσώρη, η οποία έχει ήδη κάνει τα πρώτα της θεατρικά βήματα στο σανίδι. Για χάρη της τα παρατά όλα, ακόμα και τις οικογενειακές σχέσεις, και βγαίνει στο θέατρο. Εκείνη χωρίζει τον γιατρό σύζυγό της και με το παιδί της στην αγκαλιά ανοίγεται στην περιπέτεια του έρωτα. Ο γάμος τους θα έρθει λίγο αργότερα.
Το πιεστικό βιοποριστικό πρόβλημα θα φέρει τον Τσαγανέα σε περιοδεύοντες θιάσους και με τα μπουλούκια αυτά θα κάνει τις πρώτες του εμφανίσεις στο σανίδι, πάντα δίπλα στη γνωστότερη Νίτσα: «Λίγα τα θέατρα, λίγες οι θεατρικές πιάτσες, πολλοί οι ασκούντες το επάγγελμα», θα έλεγε αργότερα για τα δύσκολα αυτά πρώτα χρόνια στο καλλιτεχνικό στερέωμα.
Με το πτυχίο της δραματικής σχολής ανά χείρας, ο Τσαγανέας εγκαταλείπει τα υποτιμημένα καλλιτεχνικά μπουλούκια και κάνει το αθηναϊκό ντεμπούτο του το 1929 στο δράμα «Η Θυσία του Αβραάμ». Η ερμηνεία του και το υποκριτικό του ταλέντο γίνονται δεκτά με ενθουσιασμό, κι έτσι φτιάχνει ένα μικρό ονοματάκι ήδη από την αρχή!
Η συνέχεια που ακολουθεί είναι γεμάτη επιτυχίες και πάλι επιτυχίες και η προσωπική του διαδρομή είναι συνυφασμένη με την ίδια την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Για τα επόμενα τριάντα χρόνια θα συνεργαστεί με τους σημαντικότερους αθηναϊκούς θιάσους παίζοντας κυρίως σε κλασικά έργα, ενώ τη δεκαετία του ’60 θα στραφεί στην κωμωδία, συνεργαζόμενος με τον Μίμη Φωτόπουλο. Μεγάλος πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου για πολλά χρόνια, ξεχώρισε σε σημαντικούς ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Την περίοδο 1937-1938, συγκρότησε τον θίασο Τσαγανέα-Λάμπρου με μεγάλη πρωταγωνίστρια τη σύζυγό του Νίτσα, τη μόνιμη συνεργάτιδά του δηλαδή. Με το αρχοντικό παρουσιαστικό του κληρονομιά, ο Τσαγανέας ενσάρκωσε σπουδαίους ρόλους του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου, παίζοντας κυριολεκτικά τα πάντα (από δράματα και κωμωδίες μέχρι τραγωδίες και οπερέτες) και συνεργαζόμενος με όλα τα ιερά τέρατα της υποκριτικής. Χορτασμένος από επιτυχίες και φήμη, ο Τσαγανέας έκανε όπως είπαμε τη μεγάλη στροφή στην καριέρα του κατά τη δεκαετία του 1960, όταν εμπιστεύτηκε την επιθεώρηση και τη συνεργασία με τον Μίμη Φωτόπουλο.
Σε μια άγνωστη πλευρά της ζωής του, ο Τσαγανέας ήταν πάντα πολιτικοποιημένος, δίνοντας αγώνες στα πολιτικά δρώμενα της χώρας μας. Ενταγμένος στις τάξεις του ΕΑΜ Καλλιτεχνών, παρά τη μεγαλοαστική καταγωγή του, έπαιξε τον δικό του ρόλο στην ελληνική Αντίσταση και συντάχτηκε από την πρώτη στιγμή με τη φτωχολογιά, αλλά και αργότερα, μέσω του θεατρικού σχήματος «Ενωμένοι Καλλιτέχνες».
Μεγάλη και μακρά ήταν όμως η διαδρομή του Χρήστου Τσαγανέα και στο ελληνικό σινεμά, βάζοντας κι αυτός το δικό του λιθαράκι στην ανάπτυξη της εθνικής μας κινηματογραφίας αλλά και στη γέννηση του λεγόμενου εμπορικού κινηματογράφου. Ντεμπούτο θα κάνει ήδη από το 1933, στην ταινία «Ο κακός δρόμος», πλάι στον Λογοθετίδη και την Κοτοπούλη, μετρώντας έκτοτε επιτυχίες και καταιγισμό ταινιών.
Διακρινόμενος για το καλλιτεχνικό του ήθος αλλά και το αστείρευτο ταλέντο του, ο Τσαγανέας έπαιξε σε λίγο λιγότερες από 70 ταινίες, αν και τα μεγάλα ορόσημά του έμελλε να είναι τα «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» (1959) και «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» (1948).
Αποτυπώνοντας με ηθική ένταση αλλά και μοναδική υποβλητικότητα το μεγαλείο και την παρακμή της αστικής τάξης, ο Τσαγανέας καθιερώθηκε σε ρόλους μεγαλοαστού και σνομπ πλούσιου, διατρέχοντας πάντως με υποδειγματική επάρκεια όλα τα είδη του εμπορικού κινηματογράφου.
Το αριστοκρατικό του παρουσιαστικό τον καθήλωσε βεβαίως στη μανιέρα του ανθρώπου της καλής κοινωνίας, την οποία έφερε υποδειγματικά σε πέρας. Ο Τσαγανέας έπαιξε σε 67 δράματα και κωμωδίες, ενώ πέρασε και από την ελληνική τηλεόραση, συμμετέχοντας στις σειρές «Ψηλά τα χέρια» (1972) και «Ο πειρασμός» (1972).
Για την πολυεπίπεδη και μακρά καλλιτεχνική του προσφορά στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τον πολιτισμό γενικότερα, ο Τσαγανέας τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α’. Έφυγε από τη ζωή ανήμερα των γενεθλίων του το 1976 (2 Ιουλίου), απολαμβάνοντας της καθολικής εκτίμησης τόσου του κοινού όσο και των συναδέλφων του και αφήνοντας παρακαταθήκη στο ελληνικό θέατρο το ήθος και την αξιοπρέπεια που μόνο οι πραγματικοί καλλιτέχνες έχουν…
Πηγές: newsbeast
Πρώτο σημαντικό μάθημα ζωής
Κατά την διάρκεια του δεύτερου μήνα της νοσηλευτικής σχολής ο καθηγητής μου μας έδωσε να κάνουμε ένα κουίζ. Ήμουν συνεπής φοιτήτρια και απαντούσα με ευκολία σε όλες τις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασα την τελευταία: “Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει;” Μάλλον πρόκειται για κάποιο αστείο σκέφτηκα.
Είχα δει την καθαρίστρια πολλές φορές. Ήταν ψηλή, μελαχρινή και γύρω στα 50. Το όνομά της, όμως, δεν το ήξερα.
Παρέδωσα το κουίζ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή. Λίγο πριν τελειώσει το μάθημα ένας φοιτητής ρώτησε, αν η τελευταία ερώτηση θα μετρήσει στην βαθμολογία. “Εννοείται, θα μετρήσει”, απάντησε ο καθηγητής. “Στην καριέρα σας θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους. Όλοι τους είναι σημαντικοί. Αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα σας, ακόμα και αν αυτό είναι ένα χαμόγελο και ένας χαιρετισμός.”
Δεν ξέχασα ποτέ το συγκεκριμένο μάθημα. Επίσης, έμαθα, ότι το όνομα της ήταν Ντόροθι.
Δεύτερο σημαντικό μάθημα ζωής:
Ένα βράδυ γύρω στις 11.30 μια ηλικιωμένη αφροαμερικανή γυναίκα στεκόταν στο πλάι μιας λεωφόρου στην Αλαμπάμα, προσπαθώντας να αντέξει την τρομερή καταιγίδα που είχε ξεσπάσει. Το αυτοκίνητό της είχε χαλάσει στην μέση του δρόμου και χρειαζόταν κάποιον να την βοηθήσει. Ούσα βρεγμένη παντού, αποφάσισε να σταματήσει το επόμενο αυτοκίνητο που θα έβλεπε. Στο αυτοκίνητο που σταμάτησε να την βοηθήσει βρισκόταν ένας νεαρός λευκός άντρας, γεγονός ανήκουστο για την εποχή του 1960. Ο νεαρός άντρας την πήγε σε ένα ασφαλές μέρος, την βοήθησε και την έβαλε σε ένα ταξί. Η ηλικιωμένη γυναίκα φαινόταν να βιάζεται, αλλά παρόλα αυτά έγραψε την διεύθυνσή του και τον ευχαρίστησε.
7 μέρες αργότερα ο νεαρός άντρας άκουσε την πόρτα του να χτυπάει. Προς μεγάλη του έκπληξη, είδε μια τεράστια έγχρωμη τηλεόραση με ένα σημείωμα πάνω, που έγραφε: “Σε ευχαριστώ πολύ, που με βοήθησες στον αυτοκινητόδρομο τις προάλλες. Η βροχή είχε καταστρέψει όχι μόνο τα ρούχα μου, αλλά και το ηθικό μου. Μετά εμφανίστηκες εσύ. Εξαιτίας σου, κατάφερα να πάω έγκαιρα δίπλα στον άντρα μου, ακριβώς λίγο πριν πεθάνει. Ο Θεός να σε έχει καλά, που με βοήθησες.”
Με εκτίμηση, Mrs. Nat King Cole.
Τρίτο σημαντικό μάθημα ζωής
Πριν από πολλά χρόνια, όταν ένα χωνάκι παγωτό κόστιζε πολύ λιγότερο, ένα 7χρονο αγόρι μπήκε στην καφετέρια ενός ξενοδοχείου και κάθισε. Μια σερβιτόρα έβαλα ένα ποτήρι νερό μπροστά του. “Πόσο κοστίζει ένα χωνάκι παγωτό”, ρώτησε. “50 σεντς”, απάντησε η σερβιτόρα. Το μικρό αγόρι έβαλε το χέρι του στην τσέπη, έβγαλε τα κέρματα που είχε και άρχισε να τα μετράει. “Πόσο κάνει ένα απλό παγωτό”, ξαναρώτησε.
Μέχρι εκείνη την ώρα είχαν μαζευτεί πολλοί πελάτες, που περίμεναν για ένα τραπέζι και η σερβιτόρα είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόμονη. “35 σεντς”, απάντησε απότομα. Το μικρό αγόρι, αφού ξαναμέτρησε τα κέρματά του, παρήγγειλε το απλό παγωτό. Η σερβιτόρα του έφερε το παγωτό, άφησε τον λογαριασμό πάνω στο τραπέζι και έφυγε.
Όταν η σερβιτόρα επέστρεψε, άρχισε να κλαίει, καθώς καθάριζε το τραπέζι. Στο τραπέζι, δίπλα στο άδειο πιάτο ήταν αφημένα 15 σεντς. Το μικρό αγόρι δεν μπορούσε να πάρει το παγωτό χωνάκι που ήθελε, γιατί μετά δεν θα είχε αρκετά χρήματα να αφήσει για πουρμπουάρ.
Τέταρτο σημαντικό μάθημα ζωής
Στα αρχαία χρόνια, ένας βασιλιάς έβαλε να τοποθετήσουν ένα τεράστιο βράχο πάνω σε έναν δρόμο. Μέτα κρύφτηκε και περίμενε να δει, αν θα βρισκόταν κάποιος που να μετακινούσε τον βράχο. Κάποιοι από τους πιο πλούσιους εμπόρους του βασιλιά απλά είδαν τον βράχο και πέρασαν από δίπλα του. Πολλοί κατηγόρησαν τον βασιλιά, ότι δεν διατηρεί τους δρόμους καθαρούς, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να βγάλει τον βράχο από την μέση του δρόμου.
Μετά πέρασε ένας αγρότης, κουβαλώντας με ένα φορτίο με λαχανικά. Όταν πλησίασε τον βράχο, ο αγρότης άφησε κάτω το φορτίο του και προσπάθησε να μετακινήσει τον βράχο από την μέση του δρόμου. Μετά από πολλές προσπάθειες και πολύ σπρώξιμο, επιτέλους τα κατάφερε. Αφού ο αγρότης σήκωσε πάλι το φορτίο με τα λαχανικά του, παρατήρησε μια τσάντα στο σημείο, που βρισκόταν ο βράχος. Η τσάντα περιείχε πολλά χρυσά νομίσματα και ένα γράμμα από τον βασιλιά, που έγραφε, ότι τα χρυσά νομίσματα ήταν προορισμένα για αυτόν, που θα μετακινούσε τον βράχο από την μέση του δρόμου.
Ο αγρότης έμαθε κάτι που πολλοί από εμάς δεν θα καταλάβουμε ποτέ. Κάθε εμπόδιο περιέχει μια ευκαιρία να βελτιώσουμε την τωρινή μας κατάσταση.
Πέμπτο σημαντικό μάθημα ζωής
Πριν από αρκετά χρόνια, όταν εργαζόμουν εθελοντικά σε ένα νοσοκομείο, γνώρισα ένα μικρό κορίτσι, την Λιζ, η οποία έπασχε από μια σπάνια ασθένεια. Η μόνη ελπίδα της ήταν η μετάγγιση αίματος από τον 5χρονο αδερφό της, ο οποίος ως εκ θαύματος είχε ξεπεράσει την ίδια ασθένεια και είχε αναπτύξει τα αντισώματα, που χρειάζονταν για να καταπολεμηθεί η ασθένεια. Ο γιατρός εξήγησε στον μικρό της αδερφό την κατάσταση και τον ρώτησε, αν ήταν διατεθειμένος να δώσει αίμα στην αδερφή του.
Τον είδα να διστάζει για λίγα δευτερόλεπτα, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε: Ναι, θα το κάνω, αν είναι να σωθεί η αδερφή μου.”
Όσο διαρκούσε η μετάγγιση, ο μικρός ξάπλωσε στο κρεβάτι δίπλα στην αδερφή του και της χαμογελούσε, όπως και όλοι μας άλλωστε, καθώς βλέπαμε το χρώμα το επιστρέφει στο πρόσωπό της. Μετά το πρόσωπό του χλόμιασε και το χαμόγελό του εξαφανίστηκε. Κοίταξε τον γιατρό και τον ρώτησε με τρεμάμενη φωνή: “Θα πεθάνω κατευθείαν;” Όντας πολύ μικρός το αγοράκι είχε παρεξηγήσει τα όσα του είπε ο γιατρός. Νόμιζε, ότι θα δώσει όλο το αίμα του για να σώσει την αδερφή του.
Το παν είναι η κατανόηση και η στάση, που κρατάμε σε αυτά που μας συμβαίνουν.
Να δουλεύετε σαν να μην έχετε ανάγκη τα χρήματα. Να αγαπάτε σαν να μην έχετε πληγωθεί πολύ.
Δυστυχώς, σε μερικά μέρη το σχολείο είναι μια δύσκολη και σκληρή πολυτέλεια. Πολλά παιδιά σε όλο τον κόσμο κάνουν τις πιο απίστευτες διαδρομές για να αποκτήσουν την εκπαίδευση που κάποιοι άλλοι θεωρούν δεδομένη.
Θα μείνετε έκπληκτοι όταν δείτε με τι ανδρεία μερικά παιδιά αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες για να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους.
Μερικά παιδιά κάνουν ένα ταξίδι 5 ωρών μέσα από τα στενά βουνά για το πιο απομακρυσμένο σχολείο του κόσμου στο Gulu της Κίνας.
Μαθητές περπατούν σε ξύλινες σκάλες χωρίς καμία ασφάλεια στο χωριό Zhang Jiawan στη Νότια Κίνα.
Πηγαίνοντας σε ένα οικοτροφείο μέσω των Ιμαλαΐων, στο Zanskat.
Ταξιδεύοντας 800 μέτρα σε συρματόσχοινο, 400 μέτρα πάνω από τον ποταμό Rio Negro ης Κολομβίας.
Πηγαίνοντας στο σχολείο με κανό, στο Riau της Ινδονησίας.
Περπατώντας μέσα στο δάσος και περνώντας μια γέφυρα φτιαγμένη από ρίζα δέντρου στην Ινδία.
Πηγαίνοντας σχολείο στην πλάτη ενός ταύρου στη Myanmar.
Πηγαίνοντας σχολείο με ένα καρότσι μεταφοράς στο Beldanga της Ινδίας.
Τα παιδιά διασχίζουν μια σπασμένη γέφυρα στο χιόνι για να πάνε σχολείο στην Dujiangyan, της επαρχίας Σιτσουάν της Κίνας.
Ταξιδεύοντας στην οροφή ενός ξύλινου σκάφους στο Pangururan της Ινδονησίας.
Περπατώντας σε μια σανίδα από τη μια πλευρά στην άλλη στο Galle Fort της Sri Lanka.
Ταξιδεύοντας με πλοίο στην Kerala της Ινδίας.
Πάνω σε ένα καλάθι που το οδηγά ένα άλογο στο Δελχί της Ινδίας.
Διασχίζοντας τον ποταμό Ciherang με μια αυτοσχέδια σχεδία από μπαμπού στο χωριό Cilangkap της Ινδονησίας.
Μαθητές ταξιδεύουν 201 χιλιόμετρα μέσω των βουνών Pili της Κίνας.
Μαθητές περπατούν σε ένα τεντωμένο σχοινί 9 μέτρων πάνω από το ποτάμι Padang στη Sumatra της Ινδονησίας.
Διασχίζοντας ένα ποτάμι πάνω σε φουσκωμένους σωλήνες ελαστικών στην επαρχία Rizal στις Φιλιππίνες.
Οι παράξενες φιλίες ζώων πάντα εντυπωσιάζουν τους ανθρώπους. Κυρίως αυτά τα ζώα είναι φυσικοί εχθροί και στην άγρια φύση συγκρούονται σθεναρά ή αλληλοσκοτώνονται. Ωστόσο, τα ζώα είναι εδώ για να μας δείξουν πόσο απρόβλεπτα είναι και πως ξεφεύγουν από όλα τα στερεότυπα.
Στο παρακάτω βίντεο που ανέβηκε στο YouTube από τον χρήστη Pam Aus, θα δείτε δύο αετούς να κάθονται στο μπαλκόνι μαζί με μια γάτα που ονομάζεται Gizmo. Ο ένας από αυτούς δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και όταν η γάτα απομακρύνεται, την ακολουθεί και την πλησιάζει ώστε να την παρατηρήσει καλύτερα. Αυτή η κίνηση δεν αρέσει ιδιαίτερα στην Gizmo που νιαουρίζει προειδοποιητικά και κάνει τον αετό να οπισθοχωρεί.
Το βίντεο απαθανατίστηκε στην περιοχή της Unalaska, ανοιχτά των ακτών της Αλάσκα και αποτελεί σπίτι για πολλούς αετούς. Σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια της γάτας δεν υπάρχουν προβλήματα μεταξύ των αετών και των άλλων πλασμάτων καθώς είναι εξοικειωμένα.
Δείτε το όμορφο βίντεο παρακάτω.
Amazing When the eagles are quietly on the balcony with the cats
Posted by Immortal Che Guevara on Friday, November 13, 2015
Ρίξτε μια ματιά σε αυτές τις 26 απλές συμβουλές. Ίσως να μην συμφωνείτε με όλες αλλά υπάρχουν πολλές που θα σας δώσουν τροφή για να σκεφτείτε και το κυριότερο όλων την δυνατότητα να βρείτε το μονοπάτι προς την ευτυχία.
Πραγματικά με συναρπάζει να βλέπω δημιουργικούς ανθρώπους, που φτιάχνουν τα πιο εντυπωσιακά πράγματα με τα πιο απλά υλικά και τα μοιράζονται με τους άλλους ανθρώπους στον ίντερνετ. Η συγκεκριμένη ιδέα είναι από τις πιο πρωτότυπες και όμορφες ιδέες για χριστουγεννιάτικα στολίδια, που έχετε δει ποτέ.
Στο παρακάτω βίντεο από το Handimania, μια σελίδα που ειδικεύεται σε τέτοια βίντεο, θα δείτε βήμα προς βήμα πως να φτιάξετε μικρά, αλλά εντυπωσιακά χριστουγεννιάτικα στολίδια. Αυτά τα μικρά και πολύχρωμα καπελάκια, θα είναι ιδανικά για το χριστουγεννιάτικο δέντρο σας ή να το προσθέσετε στα δώρα που θα κάνετε στους φίλους και την οικογένειά σας.
Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο που να δείχνει αγάπη από ένα χειροποίητο στολίδι, που μπορεί να το έχουμε στο σπίτι μας για πολλά χρόνια και να μας θυμίζει τον άνθρωπο που μας το έδωσε.
Δείτε το βίντεο παρακάτω και ξεκινήστε τις δοκιμές
Στην Κίνα, στη πόλη Shijiazhuang, μια καλλιτέχνης έχει καταφέρει να φέρει το χαμόγελο σε όσους διασχίζουν την οδό Jiuzhong.
Η 23χρονη φοιτήτρια τέχνης Wang Yue παίρνει το πινέλο της και ζωγραφίζει τις μονότονες τρύπες των δέντρων, μετατρέποντας τα σε έργα τέχνης. Από τον Φεβρουάριο, η Yue έχει ζωγραφίσει πάνω από έντεκα κορμούς δέντρων της οδού Jiuzhong, αλλάζοντας τελείως την εικόνα της.
Κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο. Κάθε δέντρο παίρνει στην Wang περίπου δύο ώρες για να ολοκληρωθεί, οπότε κάντε τις πράξεις για τον χρόνο που συνολικά χρειάστηκε!
Το τοπικό γραφείο περιβαλλοντικής προστασίας ενέκρινε τα έργα τέχνης και εκπρόσωπος του δήλωσε δημοσίως ότι τα χρώματα που χρησιμοποιούνται δεν βλάπτουν το δέντρο. Άλλωστε η πόλη Shijiazhuang, μια πόλη με πάνω από δέκα εκατομμύρια κατοίκους, είναι μια από τις πόλεις με την μεγαλύτερη ατμοσφαιρική ρύπανση στον κόσμο. Λίγο χρώμα πόσο κακό μπορεί να κάνει στην εικόνα της πόλης;
