Ένα κείμενο του Τάκη Τρακουσέλλη από το newsauto.gr
Η τραγικότητα του δυστυχήματος με την Ferrari στη Βούλα δεν… αφήνει τον συντάκτη του ειδικού Τύπου, να προβεί σε περισπούδαστες αναλύσεις.
Είναι ένα ακόμα δραματικό γεγονός από τα πάμπολλα που καταγράφονται στους Ελληνικούς δρόμους κάθε εβδομάδα. Δεν έχει σημασία αν ο οδηγός του φονικού οχήματος ήταν γόνος πλούσιας οικογενείας.
Δεν έχει σημασία η μάρκα του αυτοκινήτου. Σημασία όμως έχει πως οι οδηγοί αυτοκινήτων 300 και 500 ίππων χειρίζονται αυτά τα όπλα που έχουν στα χέρια τους. Ναι, περί όπλων πρόκειται, τα οποία αν δεν ξέρεις να τα χειριστείς, θα σκοτώσουν εσένα και τους γύρω σου.
Εδώ είναι αυτό που έχω γράψει πολλές φορές: η συμπεριφορά μας στους δρόμους, δεν είναι κάτι προσωπικό, αλλά κοινωνικό. Η εκπαίδευσή μας, το αν οδηγούμε με κοινωνική συνείδηση (ναι υπάρχει και αυτό), το αν το αυτοκίνητό μας είναι παμπάλαιο έτοιμο να διαλυθεί, ακόμα και το αν ρυπαίνει υπερβολικά, δεν είναι κάτι που αφορά τον καθένα μας ξεχωριστά, αλλά όλους μας. Ολη την κοινωνία. Κι αν δεν μπορεί κάποιος να καταλάβει το τι είναι κοινωνικά αποδεκτό ή το τι βλάπτει, τότε θα πρέπει να έρθει η πολιτεία και να το ορίσει αυτό. Ακόμα και να το επιβάλει.
Σίγουρα, αν το αυτοκίνητο ήταν ένα Golf «τσιπωμένο» από κάποιο βελτιωτικό οίκο, απόδοσης +600 ίππων, να μην έδινε κάποιος τόσο μεγάλη βαρύτητα, αφού -εκτός τους γνώστες- λίγοι θα καταλάβαιναν για το τι ακριβώς κρύβεται κάτω από το αμάξωμα του Golf.
Όμως λέγοντας «Porsche», πέρα του ότι όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για ένα γρήγορο αυτοκίνητο, βάζει και το… τσίλι στην είδηση. Επι της ουσία, δεν έχει σημασία αν ήταν Porsche ή ένα… κολοφτιαγμένο Golf. Σημασία έχει το πώς εμείς συμπεριφερόμαστε έχοντας στα χέρια μας αυτά τα όπλα.
Έχουμε την ανάλογη εκπαίδευση; Τις ανάλογες δυνατότητες (σωματικές, ακόμα και ψυχικές) να ρίξουμε ένα τέτοιο θηρίο στους δρόμους; Ολοι γνωρίζουμε ότι ο μέσος Ελληνας οδηγός δεν τις έχει, αφού η μικρή διαδικασία που περνάει στα 18 χρόνια του είναι για να μάθει να ξεπερνάει τις εξετάσεις και να πάρει το πολυπόθητο δίπλωμα οδήγησης.
Αλήθεια, όλοι εσείς που διαθέτετε ένα γρήγορο αυτοκίνητο (ακόμα και +200PS) γνωρίζετε τον χειρισμό που πρέπει να κάνετε για να αποφύγετε ένα τετακέ όταν το αυτοκίνητο υπερστρέφει (όπως συνέβη στο δυστύχημα της Ε.Ο.). Το χειρισμό στην υποστροφή;
Ξέρετε τι είναι υπερστροφή και τι υποστροφή;
Επειδή το Ελληνικό κράτος δε θέλει (γιατί μπορεί) να ορίσει μία δυναμικότερη (δε θα την ορίσω ως αυστηρότερη) διαδικασία εκπαίδευσης, κυρίως για αυτούς που έχουν στα χέρια τους τέτοια αυτοκίνητα, ας το κάνουμε από μόνοι μας. Είτε ως οδηγοί, είτε ως γονείς που έχουμε δώσει στα παιδιά μας το αυτοκίνητό μας.
Επιτέλους, ας αποκτήσουμε την παιδεία της εξέλιξης κι ας αποβάλουμε τη νοοτροπία του «τα ξέρω όλα».
Για μια ακόμα φορά, η χώρα ολόκληρη συγκλονίζεται από ένα τροχαίο. Αυτή τη φορά, νεκρός δεν είναι ένας γνωστός τραγουδιστής, αλλά μια μάνα με το μωρό της, καθώς και άλλοι δύο. Οι τελευταίοι, επιβάτες μιας Porsche, η οποία έφυγε ανεξέλεγκτη με τρομερή ταχύτητα μέσα στο πάρκινγκ της Εθνικής Οδού, στο 83ο χιλιόμετρο, στο Ύπατο Θηβών.
Δείτε το βίντεο
Και τώρα, η μισή Ελλάδα αναρωτιέται: “Ποιος φταίει για το τροχαίο με την Porsche”; Γιατί έγινε αυτή η τραγωδία; Και θα αρχίσουν οι ειδικοί και οι “ειδικοί”. Από το “οι Porsche είναι σκοτώστρες”, μέχρι “φταίνε οι πλούσιοι”. Και, τι έγινε αλήθεια, γιατί η Porsche μπήκε στο πάρκινγκ έχοντας χάσει ήδη τον έλεγχο; Λάστιχο με πολλά χιλιόμετρα; Αδιαθεσία του οδηγού; Προσπαθούσε να φωτογραφήσει το καντράν; Είχε πάει στην ευθεία της Θήβας να τελικιάσει; Απλά το “έχασε”; Μάλλον δεν θα το μάθουμε. Όλοι αυτό συζητάνε και δηλώνουν σοκαρισμένοι. Δήθεν. Ναι, δήθεν σοκαρισμένοι.
Κι εσύ, δήθεν σοκαρισμένος/η είσαι. Αν δεν ξέρεις ήδη το γιατί, η επανάληψη είναι μήτηρ μαθήσεως και θα ξαναεξηγήσω κάποια πράγματα που έχω ξαναγράψει για την υποκρισία των Ελλήνων στο κλάψιμο των νεκρών και τραυματιών από τροχαία. Γιατί, να ξέρεις, μικρή σημασία έχει το ποιος φταίει στο συγκεκριμένο τροχαίο. Και το ποιος θα φταίει στο επόμενο. Και στο μεθεπόμενο.
Μια χώρα που θρηνεί 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία κάθε χρόνο, (κατά μ.ο., γιατί έχουν αρχίσει να μειώνονται, λόγω μείωσης της κυκλοφορίας οχημάτων) πώς μπορεί να υποκρίνεται ότι συγκλονίζεται; Και γιατί δεν κάνει κάτι για να μην πάνε χαμένα τα παιδιά της, όπως πήγαν και αυτά; Γιατί στους Έλληνες αρέσει να κλαίνε τα παιδιά, τα αδέρφια, τους γονείς, τους συγγενείς τους;
“Μα, τι λες;”, θα πουν κάποιοι. Σε ποιον αρέσει να κλαίει τους ανθρώπους του; Κι όμως! Στους 9 στους 10 Έλληνες, αρέσει. Γιατί το αποδεικνύουν καθημερινά και δίνουν το παράδειγμα στους γύρω τους. Κι αμα τους πεις κουβέντα, θα τ’ ακούσεις.
Σκέψου ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που σήμερα “θρηνούν”, αύριο θα περάσουν με κόκκινο, θα παραβιάσουν το STOP, δεν θα φορέσουν ζώνη, θα μπουν ανάποδα στο μονόδρομο, θα παρκάρουν στη γωνία, θα το πατήσουν λίγο παραπάνω, θα πάρουν το αυτοκίνητο αφού έχουν πιει “δυο ποτηράκια”, θα κάνουν σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος τους ζητήσει το λόγο, θα πουλήσουν “τσαμπουκά”. Ψέματα;
Αισθάνομαι σχεδόν γραφικός που με κάθε πολύνεκρο τροχαίο αναγκάζομαι να επαναλαμβάνω το ίδιο πράγμα και τίποτα να μην αλλάζει γύρω μου: Οι Έλληνες δεν έχουμε οδηγική παιδεία. Γενικώς έχουμε χαμηλό επίπεδο παιδείας (το οποίο, θεωρώ, ευθύνεται για τα κακά αντανακλαστικά μας στην κρίση), αλλά στην οδηγική, το χουμε τερματίσει. Οι αριθμοί, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: Σε ό,τι αφορά τα τροχαία δυστυχήματα/ατυχήματα και την οδική ασφάλεια, η Ελλάδα βρίσκεται στην 28η, την τελευταία δηλαδή θέση της Ε.Ε. Κάθε μέρα, θρηνούμε πέντε νεκρούς, πέντε τετραπληγικούς, 10 παραπληγικούς, 60 τραυματίες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.
Γιατί οδηγούμε έχοντας χεσμένους τους γύρω μας και σα να μη μας ενδιαφέρει αν κάποιος/α μας περιμένει σπίτι; Τι φταίει;
Τα πάντα. Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει “δε βαριέσαι”. Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει (αλήθεια, για εσάς τα φανάρια δεν ισχύουν, ή είστε απέθαντοι;), είτε ακόμα και ως πεζός που “προλαβαίνω να περάσω απέναντι”. Γιατί είμαστε μάγκες. Είμαστε έξυπνοι εμείς. Οι άλλοι δεν ξέρουν. Οι άλλοι είναι υπερβολικοί. Γιατί “ντάξει μωρέ τώρα να πούμε”.
Έπειτα, είναι το κράτος. Είναι αυτοί οι άσχετοι καρεκλοκένταυροι, που συμπεριφέρονται στους ιδιοκτήτες ΙΧ σαν να έχουν διαπράξει ποινικό αδίκημα. Που τους έχουν μουρλάνει στη φορολογία, ωθώντας τους, ουσιαστικά, να οδηγούν επικίνδυνα σαπάκια. Μα, βρε μπαγλαμά, δεν αντιλαμβάνεσαι ότι με το να υπερφορολογείς το αυτοκίνητο σε μια χώρα που έχει τρισάθλιες δημόσιες συγκοινωνίες, αναγκάζεις τον ιδιοκτήτη να επιλέξει το πιο παλιό, πιο κακοσυντηρημένο, πιο αν-ασφαλές αυτοκίνητο που υπάρχει; Δεν σου λέει τίποτα βρε πανάσχετε ότι γεμίσαμε με τα μεταχειρισμένα που πέταξαν στα σκουπίδια οι Γερμανοί και οι δικοί μας εξυπνάκηδες γύρισαν τα χιλιόμετρα και τα πουλάνε ως “σχετικά καινούρια”; Γιατί απαγορεύεις στον Έλληνα οικογενειάρχη να αγοράσει καινούριο αυτοκίνητο για να μετακινεί την οικογένειά του; Γιατί απαγορεύεις στο νέο να αγοράσει το αυτοκίνητο που αγαπά;
Και, συνεχίζοντας με τους φταίχτες, σιγά μην τους ξέχναγα: Φταίνε οι πολιτικοί- άρχοντες της μίζας (όχι μόνο της κεντρικής, αλλά και της τοπικής σκηνής) που παραλαμβάνουν δρόμους -λαιμητόμους, με απίστευτες κακοτεχνίες που οδηγούν σε θανάτους. Και δεν έχει μπει ποτέ, κανένας φυλακή γι’ αυτό! Άνθρωποι πληρώθηκαν για να παραδώσουν κατσικόδρομους! Και οι “εκπρόσωποί μας” τους παρέλαβαν!
Φταίει το σύστημα που επιβάλλει και διατηρεί ηλίθια όρια ταχύτητας -σε πολλά σημεία- μόνο και μόνο για να παραβιαστούν. Που μονοδρομεί δρόμους ανάλογα με το “δόντι” που έχει στο δημαρχείο κάποιος κάτοικος.
Φταίει η Τροχαία που στήνει καρτέρια για να κόψει κλήσεις, αντί να φροντίσει να επιμορφώσει: Να κάνει συστάσεις για κράνος- ζώνη, να βελτιώσει, με αστυνόμευση, τη συμπεριφορά των οδηγών.
Φταίνε οι δάσκαλοι οδήγησης και όλο το σάπιο κύκλωμα το οποίο χορήγησε έναν σκασμό άδειες οδήγησης σε ανθρώπους που δεν θα έπρεπε, επειδή έπεσε το “λαδάκι”.
Φταίνε οι διοργανωτές αγώνων αυτοκινήτου που μετέτρεψαν το άθλημα σε έναν κλειστό κύκλο. Μια κλίκα. Που δεν γίνονται οι οδηγοί, οι δάσκαλοι της οδικής ασφάλειας σε αυτή τη χώρα. Γιατί, ο κάθε οδηγός και ιδιαίτερα ο νέος, θα ακούσει με δέος τον “θεό” των ράλλυ. Αλλά, ξέχασα: Αντί να δουν πώς θα μαζέψουν κόσμο στις αναβάσεις και τις πίστες, σφάζονται μεταξύ τους, λες και είναι πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και μετά αναρωτιόμαστε γιατί τα νέα παιδιά εξελίσσονται σε γίδια τα οποία δίνουν διαδικτυακά ραντεβού στο Riba’s για να ξεσπάσουν.
Και φυσικά, φταίμε και οι δημοσιογράφοι, που είμαστε ό,τι να ναι. Φταίω κι εγώ, πιο πολύ απ’ όλους, που, παρότι έχω το βήμα, δεν σου πιπιλάω το μυαλό σε κάθε δοκιμή και παρουσίαση που κάνω ότι το γρήγορο αμάξι θα το ευχαριστηθείς στην πίστα. Ότι το καλό αμάξι είναι αυτό που σε κρατάει πιο ασφαλή. Ότι καλός οδηγός είσαι όταν δεν θέτεις σε κίνδυνο εαυτόν και άλλους. Ότι το υπεργρήγορο αμάξι που σου περιγράφω πώς ανοίγει, μπορούν να το χαρούν μόνο ζωντανοί. Ότι μάγκας είσαι μόνο στην πίστα. Που δεν τα γράφω αυτά και πολλά ακόμα. Βέβαια, αν το κάνω αυτό, δεν θα μου δώσεις ούτε ένα κλικ. Τουλάχιστον όμως, θα κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την παραδοσιακή για τον Έλληνα αδιαφορία για ό,τι κακό γίνεται γύρω του (μέχρι να αγγίξει το σπίτι του) έχουν δημιουργήσει ένα είδος κουλτούρας. Με την κακή έννοια. Δηλαδή, κάνουμε όλοι τα στραβά μάτια στην παρανομία, επειδή, παρακάτω, θα την κάνουμε κι εμείς.
Και φυσικά, αντί για κατάρες και “φταις”, είναι ώρα περισυλλογής. Είναι ώρα να δούμε τι θα κάνουμε εμείς για την ασφάλειά μας και, όταν το φροντίσουμε αυτό και γίνουμε πολιτισμένοι άνθρωποι και όχι ούγκανα επάνω σε λαμαρίνες και πλαστικά, θα διεκδικήσουμε το δίκιο μας για τους δρόμους- ανέκδοτα στους οποίους κινούμαστε. Και πώς θα τα καταφέρουμε;
Σίγουρα, δεν θα περιμένουμε κάτι από κυβερνήσεις και πολιτικούς. Αυτοί, δουλειά τους κάνουν. Χεσμένους μας είχαν και χεσμένους μας έχουν. Άλλωστε, να σου πω και μια αλήθεια, αν είσαι άνεργος/η, παίρνεις οποιοδήποτε επίδομα ή σύνταξη και σκοτωθείς μια μέρα, χάρη θα τους κάνεις. Θα εξοικονομήσουν πόρους. Τι, ψέματα;
Η αλήθεια είναι, άλλωστε, ότι σε αυτό το χάος που συντελεί το ελληνικό κράτος -και εσύ είσαι υπεύθυνος/η για αυτό το χάος, βέβαια- δεν υπάρχει ικανός πολιτικός ή πόλιτικός σχηματισμός που θα πάρει την ευθύνη να συγκρουστεί με συμφέροντα και να αλλάξει το γίγνεσθαι των μεταφορών.
Για παράδειγμα, η χώρα μας έχει ειδική Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, η οποία, μόνο φέτος, έχει συνεδριάσει έξι φορές και καμια δεκαριά πέρυσι. Σε αυτές τις φορές, έχει ενημερωθεί από ειδικούς και μη για ζητήματα οδικής ασφάλειας (λες και τα μέλη της είναι εξωγήινοι και κινούνται σε άλλους δρόμους), αλλά, όσο και αν αναζητήσαμε, δεν βρήκαμε κάποιο πόρισμα, ή ακόμα καλύτερα, κάποια δράση της για να φτιάξουν τα πράγματα και να σκοτώνεται λιγότερος κόσμος.
Παρακάτω, ανασύρουμε ένα (ακόμα) παλιό κείμενο από συνέντευξη του Ιαβέρη, ο οποίος εξηγεί ότι μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία ατυχήματα.
Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε μια κατοικημένη περιοχή, ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες.
Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα περισσότερα θύματα που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι κάτω των 30 ετών. Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15 – 29. Μας περισσεύουν ζωές νέων, φαίνεται, σε αυτή τη χώρα…
Αιτία; Οι τραγικοί δρόμοι και οι επικίνδυνοι οδηγοί που σε συνδυασμό με την άγνοια και την αδιαφορία οδηγούν σε ένα εγκληματικό αποτέλεσμα, όπως εξήγησε ο Ιαβέρης.
«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου», είπε και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία από 20% – 99,5%, όπως η Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%.
«Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα» είπε χαρακτηριστικά ο Ιαβέρης και εξήγησε: «Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι».
Ο Ιαβέρης, έθεσε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, την οικονομική καθώς όπως είπε, «το 40% του κόστους στην υγεία, είναι από τροχαία».
«Τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρόνια σημαίνει 600 δισ. ευρώ πεταμένα ματωμένα, στην άσφαλτο. Και μετά λέμε πώς να εξοικονομήσουμε λεφτά και βάζουμε ισοδύναμα, όταν όλα αυτά τα χρήματα πετιούνται άδικα στο δρόμο», επεσήμανε ο Ιαβέρης.
«Ένας γονιός που οδηγεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυτοκίνητο και αφήνει το παιδί του να κάθεται στη μέση των πίσω καθισμάτων και δεν το δένει κανονικά στο παιδικό κάθισμα είναι σαν το προορίζει για αναπηρικό καροτσάκι που θα το σπρώχνει σε όλη του τη ζωή, αν συμβεί ένα βίαιο φρενάρισμα», τόνισε χαρακτηριστικά.
Μίλησε, όμως, και για γενικότερη άγνοια που υπάρχει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την σημασία που έχει η ασφαλής οδήγηση, επικαλούμενος το εξής παράδειγμα: «Ρωτήσανε σε ένα τηλεπαιχνίδι 100 ανθρώπους για ποιο επάγγελμα χρειάζεται μικρότερη προσοχή και η πιο δημοφιλής απάντηση με ποσοστό 80% ήταν ο επαγγελματίας οδηγός. Δηλαδή, ο οδηγός του σχολικού που μεταφέρει τα παιδιά μας», ανέφερε.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, υπογραμμίζοντας ότι «είναι απόπειρα φόνου, είναι απόπειρα αυτοκτονίας».
Ο Ιαβέρης, υπογράμμισε ακόμα, ότι, μόνο αν αναληφθεί πρωτοβουλία σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, μπορεί το εθνικό αυτό πρόβλημα να πάρει σοβαρές διαστάσεις.
«Για να σταματήσει το έγκλημα και η γενοκτονία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους, πρέπει η Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας να πάει στο Μαξίμου και να ζητήσει από τον πρωθυπουργό να το πάρει πάνω του γιατί είναι μέγα εθνικό και πολιτικό ζήτημα», τόνισε και η πρόταση του αυτή έδειξε να έχει θετική αποδοχή από την Επιτροπή.
Κλείνοντας ο Ιαβέρης την ενημέρωση του, έδωσε μια συμβουλή σε όλους τους οδηγούς λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η λύση του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι, και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του, αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση, επειδή τα μυαλό του είναι στα κάγκελα. Αν θέλουμε άμεσα να μειώσουμε το οδικό έγκλημα, κάθε πρωί ας κοντοσταθούμε και ας σκεφτούμε πόσες αγκαλιές μας περιμένουν το απόγευμα».
Είναι γνωστό το γεγονός πως οι διάσημοι μπορούν να ταξιδέψουν στον χρόνο. Αν δεν μας πιστεύετε, μπορείτε να δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες. Ίσως ανακαλύψετε πως οι αγαπημένοι σας ηθοποιοί και τραγουδιστές εμφανίζονται σε διάφορες χρονικές περιόδους της ιστορίας.
Από τον Τζον Τραβόλτα που μοιάζει με έναν άνδρα του 1860 ως τον Τζέι Ζι και τον Βλαντιμίρ Πούτιν, θα ανακαλύψετε πως είναι αθάνατοι.
#1 «Οι γονείς μου στον γάμο τους τον Φεβρουάριο του 1961. Νομίζω πως ο μπαμπάς μου μοιάζει με τον Ματ Ντέιμον.»
Είναι γνωστό ότι η κουλτούρα της Ασίας είναι πολύ διαφορετική από των δυτικών χωρών. Βεβαία η κουλτούρα αυτή δεν είναι παντού η ίδια, αφού από περιοχή σε περιοχή διαφέρει.
Σε αυτή τη φωτογραφική συλλογή θα δούμε μερικά παράξενα καμώματα των Ιαπώνων, που φημίζονται άλλωστε για την παραξενιά τους (από την οπτική γωνία των δυτικών πάντα).
Δεν έχει σημασία η ρουτίνα που βιώνουμε. Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο. Πλέον, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μπορούμε να δούμε τα πιο αστεία, παράξενα και ιδιαίτερα γεγονότα που συμβαίνουν.
Ορισμένες φορές προκαλούνται χαρούμενα ή και ανάμεικτα συναισθήματα. Παρά το γεγονός ότι ο κόσμος μας είναι γεμάτος με ομορφιά, διαθέτει επίσης και αρκετή παραξενιά.
#1 Με την πρώτη ματιά, το άλογο φαίνεται φυσιολογικό
Στην πραγματικότητα, τραβούν κουπί στο νερό και υπάρχουν φυτά τριγύρω δημιουργώντας ένα πράσινο πεδίο. Οι υάκινθοι αυτοί, ανθίζουν πάνω στον ποταμό Νείλο.
#6 Κοιτώντας αυτή την εικόνα, μπορεί να σκεφτεί κανείς πως σκόπιμα όλα έγιναν γκρι εκτός από το λουλούδι
Το χρώμα της κυμαίνεται ανάμεσα στο πράσινο και το καφέ και το σώμα της είναι γεμάτο με δηλητηριώδη αγκάθια.
Επειδή είναι πλήρως εναρμονισμένη με το φυσικό περιβάλλον της, πολλοί είναι οι ταξιδιώτες που ακουμπώντας πάνω σ’ ένα δέντρο, δεν την βλέπουν με αποτέλεσμα να τσιμπηθούν από τα δηλητηριώδη αγκάθια της
Εκχυμώσεις, εσωτερική αιμορραγία και νεφρική ανεπάρκεια είναι κάποιες από τις βλάβες που προκαλεί το δηλητήριό της στον ανθρώπινο οργανισμό.
Αρκετά είναι τα θανατηφόρα κρούσματα. Βέβαια, για να είναι ένα κρούσμα θανατηφόρο χρειάζονται τουλάχιστον 20 έως 100 τσιμπήματα, αφού κάθε τσίμπημα εκχύει μόνο λίγο δηλητήριο.
Υπάρχει όμως και μια θετική πλευρά, που αφορά στη Lonomia Obliqua. Η μικρή αυτή κάμπια αποτελεί αντικείμενο επιστημονικών ερευνών για τις αντιπηκτικές ιδιότητες που έχει το δηλητήριό της, για την πρόληψη των απειλητικών θρόμβων του αίματος.
Ενώ πολλοί καλλιτέχνες φροντίζουν να διατηρήσουν τα έργα τους, ο Κάλβιν Σίμπερτ με έδρα τη Νέα Υόρκη, δεν έχει καμία ανησυχία. Ο καλλιτέχνης, φτιάχνει τα έργα τέχνης του σε παραλίες. Αυτό σημαίνει πως τα γεωμετρικά κάστρα του διαρκούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Τα αγαπημένα του σημεία είναι η παραλία Τζονς στο Λονγκ Άιλαντ και το Κόνι Άιλαντ. Επίσης, έχει χτίσει ορισμένα αριστουργήματα στην Χαβάη. Μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα έργα του Κάλβιν έχουν λάβει επιπλέον προσοχή.
Ο Κάλβιν χρειάζεται περίπου 8-10 ώρες την ημέρα για να φτιάξει ένα κάστρο. Περνάει 4-5 ημέρες στην παραλία κάθε εβδομάδα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Μακάρι να μπορούσαν οι δημιουργίες να διαρκέσουν παραπάνω
Ο Κάλβιν αναφέρει πόσο γοητευτικές βρίσκει τις δημιουργίες στην άμμο. Ο ίδιος δηλώνει: «Το να χτίζει κανείς κάστρα στην άμμο είναι σαν ένα τεστ. Η φύση θα είναι πάντα εναντίων σου και ο χρόνος εξαντλείται. Αυτό που μου αρέσει είναι πως πρέπει να σκεφτώ γρήγορα και να το ολοκληρώσω».
Ο καλλιτέχνης εμπνέει τους ανθρώπους που χτίζουν κάστρα στην άμμο
Τα έργα του Κάλβιν μοιάζουν σαν να χτίστηκαν με κάποιο υπόβαθρο στον τομέα της αρχιτεκτονικής. Ωστόσο, οι άνθρωποι εκπλήσσονται όταν ανακαλύπτουν ότι ποτέ δεν υπήρξαν οποιαδήποτε σχέδια για τα έργα του.
Γνωρίζετε ότι η Σχολή και τα σπήλαια, που δίδαξε ο Αριστοτέλης τον Αλέξανδρο, βρίσκονται στη Νάουσα και μάλιστα πλέον μπορούμε να νιώσουμε με μια επίσκεψη το περιβάλλον και τις συνθήκες της εποχής;
Η Σχολή που δίδαξε ο Αριστοτέλης, στη Νάουσα
Το 343 / 2 π.Χ. ο βασιλιάς Φίλιππος της Μακεδονίας προσκαλεί τον φιλόσοφο Αριστοτέλη στη Μίεζα για να αναλάβει την εποπτεία της αγωγής του δεκατριάχρονου τότε Αλέξανδρου.
Ο μεγάλος στοχαστής, επιστήμονας και φιλόσοφος Αριστοτέλης που έμελλε να αναδειχτεί στη μεγαλύτερη παγκόσμια πνευματική φυσιογνωμία, δεν είχε ακόμη αποκτήσει εκείνη την εποχή ξεχωριστή φήμη, αλλά το όνομάτου ήταν ήδη διακεκριμένο στην Αθήνα και αλλού.
Η «Σχολή» όπως την ονομάζει ο Πλούταρχος, ιδρύθηκε στο Νυμφαίο, ιερό αφιερωμένο στις Νύμφες ων νερών κοντά στην πόλη Μίεζα, σ’ ένα τοπίο μαγευτικό, με οργιώδη βλάστηση και φυσικές πηγές που διατηρεί και σήμερα των ειδυλλιακό του χαρακτήρα.
Ανάμεσα σε δύο φυσικά σπήλαια λαξεύτηκε κάθετα ο βράχος, προστέθηκε μία ιωνική κιονοστοιχία και δημιουργήθηκε μία στεγασμένη στοά σε σχήμα Γ.
Ο χώρος που καταλαμβάνει το Νυμφαίο, δηλαδή το ιερό το αφιερωμένο στις Νύμφες, είναι ένα πολύ εντυπωσιακό φυσικό τοπίο, όπου τα αρχαία λείψανα – ο τοιχοβάτης μιας διώροφης στοάς με ιωνικούς κίονες σε σχήμα Π – συνδυαζόμενα με τρεις φυσικές σπηλιές που υπάρχουν εκεί, αποτελούν τον κύριο χώρο της σχολής.
Η κάθετη επιφάνεια του βράχου, όπου φαίνονται οι οπές για τη στήριξη των δοκαριών της στέγης, αποτελούσε το πίσω μέρος της σκιερής στοάς, που χτίστηκε τότε (350 π.Χ. και μετά), όπου δίδασκε ο Αριστοτέλης «τον ηθικόν και πολιτικόν λόγον (Πλούταρχος VII, 668) στους νεαρούς βλαστούς των Μακεδόνων ευγενών.
Στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Βέροιας υπάρχουν κεραμίδες και πήλινες σίμες από τη στέγη της στοάς. Το τοπίο όπου ο Δάσκαλος περιδιάβαζε με τους μαθητές του στα παρόχθια, γεμάτα από πυκνή βλάστηση μονοπάτια, ενώ γύρω τους ανάβλυζαν από τις πηγές και κυλούσαν ήρεμα δροσερά ρυάκια, συμπληρώνεται λίγο πιο πέρα με ένα ακόμη μεγαλύτερο σπήλαιο, με δύο λαξευμένες εισόδους, και σαφή λατρευτική χρήση.
Ο Αλέξανδρος μαζί με έναν εκλεκτό κύκλο μαθητών από γόνους ευγενών μακεδονικών οικογενειών παρέμεινε στη Σχολή για 2 χρόνια. Εδώ στους υπόσκιους περιπάτους και στις λίθινες έδρες που αναφέρει ο Πλούταρχος, ο μελλοντικός κοσμοκράτορας μυήθηκε στη φιλοσοφία και την ποίηση, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες και γνωρίζουμε πως το αντίγραφο της Ιλιάδας που χάρισε ο Αριστοτέλης στον μαθητή του με ιδιόχειρη αφιέρωση τον συντρόφεψε μέχρι το τέλος της ζωής του και στάθηκε ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης.
Το 340 π.Χ. ο δεκαεξάχρονος μαθητής διακόπτει την παραμονή του στη Σχολή και γυρίζει στην Πέλλα για να ασκήσει τα καθήκοντα του αντιβασιλέα όσο ο πατέρας του λείπει στην Πέρινθο και στο Βυζάντιο.
Παρά το σύντομο χρονικό διάστημα λειτουργίας της Σχολής ο δεσμός που θα τον συνδέσει με τον δάσκαλό του θα μείνει για πάντα ισχυρός, όπως ισχυρή θα είναι και η επίδραση της αριστοτελικής σκέψης στην παιδεία του, τη φιλοσοφία ζωής για την ηθική και την πολιτική αλλά και τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, μια από τις πιο γοητευτικές προσωπικότητες του αρχαίου κόσμου.
Οι συμβουλές και τα κόλπα, υπάρχουν εδώ και αιώνες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, κατέληξαν ως κομμάτια πληροφοριών που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Όταν λύνουμε διάφορα προβλήματα, θέλουμε να είμαστε καλά προετοιμασμένοι και να γνωρίζουμε διάφορες λύσεις που έχουν αποδειχθεί χρήσιμες και ωφέλιμες.
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, έχει μια απίστευτη ψηφιακή συλλογή παλαιών υλικών και εκτυπώσεις, με αντικείμενα όπως φωτογραφίες, χειρόγραφα και χάρτες. Παρακάτω θα μοιραστούμε μαζί σας τα πιο χρήσιμα αρχεία. Πρόκειται για μια λίστα με συμβουλές και κόλπα από το 1900. Κάποτε, ήταν διαθέσιμες σε συσκευασίες τσιγάρων.
Αυτές οι συμβουλές ζωής έχουν πλέον ψηφιοποιηθεί ώστε να μην χαθούν αλλά να γίνουν γνωστές. Δείτε παρακάτω 15 από αυτές.
Για να αφαιρέσετε ένα σφιχτό δαχτυλίδι από το δάχτυλο χωρίς πόνο ή ταλαιπωρία, θα πρέπει να το αλείψετε καλά με σαπούνι. Τότε, το δαχτυλίδι θα βγει εύκολα εκτός κι αν οι αρθρώσεις σας είναι πρησμένες. Αν όμως, εξακολουθεί να μην βγαίνει, θα ήταν καλό να επισκεφτείτε ένα κοσμηματοπωλείο.
#2 Πως nα ανιχνεύσετε τη διαρροή του φυσικού αερίου
Υπάρχει κίνδυνος στην προσπάθεια να εντοπίσετε τη διαρροή του αερίου. Η μέθοδος στην εικόνα, είναι αρκετά αξιόπιστη. Απλώστε αρκετή ποσότητα σαπουνιού στο σωλήνα του αερίου που θεωρείται ύποπτη. Το αέριο θα προκαλέσει φυσαλίδες στο σημείο διαρροής και έτσι θα το αντιμετωπίσετε άμεσα.
Για να μαζέψετε γρήγορα και εύκολα τα σπασμένα γυαλιά, βρέξτε ένα μαλακό πανί ώστε να μαζευτούν και τα μικρότερα κομματάκια. Επιλέξτε ένα παλιό κομμάτι καθώς το καλύτερο είναι να το πετάξετε μαζί με τα γυαλιά.
Αν εφαρμόσετε αυτό το μέτρο, ο κίνδυνος να σπάσει ένα πολύτιμο βάζο, είναι μικρότερος. Απλά γεμίστε το με άμμο! Έτσι, θα παραμείνει σταθερό στη βάση του, λόγω του βάρους του. Αυτή η ιδέα είναι εξαιρετική για τα βάζα περίεργου σχήματος ή επιπλέον βάρους στην κορυφή, που έχουν μικρή βάση άρα και λιγότερη σταθερότητα.
Το να αφαιρέσετε ένα αγκάθι από το χέρι, είναι επίπονο. Ένας καλός τρόπος είναι να καλύψετε το σημείο με ένα μπουκάλι γεμάτο με ζεστό νερό ως το χείλος του και με ευρύ στόμιο. Πιέστε το χέρι σφιχτά στο στόμιο του μπουκαλιού. Η αναρρόφηση θα τραβήξει το δέρμα και ο ατμός θα βγάλει την αγκίδα.
Αν αγοράσετε βρασμένο αστακό αλλά έχετε αμφιβολίες ως προς την φρεσκάδα του, τραβήξτε την ουρά του προς τα πίσω και αφήστε την απότομα. Αν η ουρά βρεθεί εκεί που ήταν, τότε είναι αρκετά νωπός. Αν επιστρέφει αργά προς τη θέση της, τότε μπορείτε να είστε σίγουροι πως ο αστακός έχει βραστεί και διατηρηθεί για αρκετές ημέρες.
Η λαβή του πινέλου που κολλάει και έχει χρώματα, είναι αρκετά δυσάρεστη για έναν ερασιτέχνη ζωγράφο. Κόψτε ένα κομμάτι χαρτονιού και κάντε μια τρύπα. Περάστε από εκεί τη λαβή όπως δείχνει η εικόνα. Αυτό θα αποτρέψει το χρώμα από το να τρέξει.
Για να εντοπίσετε αν υπάρχει υγρασία, τοποθετήστε έναν μικρό καθρέφτη χειρός ανάμεσα στα σκεπάσματα. Αν ο καθρέφτης θολώσει, αυτό θα είναι ένδειξη πως δεν πρέπει να κοιμηθείτε σε αυτό το κρεβάτι.
Αν δεν έχετε διαθέσιμο πάγο αλλά θέλετε να δροσίσετε το κρασί, μια καλή μέθοδος θα είναι να τυλίξετε το μπουκάλι σε ένα ύφασμα και να το τοποθετήσετε κάτω από το κρύο νερό της βρύσης. Αφήστε το νερό να τρέξει και σε περίπου 10 λεπτά, το κρασί θα είναι δροσερό.
Αυτή η δυσκολία μπορεί εύκολα να προσπεραστεί. Βουτήξτε το μαχαίρι σε ζεστό νερό και κόψτε γρήγορα τη φέτα. Το ζεστό μαχαίρι κόβει απαλά και θα έχετε λεπτές φέτες.
Διαλύστε ένα κιλό αλάτι και μισό κιλό χλωριούχο αμμώνιο σε δύο λίτρα νερού. Τοποθετήστε το μείγμα σε γυάλινα μπουκάλια τοποθετώντας το ¼ σε κάθε ένα από αυτά. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, πετάξτε το ένα ή και περισσότερα μπουκάλια στις φλόγες και θα αποφευχθεί κάθε κίνδυνος.
Μερικές φορές, είναι δύσκολο να καθαριστούν οι νέες μπότες. Μια πετυχημένη μέθοδος είναι η εξής: Τρίψτε τις μπότες με λεμόνι και αφήστε τες να στεγνώσουν. Μετά θα μπορούν να γυαλιστούν ευκολότερα. Ίσως χρειαστεί να επαναλάβετε την διαδικασία με χυμό λεμονιού.
Είναι δύσκολο να τραβήξετε ένα καρφί από το ξύλο όπως φαίνεται στο Α. Ωστόσο, δεν θα σας δυσκολέψει αν χρησιμοποιήσετε τη μέθοδο με το μικρό ξύλο που βλέπετε στο Β.
Η εικόνα αποτελεί χρήσιμη υπόδειξη. Ο σωστός τρόπος είναι να κρατήσετε την κανάτα όπως εμφανίζεται στο σκίτσο δεξιά. Αυτό αποτρέπει το βάρος από το να ανατρέψει την κανάτα και το περιεχόμενό της.
Πρόκειται για μια κοινή δυσκολία. Ωστόσο, αν δημιουργήσετε μερικές προεξοχές όπως στην εικόνα, θα καταφέρετε να ανάψετε το σπίρτο ευκολότερα. Αυτές οι προεξοχές, θα πιάσουν φωτιά με την πρώτη και η φλόγα θα είναι δυνατότερη.
Η φύση είναι γεμάτη χρώματα, σχήματα και ομορφιά. Μερικές φορές, με τη βοήθεια του φυσικού χρωματισμού, ένα τοπίο μπορεί να μετατραπεί σε παραμυθένιο μέρος.
Έχουμε δει το διαφορετικό χρώμα των λουλουδιών και των φύλλων αλλά τα βακτήρια, μπορούν επίσης να συμβάλουν στη δημιουργία μοναδικών αποχρώσεων.
Παρακάτω θα δείτε 20 εικόνες που δείχνουν το μεγαλείο και την ομορφιά της φύσης με τα ζωντανά χρώματα.
Αυτά τα υπέροχα βουνά με τα χρώματα του ουράνιου τόξου βρίσκονται στην επαρχεία Γκανσού. Χάρις στον κόκκινο ψαμμίτη και τα ορυκτά κοιτάσματα, αυτό το μέρος αποτελεί ένα δημοφιλές τουριστικό αξιοθέατο.
Ο σχηματισμός τους είναι αποτέλεσμα μιας λάθος γεώτρησης τη δεκαετία του 1960. Η πηγή, δεν καλύφθηκε επαρκώς και αυτό έκανε τα μεταλλικά στοιχεία να αυξηθούν και να συμβάλουν στο σχηματισμό της δομής. Πρέπει να ευχαριστήσουμε τα θερμόφιλα άλγη που συνέβαλλαν στην ομορφιά του.
#3 Μεγάλη Πρισματική Πηγή, Εθνικό Πάρκο Γέλοου Στόουν, Γουαϊόμινγκ
Μπορεί να μοιάζει σαν το ιαματικό νερό να έχει δεχθεί επεξεργασία χρωμάτων, αλλά η επιστήμη έπαιξε σημαντικό ρόλο σε αυτό. Στην θερμή πηγή, υπάρχουν όμορφα χρώματα λόγω των διαφορετικών οργανισμών και κυρίως, των κυανοβακτηρίων.
Αυτό το πάρκο προσφέρει μαγευτικούς γεωλογικούς σχηματισμούς που δημιουργήθηκαν από τη διάβρωση. Στην επιφάνεια εμφανίστηκε το ορυκτό ίασπις και σεληνιώδης πηλός.
Τα κοράλλια και τα θραύσματα κοχυλιών έχουν δώσει σε αυτή την υπέροχη ιταλική παραλία, το ροζ χρώμα της άμμου. Μοιάζει με μαλακό ζαχαρωτό αλλά δεν είναι καθόλου αφράτο.
Μπορεί να μοιάζει ψεύτικο, αλλά πραγματικά υπάρχει. Αυτή η όμορφη τοποθεσία της Κολομβίας, έχει επί το πλείστον κόκκινο χρώμα που οφείλεται στο φυτό μακαρενια. Χάρις στους μαύρους βράχους, το μπλε νερό, την κίτρινη άμμο και τα πράσινα φύκια, αυτό το ποτάμι συνθέτει ένα υδάτινο ουράνιο τόξο.
Αυτό το σκληρό περιβάλλον είναι γνωστό για το φωτεινό πράσινο και κίτρινο χρώμα που έχει. Αυτή η ιδιαιτερότητα, οφείλεται στα κοιτάσματα αλατιού και θείου.
Αυτή η πεδιάδα τουλίπας θυμίζει πολύχρωμες πλαστελίνες. Η καλύτερη εποχή για να την επισκεφτείτε, είναι από τον Μάρτιο ως τον Μάιο. Είναι απίστευτα όμορφη και πραγματικά μαγευτική αν την παρατηρήσετε από ψηλά.
Αυτό το πολύχρωμο τοπίο βρίσκεται στην πεδιάδα Σαμαρέλ του Μαυρικίου. Θεωρείται πως τα διαφορετικά χρώματα που παρατηρούνται στο σχηματισμό, προκαλούνται από λιωμένα ηφαιστειακά πετρώματα που κρύωσαν διαφορετικά.
Το είδος του φυτού Σουέντα συμβάλει στην εμφάνιση του φωτεινού κόκκινου χρώματος. Ξεκινά ως ανοιχτό κόκκινο τον Απρίλιο και όταν τα άνθη ωριμάσουν, αποκτούν ένα βαθύ κόκκινο χρώμα.
Τα όμορφα ροζ νερά, έρχονται σε αντίθεση με τα πράσινα δάση. Ακόμη κι αν πάρετε λίγο από το νερό, το χρώμα θα παραμείνει ροζ μιας και είναι αποτέλεσμα του οργανισμού Ντουναλιένα Σαλίνα.
Οι λίμνες πουξεράθηκαν, δίνουν αυτή την ραγισμένη κόκκινη εμφάνιση. Όταν το νερό εξατμιστεί, τα επίπεδα άλατος αυξάνουν τους μικροοργανισμούς που εκπέμπουν κόκκινο χρώμα όταν αρχίσουν να αναπτύσσονται.
Φυσικά, το Βόρειο Σέλας ξεχωρίζει όταν πρόκειται για την ομορφιά της φύσης. Στην επάνω εικόνα είναι το Βόρειο Σέλας στην Ισλανδία και κάτω είναι το φαινόμενο στη Δανία.
Αυτή η φυσική σπηλιά ασβεστόλιθων, είναι ένα δημοφιλές αξιοθέατο στην περιοχή Γκουανγκσί της Κίνας. Η όμορφη εμφάνιση του ουράνιου τόξου οφείλεται σε τεχνητό φωτισμό.
Αυτό το μοναδικό σπήλαιο στο Γουαϊτόμο της Νέας Ζηλανδίας, κατοικείται από πυγολαμπίδες που εκπέμπουν απαλά φώτα. Μοιάζει σαν να περπατά κανείς σε μαγικό δάσος.
Η φύση είναι γεμάτη εκπλήξεις που μας αφήνουν άφωνους. Θα θέλατε να επισκεφτείτε αυτά τα εντυπωσιακά μέρη;
