Αν και συνταξιοδοτήθηκε πριν από 15 χρόνια δεν έλειψε ούτε μια ημέρα από το πλευρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη
Ήταν ο άνθρωπος που έζησε μια ολόκληρη ζωή στο πλευρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ήταν κυριολεκτικά η σκιά του για 40 χρόνια. Στις πιο εύκολες, τις πιο ανθρώπινες αλλά και στις πιο δύσκολες στιγμές της πολυκύμαντης ζωής του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήταν εκεί.
Όσοι τον γνώριζαν μίλαγαν πάντα για την προσήλωση του στον Πρόεδρο, το ευθύ του βλέμμα και τις χειραψίες που… τσάκιζαν κόκαλα.
Όσοι δεν τον ήξεραν θεωρούσαν ότι ενδεχομένως να ήταν ένας άνθρωπος από το στενό συγγενικό περιβάλλον του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και όχι ο άνθρωπος της ασφάλειας του.
Ο Μανούσος Γρυλλάκης ήταν στο πλευρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1978 μέχρι τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου που άφησε την τελευταία του πνοή.
Είχε πάντα το γενικό πρόσταγμα για τα ζητήματα της ασφάλειας του πρώην πρωθυπουργού και ενδεικτικό της αφοσίωσης του είναι και το γεγονός ότι ενώ συνταξιοδοτήθηκε πριν από 15 χρόνια δεν έλειψε όυτε μια ημέρα από το πλευρό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Και σήμερα το πρωί ο αγέρωχος Μανούσος λύγισε κι αυτός. Και όταν οι δημοσιογράφοι τον πλησίασαν για να πει μια κουβέντα για τον άνθρωπο και πολιτικό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έδειξε και πάλι την αφοσίωση του. «Ποιος είμαι εγώ για να μιλήσω με τον Πρόεδρο» απάντησε.
Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούν.
Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή ή δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά.
Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά
Παίζαν έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαν πια.
Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναν μόνα τους τα παιδιά αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε από μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.
Είχαν, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κυλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια. Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.
Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα.
Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.
