Ο νιπτήρας είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια στον σχεδιασμό ενός μπάνιου και το είδος υγιεινής που χρησιμοποιείται πιο συχνά απ’ όλα. Υπάρχουν νιπτήρες που καλύπτουν κάθε ανάγκη και κάθε γούστο.
Παρακάτω, συγκεντρώσαμε μια μεγάλη συλλογή με τα πιο πρωτότυπα, εντυπωσιακά και ασυνήθιστα σχέδια για νιπτήρες.
Η Ελβετία είναι μια απίστευτα καθαρή χώρα. Εκεί η φιλοσοφία της “πρόληψης της ρύπανσης” τηρείται στο έπακρο. Οι Ελβετοί είναι συνηθισμένοι στο να ταξινομούν ό,τι μπορεί να ταξινομηθεί.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η χώρα αντιμετώπισε μια οικολογική καταστροφή: όλα τα ποτάμια και οι λίμνες μολύνθηκαν με νιτρικά και φωσφορικά στοιχεία, η γη εκτέθηκε σε βαρέα μέταλλα, και οι άνθρωποι παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες σκουπιδιών σε μηνιαία βάση.
Η ταξινόμηση των σκουπιδιών σε διάφορες κατηγορίες αποδείχθηκε η πιο αποτελεσματική λύση. Εφαρμόστηκαν νέοι κανονισμοί από τους οποίους δεν εξαιρούνταν κανένας. Ο καθένας έπρεπε να πετάει τα σκουπίδια του στον κατάλληλο σκουπιδοτενεκέ.
Για παράδειγμα, για να πετάξει κάποιος ένα σακουλάκι τσαγιού έπρεπε να ακολουθήσει την εξής διαδικασία: η ετικέτα πήγαινε στο δοχείο απορριμμάτων για χαρτόνι, και η ίδια η τσάντα πήγαινε στο δοχείο με την ένδειξη “χαρτόνι”. Τα φύλλα τσαγιού έπρεπε να πάνε στον σωρό των λιπασμάτων και το κορδόνι σε μια διαφορετική σακούλα σκουπιδιών. Μπορεί να σας φαίνεται αστείο, αλλά αν ζούσατε στην Ελβετία δεν θα είχατε την ίδια άποψη, αφού όσοι δεν τηρούν τους κανόνες, πληρώνουν πρόστιμο.
Κατά συνέπεια η Ελβετία ανακυκλώνει σε καθημερινή βάση:
Οι άνθρωποι μπορούν να πετάνε τα σκουπίδια τους στους κάδους, αλλά θα πρέπει να πληρώνουν φόρο για κάθε κιλό σκουπιδιών που συλλέγεται. Μια ειδική σφραγίδα τοποθετείται σε κάθε μία από τις πλαστικές σακούλες σκουπιδιών, η οποία αποδεικνύει, ότι ο φόρος καταβλήθηκε.
Αν δεν καταβληθεί ο φόρος, η Αστυνομία των σκουπιδιών έχει το δικαίωμα να ανοίξει την σακούλα και να ψάξει για τυχόν αποδεικτικά στοιχεία, για να βρει τον ιδιοκτήτη της. Το πρόστιμο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ μεγάλο.
Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση για την ανακύκλωση αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχής, όχι λόγω των υψηλών προστίμων και τον φόβο της αστυνομίας των σκουπίδιών, αλλά χάρη στους ευαισθητοποιημένους πολίτες. Πράγματι, αν ο καθένας από εμάς μπορούσε να κατανοήσει τα οφέλη της ταξινόμησης των σκουπιδιών, θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν πολλά προβλήματα.
Δεν πρόκειται για μια απλή πισίνα. Δείτε το μυστικό της και δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας.
Αν ποτέ ταξιδέψετε στην Ιαπωνία, σκεφτείτε να κάνετε μια εκδρομή στον νομό Ishikawa. Εκτός από τα πολλά φυσικά τοπία που διαθέτει, η κεντρική περιοχή περιλαμβάνει το διάσημο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του 21 αιώνα, το Kanazawa.
Στην αυλή του μουσείου, θα βρείτε μια πισίνα που σχεδιάστηκε από τον διάσημο Αργεντινό καλλιτέχνη Leandro Erlich. Από την κορυφή, η πισίνα μοιάζει εντελώς γεμάτη και διαθέτει ακόμη και σκάλα. Στην πραγματικότητα όμως υπάρχει μια στρώση νερού με βάθος περίπου 10 εκατοστών που βρίσκεται μέσα σε διαφανές γυαλί. Οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφτούν τον άδειο χώρο κάτω από το γυαλί, με γαλάζιους τοίχους να τους πλαισιώνουν ώστε να νιώθουν πως βρίσκονται κάτω από το νερό.
Ο Erlich είναι γνωστός δημιουργός τέχνης που υπονομεύει τις ανθρώπινες αισθήσεις και ερευνά την αντίληψη και τη γνωστική λειτουργία με τη διάσταση της οφθαλμαπάτης. Η μόνιμη εγκατάσταση ολοκληρώθηκε το 2004 ενώ οι προσωρινές εκθέσεις φιλοξενήθηκαν στο MoMAPS1 της Νέας Υόρκης το 1999 και στη Μπιενάλε της Βενετίας.
Δείτε παρακάτω το έργο Swimming Pool του καλλιτέχνη.
Νομίζετε πως βλέπετε μια κανονική πισίνα.
Με μια δεύτερη ματιά καταλαβαίνετε πως πρόκειται για κάτι παραπάνω.
Αυτό που βλέπετε είναι μια οφθαλμαπάτη που δημιουργήθηκε από τον καλλιτέχνη Leandro Erlich, ο οποίος έχει ως έδρα του το Μπουένος Άιρες.
Οι επισκέπτες μπορούν να κοιτάζουν επάνω.
Ή να απολαύσουν τον χώρο κάτω από το νερό.
Το μόνο που υπάρχει για να εντυπωσιάσει τον κόσμο είναι ένα απίθανο, διαδραστικό έργο τέχνης που δημιουργήθηκε από διάφανο γυαλί, νερό και ένα δημιουργικό μυαλό.
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
Η παρακάτω σειρά φωτογραφιών θα σας ξαφνιάσει και θα σας κάνει να γελάσετε. Πρόκειται για συμπτώσεις που σε συνδυασμό με την τύχη και το χιούμορ παίρνουν άλλη διάσταση.Ίσως είναι αυτό που λέμε ότι κάποιοι άνθρωποι βρέθηκαν στο κατάλληλο μέρος την σωστή στιγμή.
Δείτε τις φωτογραφίες που ακολουθούν και θα συμφωνήσετε!
Έχουμε αφιερώσει πολύ χρόνο και πολλά άρθρα για να παρουσιάσουμε τα πιο απίθανα Fails που έχουν γίνει μέσα στο χρόνο από διάφορους ανθρώπους και έχουμε ρίξει πολύ γέλιο. Τι γίνεται όμως με τα πιο ξεκαρδιστικά Wins;
Καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε αυτό το 7λεπτο βίντεο με απίθανες στιγμές που θα σας διασκεδάσουν!
Αν έχετε γάτα, ή δύο ή ακόμη και περισσότερες ίσως να το ξέρετε: οι γάτες έχουν την δυνατότητα να εξαφανίζονται όποτε θέλουν σαν να είναι ninja. Απλά μπορούν να μπουν οπουδήποτε. Τότε όποτε θελήσουν πάλι οι ίδιες εμφανίζονται από το πουθενά έτοιμες για παιχνίδι και γεμάτες χαρά.
Ένα ζευγάρι ζει σε ένα μικρό αλλά πολύ όμορφο διαμέρισμα μαζί με τις 2 γάτες τους. Ο Pedro είναι ένας από αυτούς και μπορεί να κρυφτεί παντού χωρίς να μπορούν να τον βρουν αμέσως. Πριν κάποιες μέρες εξαφανίστηκε πάλι και τότε οι ιδιοκτήτες του τον έψαξαν στο μπάνιο, στον καναπέ και στην κρεβατοκάμαρα χωρίς αποτέλεσμα. Ήταν κρυμμένος κάπου στην κουζίνα.
Εσείς μπορείτε να τον βρείτε; Αν όχι δείτε τη λύση στο τέλος.
Που είναι ο Pedro σε αυτό το λαβύρινθο της κουζίνας;
Αυτός είναι ο όμορφος γάτος που απολαμβάνει τον ήλιο οπότε ξέρετε ακριβώς για τι να ψάξετε.
Δεν τον βρήκατε; Ορίστε η λύση.
Όταν ήσασταν μικροί κατά πάσα πιθανότητα είχατε προσπαθήσει να ακουμπήσετε την μύτη ή το πιγούνι σας με την γλώσσα. Φαντάζεστε, όμως, πως θα ήταν αν είχατε την πιο μακριά γλώσσα του κόσμου;
Η 18χρονη Adrianne Lewis ανέβασε ένα βίντεο στο YouTube, επιδεικνύοντας το μέγεθος και την ευελιξία της γλώσσας της.
H γλώσσα της Adrianne φτάνει τα 10 εκατοστά και μπορεί να ακουμπήσει το πηγούνι της, τα μάτια της, την μύτη της και τον αγκώνα.
Το βίντεο με τις δεξιότητες της γλώσσας της έγινε αμέσως viral, με τα σχόλια να ποικίλουν. Κάποιοι λένε, ότι είναι πολύ εντυπωσιακό, ενώ άλλοι υποστηρίζουν, ότι είναι πολύ περίεργο.
Η μητέρα της, Julianne Lewis, αναφέρει, ότι παρατήρησαν για πρώτη φορά την μακριά γλώσσα που είχε η κόρη τους, όταν εκείνη ήταν 12 ετών και έπαιζε, ακουμπώντας την μύτη και τον αγκώνα της με την γλώσσα.
Επίσης, ανέφερε, ότι στην οικογένεια τους πολλοί ήταν εκείνοι που είχαν μακριά γλώσσα και ειδικά η προγιαγιά της, η γιαγιά της και η μητέρα της.
Μέχρι σήμερα το ρεκόρ Γκίνες για την πιο μακριά γλώσσα του κόσμου είχε ο Nick Stoeberi με 9 εκατοστά.
Παρόλο που η γλώσσα της Adrianne δεν έχει μετρηθεί ακόμη από τους υπευθύνους για το ρεκόρ Γκίνες, η ίδια ελπίζει, ότι έχει την πιο μακριά γλώσσα στον κόσμο!
Δείτε το βίντεο παρακάτω:
Πηγή: dailymail.co.uk
Όταν ζεις μια έντονη ζωή, το κάθε λεπτό μετράει. Νιώθεις σαν να πρέπει συνέχεια να κάνεις όλα αυτά που έχεις στο πρόγραμμα σου, να κοιτάς συνέχεια μια οθόνη ή να τρέχεις να πας στον επόμενο προορισμό σου. Άσχετα από το με πόσους τρόπους μπορείτε να κατανείμετε τον χρόνο και την προσοχή σας, άσχετα από το πόσα πράγματα προσπαθείτε να κάνετε ταυτόχρονα, δεν υπάρχει ποτέ αρκετός χρόνος για να τα προλάβετε όλα μέσα σε μια μέρα.
Αυτή ακριβώς ήταν η ζωή μου για δυο ολόκληρα χρόνια. Οι σκέψεις μου και οι πράξεις μου καθορίζονταν από τις ειδοποιήσεις και τις κλήσεις στο κινητό μου και μια υπερφορτωμένη ατζέντα. Παρόλο που ήθελα με όλη μου την δύναμη να είμαι πάντα ακριβής στο πρόγραμμά μου, δεν ήμουν.
Πριν από 6 χρόνια ήμουν ευλογημένη να έχω μια πολύ χαριτωμένη, όμορφη και χαλαρή κορούλα.
Το ανέμελο παιδί μου ήταν ένα δώρο για μένα, αλλά δεν το έβλεπα τότε. Όταν έχεις μια έντονη και γεμάτη ζωή και η προσοχή σου είναι συνεχώς αλλού, το μόνο που βλέπεις είναι το πρόγραμμα της επόμενης μέρας στην ατζέντα σου. Και ότι δεν ανήκει στην ατζέντα είναι απλά χάσιμο χρόνου.
Κάθε φορά που το παιδί μου με έκανε να αποκλίνω από το κύριο πρόγραμμά μου, έλεγα: “Δεν έχουμε χρόνο για αυτό.”Κατά συνέπεια η πιο συχνή λέξη που έλεγα στην κόρη μου ήταν “Βιάσου!”
Ξεκινούσα την πρότασή μου ως εξής:
“Βιάσου, δεν έχουμε χρόνο.”
Τελείωνα την πρόταση μου ως εξής:
“Δεν θα προλάβουμε τίποτα, αν δεν βιαστείς!”
Ξεκινούσα την μέρα μου με αυτό:
“Βιάσου, να φας το πρωινό σου και να ντυθείς γρήγορα.”
Τελείωνα την μέρα μου με αυτό:
“Βιάσου να πλύνεις τα δόντια σου και να πας για ύπνο.”
Παρόλο που η λέξη “Βιάσου” δεν είχε ιδιαίτερο αποτέλεσμα στο παιδί μου, της το έλεγα συνέχεια. Ίσως πιο συχνά και από το “Σ’ αγαπώ.”
Η αλήθεια πονάει, αλλά η αλήθεια … θεραπεύει και με φέρνει πιο κοντά στο πρότυπο της μητέρας που θέλω να είμαι.
Τότε, μια μοιραία μέρα, τα πράγματα άλλαξαν. Είχαμε πάει να πάρουμε την μεγάλη μου κόρη από το νηπιαγωγείο και μόλις είχαμε μπει στο αυτοκίνητο. Πήγαινα αργά, όπως της άρεσε, και τότε η μεγάλη μου κόρη είπε στην μικρή της αδερφή: “Είσαι τόσο αργή.” Όταν η μικρή σταύρωσε τα χέρια της και άφησε να βγει από μέσα της ένας εξοργισμένος αναστεναγμός, τότε αναγνώρισα τον εαυτό μου σε εκείνη. Και αυτό ήταν γροθιά στο στομάχι.
Ήμουν ένας νταής, που πίεζε ένα μικρό, που απλά ήθελε να απολαύσει την ζωή του.
Επιτέλους, είδα την αλήθεια ξεκάθαρα και κατάλαβα το κακό που είχα κάνει στα παιδιά μου.
Παρά το γεγονός ότι η φωνή μου έτρεμε, κοίταξα την μικρή μου κόρη στα μάτια και της είπα: “Συγγνώμη που σε κάνω να βιάζεσαι. Μου αρέσει που παίρνεις τον χρόνο σου και θέλω να είμαι περισσότερο σαν εσένα. Υπόσχομαι να είμαι πιο υπομονετική από τώρα και στο εξής.”
Από κει και πέρα ήταν εύκολο να βγάλω την λέξη “Βιάσου” από το λεξιλόγιο μου. Αυτό που δεν ήταν εύκολο ήταν να δείξω υπομονή στο χαλαρό παιδί μου. Για να βοηθήσω και τις δυο μας, λοιπόν, της έδινα παραπάνω χρόνο να ετοιμαστεί, όταν είχαμε να πάμε κάπου. Και μερικές φορές ακόμα και τότε αργούσαμε.
Όταν πηγαίναμε βόλτες ή στα μαγαζιά, την άφηνα να καθορίζει εκείνη τον ρυθμό που περπατούσαμε. Τότε, παρατήρησα εκφράσεις στο πρόσωπό της που δεν είχα ξαναδεί.
Παρατήρησα πως λάμπουν τα μάτια της, όταν χαμογελάει. Παρατήρησα πως της απαντούσε ο κόσμος, όταν σταματούσε για να τους μιλήσει. Είδα τον τρόπο που κοιτούσε τα έντομα πάνω στα λουλούδια. Τότε, κατάλαβα, ότι η κόρη μου ήταν Παρατηρητής και οι Παρατηρητές είναι πολύ σπάνιοι σε αυτόν τον κόσμο. Η κόρη μου ήταν ένα δώρο στην ξέφρενη ψυχή μου.
Την υπόσχεση να επιβραδύνω τους ρυθμούς της ζωής μου την έδωσα πριν από 3 χρόνια και ακριβώς εκείνη την στιγμή απαγκριστρώθηκα από τους καθημερινούς περισπασμούς και επικεντρώθηκα μόνο σε αυτά που έχουν αξία. Το να επιβραδύνω τους ρυθμούς της ζωής μου ακόμα χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια, αλλά η μικρότερη κόρη μου είναι πάντα εδώ για να μου υπενθυμίζει, γιατί πρέπει να συνεχίσω να προσπαθώ.
Τις προάλλες μου το υπενθύμισε για ακόμα μια φορά, όταν είχαμε πάει μια βόλτα με το ποδήλατο και σταματήσαμε, για να πάρει ένα παγωτό. Ξαφνικά, εκεί που καθόμασταν με ρώτησε γεμάτη αγωνία: “Μαμά, πρέπει να βιαστώ;”
Καθώς το παιδί μου με κοιτούσε γεμάτο αγωνία ήξερα, ότι είχα 2 επιλογές: ή να κάτσω και να σκεφτώ όλες τις φορές που ανάγκασα το παιδί μου να βιαστεί ή να γιορτάσω το γεγονός, ότι σήμερα προσπαθώ να κάνω τα πράγματα διαφορετικά.
Επιλέγω να ζήσω στο σήμερα.
“Δεν χρειάζεται να βιαστείς. Πάρε τον χρόνο σου”, της είπα ευγενικά και αμέσως το πρόσωπό της έλαμψε. Μετά, αρχίσαμε να συζητάμε για ό, τι μπορεί να απασχολεί ένα 6χρονο παιδί. Υπήρχαν και στιγμές που απλά καθόμασταν σιωπηλές και αγναντεύαμε την θέα.
Νόμιζα, ότι η κόρη θα έτρωγε όλο το παγωτό της, αλλά όταν έφτασε στην τελευταία μπουκιά, σταμάτησε και μου είπε: “Άφησα αυτή την τελευταία μπουκιά για σένα μαμά.”
Εκείνη την στιγμή συνειδητοποίησα το πραγματικό νόημα της ζωής.
Αφιέρωσα λίγο χρόνο στο παιδί μου και σε αντάλλαγμα μου έδωσε την τελευταία μπουκιά του παγωτού της, υπενθυμίζοντάς μου, ότι η ζωή είναι πιο γλυκιά και η αγάπη έρχεται πιο εύκολα, όταν δεν βιάζεσαι.
Είτε πρόκειται για…
Την απόλαυση του παγωτού
Το μάζεμα των λουλουδιών
Το σπάσιμο των αυγών
Τους περιπάτους
Το μάζεμα κοχυλιών
Δεν πρόκειται να πω ποτέ ξανά: “Δεν έχουμε χρόνο για αυτό”, γιατί είναι σαν να λες, ότι δεν έχεις χρόνο για να ζήσεις.
Το να επιβραδύνεις για να γευθείς τις μικρές χαρές της ζωής είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να ζήσεις αληθινά.
Ο φωτογράφος Ρικ Γκεστ (Rick Guest) με το έργο του «What Lies Beneath» πηγαίνει πίσω στα παρασκήνια, αποκαλύπτοντας όλη την αλήθεια για την ζωή των επαγγελματίων χορευτών και το θυσίες τους για να αναπτύξουν αυτό το ταλέντο. Οι καλλιτέχνες διάφορων γνωστών σχολών μπαλέτου είναι υπέροχοι στις φωτογραφίες με την φυσικότητά τους, οι φωτογραφίες έδειξαν και μια άλλη πτυχή τους, την «σκληρή» ομορφιά των χορευτών.
Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες, καταλάβαμε για άλλη μια φορά πως το μυστικό της φαινομενικής άνεσης και ομορφιάς του χορού, βρίσκεται στην κουραστική δουλειά και την απίστευτη δύναμη της θέλησης των χορευτών.
«Ο χορός σκόπιμα κρύβει όλες τις τεράστιες προσπάθειες που απαιτούνται για τη δημιουργία του. Όμως πιστεύω πως πραγματικά είναι άδικο για τους χορευτές. Μια ματιά στα παρασκήνια θα σας επιτρέψει να απολαύσετε το χορό πολύ περισσότερο και να αισθανθείτε πραγματικό σεβασμό για τους καλλιτέχνες», συμπληρώνει ο Ρικ Γκεστ
«Όσο περισσότερο τους φωτογράφιζα, τόσο περισσότερο ταυτιζόμουν και ο ίδιος με την εμμονή, με την χάρη και την αίσθηση της ισορροπίας που έχουν. Ο σεβασμός μου για αυτούς σαν αθλητές, καλλιτέχνες και σαν απλούς ανθρώπους με τα χρόνια μόνο μεγάλωνε, διότι γνώριζα τι δύναμη χρειάζεται για να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο επιτυχίας.», λέει ο Ρικ.
«Προσπάθησα να διώξω τη θεατρικότητα στις φωτογραφίες μου, αποφάσισα να αφαιρέσουν τις μάσκες και τα κουστούμια τους, ήθελα να δείξω τους χορευτές εκτός σκηνής. Ήθελα να δω τι σχήμα παίρνει η τέχνη στα σώματά τους», παραδέχεται ο φωτογράφος.
Λαμβάνει σύνταξη και επιδόματα και ζει στην ηλιόλουστη Φλόριντα!
Λυγίζει σίδερα και μασάει τα… χρήματα που πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Αξιωματικός της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, αποσύρθηκε από το Σώμα με αναπηρική σύνταξη και τώρα συμμετέχει αρκετά συχνά σε διαγωνισμούς bodybuilding, γεγονός που έχει θορυβήσει τον Τύπο.
Ο Derek Huebner συνταξιοδοτήθηκε στις 31 Αυγούστου 1996, έπειτα από μόλις έξι χρόνια στο Σώμα. Πλέον, λαμβάνει περί τα 40.000 δολάρια το χρόνο, αφορολόγητα, συν επιπλέον παροχές και επιδόματα από το Ταμείο Συντάξεων της αστυνομίας της Νέας Υόρκης, ενώ ήδη η υπόθεσή του έχει τεθεί υπό έλεγχο μετά από σχετικά δημοσιεύματα της New York Daily News.
Ο πρώην ένστολος, δήλωσε πως όλα είναι νόμιμα, όταν ρωτήθηκε για το γεγονός ότι λαμβάνει αναπηρική σύνταξη ενώ ταυτόχρονα είναι αθλητής του bodybuilding!
Ο 48χρονος τραυματίστηκε στον ώμο κατά τη διάρκεια καταδίωξης στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και ένα χρόνο μετά τη συνταξιοδότησή του, μετακόμισε στη Φλόριντα όπου έστησε γυμναστήριο στο γκαράζ του και άρχισε να γυμνάζεται αδιάκοπα με αποτέλεσμα να γίνει όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες!
Πηγή: nydailynews