Τι λες τώρα | Έγκυρες ειδήσεις, κοινωνικά θέματα, βίντεο και φωτογραφίες από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Το παιδί του λαού: Ο Νίκος Ξανθόπουλος στα 88 του άφησε την σκηνή και έπιασε την βέργα – Η ανάρτηση του

Stathis

-

27 Νοεμβρίου 2022 18:29

Το παιδί του λαού: Ο Νίκος Ξανθόπουλος στα 88 του άφησε την σκηνή και έπιασε την βέργα – Η ανάρτηση του

Ο αγαπημένος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου ή αλλιώς το παιδί του λαού όπως τον χαρακτήριζαν, ο Νίκος Ξανθόπουλος, βρίσκεται στην Κρήτη και έχει πιάσει την βέργα και μαζεύει ελιές, οπως μας ανέφερε και στην ανάρτηση του στο Facebook.

Στην δημοσίευση όπως θα δείτε, αναφέρει χαρακτηριστικά τι κάνει, πως έχουν αλλάξει οι εποχές και πως αλλάζει ο καρπός της ελιάς σύμφωνα με τον καιρό.

Νίκος Ξανθόπουλος: Δείτε την δημοσίευση του στο Facebook

«Μαζεύουμε ελιές. Χαθήκαμε απ´ την πιάτσα. Θέρος, τρύγος, πόλεμο, λέγανε οι παλιοί. Ξεχάσανε βέβαια κι αφήσαν απ´ έξω το μάζεμα της ελιάς, που θέλει χρόνο. Ίσως γιατί και να καθυστερήσεις λίγο, πάλι τις μισές θα τις βρεις να τις μαζέψεις. Τώρα τελευταία εκτός από τους αγέρηδε, κλέβουνε κιόλας. Στο λιοτρίβι κάποιοι αλέθουν χωρίς νάχουν ούτε ένα δέντρο…Άλλαξαν οι καιροί. Οι οικογένειες σπανίως σεγκοντάρουν πιά, έχουν άλλες δουλειές. Έτσι φτάνει να σου κοστίζει το λάδι σαν να το αγοράζεις από τη μαρκέτα…Σημεία των καιρών..».

unnamed file 1 1

316296639 2343437495821026 3489591181197389251 n

316318261 2343437545821021 4178139321929463885 n

Το παιδί του άντρα μου με πέταξε έξω από το σπίτι μετά το θάνατό του

αληθινές ιστορίες

Stathis

-

11 Αυγούστου 2023 01:55

0

Το παιδί του άντρα μου με πέταξε έξω από το σπίτι μετά το θάνατό του

Είμαι 56 ετών και προσφάτως χήρα. Ο σύζυγός μου ήταν 62 ετών και πέθανε πέρυσι. Ζούσαμε σε ένα μεγάλο σπίτι μακριά από την πόλη και ήμασταν πολύ ευτυχισμένοι.

Όταν γνωριστήκαμε πριν από 31 χρόνια μόλις είχε μείνει χήρος. Η σύζυγος του σκοτώθηκε όταν έπεσε από το άλογο κατά την ιππασία και άφησε πίσω της ορφανό ένα παιδάκι 5 ετών.

Γρήγορα μετακόμισα σπίτι τους και ανέλαβα εξ ολοκλήρου τα πάντα. Το παιδί αυτό το αποδέχτηκα αμέσως και το μεγάλωσα σαν να ήταν δικό μου. Στην εφηβεία αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Ήταν ιδιαίτερα αντιδραστικός και ενώ σαν παιδί με αγαπούσε και με φώναζε «μαμά», σαν έφηβος με μισούσε. Μου έλεγε συνεχώς να μην ανακατεύομαι στη ζωή του, ότι δεν είμαι μάνα του και ότι ποτέ δεν με ήθελε σπίτι τους και στη ζωή τους. Μετά την εφηβεία τα πράγματα ηρέμησαν κάπως αλλά ποτέ δεν γίναμε όπως ήμασταν κάποτε.

Ο σύζυγός μου δυστυχώς έφυγε από τη ζωή λόγω της επάρατης νόσου. Πριν φύγει από τη ζωή είχε κάνει διαθήκη, στην οποία πιστεύω ότι ο γιος του έβαλε το χεράκι του και την άλλαξε. Όσο ήταν άρρωστος, ο σύζυγός μου εμφάνισε έντονη ψυχική αστάθεια κάτι που πιστεύω ότι ο γιος του εκμεταλλεύτηκε προς όφελός του γιατί όταν ανοίχτηκε η διαθήκη συνειδητοποίησα ότι δεν μου είχε αφήσει απολύτως τίποτα.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο γιος του ήταν να αλλάξει κλειδαριές παντού και μου ζήτησε να φύγω και να μη με ξαναδεί ποτέ μπροστά του. Ούτε τα πράγματα μου δεν πρόλαβα να πάρω. Δεν με άφησε. Από τότε είμαι κατά κάποιο τρόπο άστεγη αφού δεν έχω κανέναν. Ευτυχώς που έχω κάποιους καλούς φίλους που με φιλοξενούν. Είμαι από καναπέ σε καναπέ, αλλά όλοι ξέρουμε ότι δεν γίνεται να συνεχιστεί έτσι. Λυπάμαι πάρα πολύ που μετά από τόσα χρόνια που στάθηκα στο πλευρό τους με πέταξε σαν την τρίχα έξω από το ζυμάρι. Δεν εκτίμησε τίποτε απ’ όσα έκανα για εκείνον και το μπαμπά του και με έδιωξε χωρίς να τον νοιάζει τι θα απογίνω.

Αλίκη

Το παιδί σου δεν είναι ο κολλητός σου

Stathis

-

8 Απριλίου 2017 22:02

0

Νομίζω πως οι γονείς κάνουν το λάθος να κάνουν το παιδί, κολλητό τους.

Επομένως, όταν οι γονείς λένε «Θέλω να είμαι φίλος με το παιδί μου» αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «Θέλω το παιδί μου να γίνει ο κολλητός μου». Κι αυτό δεν συνάδει με τον λειτουργικό ρόλο του γονέα, αντιθέτως αποτελεί μία καλοστημένη παγίδα στην οποία πολλοί γονείς πέφτουν.

Οι γονείς θέλουν να μοιράζονται με το παιδί τα συναισθήματά τους για τους γονείς τους, τον γείτονα ή τους φίλους τους. Κι αυτό είναι λάθος διότι το παιδί δεν έχει την συναισθηματική και πνευματική ικανότητα να ανταπεξέλθει σε έναν τέτοιο ρόλο. Αν είστε 40 ετών και θέλετε έναν κολλητό φίλο, βρείτε έναν άλλο 40χρονο. Βρείτε έναν 50 χρονο ή 60χρονο. Όχι ένα 13χρονο, 10χρονο ή 5χρονο παιδί.

Εάν για παράδειγμα αισθάνεστε ότι ο δάσκαλος του παιδιού του δεν είναι ο κατάλληλος ή η παιδαγωγική του μέθοδος για παράδειγμα δεν ταιριάζει με τις αρχές σας, δεν πρέπει αυτό να το μοιραστείτε με το παιδί. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορείτε να γίνετε ο «καλύτερος φίλος» του παιδιού σας, λέγοντάς του «Ο δάσκαλός σου είναι βλάκας που δεν σε αφήνει να μασάς τσίχλα στη τάξη» ή μπορείτε να γίνετε ένας λειτουργικός γονιός και να του πείτε «Κι εμένα δεν μου άρεσε αυτό όταν ήμουν παιδί αλλά έπρεπε να ακολουθήσω τους κανόνες». Δύο διαφορετικές απαντήσεις, από τις οποίες η μία φέρνει το παιδί σε ρόλο κολλητού φίλου δίπλα σας και η άλλη το διδάσκει τη σημασία του να ακολουθεί κανείς κανόνες στη ζωή του.

Θυμηθείτε: Αν ανοίγετε τρύπες στις φιγούρες εξουσίας νομίζοντας πως έτσι φέρνετε το παιδί σας πιο κοντά, τότε θα έρθει μια μέρα που το παιδί θα δείξει ασέβεια σε αυτές τις φιγούρες κι αν του κάνετε παρατήρηση, τότε θα σας κατηγορήσει για υποκρισία. Και θα΄χει και δίκιο.

Όταν κάνετε το παιδί σας, κολλητό σας, είναι σαν να λέτε ότι συν-αποφασίζετε με το παιδί, κάτι που πρακτικά δεν γίνεται. Το παιδί μπορεί να πεί τη γνώμη του, τί του αρέσει και τι όχι, αλλά οι αποφάσεις πρέπει να παίρνονται από εσάς. Όλες οι αποφάσεις σημαντικές ή ασήμαντες, πρέπει να παίρνονται από τον γονέα και το παιδί πρέπει να καταλάβει ότι η οικογένεια λειτουργεί σαν ενότητα όπου μόνο οι ενήλικοι αποφασίζουν.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που μπορείτε να μοιραστείτε με το παιδί χωρίς να το μετατρέψετε σε κολλητό σας. Για παράδειγμα μπορείτε να του πείτε «Δεν έχουμε αρκετά χρήματα να αγοράσουμε αυτό», δηλαδή μια ξεκάθαρη δήλωση που εξηγεί τα όρια κάτω από τα οποία πρέπει να ζείτε.

Αυτό που δεν πρέπει να μοιραστείτε με το παιδί είναι «Δεν έχω να πληρώσω το νοίκι αυτό το μήνα» διότι μια τέτοια δήλωση βρίσκει το παιδί απροετοίμαστο και του δίνει την αίσθηση ότι ο κόσμος που ζεί δεν είναι υγιής ή ρεαλιστικός.

Εάν έχετε τη τάση να αντιμετωπίζετε το παιδί σας σαν φίλο σας, πρέπει να καταλάβετε τη σημαντική ερμηνεία αυτής της φιλίας: Φίλοι είναι μία ομάδα ανθρώπων που έχουν την ίδια αντίληψη για τη ζωή ενώ τα παιδιά και οι ενήλικες έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη ζωή και για το τι είναι σωστό και λάθος, έχουν διαφορετική αντίληψη μέχρι και στο τι θέλουν να κάνουν σήμερα το βράδυ.

Επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να είστε ένας αφοσιωμένος και υπεύθυνος γονιός που αγαπάει το παιδί του και ότι αν θέλετε να βρείτε έναν κολλητό φίλο, πρέπει να ψάξετε έξω από τη δομή της οικογένειας.

Μην προσπαθήσετε να γίνετε στο παιδί σας, ο γονιός που είχατε ή θα θέλατε να έχετε
Πολλοί γονείς προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τον τρόπο που εύχονταν να τους είχαν μεγαλώσει οι γονείς τους. Ακούγεται ωραία σαν τακτική αλλά δεν αποδίδει. Επομένως, αν οι γονείς σας ήταν απόμακροι μαζί σας ή έδειχναν να μην ενδιαφέρονται για εσάς ή δεν σας έδιναν τη καθοδήγηση που χρειαζόσασταν σαν παιδί, μην περάσετε στο άλλο άκρο με το να παραβιάζετε τα όρια στο μεγάλωμα του δικού σας παιδιού.

Θυμηθείτε πως οτιδήποτε γίνεται από αντίδραση σε κάτι άλλο, έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα στη φιλία παιδιού-γονέα, είναι ακριβώς αυτές οι απρόβλεπτες συνέπειες. Για παράδειγμα, το παιδί μου θα με συμπαθεί πιο πολύ αν γίνω φίλος του. Θα με εμπιστεύεται. Αλλά οι γονείς δεν βλέπουν τις απρόβλεπτες συνέπειες, όπως το να μην ξέρει το παιδί τι θα πεί όχι γιατί ο γονιός, μέσα στα πλαίσια αυτής της φιλίας, ποτέ δεν δίδαξε το παιδί πώς να το δεχτεί και πώς να το χειριστεί.

Ο στόχος της ενηλικίωσης είναι η αυτονομία και ο χωρισμός από τους ενήλικες. Αυτό σημαίνει ότι το παιδί θα φτιάξει τη δική του επιχείρηση, θα έχει τους δικούς του κανόνες και τα δικά του πιστεύω, τους δικούς του φίλους και τις δικές του αξίες, πράγματα τα οποία πιθανόν να μην θελήσει να μοιραστεί με τους ενήλικες.

Αυτό δεν συνιστά παραβίαση της σχέσης γονέα-παιδιού, ακόμη κι αν από τη ματιά του γονέα ή ενός άλλου ενήλικα, μπορεί αυτές οι αξίες ή οι φιλίες να μην είναι υγιείς. Αλλά είναι δουλειά του παιδιού να αξιολογήσει τα πιστεύω και τον κοινωνικό του κύκλο. Οι άνθρωποι που δεν «απογαλακτίζονται» από τους γονείς τους στη προ-ενηλικίωση ή στην ενηλικίωσή τους, καταλήγουν με συναισθηματικά και κοινωνικά προβλήματα στη ζωή τους.

Πολλοί γονείς βλέπουν αυτή την αυτονομία να συμβαίνει κατά τη διάρκεια της εφηβείας του παιδιού και αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι από το παιδί, ειδικά όσοι γονείς έχουν περισσότερο συναισθηματικό ρόλο στη ζωή του ή θεωρούσαν το παιδί, φίλο τους. σε αυτές τις περιπτώσεις, το αίσθημα απώλειας του γονέα είναι μεγάλο με αποτέλεσμα να κατηγορεί το παιδί.

Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους τους, να μην κάνουν τα μαθήματα του σχολείου

Ένας διαχωρισμός που πρέπει εδώ να σημειωθεί είναι ότι στο τέλος, μπορεί το παιδί να γίνει φίλος σας, όχι όμως ο κολλητός σας. Το κλειδί είναι μια υπεύθυνη φιλία μαζί του.

Είθισται να λένε ότι οι φίλοι δεν αφήνουν τους φίλους να οδηγήσουν μεθυσμένοι. Έτσι και οι φίλοι, δεν αφήνουν τους φίλους να μην κάνουν τις εργασίες τους ή να δικαιολογούνται για τις αποτυχίες τους. Οι φίλοι δεν επιτρέπουν στους φίλους να αντιμιλούν στο δάσκαλο και να αψηφούν τους κανόνες μέσα στη τάξη. Αυτό είναι το είδος του φίλου που χρειάζεται το παιδί σας. Έναν υπεύθυνο φίλο που να ταυτίζεται με το μοντέλο ενός υπεύθυνου γονέα.

Πώς να σταματήσετε να είστε ο κολλητός του παιδιού

Εάν έχετε μοιραστεί πάρα πολλά με το παιδί σας και δεν έχετε βάλει τα όρια που πρέπει, για οποιοδήποτε λόγο, μπορείτε –στο όνομα αυτής της «φιλίας»- να γίνετε πιο αποτελεσματικοί. Μιλήστε από αυτή εδώ τη στιγμή στο παιδί σας και πείτε του «Αποφάσισα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει η μαμά/ο μπαμπάς, να τα λέει μόνο στους μεγάλους. Κάποια πράγματα θα σταματήσω να σου τα λέω γιατί αυτό κάνει κακό στη σχέση μας». Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε περισσότερα ή να μπείτε σε λεπτομέρειες. Απλά να είστε ξεκάθαροι.

Κατόπιν, πρέπει να μάθετε να ανταποκρίνεστε διαφορετικά στο παιδί σας, και όχι να απαιτείτε τη διαφορετικότητα της επικοινωνίας από το παιδί. Αν για παράδειγμα τόσα χρόνια λέγατε πόσο ακατάλληλος είναι ο δάσκαλός του, όταν το παιδί αναφερθεί ξανά σε αυτό δεν πρέπει να του πείτε «Μην ξαναμιλήσεις έτσι για το δάσκαλό σου» αλλά «Δεν νομίζω ότι μας βοηθάει να μιλάμε έτσι για το δάσκαλό σου.

Να σκεφτούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να περνάς καλύτερα στη τάξη;» Ένας ανεύθυνος φίλος θα κάτσει και θα συνεχίσει να βρίζει το δάσκαλο μαζί με το παιδί. Ένας υπεύθυνος φίλος θα βοηθήσει το παιδί να λύσει το πρόβλημά του με το δάσκαλο!

Ειδικά οι διαζευγμένοι γονείς, συνηθίζουν να προσπαθούν να γίνουν ο κολλητός του παιδιού με αποτέλεσμα να το βάζουν στη μέση και να το φέρνουν σε επώδυνη θέση. Η μητέρα λέει στο παιδί τι είναι ο πατέρας του, τι κάνει και τι δεν κάνει. Ο πατέρας από την άλλη, του λέει με τι μοιάζει η μαμά του, πόσο τρελή είναι και πόσο θέλει να ελέγχει τους άλλους.

Έχω ακούσει παιδιά διαζευγμένων γονιών, να λένε ότι «η μαμά τους είναι τόσο απαίσια και αυταρχική που δεν θέλουν να ζούν μαζί της» φράση που έχουν ξεσηκώσει από τον άλλον γονέα, χωρίς να καταλαβαίνουν τη σημασία της. Και το χειρότερο και πιο δηλητηριώδες, είναι όταν αυτό που λένε οι γονείς είναι αλήθεια μέχρι ενός σημείου και το παιδί μπορεί να το δεί, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει κατάλληλα σε αυτό επειδή δεν έχει την ωριμότητα να το κάνει.

Όταν ο γονέας-κολλητός του παιδιού, προβάλλει έντονα τα ελαττώματα του άλλου γονέα, τότε είναι ζήτημα χρόνου το παιδί να επιτεθεί στον «ελαττωματικό» και αργότερα και στους δύο!

[thepsytrap] [singleparent]

Το παιδί που πάσχει από μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση και η μαμά του τον αποκαλεί “ο αληθινός Πινόκιο”

Stathis

-

15 Δεκεμβρίου 2015 10:09

0

Το παιδί που πάσχει από μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση και η μαμά του τον αποκαλεί “ο αληθινός Πινόκιο”

Ο «Πινόκιο της πραγματικής ζωής». Ετσι χαρακτηρίζει η μητέρα του τον μόλις 21 μηνών Ολι, του οποίου ο εγκέφαλος αναπτύσσεται στη μύτη του.

Ο μικρούλης γεννήθηκε με μία εξαιρετικά σπάνια πάθηση, όπως αναφέρει η Daily Mail, με αποτέλεσμα μέσα στους 21 μήνες ζωής του να έχει υποβληθεί σε πολυάριθμες και επίπονες επεμβάσεις για να μπορέσει να αναπνεύσει και να κλείσει η ουλή στο κρανίο του.

Η μητέρα του, Εϊμι, αναφέρει πως ο γιος της έχει βομβαρδιστεί με σκληρά σχόλια από αγνώστους, με κάποιους να λένε πως «δεν θα έπρεπε ποτέ να γεννηθεί», ενώ άλλοι τον αποκαλούν «άσχημο».

«Είναι σπαρακτικό», λέει η 22χρονη μητέρα και προσθέτει: «Για μένα ο Ολι είναι τέλειος. Είναι ο μικρός μου ”πραγματικός Πινόκιο” και δεν θα μπορούσα να είμαι περισσότερο περήφανη γι’ αυτόν».

Κατά την 20ή εβδομάδα κύησης οι ιατροί διαπίστωσαν πως ένας μαλακός ιστός αναπτύσσεται στο πρόσωπο του μικρούλη, με την Εϊμι να σοκάρεται όταν τον αντίκρισε μετά τη γέννα.

«Οταν μου έδωσαν να τον κρατήσω ήμουν έκπληκτη, που σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω», δηλώνει. «Ηταν τόσο μικρός, αλλά υπήρχε μια τεράστια ”μπάλα του γκολφ” στη μύτη του. Στην αρχή δεν ήξερα πώς θα το αντιμετωπίσω, αλλά γνώριζα πως τον αγαπάω ανεξάρτητα από αυτό», συμπλήρωσε.

Γι’ αυτό που ανησυχεί η νεαρή μητέρα είναι για το πως τα άλλα παιδιά θα αντιμετωπίσουν τον Ολι, καθώς δεν θέλει ο γιος της να πέσει θύμα ενδοσχολικής βίας. Οπως τόνισε, η εκπαίδευση από το σπίτι είναι το «κλειδί» για να μη γίνει κάτι τέτοιο.

Ο μικρούλης θα χρειαστεί και άλλες επεμβάσεις στο μέλλον, με τους ιατρούς να περιμένουν τον τρόπο ανάπτυξης του κρανίου του.

Πηγή: dailymail.co.uk

Το παιδί μου, η δύναμή μου

Stathis

-

27 Αυγούστου 2022 01:16

0

Όταν έμεινα έγκυος ήμουν στα χωρίσματα με τον άνθρωπο που είχα σχέση τέσσερα χρόνια. Μόλις του ανακοίνωσα την εγκυμοσύνη δυσαρεστήθηκε αφού όπως μου είπε, ήταν ήδη με άλλη κι αυτό το μωρό θα στέκονταν εμπόδιο στο να συνεχίσει τη νέα του σχέση. Μου ζήτησε να το «ρίξω» και ότι αν τελικά αποφάσιζα να μην το κάνω, να μην υπολόγιζα σε εκείνον. Μου είπε μάλιστα ότι αμφέβαλλε πως ήταν δικό του και εξαφανίστηκε.

Ευτυχώς είχα κοντά μου την οικογένειά μου. Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου δέχτηκαν αυτή την εγκυμοσύνη με αγάπη και με ανυπομονησία περιμέναμε το μωράκι μου να γεννηθεί. Όμως επειδή έχω στίγμα Μεσογειακής αναιμίας έπρεπε να γίνουν και εξετάσεις στον πατέρα του παιδιού γιατί αν το είχε και εκείνος, υπήρχαν πιθανότητες το παιδί να γεννηθεί με μεσογειακή αναιμία. Έτσι όταν του τηλεφώνησα και του ζήτησα να δώσει απλά λίγο αίμα, αυτός αρνήθηκε. Κι ενώ του εξηγούσα με κλάμματα πως είχε η κατάσταση, εκείνος δεν δέχτηκε ποτέ να έρθει, λέγοντάς μου ότι εγώ ήθελα να το κρατήσω και δεν τον ένοιαζε από εκεί και πέρα τίποτα. Έκλεισα το τηλέφωνο και υποσχέθηκα στο μωρό μου πως θα έκανα τα πάντα για να το φέρω στη ζωή!

Ο γιατρός τελικά, μου έδωσε τη λύση. Θα έπαιρνε υγρό από το έμβρυο (αμνιοκέντηση) και θα βλέπαμε αν θα ήταν υγιές. Η εξέταση λοιπόν έδειξε πως θα έφερνα στο κόσμο ένα υγιέστατο μωράκι και ότι θα είχε απλά το στίγμα όπως κι εγώ. Τότε χαρήκαμε όλοι, τα έβαλα όλα πίσω μου κι ευχαρίστησα Το Θεό, περιμένοντας τον ερχομό του μωρού μου.

Το αγοράκι μου γεννήθηκε τέλη του 2009 και ήμουν περήφανη που τα καταφέραμε. Όμως αυτή τη χαρά ήρθε μια ιατρική διάγνωση να την επισκιάσει, ακριβώς ένα χρόνο μετά.Μια ιατρική διάγνωση που δεν μπορούσα με τίποτα να πιστέψω. Ο μικρός μου είχε συνεχόμενους πυρετούς που κρατούσαν 3 μέρες και σταματούσαν και μετά πάλι τα ίδια. Ήταν άκεφος δεν έτρωγε. Δεν είχε όρεξη για τίποτα. Το παιδί έσβηνε σιγά σιγά.Νοσηλεύτηκε στο Παίδων με 21 αιματοκρίτη και μετά από 10ήμερη εισαγωγή, μάθαμε ότι είχε Μεσογειακή αναιμία. Δεν μπορούσα να το εξηγήσω, είχα μόνο οργή και θυμό που η εξέταση δεν μου το έδειξε όταν ήμουν έγκυος. Ποιος ευθύνονταν γι’ αυτό;

Ο πατέρας του απών φυσικά. Πήρα να τον ενημερώσω για τη κατάσταση του μικρού όμως για άλλη μια φορά έφαγα τα μούτρα μου. Ούτε ίχνος ανθρωπιάς. Η οργή μου μεγάλωσε, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Εδώ και 3 χρόνια το αγγελούδι μου μεταγγίζεται κάθε 14 μέρες. Και όλη αυτή η οργή έχει μετατραπεί σε ένα μεγάλο ευχαριστώ Στο Θεό που μου τον έστειλε στη ζωή μου, που του έχει δώσει τόση δύναμη.

Κάποιες φορές σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που δεν το έδειξε τότε η εξέταση γιατί μπορεί να ακουστεί άσχημο, αλλά ίσως να μην είχα τώρα αυτό το υπέροχο ανθρωπάκι στη ζωή μου. Και ξέρω ότι με τη βοήθεια Του Θεού και της επιστήμης, θα καταφέρει να γιατρευτεί αυτή η αρρώστια που ταλαιπωρεί χιλιάδες συνανθρώπους μας τους οποίους ταλαιπωρεί ακόμη πιο πολύ από το κράτος πρόνοιας που δεν υπάρχει ενώ ελάχιστοι άνθρωποι ευαισθητοποιούνται.

Σκεφτείτε πως ήμουν 7 χρόνια σε μια δουλειά και μόλις αρρώστησε το παιδί μου, μετά από λίγο καιρό με απέλυσε. Κι όταν πάω σε δουλειές και ψάχνω να εργαστώ που ειδικά τώρα το έχω τόση ανάγκη, ενοχλούνται που είμαι ανύπαντρη μητέρα με παιδί που κάθε 14 μέρες έχει την ανάγκη μου. Όμως δεν το βάζω κάτω. Το παιδί μου, η δύναμή μου!

Βιολέτα

Πηγή: singleparent.gr

Το παιδί μου έπασχε από λευχαιμία και ο πατέρας του, μας χτυπούσε στο νοσοκομείο. Τσιγκουνιά και ξύλο…

Stathis

-

17 Οκτωβρίου 2022 23:37

0

Το παιδί μου έπασχε από λευχαιμία και ο πατέρας του, μας χτυπούσε στο νοσοκομείο. Τσιγκουνιά και ξύλο…

Όμορφα χρόνια,ανέμελα…μέχρι τα 18 …

Τότε που τον γνώρισα… Τσιγκούνης -ούτε ένα τόσο μικρό δωράκι,αλλά και στα αισθήματα-…

Νευρικός -βρισιές, άσχημες βρισιές και ξύλο-…

Ήξεραν οι δικοί μου,ήξεραν με τι οικογένεια θα έμπλεκα αλλά εγώ εκεί,βράχος!!

Μέχρι και τον πατέρα μου κάλεσε- αυτός και ο πατέρας του – μια και είχε πει πως αν μπορέσει θα του πάρει ένα αμάξι… εε λοιπόν το απαίτησαν μέσα σε κάτι μήνες…!!! Πόσο μετανιώνω που δεν τον άκουσα τότε… -πάμε παιδί μου να φύγουμε, αυτοί σε θέλουν μόνο για ότι έχεις, μου είπε κλαίγοντας..

Σκεφτόμουν-με το χαζό μυαλό μου- θ’αλλάξει,όταν παντρευτούμε θ’αλλάξει…!!!
Μας έβλεπα αγκαλιά στην τηλεόραση,πιασμένους χέρι χέρι στη βολτούλα…πόσο έξω έπεσα…πόσο έξω…

Τη νύχτα που γυρίσαμε από τον γάμο-παρωδία…ούτε μια αγκαλίτσα,μόνο καθόταν μέχρι το πρωί και μετρούσε τα χρήματα που βγάλαμε από το γάμο,σαν να μην υπήρχα καν!!

Δούλευε,δεν έπινε,δούλευα κι εγώ και του τα ακουμπούσα με αποτέλεσμα να μην έχω να πάρω ένα περιοδικό την εβδομάδα..όταν του έλεγα να μου το πάρει απαντούσε -αν θέλω… ε !!τις περισσότερες φορές δεν ήθελε…!!

Ότι βγάζαμε,τα έβαζε στην τράπεζα(ακόμα και σήμερα τα έχει και πολύ περισσότερα..)

Ρούχα δεν αγόραζε (η μαμά μου του έπαιρνε) ένα γλυκό ποτέ δεν κρατούσε στο σπίτι,ούτε καν πρώτης ανάγκης πράγματα…

Στο σούπερ μάρκετ; Να βρίζει,να μου φωνάζει,να φεύγει γιατί στο χαρτάκι έγραφα 2 και πήρα 3 χαρτοπετσέτες ή γιατί πήρα κάτι για το σπίτι που δεν έγραφα!! Αν έβαζα δε και κάνα πατατάκι στο καρότσι ή καμμιά καραμέλα… χαμός…!!

Ξύλο… πολύ ξύλο και χωρίς λόγο…σπασμένες πόρτες για να μπει μέσα…

Όμως δεδομένη η Κατερίνα … εκεί,δεδομένη…

Νοσοκομείο,ναι το είχα ”επισκεφτεί” και αυτό … έπεσα,έλεγα από ντροπή …

Κάποια στιγμή τα έμαθαν οι δικοί μου… Χώρισε,χώρισε τον τώρα πριν κάνετε παιδιά..

και η απάντησή μου..- τι θα κάνω εγώ χωρίς τον Σ; Μια κοπελίτσα στα 22 …

Στο μεταξύ έμπλεξε με το ”στοίχημα” … εξάρτηση.. έφευγαν πολλά χρήματα εκεί,κι εκείνος άφαντος με το που ξυπνούσε το μεσημέρι… Ψιλο-έκλεβε προιόντα από τη δουλειά του πατέρα μου.. έκανε παρανομίες.. για το στοίχημα και την τράπεζα…

Περνάνε τα χρόνια έτσι… μένω έγκυος.. 7 μηνών με είχε ρίξει κάτω,με χτυπούσε και σχεδόν λιποθύμησα… το λάθος μου; Που του ζήτησα να μείνει ένα απόγευμα μαζί μου… δεν άντεξα,πήγα σε ψυχολόγο… στην αρχή δε με πίστευε.. με χίλια παρακάλια ήρθε κι εκείνος μια φορά μαζί μου… του είπε ο ψυχολόγος πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσω και θα φύγω,όμως ο Σ. μπροστά μου του είπε -Σιγά.αυτή με αγαπάει..! Το δεδομενάκι!!
Κάνω τον γιο μου στα 28.. ξύλο και στο μικρό επειδή του ζητούσε μια βόλτα με το αμάξι,επειδή του ζητούσε να μείνει μια φορά στο σπίτι… έμπαινα στη μέση,έβριζε,χτυπούσε και μένα γιατί λέει εγώ έλεγα στο παιδί να του ζητάει τέτοια πράγματα!!

Χώρισα για 6 μήνες.. όπου γυρνούσα κι όπου κοιτούσα εκείνον έβλεπα…

Τα ξαναβρήκαμε,θα αλλάξει,έλεγε…χα!

Μένω έγκυος στην κόρη μου.. 40 μερών γεννημένη, μάθαμε πως ο γιος μου πάσχει από λευχαιμία…

Έχασα τον κόσμο,τη γη κάτω από τα πόδια μου… Το παιδί μου…
Λιποθυμίες,φόβος,τρόμος,τρέλλα…Τώρα είναι καλά όμως πέρασε πάρα πολλά… ακόμη και μέσα στο νοσοκομείο το χτύπησε μια φορά… εμένα πολύ περισσότερες…

Έπαιρνα το μωρό και μέναμε μέρες εκεί… ήρεμα χωρίς εκείνον… Οι γιατροί,οι νοσοκόμες; Ο καλύτερος μπαμπάς έλεγαν που πέρασε ποτέ από εδώ !!!

Είχα τον πόνο του παιδιού μου, είχα και αυτόν… εκεί που καθόμουν έδινε μια στην καρέκλα και με έριχνε κάτω…

Έγινα δυνατή…ο Θεός με βοήθησε και μπόρεσα να τον βγάλω από τη ζωή μας… μόνη βοήθεια,οι γονείς μου…σιγά που θα έδινε διατροφή,σιγά που θα ξόδευε τα χρήματά του για τα παιδιά!!!

Πόσες φορές έχω πει το τετριμμένο… ας είχα τότε το μυαλό που έχω τώρα…

Τώρα πια έχω πάρει τη ζωή στα χέρια μου,πάλεψα με τους δαίμονες μου και τους νίκησα,έχω τα παιδιά μου που υπερ-αγαπώ!!! Είμαι μαμά όμως έχω ξεχάσει πως είμαι και γυναίκα..

Άσχημο πράγμα η μοναξιά…μεγάλα τα παιδιά μου,16 και 19 έχουν τις παρέες τους,κι εγώ πολλές φορές μόνη σπίτι να μιλώ με …τους τοίχους…

Είχα κάνει 2-3 δεσμούς..πολύ αργότερα από τον χωρισμό μου.. είχα βγει με έναν κύριο πριν 2 χρόνια για 5 ραντεβού…του μίλησα για μένα,του άνοιξα την ψυχή μου,δε με πίστεψε…

Θα ήθελα να μην είμαι μόνη,να είχα έναν άνθρωπο να ζήσω μαζί του τα απλά καθημερινά που δεν έζησα…

Είναι τόσο απλό και συγχρόνως τόσο δύσκολο αυτό όμως… κι ας έχω μέσα μου να προσφέρω πολλά…

-Έχω χιούμορ(η άμυνα και η δύναμή μου)

-Αγαπώ τους ανθρώπους και όπου μπορώ να βοηθήσω αντλώ μεγάλη χαρά..

-Δεν μαγειρεύω πολύ καλά όσο κι αν προσπαθώ!! τα παιδιά με δουλεύουν,-κάποτε θα μάθεις,μαμά,μου λένε!!

-Δε συμπαθώ καθόλου τις δουλειές του σπιτιού,προτιμώ να είμαι με την κολλητή μου,να μιλάμε και να γελάμε,μια και οι δουλειές ποτέ δεν τελειώνουν..!

Ένας απλός συνηθισμένος άνθρωπος με όρεξη για ζωή παρ’όλα τα ζόρια της εποχής…

Σας ευχαριστώ

Κατερίνα 44 – Ρέθυμνο

Το παιδί μου γλiτωσε από καρκiνο στο παρα πέντε. Σήμερα είναι φαντάρος και τον καμαρώνω

αληθινές ιστορίες

Stathis

-

18 Μαΐου 2024 09:42

0

Το παιδί μου γλiτωσε από καρκiνο στο παρα πέντε. Σήμερα είναι φαντάρος και τον καμαρώνω

Διαβάζω άρθρα σας και είστε ένα αγαπημένο σάιτ, πρόσφατα διάβασα το άρθρο για τη μανούλα που έχασε τον μικρό της από τον καρκίνο.

Είμαι κι εγώ μαμά δύο καταπληκτικών εφήβων, της Κάτιας μου και του Βαγγέλη μου το πρώτο μου παιδί με βάσανα γεννημένο. Το άρθρο, μου θύμησε δικές μου πονεμένες στιγμές που έζησα όταν ο γιος μου ήταν νεογέννητος. Τώρα είναι 18 χρόνων φαντάρος, συγκινούνε όταν τον βλέπω να με αποχαιρετά και να με μαλώνει που κλαίω, “που πάω ρε μάνα!” μου λέει “στον Άρη; Θα γυρίσω σε δύο εβδομάδες!”

Τώρα, έτσι που κάθομαι και έχω πολύ ελεύθερο χρόνο από την απουσία του γιου μου, θυμήθηκα τις δύσκολες στιγμές και θέλησα να τις γράψω σε ένα μικρό κείμενο έτσι για να ξωρκισω τις θλιμμένες μέρες.

Με τον άντρα μου παντρεύτηκαμε πολύ γρήγορα έρωτας κεραυνοβόλος. Είμαστε και οι δύο σε ηλικία που το παιδί ήταν επιθυμία και στόχος. Δύσκολος στόχος όμως. Δύο χρόνια προσπαθειών, απογοητεύσεων, επισκέψεων σε πολλούς γιατρούς, εγχειρήσεων και μια λέξη που δεν φεύγει ποτέ από το μυαλό μου.

Δεν μπορείς να κάνεις παιδιά, ίσως φτάσεις στη πηγή αλλά δε ξέρουμε αν θα πιεις νερό. Εκεί έβαλα τελεία και έπαψα να ελπίζω, να προσπαθώ. Ένα όνειρο περίεργο όμως μου άφησε μια σπίθα στη ψυχή μου κι έκανα ένα τάμα στην Αγία Ειρήνη τη Χρυσοβαλάντου. Εκείνη και η μητέρα μου με τις συμβουλές της με έσωσαν. Ήμουν έγκυος και δεν το ήξερα καθώς ένας γιατρός με έτοιμαζε για το επόμενο χειρουργείο μια ύστατη προσπάθεια.

Η μαμά μου είπε, περίμενε κόρη μου να δεις αυτόν τον μήνα και άστο για τον επόμενο. Ο Βαγγέλης μου ήδη είχε φωλιάσει στη ψυχή μου και στο σώμα μου. Δεν το πίστευα, η χαρά μεγάλη και η ανυπομονησία μου να δω το μωρό να γεννηθεί υγειή, τεράστια. Καθώς η εγκυμοσύνη εξελισσόταν οι δυσκολίες δεν έλειψαν, ήρθε η ώρα του τοκετού και το μωρό χανόταν. Φτάσαμε και οι δύο στο χείλος του γκρεμού αλλά επιβιώσαμε.

Μετά από μια εβδομάδα είμαστε και οι δύο καλά και στο σπίτι μας με την καθημερινότητα γεμάτη ευτυχία δυσκολίες και εκπλήξεις. Ο Βαγγέλης ήταν ενός μηνός πια, μωράκι πανέμορφο γεμάτο ζωή, τον τάισα και έγειρε το κεφαλάκι του να κοιμηθεί στην αγκαλιά μου κι εκεί χάθηκε όλος μου ο κόσμος. Ένα μεγάλο εξόγκωμα κάτω από το αυτί. Παναγία μου σκέφτηκα τί είναι αυτό; Το έδειξα στον άντρα μου και για ένα μήνα σχεδόν άρχισε ο Γολγοθάς μας. Ο γιατρός έφτασε την επόμενη, ήταν Κυριακή δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ο γιατρός ήταν διακοπές και άρπαξε το αεροπλάνο και το πρωί της Κυριακής ήταν στο μαιευτήριο. Αγωνίες κλαμματα εξετάσεις και πάλι εξετάσεις. Μέχρι να μου πουν ότι ” Κα. Γ. Είσαστε πολύ τυχερή αυτό που έχει ο μικρός παρατρίχα γλύτωσε εάν λίγο τα πράγματα ήταν διαφορετικά το μωρό στο σημείο που είναι ο όγκος δεν θα είχε χρόνο.”

Τώρα τον βλέπω να είναι ενήλικας και φαντάρος, όλα τα χρόνια τον μεγαλώνω με αυτό το μικρό στην άκρη του μυαλού μου φόβο μην τυχόν και συμβεί κάτι και όλα αλλάξουν δεν του το είπα ποτέ.

Ξέρετε, δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τί νιώθεις όταν οι γιατροί σου ανακοινώνουν ότι η κατάσταση είναι δύσκολη και πρέπει να περιμένουμε τις εξετάσεις μέσα σε μια στιγμή χάνεται η ζωή σου κι έκτοτε ζω με φόβο και ξέρετε κάτι μέσα μου λέω, εγώ γλύτωσα.

Αλλά αν ο αυτός με το δρεπάνι σου χτυπήσει την πόρτα μια φορά μετά όλα τα άλλα διαγράφονται, για όλα τα χρόνια, ακόμα κι όταν κατάφερες να τον προσπερασεις.

Το παιδί μου είναι καλά αλλά πάντα του λέω προσεχε, πρόσεχε γιατί η ζωή είναι πολύτιμη.

Αφιερωμένο στον γιο μου. Μια περιφανή μαμά.

Το παιδί μου γεννήθηκε και βαφτίστηκε κρυφά. Και δεν ξέρει ότι κάποιος εκεί έξω το αναζητά…

αληθινές ιστορίες

Stathis

-

31 Μαΐου 2023 23:02

0

Το παιδί μου γεννήθηκε και βαφτίστηκε κρυφά. Και δεν ξέρει ότι κάποιος εκεί έξω το αναζητά…

Παρακολουθωντας τα αρθρα,τα διαφορα ποστ στο Ιντερνετ και κυριως το ποσοι ανθρωποι επηρεαζονται από τις ανθρωπινες σχεσεις σε μονογονεικες οικογενειες κυριως η σε περιπτωσεις διαζυγιων,αποφασισα να μοιραστω τη δικη μου εμπειρια… Για συντομια και προστασια των εμπλεκομενων θα θεσω τον εαυτο μου ως Μ.Κ….

Οντας σχετικα νεαρος σε ηλικια και σε σχεση με νεαρη,χωρισμενη με παιδια κοπελα την οποια θα ονομασουμε για τους σκοπους του αρθρου Μαρία,εφυγα από τον τοπο που ζουσα και συγκατοικησαμε εκτός Αθηνών…

Μετα από μια υπεροχη συγκατοικηση λοιπον και αφου ειχα δει ότι η καθημερινοτητα με μικρα παιδια,τα οποια πηγαινα σχολειο,επαιρνα από το σχολειο,τους μαγειρευα,τα πηγαινα στο μπαλετο τους κτλ κτλ,αποφασισαμε να φερουμε στον κοσμο ένα παιδι… Φυσικα όταν εχεις γνωρισει μια κοπελα με παιδια από ένα διαζυγιο το οποιο καταλαβες στην πορεια ότι ηταν ασχημο,βλεπεις και τις κακες πλευρες του νομισματος…Τα νευρα,τις βρισιες και ολες τις προσπαθειες στο να δυσκολευτει η ζωη του απεναντι. Δυστυχως παντα όταν υπαρχει ο ερωτας στο μυαλο,δειχνεις εμπιστοσυνη και λες μεσα σου ότι αυτό δεν θα συμβει εδώ. Για το καλο όμως του παιδιου ασφαλως κανεις μια κουβεντα και λες ότι αν κατι γινει,οι δρομοι του παιδιου και ο δικος σου θα είναι ΠΑΝΤΑ διασταυρωμενοι μονιμα.Οι ανθρωποι χωριζουν,οι γονεις όχι…

Και να που λιγο καιρο αργοτερα και εν μεσω εγκυμοσυνης,μαθαινες με ένα μηνυμα γραπτο,ότι το ετερον ημισυ που θεωρουσες σταθερο,δεν θελει πλεον άλλο την πολυτιμη συντροφια σου και δεν θελει απλα να σε ξαναδει.Οντας μεσα στο δικο της σπιτι,αναγκαστικα φευγεις. Ασφαλως σκεφτεσαι το τι θα επακολουθησει με το παιδι σου,λες ποσο το θες και να βρεθει μια διεξοδος. Ισως και μια επανασυνδεση. Δεν ξερω αν εχετε ακουστα τι είναι το ενοχικο συνδρομο,αλλα σε τετοιες περιπτωσεις σε πιανει.Νομιζεις ότι φταις εσυ,ότι τα δικα σου λαθη ισως σε εφεραν εδώ κτλ κτλ κτλ. Εκ πειρας μιλωντας πλεον θα πω ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΑΘΟΣ που μπορουσε να δικαιολογησει τα οσα επακολουθησαν σε εμενα.

Το παιδι μου γεννηθηκε ουσιαστικα κρυφα,μιας και η μητερα απεκρυψε την ημερομηνια τοκετου.Δεν μπορεσα να ειμαι στο μαιευτηριο,και όταν επικοινωνησα μπλοκαραν τις γραμμες… Το παιδι μου βαφτιστηκε κρυφα,μιας και δεν ανακοινωθηκε ποτε η βαφτιση του… Το παιδι μου περπατησε μονο του και το ειδα σε ένα στορυ στο Ιντερνετ… Το ιδιο εγινε με την πρωτη τροφη,το πρωτο μπλα μπλα,τα πρωτα παιχνιδια και χαδια. Τι μπορουσα να κανω???ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ παρα μονο οσα δινει ο νομος… Και ερχομαστε στο νομο που είναι η ουσια του αρθρου..

Πρωτο εξωδικο προσφέρω ΤΑ ΠΑΝΤΑ…δεν παιρνω απαντηση…. Αγωγη η οποια οριζεται να εκδικαστει 2 χρονια μετα…Υπομονη μεσα μου ενώ σιγοβραζω… Φτανοντας στην αγωγη,και ενώ είναι ηδη συμφωνημενα μεταξυ δικηγορων τα παντα για τις αναγνωρισεις,ακουω ότι δεν συζούσα ποτε με αυτή τη γυναικα και τα παιδια,ότι ειχε αλλους 2-3 που μπαινοβγαιναν μαζι με εμενα σε εκεινο το σπιτι κάθε βδομαδα,και ότι εγω δεν ειμαι ο πατερας του παιδιου μου…Απο ποιον τα ακουσα αυτά?Απο την οικογενεια της….

Φυσικα εως τοτε ειχαμε αλλου τυπου καραμελες,ότι ναι μεν ειμαι,αλλα δεν ειμαι ικανος.Μετα το ικανος μετατραπηκε σε κακος,μετα αυτό σε άλλο κτλ κτλ.Ολα αυτά φυσικα με τα αντιστοιχα στοιχεια που θα βλεπαμε σε δικες…Το μονο που ειδαμε σε δικες το ανεφερα….

Μεχρι σημερα λοιπον εχουν περασει 760 μερες περιπου από τη γεννηση ενός παιδιου,το οποιο δεν εχει ιδεα ότι ενας ανθρωπος εκεί έξω το αναζητα,το ψαχνει και το θελει.

Ο νομος της χωρας για παιδια εκτος γαμου είναι ελαφρα ασαφης. Γιατι το εκανε???Επειδη πολύ απλα ειχε νομικο δικαιωμα.Για το οποιο θα λογοδοτησει. Δεν ξερω αν ολη αυτή η ταση μονογονεικοτητας που βλεπω τριγυρω είναι προιον οικονομικων,κακων ανθρωπων η λανθασμενης αντιληψης. Πατεραδες και μητερες ειμαστε και πρεπει να ειμαστε μαζι για τα παιδια.Εστω και χωρισμενοι μπορουμε να ειμαστε διπλα διπλα.Το να κρατας έναν γονιο μακρια ενώ ξερεις ότι μακροπροθεσμα κανεις κακο στο παιδι σου,σε εμενα ακουγεται καπως….Κανε τον εγωισμο σου σταχτη και αποδεξου το γιατι με αυτόν επελεξες να κανεις παιδι. Ο νομος προσφερει ασφαλεια και σιγουρια για ολους.Αλλα στερειται χρονου…

Γνωριζω ότι με τη γνωριμια του γιου μου θα προκυψουν δυσκολιες προσαρμογης,μιλησα και μιλαω με ειδικους και σιγουρα όλα θα γινουν με τον καλυτερο τροπο για το παιδι.Μετακομισα για να ειμαι πλαι του και να μην το μεγαλωσω ως πατερας του σαββατοκυριακου και το ιδιο λεω σε οσους περνανε παρομοιες φασεις… Όμως αργα η γρηγορα φτανεις στο αναγκαστικο σημειο για να δεις το παιδι σου,που πρεπει να επιλεξεις ειτε διεκδικηση συνεπιμελειας,ειτε αυτοφωρα.Γιατι??? Γιατι να μην είναι πιο απλουστευμενα τα πραγματα??? Διατροφες? Εγωισμος??? Μισος και κακια?? Όλα παιζουν.Ολα θα υπαρχουν και όλα είναι ανθρωπινα συναισθηματα φυσιολογικα μετα από έναν χωρισμο.

Όμως όταν σου κανουν κατι τετοιο,πως μπορεις να εμπιστευτεις ξανα τον άλλο γονεα?Πως ξερεις οτι θα ξαναδεις το παιδι σου την άλλη εβδομαδα? Πως μπορεις να προχωρησεις την ζωη σου όταν τα αφηνεις ολα για ένα παιδι,ενοσω ταυτοχρονα ο καθε ανθρωπος που δεν γνωριζεις εχει να εκφερει μια κακη αποψη επειδη “ετσι ακουσε να λενε”?

Σε όλα αυτά πρεπει να κινηθεις νομικα ακομη και εναντιον της μανας του παιδιου σου.Χτυπηματα στο ηθος σου είναι χτυπηματα στην μελλοντικη εικονα του παιδιου σου και την ψυχολογια του.Πολυ φθηνο για να το πραξει καποιος.Σιγουρα όμως πολύ βαρυ ώστε να το αφησεις να περασει ετσι. Καποιες κατηγοριες θα κριθουν από τριτους.Καποιες πραξεις που εγιναν ώστε να καταστραφεις εγιναν με μοναδικο σκοπο να εισαι μακρια από το παιδι σου…Το μυαλο σου αυτά στα φωναζει κάθε πρωι αν ερθετε στη θεση μου… Και κρατιεσαι…Και άλλη μια μερα περναει…Και διαβαζεις κατι κακο ακομη,και λες δεν πειραζει… Και περιμενεις,και περιμενεις και περιμενεις…

Περνας τη ζωη σου σε παυση μεχρι να ερθει ένα αγορακι και να σου πατησει ξανα ένα play. Δυστυχως όμως μολις πατηθει,δεν γνωριζεις αν η ταινια μεσα σου θα εχει ιδια ποιοτητα εικονας όπως πριν…Πολυς καιρος… Αυτά ηθελα να πω.Σιγουρα το ζητημα είναι τεραστιο και αν τυχον ερωτηματικα προκυψουν θα ξανακανω καποιο αρθρο…

Εως τοτε διαβαζω τις υπεροχες ιστοριες σας,και ελπιζω σε έναν χρονο από σημερα να μπορω τουλαχιστον να μαθω το παιδι μου ποδηλατο. Μονο αυτό μου απεμεινε εξαλλου να χτισω στα παιδικα του χρονια.

Adios…

Μ.Κ.

Το παιδί με αυτισμό που σπάει κάθε στερεότυπο και ξεπερνάει την ίδια τη ζωή με διακρίσεις, επαίνους και αριστεία

επικαιpότnτα

Stathis

-

7 Δεκεμβρίου 2022 22:23

0

Το παιδί με αυτισμό που σπάει κάθε στερεότυπο και ξεπερνάει την ίδια τη ζωή με διακρίσεις, επαίνους και αριστεία

Τη Μαρία την «συνάντησα» πριν χρόνια στο ψυχρό σύμπαν των social media μέσω μιας ανάρτησης που έσφυζε από συναίσθημα.

Μητέρα ενός μικρού αγοριού με αυτισμό πάλευε ολομόναχη για όσα οι υπόλοιπες μαμάδες θεωρούσαμε αυτονόητα. Την θαύμασα αμέτρητες φορές, την παραδέχτηκα άλλες τόσες, υπήρξαν στιγμές που ένιωσα μικρή μπρος στο μεγαλείο της ψυχικής της δύναμης. Πρόσφατα, μιλήσαμε για τον Δημήτρη της. Για το «μαργαριτάρι» της, όπως λέει που «κρυμμένο στο κοχύλι του Αυτισμού σπάει όλα τα στερεότυπα των Παιδοψυχίατρων και της επιστήμης». Αυτή είναι η ιστορία της σε πρώτο πρόσωπο κι αυτός είναι ο γιος της σε πρώτο πλάνο…

Είμαι η Μαρία. Μια γυναίκα που κάποτε είχε μία σταθερή εργασία, φίλους και διάθεση για ζωή. Μια μέρα, στα 38 μου χρόνια, κλήθηκα ξαφνικά να αντιμετωπίσω μία μεγάλη πρόκληση ζωής. Μια κατάσταση πού μου έκοψε την φωνή μου για 4 ώρες. Θυμάμαι εκείνη την λέξη που μου ανακοινώθηκε για τον μικρό μου πρίγκιπα, 21 μηνών, τότε: ΑΥΤΙΣΜΟΣ! Νόμιζα πως ο ουρανός και η γη με έκοβαν στη μέση, με συνέθλιβαν. Μονογονέας. Περίμενα μία ζωή να κάνω οικογένεια, παιδί. Η εγκυμοσύνη ήρθε στα 36 απροειδοποίητα. Μέσα στον χωρισμό με τον σύντροφό μου. Όλα κυλούσαν ήρεμα στην αρχή. Μέχρι την μέρα που παρατήρησα ότι ο μικρός μου χτυπούσε την πλάτη στο καρεκλάκι κάθε φορά που καθόταν. Παιδοψυχίατρος και η διάγνωση έγινε μετά την αξιολόγηση του. Διάχυτη διαταραχή της ανάπτυξης. Αυτισμός. Άρχισα να ψάχνω μόνη για θεραπευτικές παρεμβάσεις και δομές. Να διαβάζω και να ενημερώνομαι για τον Αυτισμό. Να φτιάχνω προγράμματα οργάνωσης με την βοήθεια των θεραπευτών. Ένιωθα σαν κάποιον που δεν γνωρίζει τον δρόμο που πρέπει να πάρει.. Αναζητούσα απεγνωσμένα να βγω στην σωστή κατεύθυνση.

Ο μικρός ήταν υπερκινητικός, μίλησε νωρίς και περπάτησε νωρίς. Ηχολαλούσε όμως και έκανε κρίσεις θυμού με αυτοτραυματιστικές τάσεις, όταν δεν καταλάβαινα εγώ τι ήθελε ή κάθε φορά που διαχειριζόμουν λάθος κάποια πράγματα. Περάσαμε ΚΕΠΑ. Αναπηρικό επίδομα. Αυτή ήταν η δεύτερη τραυματική μου εμπειρία. Θυμάμαι την αναμονή 7 ώρες. Μ ένα μωρό στην αγκαλιά να τον ταΐζω μέσα σ’ όλον αυτόν τον ανήμπορο κόσμο. Να τον αλλάζω πάνα με 39 βαθμούς μέσα στο αυτοκίνητο. Να κλαίει να νυστάζει και να μας λένε: έλεγαν «Θα περιμένετε. Δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε άλλο!». Απαράδεκτη αναμονή και ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων με τόσα προβλήματα υγείας. Άρχισα μέρα την μέρα να ζω στο πετσί μου την σκληρότητα των κρατικών δομών, την εξαφάνιση των συγγενών και των φίλων μου. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο όταν είσαι μονογονέας παιδιού με αυτισμό. Οι δομές ανύπαρκτες κι αν υπάρχουν είναι χάρη στην προσπάθεια των γονιών που «γεννούν» ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον. Θεραπείες ατελείωτες. Λογοθεραπείες, εργοθεραπείες, παιδοψυχολογία. Δουλειά πολύ και πολύ κούραση. Εξαντλητική. Σωματική και ψυχική. Ο προσωπικός χρόνος, ανύπαρκτος. Μπροστά σε κάθε μικρό βήμα η επίτευγμα του μικρού μου Δημήτρη ήταν σαν να ανακάλυπτα, κάθε φορά, έναν κρυμμένο θησαυρό. Πανηγύριζα!

Όταν έμαθα πως ο μικρός μου έχει Αυτισμό, έκανα 4 μήνες να το αποδεχτώ μέσα μου πραγματικά… Έριχνα σ’ εμένα τις ευθύνες, σκεφτόμουν πως έφταιγα εγώ για αυτό. Έψαχνα από πού και πώς ήρθε αυτό στο παιδί μου. Δεν έφταιξα πουθενά. Απλώς η ζωή ήρθε να μου διδάξει κάποιο μάθημα. Ο Θεός τα δύσκολα τα δίνει στους δυνατούς ανθρώπους. Και μέρα την μέρα κατάλαβα πως είμαι ένας από αυτούς. Το επεξεργάστηκα πολύ μέσα μου. Έκλαψα ατέλειωτες νύχτες και μέρες. Κάποια στιγμή, σηκώθηκα στα πόδια μου και είπα: τώρα πρέπει να βοηθήσω το παιδί μου να προχωρήσει. Να ζήσει. Να αντιμετωπίσει αυτή την κοινωνία, τις δυσκολίες του στο μέλλον και στο παρόν. Πρέπει να τα καταφέρω. Ο αυτισμός θέλει ειδικές συνθήκες ζωής. Άλλη συμπεριφορά και διαχείριση. Οι γονείς έχουν αμέτρητες δυσκολίες αποδοχής του παιδιού τους από τους άλλους. Με φίλους ελάχιστους για τα παιδιά τους ή και καθόλου. Απογοητεύονται βλέποντας το παιδί τους μόνο, λυπημένο και απομονωμένο. Μες στην ατυχία μου όμως είμαι τυχερή. Ο μικρός μου μιλάει, πάει σε κανονικό σχολείο, είναι υψηλής λειτουργικότητας.

Σκέπτομαι τους γονείς που δεν έχουν ακούσει λέξη απ’ το στόμα του παιδιού τους, πόσο πιο δύσκολο είναι αυτό που ζούνε. Πόση προσπάθεια κάνουν, πόσο πόνο και παράπονο έχουν μέσα τους. Έχουμε όμως κάτι κοινό όλοι οι γονείς παιδιών στο φάσμα του Αυτισμού. Την ίδια αγωνία Τι θα γίνει το παιδί μου αν πάθω κάτι; Πού θα πάει; Θα μπορέσει να ζήσει μόνο του; Θα μπορέσει να σπουδάσει; Θα μπορέσει να εργαστεί; Υπάρχουν δομές εργασίας για τα παιδιά μας; Θα μπορέσει να παντρευτεί; Να κάνει οικογένεια; Θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την κακία και την βία αυτού του κόσμου; Την αδιαφορία του κράτους για τα δικαιώματα των παιδιών μας την ζούμε στο πετσί μας όταν παίρνουμε επίδομα 300€ για να τα ζήσουμε. Σκέψεις που τρώνε την ψυχή μου καθημερινά. Το κράτος πληρώνει ακόμη τις θεραπείες. Όμως πρέπει να προπληρώνουμε τα λογοθεραπευτικά εμείς. Είμαστε γονείς άνεργοι ή με ημιαπασχόληση. Πως να πληρώσουμε όταν έχουμε να καλύψουμε ενοίκιο, ΔΕΗ, φροντιστήρια, ένδυση, υπόδηση και το φαγητό του παιδιού μας; Όλα στην πλάτη μας… Κι έρχεται η μέρα που δεν αντέχεις πλέον οικονομικά. Γονατίζεις. Έχεις κόψει τα πάντα από δικά σου έξοδα, από προσωπικές σου ανάγκες. Στερείσαι τα πάντα. Και πάλι δεν σου φτάνουν. Οι δομές των σχολείων για τα παιδιά μας δυσκολεύουν. Παράλληλη στήριξη μόνο σε 3-4 μαθήματα. Τα παιδιά μας υποφέρουν δυσκολεύονται να συγκεντρωθούν στα μαθήματα. Πολλά παιδιά στερούνται ακόμη και την παράλληλη στήριξη ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν το πρόγραμμα του σχολείου λόγω δυσκολιών.

Τρέμω τι θ’ απογίνει ο Δημήτρης μου και πού θα πάει αν μου συμβεί κάτι. Το κράτος «απών». Ο πατέρας του επίσης! Τα όνειρα μου, κάποιες στιγμές, εφιάλτες. Ωστόσο, όσο υπάρχουν γονείς που αγωνιζόμαστε και κάνουμε όνειρα και προσπάθειες για το μέλλον των παιδιών μας, υπάρχει ακόμη ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Για δομές επαγγελματικής κατάρτισης παιδιών μ’ αναπηρία σε κανονικές εργασίες. Περιμένω το πρώτο θαύμα. Την υποστήριξη την πραγματική του κράτους στα παιδιά μας! Όσο ζω… ελπίζω και προσπαθώ για ό,τι καλύτερο για την ζωή του παιδιού μου. Αυτό που με τρομοκρατεί είναι τι θα γίνει και τι θα απογίνει, σαν κλείσω τα μάτια μου…

Ο αριστούχος Δημήτρης που ανέτρεψε κάθε προγνωστικό

Θυμάμαι μου είχαν πει πως ο Δημήτρης θα έχει αστάθεια στο περπάτημα. Ότι ίσως να μην μπορεί να οργανωθεί στα μαθήματα του σχολείου, πως δεν θα έχει φαντασία στις εκθέσεις που θα γράφει κι ότι ίσως να μην μπορεί να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών του η να ντυθεί μόνος του. Τα απρόσμενα ξεκίνησαν και μας φανέρωσαν πόση δύναμη ψυχής έχει και πόσα μπορούσε να πετύχει διαψεύδοντας κι αφήνοντας άφωνους τους δασκάλους του, τους θεραπευτές του κι εμένα την ίδια. Ο Δημήτρης ξεκίνησε να πηγαίνει σε δημόσιο δημοτικό σχολείο.

Με την βοήθεια την δική μου, των θεραπευτών, της παράλληλης στήριξης και των δασκάλων του κατάφερε να αναπτύξει απίστευτες ικανότητες κόντρα στα προγνωστικά των παιδοψυχίατρων. Στην 1η δημοτικού γράφει διαβάζει κι αριστεύει. Με την βοήθεια παράλληλης μόνο για 7 μήνες. Ξεκινάει πολεμικές τέχνες Self- Defence – Aυτοάμυνα- Αυτοπροστασία. Παίρνει την πρώτη του ζώνη κίτρινη. Προχωράει στην πράσινη Μ’ απίστευτη συγκέντρωση στις κινήσεις φτάνει στην καφέ ζώνη. Έχει 100% συγκέντρωση και οι χρόνοι του στο τρέξιμο, στις κινήσεις και στη σταθερότητα που απέκτησε με τον προπονητή του μας άφησαν όλους άφωνους. Τρία χρυσά μετάλλια σε αγώνες στην Θεσσαλονίκη. Ένα χρυσό σε φιλικούς αγώνες στην Αθήνα. Στο σχολείο από τη Δευτέρα δημοτικού ξεκινάν τα άριστα 10. Ούτε ένα 9 δεν έφερε ποτέ.

Με την διπλάσια προσπάθεια από τα άλλα παιδιά αρχίζει και διαπρέπει χρονιά την χρονιά. Βγάζει άριστα έως την ΣΤ’ Δημοτικού. Έρχεται πρώτος μαθητής σε όλο το σχολείο και γίνεται σημαιοφόρος στην παρέλαση με τιμή και υπερηφάνεια. Στις εθνικές εορτές έπαιρνε τους πιο σημαντικούς ρόλους. Ο λόγος του ήταν φανταστικός. Ντυνόταν μόνος του, έκανε μπάνιο μόνος του από την τρίτη δημοτικού. Στην Δευτέρα δημοτικού έμαθε να φορά τα παπούτσια μόνος. Και σε ηλικία 10 ετών έμαθε να δένει τα παπούτσια του. Μπήκε στην ποδοσφαιρική ομάδα του σχολείου στην Τετάρτη δημοτικού. Τα πήγαινε περίφημα σε όλα. Θυμάμαι τα λόγια κάποιας παιδοψυχίατρου: «Δεν θα μπορεί να ακολουθήσει τους κανόνες στα ομαδικά αθλήματα». Κι όμως μπόρεσε! Κι όμως… μπορεί! Παίρνει επαίνους σε συμμετοχές του για το περιβάλλον, δίπλωμα καλής διατροφής, βεβαίωση στον 12ο Μαθηματικό Διαγωνισμό Παιχνίδι και Μαθηματικά.

Στην Ε’ τάξη λαμβάνει μέρος στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Φυσικών Δημοτικού (Αριστοτέλης) και στην ΣΤ’ Δημοτικού συμμετέχει με το σχολείο του στις βιβλιοδρομίες των εκπαιδευτηρίων ΓΕΙΤΟΝΑ όπου παίρνουν την 1η τιμητική διάκριση σχολείων Αθηνών. Έχει διαβάσει πάνω από 120 λογοτεχνικά ιστορικά βιβλία. Στις εκθέσεις του παίρνει συνεχώς Άριστα. Χωρίς να του χαριστεί τίποτα και κανένας. Με πολύ κόπο, αγώνα, αγάπη για μάθηση και τεράστιες προσπάθειες συγκέντρωσης. Ο Δημήτρης σήμερα πηγαίνει γυμνάσιο, στην Β’ Γυμνασίου. Σε δημόσιο γυμνάσιο με 3 καθηγητές παράλληλης στήριξης. Τα 19 και τα 20 πέφτουν βροχή. Βγάζει συνολικό βαθμό 19 και 7/14, πρωτεύει μεταξύ των συμμαθητών του και αριστεύει σ όλα τα τμήματα της 1 ης Γυμνασίου. Πηγαίνει Αγγλικά όπου κι εκεί αριστεύει κάθε χρόνο. Σε λίγο θα δώσει για Lower. Γαλλικά κάνει μόνος του και τα πηγαίνει θαυμάσια, επίσης χωρίς φροντιστήριο. Πόσα πιο πολλά να πω για να δείξω πως ο αυτισμός δεν είναι εμπόδιο; Οι επιτυχίες θα συνεχιστούν. Και θέλω να τον δω μια μέρα πολύ ψηλά. Γιατί ο Δημήτρης το αξίζει και με το παραπάνω και είμαστε όλοι σίγουροι πως θα κερδίσει στη ζωή με την αξία του, όπως πάντα! Ποιος είπε πως τα άπιαστα όνειρα δεν γίνονται πραγματικότητα; Ο Δημήτρης το απέδειξε με δύναμη ψυχής, πολύ κόπο και προσπάθεια. Χωρίς ιδιαίτερα και φροντιστήρια. Μόνος του! Με την στήριξη και την βοήθεια μου μόνο και με την δική του περισσότερο! Του αξίζουν πολλά μπράβο μα περισσότερο η αγάπη και η αποδοχή σας στον διαφορετικό τρόπο σκέψης του. Και ο σεβασμός σας….

Πηγή: protothema.gr

Το παιδί μας σκoτώθnκε από ευθύνη της πρώην γυναίκας μου. Θέλω αποζημiωση και όλες τις διατροφές που έδινα, πίσω!

αληθινές ιστορίες

Stathis

-

21 Ιουνίου 2023 00:45

0

Το παιδί μας σκoτώθnκε από ευθύνη της πρώην γυναίκας μου. Θέλω αποζημiωση και όλες τις διατροφές που έδινα, πίσω!

Πέρσι έχασα το 8χρονο αγοράκι μου όταν το χτύπησε αυτοκίνητο. Με την μαμά του είμαστε χωρισμένοι 6 χρόνια και την επιμέλεια την είχε εκείνη. Επειδή έφευγε για δουλειά από τις 7, το παιδί σηκωνόταν και πήγαινε μόνο του σχολείο. Μια μέρα το πάτησε αυτοκίνητο καθώς επέστρεφε σπίτι, μπήκε εντατική αλλά μια εβδομάδα μετά πέθανε. Επειδή η μάνα του ήταν αναίσθητη και ήθελε να κάνει τη ζωή της. Μια γυναίκα δεν μπορούσε να πάρει να το προσέχει; 350 ευρώ διατροφή έδινα, δεν της έφταναν; Πόσα ήθελε;

Ο πόνος ήταν αβάσταχτος ειδικά τον πρώτο καιρό. Εννοείται σταμάτησα να βάζω διατροφή αλλά και αυτή μετά απ’ ότι έμαθα σταμάτησε να εργάζεται τάχα μου ότι είχε ψυχολογικά. Επειδή όμως εγώ το θέατρο δεν το μασάω και ξέρω ότι όλα τα εκανε για να ξεφύγει και να μην ζητήσω αποζημίωση, έβαλα δικηγόρο και της έκανα μήνυση και ζητάω πίσω όλες τις διατροφές.

Γιατί φαίνεται ότι όλα αυτά τα λεφτά που έδινα πήγαιναν στα μαλλιά της και στα νύχια της και όχι στη φροντίδα του παιδιού μας.

Αν πήγαιναν στη φροντίδα του παιδιού μας, θα έβαζε νταντά να το φυλάει και να το πηγαινοφέρνει σχολείο και δεν θα σκοτωνόταν.

Πείτε μου είμαι εγώ παράλογος;

Κώστας