Τι θα ήμασταν χωρίς καλώδια; Τα περισσότερα «τεχνολογικά» πράγματα που απολαμβάνουμε στην καθημερινότητά μας σήμερα, βασίζονται σε αντικείμενα τόσο θεμελιώδη όπως το χάλκινο σύρμα.
Κι επειδή τείνουμε να τα θεωρούμε δεδομένα, ένα απίθανο φωτογραφικό post στοEnglish Russia, μας δείχνει βήμα βήμα την… θορυβώδη, «θερμή» και πολύπλοκη διαδικασία παραγωγής του χάλκινου σύρματος σε εργοστάσιο της Ρωσίας, ξεκινώντας από την συλλογή του scrap…
Ανεξάρτητα αν στο σκραπ περιέχονται και πλαστικά μέρη, όπως τα παλιά καλώδια, θερμαίνεται σε τέτοια θερμοκρασία που όλα… καίγονται
Προκειμένου να φτάσουν στην επιθυμητή θερμοκρασία καύσης, οι τεχνικοί κάνουν στην φωτιά μία «ένεση» οξυγόνου.
Το καυτό μείγμα του σκραπ βράζει, ενώ για να γίνει διαχωρισμός των υλικών, το τεράστιο «βαρέλι» μέσα στο οποίο βράζει ο υγρός πια χαλκός, περιστρέφεται.
Το καυτό μείγμα του κράματος χαλκού και άλλων μετάλλων, χύνεται σε καλούπια
Τα οποία περιστρέφονται σε ένα μηχάνημα και ψύχονται, αρχικά με επιφανειακή ψύξη…
Και μετέπειτα με νερό, για περεταίρω ψύξη. Είναι εντυπωσιακό πώς αρχίζει να βράζει το νερό μόλις έρχεται σε επαφή με την καυτή πλάκα χαλκού
Κι όμως, ακόμα και μετά από αυτές τις θερμοκρασίες, το μείγμα χαλκού εξακολουθεί να περιέχει άλλα μέταλλα τα οποία πρέπει να απομακρυνθούν
Οι πλάκες αυτές, με τον χαλκό σε στερεά μορφή πια, μεταφέρονται στις εγκαταστάσεις για να υποβληθούν σε ηλεκτρόλυση
Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας ηλεκτρόλυσης, το ίζημα που παραμένει στα μηχανήματα συλλέγεται, για να συγκεντρωθούν τα υπολείμματα από χρυσό, ασήμι, σελήνιο και άλλα μέταλλα.
Τα «καθαρά» πια, φύλλα χαλκού, μεταφέρονται, ώστε να περάσουν την διαδικασία της μορφοποίησης σε σύρμα
Τα φύλλα αυτά, με τον καθαρό χαλκό πια, θερμαίνονται και πάλι σε πολύ υψηλές θερμοκρασίες, έως ότου λιώσει το μέταλλο
Το λιωμένο μέταλλο μπαίνει πάλι σε καλούπια, κι έτσι θερμό, μορφοποιείται , μέχρι να πάρει την επιθυμητή διάμετρο
Κι εν τέλει, να γίνει το χάλκινο σύρμα που γνωρίζουμε
Οι φωτογραφίες είναι διά χειρός του E. Golovach, ο οποίος φέρεται να έχασε και μία κάμερα κατά την διάρκεα της φωτογράφησης, όταν προσπάθησε να πλησιάσει πολύ κοντά στα καλούπια με τον καυτό χαλκό.
Πηγή: E. Golovach, κείμενο: digitallife
#13 Το προφίλ ονομάζεται @ImNotAThirdWheel (Δεν είμαι ο τρίτος τροχός).
Διαφανογάλαζα, ρηχά νερά που καταλήγουν σε ροζ άμμο, απέναντι από ένα νησάκι με ολόλευκους, απαλούς σαν πούδρα αμμόλοφους επάνω στους οποίους φυτρώνουν κρινάκια. Έλα τώρα, ποιος το σκέφτηκε αυτό;
Ένα καταπράσινο φαράγγι που απλώνεται σε έκταση 13 χιλιομέτρων, κατοικείται από κρι-κρι, διασχίζεται –και φωτογραφίζεται– από 500 ανθρώπους την ημέρα, και «κλείνει» με θεόρατα βράχια, η απόσταση μεταξύ των οποίων δεν ξεπερνά τα τρία μέτρα. Μάλιστα.
Οι μεγαλύτεροι αμμόλοφοι που έχετε δει ποτέ (το ύψος τους αγγίζει τα 30 μέτρα!) καταλήγουν απαλά σε μια αμμουδιά, η οποία με τη σειρά της καταλήγει στα απίστευτα νερά του λιβυκού πελάγους. Α, βλέπει και σε ένα μαγικό ηλιοβασίλεμα, για την περίπτωση που δε σας φαινόταν ήδη αρκετά εξωπραγματική.
Στο τέλος του καταπράσινου Κουρταλιώτικου Φαραγγιού, κρυμμένη πίσω από ένα υπέροχο φοινικόδασος, η πιο ξακουστή παραλία του Ρεθύμνου έχει κρυστάλλινα ανοιχτογάλαζα νερά, χρυσαφένια άμμο και τρεχούμενα νερά που έρχονται από το φαράγγι για να καταλήξουν στην θάλασσα. Καθημερινότητα.
Τα αρχαία των αρχαίων. Όχι, δεν είναι σύντομο μάθημα γραμματικής, είναι το βασικότερο πράγμα που πρέπει να ξέρετε για την Κνωσό: Αν μπορούσατε να ταξιδέψετε στον χρόνο και να συζητήσετε, ας πούμε, για αρχαία Ιστορία με τον Περικλή ή τον Θουκυδίδη, η Κνωσός που υπήρξε χίλια χρόνια πριν από εκείνους θα ήταν το κοινό σας έδαφος. Το να περιηγηθείτε στο κατακόκκινο παλάτι του Μίνωα είναι, προς το παρόν, ό,τι κοντινότερο σε τηλεμεταφορά στις απαρχές της ανθρωπότητας μπορείτε να ζήσετε.
Οι σπηλιές στις οποίες έμεναν οι χίπηδες της δεκαετίας του ’70 είναι λαξευμένες στα ολόλευκα βράχια που αγκαλιάζουν την παραλία, συνεχίζονται και υποθαλάσσια, και ήταν σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία των αρχαιολόγων πιθανότατα τάφοι. Αν, βέβαια, λάβει κανείς υπ’ όψιν και τα δωμάτια, τις κλίμακες και τα παράθυρα που έχουν κάποιες από αυτές, είναι εξίσου πιθανό να χρησιμοποιήθηκαν κάποτε και ως σπίτια. Το πότε και από ποιους, μπορεί και να μην το μάθουμε ποτέ.
Μακριά από τους πάντες και τα πάντα, στο τέλος ενός επιβλητικού φαραγγιού που το διασχίζεις σε μιάμιση περίπου ώρα, εκεί περίπου που τελειώνει ο κόσμος ξεκινά η παραλία του Αγιοφάραγγου. Και όχι, αυτά τα νερά που βλέπετε στη φωτογραφία δεν είναι photoshop-αρισμένα. Είναι προϊόν της φαντασίας σας, όπως και όλη η υπόλοιπη Κρήτη.
Ένα σπήλαιο. Μια λίμνη. Για την ακρίβεια, μια λίμνη μέσα σε ένα σπήλαιο. Έξι χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ιστορίες. Μερικοί από τους πιο εντυπωσιακούς σταλακτίτες που είδατε ποτέ. Ο μανδύας του Δία, που κάποτε λένε έμενε εδώ. Καλή προσπάθεια, Κρήτη. Καλή προσπάθεια.
Να τα δεχτούμε όλα. Όλα. Και τις ροζ άμμους, και τα παλάτια που υπήρχαν πριν καν ξεκινήσει η Ιστορία, και τους γιγάντιους αμμόλοφους, και τα φαράγγια, και την γκαρνταρόμπα του Δία μέσα στις σπηλιές. Αλλά μια παραλία που αντί για βότσαλα έχει εκατομμύρια χρωματιστά κοχύλια που καταλήγουν σε αυτό το τιρκουάζ που έχουν μόνο οι πισίνες; Ε όχι, ρε Κρήτη, αυτό πάει πολύ.
