Ο Michael Beezy Barber από το Μισούρι λατρεύει τον σκύλο του τόσο πολύ που αποφάσισε να του φτιάξει το δικό του δωμάτιο, εκμεταλλευόμενος τον χώρο που βρίσκεται κάτω από την εσωτερική σκάλα του σπιτιού.
Το φανταστικό τραγούδι που ο Στέργιος έγραψε για τον μαθητή του τον Μιχάλη, δεν ήρθε απ’ το πουθενά. Συχνά οι σχέσεις των δασκάλων με τους (φαινομενικά) λιγότερο τυχερούς μαθητές είναι στοργικές και συγκινητικές.
Αυτό που μου αρέσει στην περίπτωση αυτού του δασκάλου και αυτού του μαθητή στην Ρόδο, είναι πως η απόλαυση και η χαρά βιώνεται και απ’ τις δύο πλευρές.
Δείτε το βίντεο:
Λέει ο ίδιος: «Ο μαθητής μου ο Μιχάλης κι εγώ, αποχαιρετούμε τη φετινή σχολική χρονιά τραγουδώντας μαζί ένα τραγούδι που έγραψα για εκείνον. Για όλα όσα μου έμαθε. Το αφιερώνουμε σε όλους εμάς τους μεγάλους και “σοφούς” που πολλές φορές ξεχνάμε τις πιο απλές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής.
Ευχαριστούμε όσους στάθηκαν δίπλα μας τη φετινή χρονιά, και ειδικότερα την οικογένεια του Μιχάλη. Καλό καλοκαίρι σε όλους!»
Μερικές φορές θεωρούμε ότι είμαστε ήρωες επειδή βοηθάμε τους άλλους, και ίσως το προβάλλουμε και με κάποια περηφάνια τονίζοντας το πόσο χάρηκαν οι «ευεργετημένοι». Δεν συμβαίνει αυτό εδώ. Το αντίθετο: ο δάσκαλος τονίζει συνεχώς πως αυτός είναι ο τυχερός, πως αυτός έμαθε πράγματα, με σεμνότητα ουσιαστική και αναζωογονητική.
Ας πούμε, στο Facebook του, τον Μάρτιο ανέβασε την παρακάτω φωτογραφία, γράφοντας:
Και είναι και οι στιγμές που λες: “Δε μπορεί να είμαι εγώ ο πιο τυχερός δάσκαλος του κόσμου… “
Κιι όταν κάτω απ’ τη φωτογραφία, οι φίλοι του έγραψαν όμορφα λόγια, ο ίδιος δεν τα θεώρησε καθόλου δεδομένα:
«Δεν έχω λόγια… Όλα αυτά τα σχόλια μας συγκίνησαν τόσο πολύ. Ήθελα μέσα απ αυτή την φωτογραφία να δείξω σε όλους μου τους φίλους το καμάρι μου. Τον Μιχάλη, ο οποίος σχεδόν πάντα φοράει αυτό το αξεπέραστο χαμόγελο. Χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, κάθε μέρα με διδάσκει πιο πολλά από όσα του διδάσκω εγώ. Για αυτό είμαι λοιπόν τυχερός.»
Στο τέλος της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ο Στέργιος είχε χρησιμοποιήσει πάλι τη μουσική, για να ενώσει αυτή τη φορά μαθητές 7 διαφορετικών εθνικοτήτων.
Εξηγεί ο ίδιος: «Για καιρό ετοιμάζαμε κάτι με την τάξη που ανέλαβα. Μια “άλλη” τάξη με παιδιά απο 7 διαφορετικές χώρες προέλευσης. Μία τάξη “πλούτου” που μόνο χαρές μπορεί να προσφέρει στον δάσκαλό της. Ήθελα λοιπόν φεύγοντας να μείνει κάτι σε αυτά τα παιδιά (και σε όλα τα παιδιά). Έγραψα στίχους, τα παιδιά έπαιξαν μουσική, τραγούδησαν, μίλησαν στις δικές τους γλώσσες πάνω σε ένα πανέμορφο Βαλς του Shostakovich που συνέθεσε το 1938.
Όλα αυτά τα αξιοποίησε ο συνάδελφος και ΦΙΛΟΣ Πάνος Δρακόπουλος και με την βοήθεια της τάξης του γεννήθηκε αυτό το τραγούδι, που ήταν το κερασάκι στην γλυκιά εμπειρία της χρονιάς. Ο στόχος μας είναι το τραγούδι αυτό να εμπνεύσει, να δώσει δύναμη, να κάνει την αγάπη να ξεπερνάει την διαφορετικότητα. Ας ταξιδέψει λοιπόν και όπου το βγάλει ο άνεμος. Όπου και να φτάσει σίγουρα θα κάνει καλό.»
Σε μια περίοδο που οι δάσκαλοι, στραβωμένοι απ’ τις περικοπές των μισθών τους, θα μπορούσαν να αδιαφορούν για τα πάντα ή έστω να προσφέρουν μόνο τα απολύτως απαραίτητα (και μερικοί το κάνουν), είναι ελπιδοφόρο να βλέπεις νέους δασκάλους και δασκάλες να χρησιμοποιούν όλη τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τους – και τον ελεύθερο χρόνο τους φυσικά.
Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους τα τελευταία χρόνια, στην Θεσσαλονίκη, την Κομοτηνή, την Αθήνα, την Ρόδο…
Το κοινό που είχαν, πέρα απ’ το αίσθημα ευθύνης και την αγάπη για τα παιδιά, ήταν μια ευγενής ιδιοτέλεια: Ήταν καλοί και δημιουργικοί δάσκαλοι γιατί αυτό έκανε τους ίδιους πρώτα πρώτα να νιώθουν όμορφα.
Το να απολαμβάνεις τη δουλειά σου και να νιώθεις ότι -ασχέτως της βοήθειας που μπορεί να προσφέρεις- γίνεσαι εσύ ο ίδιος καλύτερος και πιο ευτυχισμένος είναι τελικά το μυστικό μιας Καλής Ζωής.
Στοιχηματίζουμε πως αυτός ο δάσκαλος δεν περίμενε με τίποτε πως η μαθήτρια του θα αντιδρούσε με αυτό τον τρόπο! Η αλήθεια είναι πως όταν είδαμε τι του έκανε, μετά από την άθλια συμπεριφορά που είχε απέναντί της, κυριολεκτικά αρχίσαμε να την χειροκροτούμε!
Αρχικά, νιώσαμε άσχημα για τη μικρή. Ο δάσκαλος ήταν σε πολύ κακή διάθεση και είχε βγει εκτός εαυτού. Ίσως και να γνώριζε τις απαντήσεις, όμως αυτός δεν της έδωσε ποτέ την ευκαιρία να απαντήσει.
Της φώναζε, κάνοντας της συνέχεια παρατηρήσεις και η μικρή είχε κατεβάσει το κεφάλι νιώθοντας αμήχανα και άσχημα. Τότε ξεπέρασε κάθε όριο πιέζοντας με τα δάχτυλα το κεφάλι της μαθήτριας, υποθέτουμε για να δώσει έμφαση.
Σε αυτό το σημείο, η μικρή μαθήτρια είχε ήδη ξεπεράσει κατά πολύ αυτό που μπορούσε να αντέξει. Είχε εξευτελιστεί δημόσια για αρκετή ώρα και ποιος ξέρει για πόση ώρα στεκόταν εκεί, πριν ένας από τους συμμαθητές της αρχίσει να βιντεοσκοπεί το περιστατικό.Σίγουρα ο μαθητής δεν είχε ιδέα τι θα τραβούσε στη συνέχεια με την κάμερα του. Μόλις ξεπέρασε τα όρια της η μικρή, του έδωσε να καταλάβει. Έσπρωξε μακριά το χέρι του από το κεφάλι της και του έδωσε μια δυνατή κλοτσιά εκεί ακριβώς που έπρεπε!
Μετά το χτύπημα έτρεξε προς την πόρτα, ενώ ο δάσκαλος είχε πέσει στο πάτωμα διπλωμένος από τον πόνο. Τώρα είναι η σειρά του να ταπεινωθεί, μιας και το συγκεκριμένο βίντεο έχει γίνει viral και έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον διαδικτυακό κόσμο.
Δεν θα ξεχάσει ποτέ το μάθημα που του έδωσε η μαθήτρια του, ενώ αυτός θεωρούσε πως την δίδασκε. Την επόμενη φορά θα το σκεφτεί καλά να ταπεινώσει και να αγγίξει κάποιον μαθητή και ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτεί μια πιο αποτελεσματική μέθοδο διδασκαλίας. Ίσως έτσι το μάθημα γίνει πιο απολαυστικό για τα παιδιά αλλά και για τον ίδιο!
Ο Στέφεν Ριτζ είχε την ατυχία να ζήσει μια τραγική απώλεια. Από εκείνη τη μέρα αποφάσισε να εστιάσει την προσοχή του στα παιδιά των άλλων και την τεράστια θλίψη του να την μετατρέψει σε κάτι όμορφο.
Ο Ριτζ κατάφερε να ανεβάσει το ποσοστό παρουσίας των μαθητών του στη τάξη από το 40% στο 93%. Πως;
Ο Ριτζ ήταν ακριβώς όπως και όλοι υπόλοιποι γονείς. Έδινε καθημερινά τον καλύτερο εαυτό του για να μεγαλώσει σωστά το παιδί του. Μέχρι που η τραγωδία του χτύπησε την πόρτα.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί αποκαλούν το Νότιο Μπρονξ «έρημο τροφίμων».
«Έρημο τροφίμων» σημαίνει ότι μια γειτονιά ή μια πόλη δεν έχει εύκολη πρόσβαση σε υγιεινά τρόφιμα. Τα μόνα που υπάρχουν σε αφθονία είναι καταστήματα γρήγορου φαγητού ενώ τα παντοπωλεία και τα μανάβικα μετριούνται στα δάχτυλα.
Ο Στιβ κατά τη διάρκεια της εργασίας του, ανακάλυψε ότι τα περισσότερα από τα παιδιά που μέχρι τότε θεωρούνταν κακοί μαθητές, δεν τρέφονταν σωστά ή και καθόλου.
Πολλοί από τους ανθρώπους που ζουν στο Νότιο Μπρονξ υποφέρουν από κάτι που ονομάζεται «επισιτιστική ανασφάλεια.» Επισιτιστική ανασφάλεια σημαίνει ότι δεν ξέρεις πότε και από που θα βρεις το επόμενο σου γεύμα.
Οι μαθητές του Στιβ όμως δεν αντιμετώπιζαν μόνο αυτό το πρόβλημα. Τα περισσότερα παιδιά είναι άστεγα ή ζουν σε ανάδοχες οικογένειες.
Ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε δωρεά στο σχολείο μερικούς βολβούς. Οι βολβοί σύντομα μετατράπηκαν σε λουλούδια εμπνέοντας τον Στιβ να δημιουργήσει κάτι πολύ όμορφο: Το Green Bronx Machine.
Το Green Bronx Machine είναι ένα πρωτοποριακό σύστημα μαθημάτων κηπουρικής σε κλειστούς χώρους. Διδάσκει τα παιδιά πώς να είναι υγιή και τους παρέχει την κατάλληλη διατροφή, η οποία με τη σειρά της τα βοηθά να επικεντρώνονται και να αποδίδουν καλύτερα μέσα και έξω από το σχολείο. stephenritz
Μαθητές μαζί με τον Στιβ καλλιεργούν τα δικά τους τρόφιμα έχοντας δημιουργήσει κήπους στις στέγες και στις αίθουσες διδασκαλίας του σχολείου. Πολύ σύντομα τα παιδιά αύξησαν σημαντικά τις ακαδημαϊκές επιτυχίες τους.
Τα παιδιά στην τάξη του Στιβ ξεκίνησαν με ενα ποσοστό παρουσίας στο σχολείο της τάξης του 40%. Ένα ποσοστό που όμως σήμερα αγγίζει το 93%! Ταυτόχρονα το 100% των μαθητών πέρασε στις εξετάσεις!
Ο γιατρός Άντριου Κάρει-Τζάγια της Γυναικολογικής κλινικής Magee, που βρίσκεται στο Πίτσμπουργκ, βασίζει τη ζωή σε ένα ρητό:
«Αντιμετώπισε κάθε νέα συνάντηση με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου και με ένα τραγούδι στην καρδιά σου»
Είναι μια φράση που ο ίδιος χρησιμοποιεί καθημερινά και ελπίζει να τη μεταδώσει σε κάθε καινούργια ανθρώπινη ζωή που φέρνει στον κόσμο. Όταν δείτε το βίντεο μάλλον θα συμφωνήσετε ότι τα καταφέρνει μια χαρά!
Ο Άντριου φροντίζει όλα τα μωρά που φέρνει στον κόσμο να αρχίζουν τη ζωή τους με ένα τραγούδι… ένα τραγούδι που τους το τραγουδά εκείνος!
Για πολλά χρόνια μετά από κάθε γέννα τραγουδά το «Happy Birthday» στο μωρό αλλά και στην ευτυχισμένη μαμά του.
Σύμφωνα με τον ίδιο, όταν βλέπεις το θαύμα της γέννησης να συμβαίνει μπροστά σου, ξεχνάς όλα τα προβλήματα του κόσμου, έστω και για μια μόνο στιγμή..
Η Jelani είναι ένας θηλυκός silverback γορίλας από το ζωολογικό κήπο «Louisville» του Kentucky και πραγματικά απολαμβάνει να βλέπει τις φωτογραφίες που έχουν οι επισκέπτες στα κινητά τους τηλέφωνα.
Ο άνθρωπος που απαθανάτισε το παρακάτω βίντεο ονομάζεται Paul Ross και σε μια πρόσφατη επίσκεψή του στον ζωολογικό κήπο, έπιασε το μεγάλο πλάσμα σε δράση. Ο γορίλας ήταν αφοσιωμένος με το να κοιτά φωτογραφίες άλλων γοριλών στο κινητό τηλέφωνο ενός νεαρού άνδρα.
«Ήμουν στον ζωολογικό κήπο μαζί με την 1 έτους κόρη μου όταν είδα τον νεαρό να δείχνει φωτογραφίες από το κινητό του στη Jelani και εκείνη να κουνά το χέρι της για να του πει πως θέλει να δει και την επόμενη. Τέτοιες καταστάσεις προκαλούν θλίψη αν σκεφτεί κανείς πως ένα τόσο έξυπνο πλάσμα είναι κλεισμένο σε κλουβί ενός ζωολογικού κήπου.» δήλωσε ο ίδιος στη Daily Mail.
Δυστυχώς, ο κόσμος της ιατρικής δεν έχει βρει ακόμα την θεραπεία για ασθένειες, όπως η γεροντική άνοια. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε αυτούς που πάσχουν από αυτή την ασθένεια.
Ο 80χρονος Τεντ ΜακΝτερμότ από την Μεγάλη Βρετανία υποφέρει πολλά χρόνια από Αλτσχάιμερ.
Ο γιος του για να βοηθήσει έστω και λίγο στην διατήρηση της μνήμης του πατέρα του, βρήκε τον πιο ασυνήθιστο τρόπο.
Ο Τεντ ήταν επαγγελματίας τραγουδιστής στα νιάτα του και ταξίδευε σε πολλά μέρη της χώρας, για να εμφανιστεί σε διάφορα μαγαζιά.
Όταν παντρεύτηκε, ο Τεντ άρχισε να δουλεύει σε ένα εργοστάσιο, αλλά δεν εγκατέλειψε ποτέ την μουσική. Σύμφωνα με τον Μακ, ο πατέρας του πάντα εμφανιζόταν κάπου στον ελεύθερο χρόνο του.
Το αλτσχάιμερ δεν απομάκρυνε την ικανότητα του Τεντ να τραγουδάει και αυτό ακριβώς ήταν που έδωσε την δυνατότητα στον Μάκ να σκεφτεί αυτή την θεραπεία για τον πατέρα του. Η θεραπεία είναι απλή και έξυπνη: πατέρας και γιος τραγουδούν μαζί στο αυτοκίνητο ή το σπίτι, ενώ ακούνε ραδιόφωνο.
Το τραγούδι όχι μόνο έκανε τον ηλικιωμένο άντρα να νιώσει καλύτερα, αλλά είχε ευεργετική επίδραση στην μνήμη του. Προς έκπληξη όλων ήξερε απ’ έξω τους στίχους του αγαπημένου του τραγουδιού.
Ο Μακ ΜακΝτεμότ αποφάσισε να βοηθήσει όχι μόνο τον μπαμπά του, αλλά και άλλους ανθρώπους με παρόμοια προβλήματα. Για να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη κατέγραψε πολλές στιγμές που εκείνος και ο πατέρας του τραγουδούν μαζί.
Εγκαταλείπετε αμέσως την ιδέα να απολαύσετε ένα φρούτο, μόνο και μόνο στην ιδέα να το καθαρίσετε; Πόσες και πόσες φορές δεν έχετε σκεφτεί σε τι καλύτερο κόσμο θα φέρνατε τα παιδιά σας αν όλα τα φρούτα έφθαναν στο… στόμα σας καθαρισμένα;
Ε λοιπόν, αυτή η απίθανη και παράξενη συσκευή έρχεται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπατε μέχρι σήμερα τα φρούτα και να σας «σπρώξει» σε μια πιο υγιεινή διατροφή, αφού δεν θα έχετε πια τη δικαιολογία της βαρεμάρας έτοιμη στα χείλη!
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι περίπου 30 εκατομμύρια άτομα έχουν παρακολουθήσει μέχρι στιγμής το συγκεκριμένο βίντεο από όταν ανέβηκε στο διαδίκτυο.
Αρκετοί μάλιστα από αυτούς έσπευσαν να βάλουν την πρωτοποριακή αυτή εφεύρεση σπίτι τους, καθώς το καλύτερο σάς το αφήσαμε για το τέλος! Κοστίζει μόλις (ούτε) 10 ευρώ και μπορείτε να την προμηθευτείτε από το makesushi.com.
