‘-Τι να κάνω Δάσκαλε όταν αισθάνομαι εγκλωβισμένος;
Να κλάψεις.
Αυτοί που ποτέ δεν κλαίνε, στεγνώνουν οι ψυχές τους. Τα δάκρυα, ξεπλένουν τις οπτικές δροσίζοντας τις καρδιές. Μετά από ένα καλό κλάμα, βλέπεις καλύτερα, καθαρότερα και μακρύτερα. Μια δροσερή καρδιά, βλέπει αυτά που τα θολωμένα μάτια δεν μπορούν.
Να μείνεις ακίνητος.
Ίσως έχει φτάσει η στιγμή για μια ενδοσκόπηση. Είσαι δραστήριος; Είσαι αποτελεσματικός; Είσαι γαλήνιος σε αυτό που κάνεις; Συμβαδίζουν οι πράξεις σου με τα πιστεύω σου; Νοιώθεις ότι τρέχεις άσκοπα ή ότι κάνεις ενσυνείδητη δημιουργία;
Να ουρλιάξεις.
Δεν φταις πάντα αν το περιβάλλον γύρω σου έχει γίνει δυσλειτουργικό. Η κραυγή καθαρίζει τις βλέννες από τα πνευμόνια και η καλύτερη αναπνοή θα σου δώσει μεγαλύτερη ισορροπία. Αν περιβάλλον δεν μπορείς να αλλάξεις, ούτε να το αλλάξεις, μήπως πρέπει να αλλάξεις το πώς βλέπεις το περιβάλλον σου;
Να γονατίσεις.
Ίσως έχει φτάσει η ώρα να αναλογιστείς την πίστη σου. Η ζωή, είναι ένα θαύμα. Η πίστη, συνδέει τα θαύματα με τη ζωή σου. Η λογική, βλέπει μόνο εγκλωβισμούς. Είσαι ευγνώμων για ότι μέχρι σήμερα έχεις; Έχεις υποδεχτεί με ταπεινότητα τις επιτυχίες σου; Εμπιστεύεσαι τη ροή ώστε να έρθουν γεγονότα και καταστάσεις που θα σε ωφελήσουν; Επιτρέπεις στο εαυτό σου να λαθέψει ώστε από τις εμπειρίες σου να καλυτερεύεις;
Να ξανασηκωθείς.
Αυτό είναι το χρέος σου. Οι άνθρωποι επιβίωσαν στις χειρότερες καταστάσεις, επειδή συνέχισαν να δημιουργούν. Την εσωτερική σου φλόγα, κανείς δεν μπορεί να στη σβήσει. Μη μετράς τη ζωή σου από τα κατορθώματά σου, αλλά από τη στάση που σε αυτή κρατάς.
Επέτρεψε στον άνθρωπο που κρύβεται μέσα στο κορμί σου να αναπνεύσει. Ακόμα και οι μηχανές, δεν δουλεύουν στο φουλ συνέχεια, επειδή θα καούν.
Τι ωραία που ήταν τα χρόνια στο δημοτικό; Ούτε εξεταστικές, ούτε άγχος για το τι πρόκειται να κάνουμε με τη ζωή μας και γενικά, ήταν ίσως η πιο ξέγνοιαστη χρονική περίοδος ever!
Ακόμα και τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε τότε, ήταν της κλίμακας ότι «ο Γιάννης δε μου μιλάει« ή «δε μου έδωσε το μολύβι του όταν του το ζήτησα». Στεναχώριες, όχι αστεία…
Βέβαια, από τις αναμνήσεις εκείνης της εποχής, την προσοχή μας κλέβουν οι υπέρτατες, ξεκαρδαστικές ατάκες που χρησιμοποιούσαμε τότε, σε κάθε μας τσακωμό με τα …λαμόγια συμμαθητές μας. Μιλάμε για hardcore καταστάσεις, όχι αστεία! Έτοιμοι για ένα ταξίδι στο παρελθόν;
1. «Όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τον εαυτό του!»
Το λέγαμε σε στιγμές που μας κορόϊδευαν κι εμείς μέσα από αυτήν την ατάκα, προσπαθούσαμε να κάνουμε την μεγάλη ανατροπή.
2. «Όποιος το λέει είναι!»
Άλλη θρυλική ατάκα που σε όποιον την χρησιμοποιούσαμε, του κάναμε τη μούρη κρέας!
3. «Καθρεφτάκι!»
Πόσα καθρεφτάκια έχουμε πει σε όλα τα παιδικά μας χρόνια; Ήταν για εμάς ένα πολύ ισχυρό μέσο προστασίας από προσβολές. Βέβαια κατά πόσο έπιανε δεν μπορώ να ξέρω…
4. «Θα φέρω τον ξάδερφό μου, που τελείωσε το λύκειο να σε πλακώσει!»
Μιλάμε για τεράστιο φόβητρο αυτός ο ξάδερφος!
5. «Κι εγώ θα φέρω τον ξάδερφό μου που είναι φαντάρος!»
Αμ αυτός; Η απόλυτη απάντηση στο #4!
6. «Ο τελευταίος που θα μπει στην τάξη, είναι σάπιο μύδι!»
Και όλοι τρέχαμε σαν τα χαζά για να μην είμαστε το σάπιο μύδι.
7. «Ο πατέρας μου βγάζει 10 εκατομμύρια!»
Ήταν εκείνες οι εποχές που δεν ξέραμε την αξία των χρημάτων, οπότε για να δειχτούμε, λέγαμε …κάτι ψιλά μωρέ!
8. «Σιγά τα αυγά, εμένα βγάζει 35 εκατομμύρια!»
Και στην τελική τι ήταν μωρέ τα εκατομμύρια; Τίποτα πεπερασμένα νομίσματα;
9. «Ναι, αλλά ο δικός μου νικάει το δικό σου!»
Κι όταν σκαλώναμε και δεν ξέραμε μεγαλύτερους αριθμούς, το τερματίζαμε κάπως έτσι!
10. «Αγόρια ιππότες, κορίτσια μαύρες κότες!»
Ήταν η φράση με την οποία εμείς τα αγοράκια, επιβεβαιώναμε τον …παιδικό μας ανδρισμό. Στο τέλος βέβαια, τις τρώγαμε μπροστά από τις τουαλέτες των κοριτσιών!
11. «Σκασίλα μου μεγάλη και 10 παπαγάλοι!»
Όταν μας έλεγαν για τις καινούριες κούκλες που τους πήρε η νονά ή τα 15 γκολ που έβαλαν στον χθεσινό αγώνα για το μεγάλο τουρνουά της αλάνας κι εμείς απλά …δε δίναμε δεκάρα!
12. «Φτά φτά φτάσαμε, τα κορίτσια βράσαμε, με αλάτι και πιπέρι να τα φαν’ οι συμπεθέροι!»
Μια από τις πλέον αγαπημένες και κλασσικές εκφράσεις που χρησιμοποιούσαμε στις εκδρομές, όταν επιτέλους φτάναμε στον προορισμό μας! Θυμάστε;
Ο πρώτος που ισχυρίστηκε ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ήλιο ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο οποίος γεννήθηκε το 310 π.Χ., περίπου 1.200 χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος. Ο Αρίσταρχος δεν υποστήριξε μόνο οτι η Γη και οι πλανήτες κινούνται γύρω από τον Ήλιο.
Υπολόγισε τα σχετικά μεγέθη και τις σχετικές αποστάσεις της Γης, της Σελήνης και του ‘Ηλιου κι έκανε τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει ουράνια σφαίρα, αλλά ένα σύμπαν που είναι σχεδόν άπειρο. Κανείς ωστόσο δεν του έδωσε μεγάλη σημασία.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή του εκτός του ότι σπούδασε στο Λύκειο της Αλεξάνδρειας.
Ο Ρωμαίος αρχιτέκτονας Βιτρούβιος αναφέρθηκε κάποτε στον Αρίσταρχο χαρακτηρίζοντάς τον άνθρωπο που είχε «βαθιά γνώση όλων των κλάδων της επιστήμης». Ο Αρίσταρχος εφηύρε επίσης ένα ημισφαιρικό ηλιακό ρολόι.
Το έργο του «Περί των μεγεθών και των αποστημάτων ηλίου και σελήνης», είναι το μοναδικό που έχει διασωθεί. Δυστυχώς σε αυτό δεν περιλαμβάνεται η ηλιοκεντρική του θεωρία. Σε εμάς έγινε γνωστή μέσω του Αρχιμήδη, ο οποίος σε ένα κείμενό του αναφέρεται στις θεωρίες του Αρίσταρχου, εκφράζοντας της διαφωνία του με αυτές.
Ο Κοπέρνικος γνώριζε τις θεωρίες του Αρίσταρχου όπως αποδεικνύεται από το χειρόγραφο του μνημειώδους βιβλίου του, «Σχετικά με τις περιστροφικές κινήσεις των ουράνιων σωμάτων», στο οποίο ο Κοπέρνικος μνημόνευε τον διορατικό Έλληνα επιστήμονα.
Όσο ζούσε, ο Αρίσταρχος ήταν πιο γνωστός ως μαθηματικός παρά ως αστρονόμος
Ωστόσο, όταν το βιβλίο εκδόθηκε το 1514, δεν περιείχε καμία αναφορά στον Αρίσταρχο. Κατά πάσα πιθανότητα ο εκδότης φοβήθηκε ότι κάτι τέτοιο μπορεί να υπονόμευε το κύρος του βιβλίου ως πρωτότυπου έργου.
Το ανθρώπινο πρόσωπο της αστυνομίας που κάνει όλους τους Έλληνες υπερήφανους. Δείτε τι έγραψε αστυνομικός για την πρώτη μέρα σχολείου των προσφυγόπουλων.
Ο Φωτεινός Παβλαγιάς δεν είναι άσχετος με το θέμα των προσφυγόπουλων. Τα έχει ζήσει από την αρχή της τραγωδίας τους στην Ελλάδα. Από την πλατεία Βικτωρίας με τη βροχή και το κρύο και τον Ελαιώνα, μέχρι το λιμάνι του Πειραιά και τα ακριτικά νησιά μας που κατέφθαναν εξαθλιωμένα.
Ο ίδιος έκανε μια ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook και περιγράφει την πρώτη μέρα στο σχολείο για τα προσφυγόπουλα:
«Έζησα με τα προσφυγάκια- μεταναστάκια στη Πλ. Βικτωρίας, στον Ελαιώνα, στη Νάξο, στην Αμοργό, στη Σάμο, στο Αγαθονήσι, στη Χίο, στον Κατσικά Ιωαννίνων, στο λιμάνι του Πειραιά και επιβεβαιώνω πως υπάρχει θέμα μετάδοσης. Υπάρχει θέμα μετάδοσης αγάπης, γέλιου, κεφιού, ανθρωπιάς! Να μη ξεχνάμε τα ελληνάκια, ειδικά αυτά που ζουν σε αποκλεισμένα χωριά και νησιά. Όμως, να μη ξεχνάμε και τα προσφυγάκια- μεταναστάκια και να έχουν από σήμερα μια καλή σχολική χρονιά! Αξίζει να συναναστρεφόμαστε με τα παιδιά, με όλα τα παιδιά!»
Πάνω από 950 δικογραφίες σχηματίστηκαν για κακοποίηση, βασανισμό ή θανάτωση ζώων και 156 άτομα συνελήφθησαν το πρώτο 9μηνο του 2016 σύμφωνα με ανακοίνωση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας. Όπως επισημαίνεται η Ελληνική Αστυνομία ενθαρρύνει και παροτρύνει τους πολίτες να ενημερώνουν τις τοπικές Αστυνομικές Υπηρεσίες σε κάθε περίπτωση που αντιλαμβάνονται τέτοιες συμπεριφορές.
Ειδικότερα το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας αναφέρει στην ανακοίνωση της που εξέδωσε στις 7 Οκτωβρίου 2016: «Η Ελληνική Αστυνομία δίνει το δικό της «παρών» στο θέμα της προστασίας των ζώων. Με ιδιαίτερη ευαισθησία προσεγγίζουν οι Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας περιστατικά που σχετίζονται με την προστασία των ζώων, συμμετέχοντας στη γενικότερη προσπάθεια να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά φαινόμενα βάναυσης συμπεριφοράς, κακοποίησης και θανάτωσης ζώων.
Χαρακτηριστικό είναι ότι, το 9μηνο του 2016, από τις αρμόδιες Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας συνελήφθησαν 156 άτομα για κακοποίηση, βασανισμό ή θανάτωση ζώων, κατηγορήθηκαν αλλά 553 και σχηματίστηκαν περισσότερες από 940 δικογραφίες για τα συγκεκριμένα αδικήματα.
Το ίδιο χρονικό διάστημα οι Υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας κλήθηκαν να διαχειριστούν 1.060 καταγγελίες και επελήφθησαν σε 1.000.
Σημειώνεται ότι ο βασανισμός, η κακοποίηση, η κακή και βάναυση μεταχείριση οποιουδήποτε είδους ζώου και ιδιαίτερα συγκεκριμένες μορφές βίας, όπως η δηλητηρίαση, το κρέμασμα, ο πνιγμός, το κάψιμο, η σύνθλιψη, ο ακρωτηριασμός, αλλά και η αναίτια θανάτωσή ζώων τιμωρούνται με φυλάκιση ή χρηματική ποινή ή και με τις δύο ποινές, ενώ παράλληλα βεβαιώνονται αυτοτελώς διοικητικά πρόστιμα και κυρώσεις.
Από το Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, στο πλαίσιο εγκύκλιων διαταγών, έχουν δοθεί στις αρμόδιες Υπηρεσίες όλες οι απαραίτητες κατευθύνσεις και οδηγίες, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών, σε συνεργασία με τους συναρμόδιους Φορείς.
Η Ελληνική Αστυνομία ενθαρρύνει και παροτρύνει τους πολίτες να ενημερώνουν τις τοπικές Αστυνομικές Υπηρεσίες σε κάθε περίπτωση που αντιλαμβάνονται τέτοιες συμπεριφορές. Ο σεβασμός απέναντι στα ζώα είναι δείγμα πολιτισμού και είναι σημαντικό η προστασία τους να γίνει συνείδηση όλων μας» καταλήγει η ανακοίνωση του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.
Ένα σοκαριστικό βίντεο δόθηκε στη δημοσιότητα, όπου καταγράφει την καθημερινή σεξιστική συνήθεια ενός αφεντικού εταιρείας που υποχρεώνει τις γυναίκες υπαλλήλους του να στέκονται σε σειρά και να τον φιλούν στα χείλη κάθε πρωί!
Το σκανδαλώδες βίντεο, το οποίο έχει εκατομμύρια views στο αντίστοιχο Twitter της Κίνας, γυρίστηκε κατά τη διάρκεια μιας από τις συνεδρίες, οι οποίες πραγματοποιούνται καθημερινά 9:00 π.μ. – 09:30 π.μ.
Η ανώνυμος εταιρεία είναι μια ζυθοποιία με έδρα στο Πεκίνο και το αφεντικό παίρνει πολύ σοβαρά όσα ο ίδιος αποκαλεί “ομαδικές ασκήσεις”, προκειμένου να δημιουργήσει την ανορθόδοξη κουλτούρα της εταιρείας.
Ωστόσο, για κάποιο λόγο, μόνο οι γυναίκες υπάλληλοι παίρνουν μέρος στο τελετουργικό των φιλιών.
Το προσωπικό της εταιρείας πιστεύεται ότι αποτελείται παραπάνω από το 50% από γυναίκες, αλλά είναι ασαφές πόσο πρόθυμοι είναι οι εργαζόμενοι να λαμβάνουν μέρος σε αυτή την αδιανόητη διαδικασία.
Από την στιγμή που δημοσιεύθηκε το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο, χιλιάδες χρήστες κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης σχολιάζουν την κακομεταχείριση στο χώρο εργασίας και τον σεξισμό στην Κίνα.
Αποτύπωσε τις τραγικές στιγμές του μυθιστορηματικού βίου της στους πίνακες της μέσα από βίαιες βιβλικές σκηνές.
Αυτά ήταν τα έργα της: Μία κραυγή για την καταπίεση των γυναικών της εποχής της, μία φωνή διαμαρτυρίας για τον βιασμό της. Άλλωστε, το διασημότερο έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» είναι ένας πίνακας αιματηρής αγωνίας και φρίκης.
Και παράλληλα, θέτει το ερώτημα γιατί παραγνωρίστηκε:Επί αιώνες τα έργα της Τζεντιλέσκι αποδίδονταν σε άλλους ζωγράφους, ακόμη και στον πατέρα της Οράτιο.
Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τη ρωμαλέα ζωγράφο με τη διοργάνωση μεγάλων εκθέσεων, πρώτα στην Ιταλία και μετά στις ΗΠΑ.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι, η διασημότερη ζωγράφος του μπαρόκ ήταν μία από τις πιο ευφυείς καλλιτέχνες της «σχολής» Καραβάτζιο.
Υπήρξε μία θαρραλέα γυναίκα που αγωνίστηκε με τον λόγο και τα έργα της ενάντια στην ανδρική βία -κυρίαρχη πρακτική στον κόσμο που έζησε- μία καλλιτέχνις που, όπως έδειξε ο χρόνος, άφησε ανεξίτηλο στίγμα σε μία εποχή κατά την οποία οι συντεχνίες και οι ακαδημίες ήταν για τις γυναίκες κλειστές.
Η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι κατάφερε κάτι που καμία άλλη δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την εποχή της Αναγέννησης και του Μπαρόκ: Όπως αιώνες αργότερα, έκαναν η Φρίντα Κάλο, η Λουίζ Μπουρζουά ή, η Τρέισι Έμιν,έβαλε τη ζωή της στην τέχνη της.
Στον άγριο κόσμο της Τέχνης στη Ρώμη του Καραβάτζιο, οι άνδρες καλλιτέχνες ήταν πλούσιοι, αλαζόνες και μπορούσαν να κάνουν σχεδόν ο,τιδήποτε τους έκανε κέφι. Η Αρτεμισία πιθανώς είχε συναντήσει τον Καραβάτζιο πολλές φορές ως παιδί, ίσως μάλιστα, να την είχε ενθαρρύνει να ζωγραφίσει. Άλλωστε, υπήρξε στενός φίλος του πατέρα της.
Όμως, η ζωή για μία γυναίκα, παρότι ο πατέρας της είχε φιλοδοξίες για την εξόχως ταλαντούχα κόρη του (ακόμη και το κλασικό όνομα της φανερώνει τη διάθεση του), ήταν διαφορετική.
Η Αρτεμισία γεννήθηκε στη Ρώμη στις 8 Ιουλίου 1593.
Κόρη του ζωγράφου Οράτσιο Τζεντιλέσκι, μαθήτευσε μαζί με τα αδέλφια της δίπλα στον πατέρα της και το 1610, σε ηλικία μόλις 17 ετών, ζωγράφισε το πρώτο και περίφημο έργο της «Η Σωσσάννα και οι πρεσβύτεροι» (όπου δύο γέροι ηδονοβλεψίες κατασκοπεύουν μία νεαρή γυναίκα που παίρνει το λουτρό της).
Η Αρτεμισία είχε χάσει την μητέρα της στην τρυφερή ηλικία των 12 ετών και μεγάλωνε σε ένα σκληρό, συχνά βίαιο οικογενειακό περιβάλλον, όπου επιπροσθέτως σπανίως της επιτρεπόταν να βγαίνει από το σπίτι.
Το 1611 ο συνεργάτης του πατέρα της και δάσκαλος της στην προοπτική, ο 30χρονος ζωγράφος Αγκοστίνο Τάσι βίασε την Αρτεμισία, που τότε ήταν 18 χρονών.
Της υποσχέθηκε γάμο, ωστόσο η υπόσχεση δεν εκπληρώθηκε και, εννέα μήνες μετά τον βιασμό, ο πατέρας Τζεντιλέσκι άσκησε δίωξη κατά του Τάσι ο οποίος, ύστερα από δίκη επτά μηνών, αφέθηκε ελεύθερος. Ήταν προστατευόμενος του Πάπα, συνεργαζόταν με τον Οράτιο σε τοιχογραφίες στο παπικό Παλάτσο Κιρινάλε.
Τα ξεχασμένα σήμερα έργα του, είχαν την εποχή εκείνη αξιολογηθεί διαφορετικά. «Ο Τάσι είναι ο μόνος από τους καλλιτέχνες που ποτέ δεν με απογοήτευσε», είχε δηλώσει ο Πάπας Ιννοκέντιος Χ, παρότι ο Τάσι είχε ρεκόρ βίαιων εγκλημάτων και είχε περάσει ένα διάστημα στη φυλακή.
Η δίκη ήταν πρώτη είδηση στη Ρώμη και έκανε διάσημη την Αρτεμισία, αλλά με τον δυσάρεστο τρόπο.
Ήταν πρωταγωνίστρια σε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους.
Περιέργως πως, κάθε λέξη της πολύκροτης δικαστικής αυτής υπόθεσης επιβίωσε χάρη σε μια μεταγραφή η οποία ανοίγει ένα παράθυρο στις ζωές των καλλιτεχνών της εποχής του Καραβάτζιο. Στο 400 ετών έγγραφο που διασώζεται η Αρτεμισία μιλά με φωνή εύγλωττη, θαρραλέα, συναρπαστική.
Όταν έληξε η περιπέτεια, η Αρτεμισία παντρεύτηκε τον (μέτριο) ζωγράφο και μεγαλύτερο της σε ηλικία, Πιεραντόνιο Στιαττέζι – ο γάμος κανονίστηκε από τον πατέρα της- και εγκαταστάθηκε στη Φλωρεντία.
Στη συνέχεια, έγινε ζωγράφος της Αυλής, ευνοούμενη των Μεδίκων και το 1614 η πρώτη γυναίκα – μέλος της Accademia delle Arti del Disegno.
Ήταν η χρυσή περίοδος για τη ζωή και την τέχνη της: Στη Φλωρεντία γνώρισε τον Γαλιλαίο, αλλά και τον Φραντσέσκο Μαρία ντι Νικολό Μαρίνγκι, ο οποίος έγινε ισόβιος εραστής και οικονομικός υποστηρικτής της.
Ήταν η μοναδική γυναίκα ζωγράφος της εποχής που είχε δικό της μεγάλο ατελιέ με βοηθούς, όμως, ο τρόπος ζωής της δημιούργησε χρέη και το 1620 επέστρεψε στην Ρώμη. Ο γάμος της είχε λήξει προ πολλού.
Βεβαίως, ήταν διάσημη σε όλη την Ευρώπη.
Το 1630 εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, εκτός από την περίοδο της παραμονής της στην Αγγλία, όταν συνεργάστηκε και πάλι με τον πατέρα της ο οποίος είχε γίνει ζωγράφος του Καρόλου Α΄ το 1638.
Ο Οράτσιο πέθανε έναν χρόνο αργότερα, το 1639 και η Αρτεμισία επέστρεψε στη Νάπολη.
Στους πίνακες της η Αρτεμισία έχει έναν άγριο ρεαλισμό που ακόμα και ο Καραβάτζιο δεν είχε τολμήσει: Θα χρειαστούν δύο γυναίκες για να σκοτώσουν αυτό το κτήνος, έλεγε για το έργο της «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη», που κατά πολλούς μαρτυρά την τραυματική εμπειρία του βιασμού της.
Ο εν λόγω πίνακας υπάρχει σε δύο εκδοχές: Η πρώτη εκδοχή του 1620 βρίσκεται στη Νάπολη και η δεύτερη εκδοχή που τη ζωγράφισε το 1621, στη Φλωρεντία.
* Πρωταγωνιστές της έκθεσης είναι οι Καραβατζίστι, οι ζωγράφοι που επηρεάστηκαν από το ύφος του Καραβάτζιο -μαθητές, αντιγραφείς, ανταγωνιστές, επίγονοι σε Ιταλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Φλάνδρα- μεταξύ αυτών και η Αρτεμισία Τζεντιλέσκι.
Η Φάρμα των Ζώων είναι ο τίτλος του προτελευταίου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ.
Αναφέρεται με αλληγορικό τρόπο σε μία δυστοπική ιστορία κατά την οποία τα ζώα μιας φάρμας μη ανεχόμενα την σκληρή αντιμετώπιση του ανθρώπου-αφέντη επαναστατούν. Το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στα τεκταινόμενα μετά την Επανάσταση και τη διαμόρφωση της κοινωνίας των ζώων της φάρμας κατά την ανεξαρτησία τους από τους ανθρώπους.
Σύμφωνα με τον Όργουελ στο βιβλίο αντανακλώνται τα γεγονότα που οδήγησαν στη Ρωσική Επανάσταση του 1917 και ακολούθως στη Σταλινική περίοδο της Σοβιετικής Ένωσης.
Το περιοδικό Time επέλεξε το βιβλίο ως μία από τις κορυφαίες 100 Αγγλικές νουβέλες, ενώ το 1996 κέρδισε το Αναδρομικό Βραβείο Hugo , ενώ συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή των Σπουδαίων Βιβλίων του Δυτικού Κόσμου (Great Books of the Western World) στον 60ο τόμο.
Η ιστορία
Η ιστορία των ζώων της φάρμας, τα οποία περιγράφονται συνοπτικά και κυρίως μέσω των βασικών στοιχείων του χαρακτήρα τους, ξεκινά σε ένα περιβάλλον όπου πολύς χρόνος έχει περάσει από τότε που θυμούνται ελευθερία. Η σκλαβιά κάτω από τον αφέντη κτηνοτρόφο Τζόουνς έχει γίνει συνήθειο.
Τα περισσότερα ζώα είναι σε άγνοια καλύτερων ή χειρότερων ημερών και κάποια που καταλαβαίνουν έχουν αποκτήσει πεσιμιστική ή υποτακτική στάση. Ο γερο-Ταγματάρχης, ένα γουρούνι το οποίο είχε την τύχη να ζήσει περισσότερα χρόνια από άλλα ζώα και φτάνει προς το τέλος της ζωής του, νοιώθει πως πρέπει να ενεργήσει. Συγκεντρώνει τα ζώα και δίνει έναν λόγο που γεμίζει τα ζώα περηφάνια, τους θυμίζει ένα επαναστατικό τραγούδι που είχαν ξεχάσει («Ζώα της Αγγλίας») και κυρίως τα βάζει σε σκέψεις για το μέλλον· επαναστατικές σκέψεις.
Τα γουρούνια είναι τα μεγάλα μυαλά της φάρμας. Κυρίως με την καθοδήγηση του Σνόουμπολ, ενός γενναίου γουρουνιού καταφέρνουν να φέρουν σε πέρας την Επανάσταση και η φάρμα είναι Ελεύθερη. Το πολιτικό σκηνικό που ακολουθεί είναι γενικά αισιόδοξο, χωρίς να λείπουν οι δυσκολίες, με τα γουρούνια σιγά σιγά όμως να αποκτούν την κύρια εξουσία και τον έλεγχο της φάρμας. Σίγουρα όμως το κλίμα παραμένει θετικό.
Η μεγάλη ανατροπή έρχεται όταν ο κύριος πολιτικός αντίπαλος του Σνόουμπολ,ο Ναπολέων, ένα άλλο γουρούνι που σχεδόν πάντα διαφωνούσε με τον Σνόουμπολ – εκτός και αν το ερώτημα αναφερόταν στο γιατί τα γουρούνια να έχουν περισσότερη τροφή – καταφέρνει να ανατρέψει την κυβέρνηση της φάρμας και να εγκαθιδρύσει μονοκρατορία κάτω από το όνομά του. Μεγάλη βοήθεια, θα έλεγε κάποιος στρατιωτική, προσέφεραν διάφορα σκυλιά τα οποία είχε αναθρέψει από μικρά.
Η ιστορία εξελίσσεται με τον τρυπέοντα να αποκτά όλο και περισσότερη εξουσία, να περιορίζει όλο και περισσότερες ελευθερίες που είχαν έρθει μετά την επανάσταση, να αναθεωρεί όλο και περισσότερους νόμους που είχαν καθιερώσει (σε μορφή 7 εντολών) και γενικά να κάνει την ζωή όλο και πιο αφόρητη για τα ζώα. Η προπαγάνδα (κυρίως μέσω των λόγων και δικαιολογιών του Σκουήλερ, ενός άλλου γουρουνιού) ήταν επίσης σε συνεχή χρήση για να κατευνάσει τις αμφιβολίες που κατά καιρούς εμφανίζονταν.
Σημαντικός σταθμός σε αυτή του πορεία αποτελεί η πώληση ενός αλόγου, του Μπόξερ, σε σφαγέα αλόγων όταν πια είχε αρρωστήσει. Ο Μπόξερ ήταν το εργατικότερο ζώο και το πιο πιστό τρυπέοντα και την Επανάσταση (στην οποία μέχρι το τέλος, ή μέχρι λίγο πριν το τέλος ακόμα πίστευε).
Το αποκορύφωμα της κατρακύλας και το τέλος της ιστορίας έρχεται όταν τα ζώα παρακολουθούν μια κεκλεισμένων των θυρών συγκέντρωση των γουρουνιών με τους ανθρώπους-αφέντες των γειτονικών φαρμών (σύμβολα κρατών ή ενώσεων κρατών). Τα γουρούνια είχαν ήδη ξεκινήσει να περπατάνε στα δύο πόδια (κάτι το οποίο είχαν θεσπίσει ως «κακό» αλλά τελευταία αναθεώρησαν) και σύντομα είχαν έρθει σε συμφωνία με τους ανθρώπους.
Τίποτα κακό δεν είχε γίνει τελικά στην Φάρμα των Ζώων· τα ζώα ήταν σκλαβωμένα όπως και παλιά. Μάλιστα τώρα είναι σκλαβωμένα και με τις τελευταίες μεθόδους· παράδειγμα για τις άλλες φάρμες. Ο Ναπολέων ανακηρύσσει ότι η Φάρμα των Ζώων θα λέγεται πια Φάρμα Μάνορ, όπως και παλαιότερα, στα χρόνια του Τζόουνς.
Τα ζώα που κρυφά παρακολουθούσαν το γεύμα κοίταξαν από γουρούνι σε άνθρωπο, από άνθρωπο σε γουρούνι και από γουρούνι σε άνθρωπο ξανά· δε βρήκαν διαφορά.
Το κείμενο της Elena Akrita στα Νέα, Σάββατο 08/10/2016
Η παραγγελία σας είναι στο δρόμο”
Ο ντελιβεράς γεννήθηκε με ένα όνειρο: Να τον αξιώσει ο Θεός μια μέρα να γίνει ντελιβεράς. Κάποιοι φιλοδοξούν να γίνουν αστροφυσικοί, σοπράνο, σεφ, γιατροί, ζωγράφοι, ξεναγοί, συνεχιστές στο σουβλατζίδικο απ΄ τον πατέρα ή εθελοντές στην Αφρική.
Ε, ο ντελιβεράς ανέκαθεν ήθελε να γίνει ντελιβεράς. Με 3 ευρώ την ώρα. Με καύσωνα, βρόχες, αρρώστιες, πυρετούς κι ένα μηχανάκι του κώλου, να σου φέρνει εσένα πίτσες και σκόρδοψωμα.
Γι’ αυτό μεγάλωσε σπούδασε, έμαθε ξένες γλώσσες, πήρε πτυχία και διδακτορικά. Για να εκσφενδονίζει door to door σουβλάκια, ρόκες και σπανάκια.
Τι θες να γίνεις πουλάκι μου όταν μεγαλώσεις.
Ντελιβεράς.
Κι αφού έχει πετύχει τον στόχο που έβαλε από μικρός, η ευτυχία του ολοκληρώνεται μόνο αν εσύ μαλάκα, κάνεις μια ώρα να του ανοίξεις. Και μετά να τον βρίσεις που άργησε. Γιατί προφανώς πήρε την πίτσα, είδε στο δρόμο πωλητήριο σε μια κίτρινη Μπουγκάτι και σταμάτησε, έκοψε ένα τσεκ 50 χιλιάρικα. Να την καπαρώσει, κατάλαβες; Μην του την πάρει ο ντελιβεράς απ’ τα γυρόπιτα). Γι’ αυτό σου την έφερε κρύα.
Έτσι είναι, μισό ευρώ φιλοδώρημα ο ένας, 20 λεπτά ο άλλος, σε δυο χρόνια μάξιμουμ τη Μπουγκάτι την έχεις στην κωλότσεπη. Ξέχνα το θείο και φέρε τις πίτσες – έτσι χτίζονται οι κολοσσιαίες περιουσίες.
Πέρα από πλάκα. Εμείς μπορούμε να κάνουμε τη ζωή τους λιιιιγο καλύτερο; Όσο μας παίρνει κι εμάς δηλαδή; Αν θέλουμε να το προσπαθήσουμε, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας πέντε πράγματα:
• Δίνουμε πάντα φιλοδώρημα. Μικρό, μεγάλο, όσο αντέχει η τσέπη μας. Απ’ αυτό το φιλοδώρημα περιμένει να ζήσει το παιδί.
• Δεν τον βρίζουμε, ούτε τον καρφώνουμε στον εργοδότη επειδή άργησε. Δεν άργησε γιατί πήγε στα μπουζούκια. Άργησε γιατί είχε κίνηση, γιατί είχε λάθος διεύθυνση, γιατί χτύπησε λάθος κουδούνι.
• Όταν μας λένε ‘η παραγγελία σας είναι στο δρόμο’ η παραγγελία σας δεν είναι καλά και ντε στο δρόμο. Όμως, γι’ αυτό δεν ευθύνεται το παιδί με το μηχανάκι. Ευθύνεται το μαγαζί, η κουζίνα, το μπέρδεμα στις παραγγελίες, ευθύνεται το ό,τιδήποτε έκτος από τον ντελιβερά.
• Δεν κάνουμε μια ώρα ν’ ανοίξουμε και να ξεροσταλιάζει ο φουκαράς μες την κάψα ή στο κρύο λες κι είναι ρομποτάκι κι όχι άνθρωπος. Κι αν καθυστερήσει τις πρώτες παραγγελίες, θα τον βρίζουν μετά οι επόμενες. Και θα ζητάει συγγνώμη. Χωρίς να φταίει.
• Όταν η παραγγελία είναι 7,20 δε δίνουμε 50άρικο, γαμώτο. Δεν έχει ρέστα από 50άρικο, τι δεν καταλαβαίνεις; Ή ενημέρωσε το μαγαζί από πριν, ή αλλιώς φρόντισε να έχεις αντίτιμο ΣΥΝ φιλοδώρημα έτοιμα. Σεβάσου τον κόπο του. σεβάσου τον ίδιο.
• Μην τον βρίζεις επειδή άλλοι ξεχάσανε την κάπαρη στην ατομική σου. Άλλοι ξεχάσανε, άλλοι, άλλοι λέμε. Γιατί του ζητάς να απολογηθεί αυτός; Εκτός αν θεωρείς ότι πάρκαρε κρυφά το μηχανάκι στη γωνία κι έβγαζε απ’ την παραγγελία σου, καπαρίτσα καπαρίτσα για να σου τη σπάσει.
• Μην του λες “τα ριγκατόνι πανάκριβα τα έχεΤΕ’. Δεν τα έχουΝΕ πανάκριβα μισά μισά με τον ιδιοκτήτη. Άλλος τα έχει, άλλος την πληρώνει. Αν τα βρίσκεις πανάκριβα, ψάξε για καλύτερες τιμές.
• Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάει; Ανοίγεις μουτρωμένος, αρπάζεις την πίτσα, ένα ευχαριστώ δε λες και του βροντάς την πόρτα στα μούτρα. Ξέρεις, δεν φταίει αυτός που σε απέλυσαν. Δεν φταίει αυτός που οι εισπρακτικές εταιρίες σε ξεφτιλίζουν στο τηλέφωνο. Δε φταίει αυτός που σύνταξη της μάνας σου πήγε στο 20εύρο. Δεν φταίει το παλικάρι, χαμογέλα ρε, τι σου ζητάει;
Θα μου πεις ένας νέος άνθρωπος πραγματοποίησε όλα του τα όνειρα κι αξιώθηκε να κουβαλάει φαγιά με 3 ευρώ την ώρα, θέλει και φιλοδώρημα από πάνω; Και χαμόγελο; Ευγένεια; Τι πλεονεξία κι αυτή πια.
Πάντως μην ανησυχούμε. Λίγη υπομονή μονάχα.
Γιατί μπορεί η παραγγελία να είναι στο δρόμο, η νιότη του κόλλησε στο φανάρι.
Ένας μαθητής που ζούσε με το κεφάλι του να κρέμεται από τη μία πλευρά είναι τελικά σε θέση να δει τον κόσμο «ευθεία» μετά την επέμβαση που του άλλαξε τη ζωή.
Ο 13χρονος Mahendra Ahirwar από την Ινδία έχει μια σπάνια πάθηση η οποία έκανε τους μύες του λαιμού του τόσο αδύναμους με αποτέλεσμα το κεφάλι του να κρέμεται.
Αναγκαστικά, ο ίδιος καθόταν συνεχώς αφού δεν ήταν σε θέση να σταθεί όρθιος ή να περπατήσει και χρειαζόταν βοήθεια για να φάει και να πάει στην τουαλέτα.
Όμως, η ζωή του άλλαξε ριζικά, όταν μια άγνωστη, μητέρα δύο παιδιών που ζει στο Λίβερπουλ, διάβασε την ιστορία του και αποφάσισε να τον βοηθήσει.
Χάρισε, λοιπόν, 12.000 λίρες για να γίνει το χειρουργείο και να ισιώσει ο λαιμός του. Πλέον, ο 13χρονος μπορεί να κάνει ό,τι κάνουν τα παιδιά της ηλικίας του και να πάει στο σχολείο.
Ο 41χρονος πατέρας του δήλωσε στη Daily Mail: «Είναι ένα θαύμα. Ο λαιμός του είναι σε ευθεία και η ζωή του είναι τόσο διαφορετική. Σπάραζε η καρδιά μας όταν τον βλέπαμε στο παρελθόν.
Όταν ο λαιμός του έγερνε, ήταν πάρα πολύ ντροπαλός ακόμη και για να μιλήσει, αλλά τώρα νιώθει όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι και μπορούμε να δούμε τα επίπεδα της αυτοπεποίθησής του να ανεβαίνουν.
Ο ίδιος είναι πολύ χαρούμενος τώρα. Βλέπει τη διαφορά και την αγαπάει».
Πριν την επέμβαση χρειαζόταν τη μητέρα του ή τα αδέρφια του για να τον φροντίσουν σε οποιοδήποτε επίπεδο.
Ακόμη και οι φίλοι του πολλές φορές τον αγνοούσαν. Τώρα, το μέλλον για το νεαρό αγόρι μοιάζει πιο αισιόδοξο και εκείνος κάνει όνειρα για τη ζωή του ευχαριστώντας τη γυναίκα που του προσέφερε αυτή την ευκαιρία.
