Βραζιλιάνα χοuφτώνει δημοσίως τα γενετικά όργανα 100 ανδρών, αλλά το συγκεκριμένο βίντεο-πείραμα δεν έγινε μόνο με στόχο να προκαλέσει.
Έγινε για να δείξει πόσο εκνευριστικό, ανήθικο και προσβλητικό είναι το χούφτωμα και γενικότερα η σεξοuαλική παρενόχληση που κάνουν οι άνδρες στις γυναίκες.
Έτσι αντιστρέφοντας τους όρους βλέπουμε τις αντιδράσεις των ανδρών, οι οποίες τελικά δεν διαφέρουν και πολύ από αυτές των γυναικών, καθώς σχεδόν όλοι δείχνουν να νιώθουν σοκ και αμηχανία.
Δείτε το βίντεο
Το 1994, οι αδελφοί Bert και John Jacobs, ιδρυτές του Life is GoodCompany (η ζωή είναι καλή παρέα),είχαν την ιδέα που άλλαξε τις ζωές τους για πάντα: αποφάσισαν να πουλήσουν μπλουζάκια του δικού τους σχεδιασμού.
Οι αδελφοί είχαν μια δύσκολη μετάβαση από την πώληση T-shirts με το φορτηγό τους στους δρόμους της Βοστώνης μέχρι την λειτουργία μιας επιχείρησης πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά πιθανότατα ποτέ δεν θα το είχαν πετύχει, αν η μητέρα τους,Joan, δεν τους είχε μάθει να βλέπουν μόνο τα καλά πράγματα στη ζωή,όπως και να έχει.
Ο John και ο Bert Jacobs ήταν τα μικρότερα παιδιά από τα έξι μιας οικογένειας μέσης τάξης. Όταν τα αδέρφια ήταν στο δημοτικό σχολείο, οι γονείς τους είχαν ένα φρικτό αυτοκινητιστικό ατύχημα. Η μητέρα τους κατάφερε να διαφύγει με ελαφρά τραύματα, αλλά ο μπαμπάς τους ήταν πολύ πιο σοβαρά και δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει το δεξί χέρι. Αυτή η τραγωδία έκανε τον πατέρα τους οξύθυμο και φώναζε για ασήμαντους λόγους.
Αλλά παρ’ όλα τα προβλήματα, η μητέρα τους, εξακολουθούσε να πιστεύει ότι η ζωή ήταν καλή. Κάθε μέρα, όταν η οικογένεια είχε δείπνο μαζί, έκανε στα παιδιά μια ερώτηση: ‘Ποια είναι τα καλά πράγματα που συνέβησαν σήμερα;’
Αυτή η απλή ερώτηση της μαμάς άλλαζε την ατμόσφαιρα μέσα στο δωμάτιο. Πριν το καταλάβουμε, όλοι φλυαρούσαμε για το καλύτερο, πιο αστείο, ή πιο περίεργο μέρος της ημέρας μας. Αυτή η αισιοδοξία ήταν κάτι που η οικογένειά μας είχε πάντα, ακόμα και όταν δεν είχαμε σχεδόν τίποτε άλλο.’
Αυτή η μητέρα δίδαξε τα αγόρια της ότι το να είσαι αισιόδοξος είναι μια επιλογή που κάνουμε κάθε μέρα. Ο Bert και ο John έχουν ακολουθήσει αυτόν τον απλό κανόνα όλη τους την ζωή. Άρχισαν να πουλάνε ρούχα στους δρόμους της Βοστώνης, και, μετά από 5 χρόνια που πωλούσαν T-shirts, είχαν μόλις 78 δολάρια στην τράπεζα. Αλλά δεν τα παράτησαν. Η μεγάλη επιτυχία τους ήρθε μόνο μετά που άλλαξαν όνομα στην εταιρεία τους και άρχισαν να παράγουν μπλουζάκια με το χαμογελαστό πρόσωπο και τη φράση ‘Η ζωή είναι καλή.’
Αυτό το απλό αλλά θετικό σχέδιο κέρδισε τις καρδιές πολλών ανθρώπων και μέχρι το τέλος του έτους είχαν πουλήσει μπλουζάκια αξίας 87.000 δολαρίων Σήμερα, τα T-shirts, τα καπέλα και άλλα πράγματα τους πωλούνται σε χιλιάδες καταστήματα λιανικής πώλησης σε όλο τον κόσμο, και η ίδια η εταιρεία, η οποία τώρα αποτιμάται σε 100 εκατομμύρια δολάρια, προωθεί τον υγιεινό τρόπο ζωής. Ακριβώς όπως και πριν από 22 χρόνια, το μεγαλύτερο μέρος των ενδυμάτων τους έχει το σύνθημα ‘Η ζωή είναι καλή.’
Δεν μπορείτε να φέρετε αντίρρηση σε αυτό: η ζωή είναι πραγματικά ένα μεγάλο πράγμα!
Πέρασαν 43 χρόνια από την ημέρα που χτύπησε για τελευταία φορά το κουδούνι του 2ου Γυμνασίου Αρρένων στη διασταύρωση των οδών Αχαρνών και Χέυδεν. Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα το ιστορικό κτήριο της Αθήνας, που χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα, έζησε πολλά.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 λίγο έλειψε να κατεδαφιστεί ώστε να φτιαχτεί ένα πιο σύγχρονο σχολείο, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε και για περίπου 25 χρόνια έγινε η -κατά την αστική αργκό των τελευταίων ετών- «Βίλα Αμαλίας», η πιο γνωστή κατάληψη της Αθήνας.
Μετά την εκκένωσή του από τους καταληψίες, το κτήριο ενώθηκε με το διπλανό του, ανακαινίστηκε πλήρως και την προσεχή Δευτέρα το κουδούνι θα χτυπήσει ξανά προκειμένου να υποδεχτεί τους περίπου 190 μαθητές που θα φοιτήσουν στο 2ο Λύκειο, το οποίο θα ονομαστεί «Θόδωρος Αγγελόπουλος» ως φόρος τιμής σε έναν από τους πιο επιφανείς μαθητές του και έναν από τους σπουδαιότερους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες παγκοσμίως.
Τα εγκαίνια του σχολείου έγιναν χθες από τον δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καμίνη, ο οποίος μίλησε για «μια ιστορική στιγμή για την πόλη».
Το 2ο Λύκειο είναι ένα από τα πιο σύγχρονα σχολεία της Αθήνας, με εξαιρετικές εγκαταστάσεις, που περιλαμβάνουν βιβλιοθήκη, εργαστήριο χημείας και μεγάλους εσωτερικούς χώρους. Για να δημιουργηθεί αυτό το σύγχρονο σχολείο έμειναν άθικτες μόνο οι προσόψεις. Ολοι οι εσωτερικοί χώροι γκρεμίστηκαν και χτίστηκαν από την αρχή υπό την επίβλεψη του πολιτικού μηχανικού Γιώργου Αδαμόπουλου.
«Το παιδί βρίσκεται στο επίκεντρο της πολιτικής μας και με άξονα το σύνθημα «Πρώτα το Παιδί» θεσμοθετήσαμε ειδική αντιδημαρχία. Σε ύψιστη προτεραιότητα για τον Δήμο Αθηναίων τίθεται η εξασφάλιση, σε μια δύσκολη οικονομική και κοινωνική συγκυρία, των καλύτερων δυνατών συνθηκών για τη λειτουργία των σχολείων» τόνισε ο κ. Καμίνης και συμπλήρωσε: «Είναι λάθος να μιλάμε για αυριανούς πολίτες όταν αναφερόμαστε στα παιδιά. Είναι ήδη πολίτες, με δικαιώματα τα οποία θα πρέπει να προστατεύονται».
Η ιστορία του κτηρίου
Το 2ο Λύκειο ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα η οικεία της οικογένειας του πρέσβη Περικλή Αργυρόπουλου, ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του νομικού Μιλτιάδη Ράλλη, ο οποίος ζούσε στο διπλανό οίκημα.
Χτίστηκε το 1920 και δέκα χρόνια αργότερα ενοικιάστηκε από το κράτος ώστε να στεγάσει το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής το κτίριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και λειτούργησε ξανά ως σχολείο μετά την απελευθέρωση.
Εκτός από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, από τις τάξεις του έχουν περάσει σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός και ο πολυπράγμων Λευτέρης Παπαδόπουλος.
Πηγή: ΕΘΝΟΣ
Ένας δύτης και κασκαντέρ με το όνομα 8Booth κόντεψε να πληρώσει με την ζωή του το πάθος για αδρεναλίνη, όταν αποφάσισε να μπει παράνομα σε έναν χώρο κοντά στο Crystal Cove της Καλιφόρνια και να βουτήξει στην θάλασσα από έναν τεράστιο γκρεμό.
Πηδώντας από τον βράχο «El Morro», δεν υπολόγισε σωστά την απόσταση με αποτέλεσμα να πέσει στην θάλασσα κυριολεκτικά ξυστά από τα βράχια. Κι όταν λέμε κυριολεκτικά ξυστά, όπως λέει ο ίδιος γλίτωσε με ένα μικρό γδάρσιμο στην πλάτη. Δεν έχει ιδέα πως σώθηκε και το μόνο που ξέρει είναι πως δεν θα ξαναδοκιμάσει σύντομα το συγκεκριμένο άλμα.
Το «Hopewell Rocks Tidal Exploration Site» του Καναδά είναι ένα φανταστικό μέρος για να δει κάποιος από κοντά την παγκοσμίου φήμης παλίρροια Bay of Fundy, η οποία φτάνει τα 15 μέτρα ύψους.
Όπως θα δείτε στο timelapse βίντεο που δημιουργήθηκε μέσα από 926 φωτογραφίες (μια κάθε λεπτό από πριν την ανατολή μέχρι μετά την δύση του ηλίου), κατά την άμπωτη οι επισκέπτες περιφέρονται στην εντυπωσιακή και σπάνιας ομορφιάς παραλία, ενώ μερικές ώρες αργότερα το τοπίο έχει αλλάξει ολοκληρωτικά και σε αυτό δεσπόζουν οι πέτρινοι σχηματισμοί της περιοχής, τους οποίους οι ταξιδιώτες εξερευνούν με καγιάκ.
Η παραλία είναι προσβάσιμη τρεις ώρες πριν και τρεις ώρες μετά την άμπωτη και πρέπει να σημειωθεί πως υπάρχει ειδικό προσωπικό που απομακρύνει τους επισκέπτες από την παραλία πριν το νερό φτάσει στα βράχια, μεριμνώντας έτσι για την ασφάλεια τους.
Η απροσεξία και η κακιά στιγμή μπορούν να οδηγήσουν σε απίστευτες καταστάσεις. Σε περιπτώσεις που δεν είναι τραγικές και δεν υπάρχουν τραυματισμοί, το αποτέλεσμα μπορεί να μας προσφέρει ξεχωριστό θέαμα.
Δείτε 11 περιπτώσεις που θα σας κάνουν να απορήσετε.
Η φυλή Τορόγιαν στην Ινδονησία ξεθάβουν τους νεκρούς προγόνους τους και τους ντύνουν με καινούργια ρούχα σε ένα αρχαίο τελετουργικό, που σκοπό έχει να δείξει “την αγάπη και τον σεβασμό” προς τους αγαπημένους τους.
Κάθε τρία χρόνια, η φυλή που ζει στο νησί Σουλαβέζι, αφού ξεθάψουν τους νεκρούς, τους πλένουν και τους ντύνουν με καινούργια ρούχα. Στην συνέχεια, βγάζουν οικογενειακές φωτογραφίες για τον φεστιβάλ Ma’nene.
Το τελετουργικό, το οποίο μεταφράζεται ως “η τελετή του καθαρισμού των πτωμάτων”, διαρκεί περισσότερο από έναν αιώνα.
Ένας εγγονός χτενίζει τα μαλλιά των νεκρών παππούδων του.
Συγγενείς φωτογραφίζονται με το πτώμα ενός βετεράνου στρατιωτικού, που πέθανε πριν από 10 χρόνια.
Η κηδεία είναι μια από τις πιο ιερές και σημαντικές τελετές για την φυλή Τορόγιαν.
Οι περισσότεροι κάνουν οικονομίες όλη τους την ζωή, για να μπορέσουν να έχουν μια εντυπωσιακή κηδεία για τους ίδιους ή τους εαυτούς τους.
Πολλές φορές, η κηδεία μπορεί να διαρκέσει μήνες ή ακόμα και χρόνια, ώστε η οικογένεια να μπορέσει να συγκεντρώσει χρήματα για την εντυπωσιακή κηδεία.
Τα σώματα των νεκρών τυλίγονται με πολλές στρώσεις υφάσματος,για να αποφευχθεί η αποσύνθεση.
Στην συνέχεια, κάθε 3 χρόνια ξεθάβουν τους αγαπημένους τους και τους ντύνουν με διαφορετικά ρούχα.
Συγγενείς ντύνουν προσεχτικά με καινούργια ρούχα έναν νεκρό άντρα.
Το πτώμα ενός βετεράνου του στρατού καθαρίζεται με προσοχή.
Άλλο ένα χαρακτηριστικό του φεστιβάλ είναι η αντικατάσταση και επισκευή του φέρετρου, ώστε να αποφευχθεί η αποσύνθεση.
Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις της φυλής Τορόγιαν, ο θάνατος δεν είναι το τελικό βήμα, αλλά ένα βήμα για την συνέχιση της πνευματικής ζωής.
Δείτε το βίντεο παρακάτω: (play κουμπί στα δεξιά)
Συγγενείς καθαρίζουν το πτώμα ενός άντρα, που πέθανε πριν από 30 χρόνια.
Η κηδεία είναι ένα κομβικό σημείο της μετάβασης και κάποιες κηδείες διαρκούν ακόμα και μια εβδομάδα.
Οι άνθρωποι της φυλής Τορόγιαν πιστεύουν, ότι το πνεύμα του νεκρού θα πρέπει πάντα να επιστρέφει στο χωριό καταγωγής του. Αυτή η πεποίθηση έχει κάνει πολλούς να μην βγαίνουν από τα σπίτια τους, μη τυχόν και πεθάνουν κάπου μακριά και δεν το σώμα τους δεν μπορεί να επιστρέψει στο χωριό.
Ντόπιοι μετακινούν προσεχτικά ένα πτώμα, πριν αρχίσουν να το περιποιούνται για να του φορέσουν καινούργια ρούχα.
Βετεράνος του στρατού, που έχει πεθάνει εδώ και 10 χρόνια, δέχεται περιποιήσεις από τους συγγενείς του στην Ινδονησία.
Τα παιδιά δεν είναι πάντα χαρούμενα όταν πλησιάζει ο καιρός να ξεκινήσει η νέα σχολική χρονιά. Για τους γονείς όμως, η στιγμή αυτή δεν είναι και τόσο κακή…
Κάποιοι μπορούν να πουν ότι χαίρονται που δεν θα χρειάζεται να προσέχουν περισσότερο τα παιδιά, να τα απασχολούν στο σπίτι τους καλοκαιρινούς μήνες και να έχουν συνεχώς το νου τους. Κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, ένα μεγάλο μέρος της ημέρας περνιέται στο σχολείο.
Για τα ελληνικά δεδομένα, η νέα σχολική χρονιά δεν ξεκινάει ακόμα, έχουμε σχεδόν ένα μήνα ακόμα. Στο εξωτερικό όμως, πολλά σχολεία ξεκινούν από τα μέσα Αυγούστου.
Δείτε λοιπόν 23 γονείς που έχουν πολύ αστείες αντιδράσεις για το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς.
Ο σύζυγός μου και εγώ ήμασταν μαζί για έντεκα ολόκληρα χρόνια, πριν παντρευτούμε, αλλά μόνο μετά την ανταλλαγή των όρκων μας, ο κόσμος άρχισε να κατακρίνει τα ταξίδια που έκανα μόνη μου.
Με τον άντρα μου αρχίσαμε να βγαίνουμε στο σχολείο, την 1η Απριλίου 2005. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς είχα πάει στην πόλη Βίλα Ντελ Τοτόρα στην Αργεντινή, όπου ζούσε τότε ο θείος μου.
Σε εκείνο το ταξίδι συνειδητοποίησα την εξάρτησή μου από τους άλλους, για να με διασκεδάζουν. Ήμουν μόλις 15 ετών τότε, αλλά εκείνη την στιγμή κατάλαβα, ότι η πραγματικότητα μου θα ήταν αυτή που θα έφτιαχνα εγώ, σκέψη πολύ συνηθισμένη για όσους ταξιδεύουν μόνοι τους. Ήταν φανερό πως τα ταξίδια και οι προκλήσεις που τα συνοδεύουν είχαν επηρεάσει την αυτογνωσία μου με έναν πολύ θετικό τρόπο.
Ήμασταν έφηβοι και σε αυτή την ηλικία είναι λογικό ο σύντροφός σου ή οι φίλοι σου να φύγουν για κάποιες εβδομάδες διακοπές με την οικογένειά τους. Στην δική μου σχέση, αυτό προέβαλε την προσδοκία, ότι τα ταξίδια θα κατέχουν σημαντικό μέρος στην ζωή μου. Αυτό άρχισε το γίνεται πραγματικότητα το επόμενο καλοκαίρι, όταν επισκέφθηκα τον Ισημερινό και τα νησιά Γκαλαπάγκος.
Η επιθυμία μου να εξερευνήσω τον κόσμο μόνη μου ολοένα και αυξανόταν, πάντα με την υποστήριξη του συντρόφου μου, των γονιών και των φίλων μου.
Ωστόσο, αυτή η στάση άλλαξε, όταν ανταλλάξαμε βέρες και υπογράψαμε τα χαρτιά.
Όχι, για τον σύντροφό μου που συνέχιζε να με ενθαρρύνει να ταξιδεύω μόνη μου. Αυτοί που άλλαξαν ήταν οι φίλοι και οι συγγενείς.
Αμέσως, μετά τον γάμο μου άρχισα να οργανώνω ένα ταξίδι 2 μηνών στην Κεντρική Αμερική, για να συγκεντρώσω φωτογραφίες για το περιοδικό άγριας φύσης, το The Naturalist. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη με το επικείμενο ταξίδι μου, που ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό, ότι αυτή η κίνησή μου θα μπορούσε να να χαρακτηριστεί ως προσβολή για τον δεσμό μου, που υπήρχε πολύ πριν αναγνωριστεί επίσημα από το κράτος.
Οι άλλοι, όμως, δεν πείστηκαν από αυτό:
“Σε αφήνει να ταξιδεύεις μόνη σου για τόσο πολύ καιρό”, με ρώταγαν, υπονοώντας, ότι ο σύζυγός μου είναι υπεύθυνος για τις πράξεις μου. “Δεν φοβάσαι, μήπως σε εγκαταλείψει, ενώ θα λείπεις”, με προειδοποιούσαν. Η αλήθεια είναι, ότι αν ένας άνθρωπος σε αφήσει, επειδή έλειψες για λίγο καιρό, τότε δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για να περάσετε το υπόλοιπο της ζωής σας.
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, αν οι ρόλοι ήταν αντίστροφοι, ο άντρας μου θα δεχόταν τις ίδιες ερωτήσεις; Φαντάζομαι πως όχι. Τα επαγγελματικά ταξίδια είναι συνηθισμένα για τους άντρες. Ο κόσμος δεν είναι ακόμα εξοικειωμένος με τις γυναίκες, που έχουν τους ίδιους ρόλους με τους άντρες και υπονομεύουν τις προσδοκίες για το πως θα πρέπει να συμπεριφέρεται μια σύζυγος.
Θα έλεγα ψέματα, αν έλεγα, πως αυτά τα σχόλια δεν με επηρέαζαν. Κάθε φορά, που αντιμετώπιζα αυτούς τους ανθρώπους, αμφισβητούσα τα ταξίδια και τις προτεραιότητές μου. Ίσως, τώρα που είμαι πρέπει παντρεμένη, πρέπει να μείνω στο σπίτι, αλλά κάνοντας τι ακριβώς; Είμαι συγγραφέας και προσπαθώ να ξεκινήσω μια δική μου επιχείρηση και μου αρέσει να ταξιδεύω. Θα γινόταν η σχέση μου πιο δυνατή, αν έμενα στο σπίτι;
Η απάντηση, φυσικά, είναι ένα ηχηρό “όχι”.
Το γράφω αυτό από ένα μικρό καφενείο στο Σαν Ιγνάσιο στο Μπελίζε. Όχι, επειδή εγκατέλειψα τον σύζυγό μου, αλλά επειδή συνεχίζω να κάνω τις δραστηριότητες που μου αρέσουν, ώστε να γίνω καλύτερος άνθρωπος και κατά συνέπεια καλύτερη σύντροφος.
Και επειδή μου αρέσει να ταξιδεύω μόνη μου. Μου αρέσει, ότι μπορώ να βασίζομαι μόνο στον εαυτό μου και να βγάζω την δημιουργική πλευρά του εαυτού μου, λύνοντας μόνη μου τα προβλήματα που προκύπτουν. Μου αρέσει που τελικά στα μοναχικά μου ταξίδια έκανα αρκετούς φίλους.
Ανεξάρτητα από το αν είστε παντρεμένοι, έχετε σχέση ή είστε μόνοι, θα πρέπει να συνεχίσετε να κάνετε τα πράγματα που σας κάνουν ευτυχισμένους. Οπότε, θα συνεχίσω να ταξιδεύω μόνη μου, γνωρίζοντας, ότι κάθε επιλογή είναι δική μου και κανείς δεν μπορεί να μου την στερήσει,
Πηγή: misadventuresmag
Ζέα: Για τους περισσότερους Έλληνες η ζέα είναι μία άγνωστη τροφή. Όχι άδικα, θα έλεγε κανείς, αφού για πολλά χρόνια το δημητριακό είχε εξαφανιστεί από τη χώρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 30, ένας νόμος για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία απαγόρευσε όχι μόνο την καλλιέργεια της ζέας στο εσωτερικό της χώρας, αλλά ακόμη και το να αναφέρεται ως όρος στα λεξικά. Όπως ήταν λοιπόν αναμενόμενο με το πέρασμα των χρόνων, το δημητριακό ξεχάστηκε, ενώ οι μετέπειτα γενιές δεν έμαθαν καν την ύπαρξή του.
Οι Έλληνες στερήθηκαν έτσι για πολλά χρόνια ένα πολύτιμο αγαθό, το οποίο βέβαια άλλες χώρες συνέχιζαν να καλλιεργούν και να απολαμβάνουν. Πολλές θεωρίες συνωμοσίας έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί γύρω από αυτή την εξαφάνιση. Αυτό που έχει σημασία όμως είναι πως το δημητριακό τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει αργά και σταθερά να επανέρχεται στη χώρα, ενώ το μόνο που μένει είναι να εξοικειωθούμε μαζί του και να αρχίσουμε να το χρησιμοποιούμε.
Γιατί οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ήταν τόσο έξυπνοι; Η απάντηση για πολλούς είναι μια και στηρίζεται στις αρχές που έθεσε ο πατέρας της Ιατρικής ο Ιπποκράτης, που έλεγε «νους υγιής εν σώματι υγιεί» και «φάρμακο σου είναι η τροφή σου».
Στηριζόμενη σε αυτές τις ρήσεις, η κ. Δήμητρα Τυλλιανάκη, χειρουργός οδοντίατρος, αν και ξεκίνησε από την κλασική ιατρική, στην πορεία ασχολήθηκε και με την ομοιοπαθητική αλλά και τη διεξοδική μελέτη των διατροφικών συνηθειών στις εποχές του Ιπποκράτη και του Πυθαγόρα.
Ο λόγος που το έκανε ήταν για να απαντήσει σε ένα ερώτημα που τη βασάνιζε έντονα. «Γιατί παρά την εξέλιξη της επιστήμης θερίζουν οι ασθένειες; Ο καρκίνος, τα καρδιοεγκεφαλικά και τα αυτοάνοσα νοσήματα;» Ψάχνοντας τις απαντήσεις άρχισε να αμφισβητεί τη θεραπεία μόνο με φάρμακα και στάθηκε στην ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπου. Μάλιστα η ίδια αν και μαραθωνοδρόμος, διαπίστωσε ότι παρά τον υγιεινό τρόπο ζωής της, έκανε και λάθη, που δε γνώριζε.
Ένα από αυτά… κατανάλωνε ψωμί και μακαρόνια, κατανάλωνε δηλαδή σιτάρι. Και τί το «κακό» έχει το σιτάρι; Γλουτένη. Μια ουσία που βρίσκεται παντού στη σύγχρονη διατροφή και κρατάει σε «υπνηλία» τον εγκέφαλο. Οι αρχαίοι, σιτάρι δεν έβαζαν στο στόμα τους. Διότι δεν υπήρχε. Καλλιεργούσαν το δημητριακό Ζέα, πλούσιο σε μαγνήσιο που θεωρείται η τροφή του εγκεφάλου.
«Πριν ασχοληθώ με τη μελέτη της Ιπποκράτειας διατροφής, νόμιζα ότι έκανα καλή διατροφή, αλλά δεν έκανα. Κατανάλωνα ψωμί και μακαρόνια. Όπως διαπίστωσα στη συνέχεια, στην αρχαιότητα δεν έτρωγαν στάρι. Υπήρχε ένα δημητριακό το «Ζέα» το οποίο είναι πλούσιο σε μαγνήσιο, «τροφή» του εγκεφάλου. Για αυτό και οι προγονοί μας ήταν έξυπνοι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότατα αυτό να οφείλεται στο ότι δεν έτρωγαν στάρι που έχει γλουτένη, ουσία που συγκολλάει τις νευρικές απολήξεις και δεν αφήνει τον εγκέφαλο να σκεφτεί ελεύθερα και να δημιουργήσει.
Μια άλλη ουσία που έχει το συγκεκριμένο δημητριακό είναι το αμινοξύ Λυσίνη το οποίο ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα και έχει ελάχιστη γλουτένη».
Η κ. Τυλλιανάκη ζυμώνει το ψωμί της με Ζέα και φτιάχνει και τα μακαρόνια της από το ίδιο δημητριακό. Είναι σούπερ τροφή και δεν χρειάζεται μεγάλη ποσότητα για να χορτάσει ο οργανισμός. Η καλλιέργεια του απαγορεύτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.
«Καλλιεργούνταν στην Ελλάδα και απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά – άγνωστο γιατί. Το έχουν οι Γερμανοί και το εξάγουν. Είναι πανάκριβο κοστίζει 6,5 ευρώ το κιλό!»
Η ίδια συνιστά στους καταναλωτές να καταναλώνουν τροφές που δεν έχουν υποστεί επεξεργασία, διότι όλες οι βιταμίνες βρίσκονται στον φλοιό.
«Βγάζουν το φλοιό των τροφίμων και στη συνέχεια οι βιταμίνες γίνονται συμπληρώματα διατροφής».
Όσον αφορά στην κατανάλωση κρέατος αυτή ήταν ελάχιστη και μόνο όταν το άτομο ήταν υγιές. Όταν υπήρχε κάποια ασθένεια δεν καταναλωνόταν κρέας.
Τι είναι η Ζέα; Το αρχαιότερο ίσως δημητριακό και βασικό συστατικό της διατροφής των αρχαίων. Αναφέρεται και ως Ζειά, βρίζα, όλυρα, Emmer και ορισμένες φορές συγχέεται με το ασπροσίτι (γερμαν. Dinkel), ή τη Σίκαλη, ή ακόμα και με το καλαμπόκι, μια και η λέξη Zea (Zea mais) είναι η επιστημονική ονομασία του αραβοσίτου.
Η θρεπτική του αξία είναι αδιαμφισβήτητη, άλλωστε δεν είναι τυχαίο που η ετυμολογία της λέξης “ζείδωρος” (αυτός που δωρίζει ζωή) προέρχεται απο αυτό το δημητριακό. Αυτό άλλωστε είναι και το κύριο ζητούμενο της “βελτίωσης” των σιτηρών.
Ζει (ζειαί (πληθυντικός του ζειά)) + δώρος (δώρον) [Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας/ Γεώργιος Δ. Μπαμπινιώτης, Αθήνα, Κέντρο Λεξικολογίας, 1998].
(Ζειά + δωρέομαι) δωρούμενος (δίδων, παράγων) ζειάς [Λεξικόν Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης/ Ιωάννου Δρ. Σταματάκου, Αθήνα, Βιβλιοπρομηθευτική, 1994].
Μετά απο μακρόχρονη λησμονιά, οι νεότεροι επιστήμονες το “ανακάλυψαν” ξανά και κυρίως μετά τις έρευνες του Άγγλου Allen. Η ζέα είναι δημητριακό που περιέχει 40% μαγνήσιο επιπλέον των άλλων δημητριακών. Το συστατικό αυτό βοηθά στην αντιμετώπιση των κραμπών που εμφανίζονται συνήθως μετά απο πολύωρη ποδηλασία. Είναι σημαντική οχι μόνο για τις ίνες και τα μέταλλα που περιέχει αλλά κυρίως για το μαγνήσιο που ενεργοποιεί τις ενζυματικές διαδικασίες του μεταβολισμού. Αποκαλείται μαγνήτης της Ζωής. Το ποσοστό του αμινοξέος λυσίνη (Lycin) που περιέχει είναι το συστατικό των πρωτεϊνών που αυξάνει την πεπτικότητα τους, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα και είναι το βασικό στοιχείο στην βιοχημική λειτουργία του εγκεφάλου.
Βοηθάει στην απορρόφηση θρεπτικών συστατικών (Ca, Mg κ.α.).
Καταστέλλει τις φλεγμονές που χρονίζουν στον οργανισμό και καταστρέφουν τα υγιή κύτταρα.
Καταστέλλει τα ένζυμα του καρκινικού κυττάρου (εμποδίζει την ανάπτυξη και μετάσταση του καρκίνου).
Ο Γαληνός (γιατρός κατά τον 2ο αι. π.Χ.) αναφέρει την όλυρα ως το τρίτο σε θρεπτική αξία δημητριακό μετά το κριθάρι και το σιτάρι, ενώ όπως μας πληροφορεί ο Διοσκουρίδης (1ος αι. μ.Χ.) στην εποχή του ήταν διαδεδομένη μια πανάρχαια συνήθεια των Ελλήνων και των Ρωμαίων: η μίξη χονδροαλεσμένων κόκκων ζέας και σιταριού, που λεγόταν “κρίμνον”, και το οποίο ήταν ένα παχύρρευστο θρεπτικό ρόφημα που ονομαζόταν “πολτός” (χυλός).
Η Ζέα εξαφανίστηκε “μυστηριωδώς” απο τη διατροφή μας. Το 1928 η καλλιέργειά της άρχισε να απαγορεύεται σταδιακά και μέχρι το 1932 καταργήθηκε τελείως στην Ελλάδα. Η λέξη Ζειά, Ζέα κτλ εξαφανίστηκε ακόμα και απο τα λεξικά. Η Ζέα υποβιβάστηκε σε ζωοτροφή. Οι λόγοι δεν είναι σαφείς. Το γιατί παραμένει αδιευκρίνιστο. Το σιτάρι είναι πιο ανταποδοτική καλλιέργεια, αλλά λιγότερο ωφέλιμο για τον οργανισμό. Ήταν η εισαγωγή των αλεύρων σίτου; Ήταν το οικονομικό συμφέρον ή κάτι πιο πολύπλοκο; Στα λεξικά (ελληνικά) ακόμα και σήμερα υπάρχει ως ζωοτροφή.
Αλλά ας το πάρουμε απο την αρχή.
Η ΖΕΑ ( Triticum dicoccum ) είναι ένα απο τα αρχαιότερα δημητριακά που είναι γνωστά στον άνθρωπο.
Δείγματα του βρέθηκαν σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον Ελληνικό χώρο με παλαιότερο αυτό της Μικράς Ασίας που χρονολογείται 12000 έτη π.Χ.
Ήταν ένα απο τα πρώτα δημητριακά που “εξημέρωσε” ο άνθρωπος και βασικό καλλιεργήσιμο είδος της πρώιμης γεωργίας της Εύφορης Ημισελήνου (Fertile Crescent), δηλαδή της Παλαιστίνης, της Συρίας, του Ευφράτη και του Τίγρη ως τον Περσικό κόλπο. Δείγματα της εκμετάλλευσής του που χρονολογούνται 10.000 χρόνια πριν, έχουν βρεθεί και στην Βόρεια Αφρική.
Ο Όμηρος αναφέρεται στην καλλιέργεια της ζέας στην Λακωνική πεδιάδα “πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν”.
Δέσποζε μέχρι τις αρχές των ιστορικών χρόνων μεταξύ των δημητριακών. Με το πέρασμα του χρόνου επιλέχθηκαν πιο αποδοτικές και πιο εύκολες καλλιέργειες δημητριακών, όπως το σιτάρι και το ρύζι. Έτσι η καλλιέργεια της Ζέας είχε σχεδόν εξαφανισθεί…
Για χιλιάδες χρόνια παρέμενε το κυριότερο δημητριακό της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Μετέπειτα αντικαταστάθηκε απο το Triticum turgidum (Durum) το οποίο πιθανά να δημιουργήθηκε απο το Triticum dicoccum με μετάλλαξη. Οι αγρότες προτίμησαν το νέο αυτό δημητριακό λόγω του ότι ο σπόρος αποχωριζόταν απο το φλοιό με μεγαλύτερη ευκολία. Το δημητριακό Triticum dicoccum ή αλλιώς Emmer ή aja όπως ονομάζεται στην Αφρική, έφτασε στην Αιθιοπία πριν απο 5.000 ή και περισσότερα χρόνια και έχει επιζήσει μέχρι τις μέρες μας. Έχει επιζήσει επίσης σε μικρής κλίμακας παραγωγή και στην (πάλαι ποτέ) Γιουγκοσλαβία, Ινδία, Τουρκία, Γερμανία (Βαυαρία), Γαλλία και αλλού.
Αναφορά στην Παλαιά Διαθήκη: “31 Εκτυπήθησαν δέ το λινάριον και η κρίθη διότι η κρίθη ήτο σταχυωμένη, και το λινάριον καλαμωμένον 32 ο σίτος όμως και η ζέα δεν εκτυπήθησαν, διότι ήσαν όψιμα”. [Έξοδος 9: 31, 32].
Δίκοκκο σιτάρι
Απο βρίζα (όλυρα στο αρχαίο κείμενο) παρασκευαζόταν ψωμί, σε μέρες πείνας, καθώς ήταν είδος σιτηρού δεύτερης σειράς. Αυτό συνέβη κατά την έβδομη πληγή της Αιγύπτου. [Ησαΐας 28:25] Χρησίμευε και ως τροφή των αλόγων, όταν ακόμα δεν είχε ωριμάσει.
Μπορεί την ζέα να την χρησιμοποιούσαν ως τροφή για τα άλογα, αλλά για τους Ρωμαίους ήταν τροφή εκστρατείας. Κατά την Ομηρική εποχή πιθανολογείται ότι η Ζέα χρησιμοποιείτο ως ζωοτροφή. Ο Ηρόδοτος (5ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά απο ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι. Ο Θεόφραστος (4ος αι. π.Χ.) διακρίνει σαφώς τη ζέα απο την όλυρα, χαρακτηρίζοντας την πρώτη ως το πλέον αποδοτικότερο μεταξύ πολλών άλλων δημητριακών. Σύμφωνα, με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά (όλυρα) είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό απο τους πρώτους Ρωμαίους στην αρχή της ιστορίας τους και αυτό αποδεικνύεται και απο τη χρησιμοποίηση τους σε όλες τις θρησκευτικές τελετές τους.
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com