Κολύμπια Ρόδου: Το πανέμορφο χωριό της Ελλάδας που μοιάζει να είναι σε κάποιο εξωτικό μέρος και λίγοι γνωρίζουν την ύπαρξή του.
Το πανέμορφο μέρος
Τα Κολύμπια Ρόδου, όπως ονομάζονται, χτίστηκαν από τους Ιταλούς ως πρότυπο γεωργικό χωριό αλλά σήμερα αποτελούν ένα δημοφιλή, “χλιδάτο” προορισμό τον οποίο προτιμούν χιλιάδες τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο.
Τα ξενοδοχεία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο, με τις πολυτελείς πισίνες (πολλά έχουν ιδιωτικές πισίνες για το κάθε δωμάτιο) και τους τεράστιους χώρους πρασίνου και γηπέδων γκολφ.
Τα Κολύμπια από ένα αγροτικό χωριουδάκι πριν από 50 χρόνια, έγιναν το “χωριό των ξενοδοχείων της Ελλάδας”, must προορισμός για τουρίστες (Έλληνες και μη) που θέλουν να περνούν τις διακοπές τους σαν …βασιλιάδες.
Ενδεικτικό είναι ότι το γεγονός ότι στη Ρόδο κατασκευάστηκε και το 1ο ξενοδοχείο 6 αστέρων στην Ελλάδα!
Το ροδίτικο πλατόνι (Dama dama), σύμβολο της Ρόδου που κοσμεί τα δάση του νησιού εδώ και πολλά χρόνια και αποτελεί μέρος των παραδόσεών του, είναι ένα από τα λίγα είδη ευρωπαϊκών ελαφιών που έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Δύο αγάλματα ελαφιών, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό, είναι τοποθετημένα σε στύλους και εκτίθενται εκατέρωθεν της εισόδου του παλιού λιμανιού της πόλης.
Οι λαϊκοί μύθοι και η προέλευση του ελαφιού
Υπάρχουν πολλοί λαϊκοί θρύλοι στο νησί που σχετίζονται με την προέλευση και την ύπαρξη του ελαφιού. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα πλατόν εμφανίστηκαν στη Ρόδο με την άφιξη των Σταυροφόρων. Η θεωρία αυτή σχετίζεται και με άλλα ιστορικά χαρακτηριστικά της Ρόδου. Η Ρόδος αναφέρεται στην αρχαία γραμματεία ως “Οφιούχος“. Σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, οι Σταυροφόροι εισήγαγαν τα ελάφια για να προστατεύουν τα στρατόπεδά τους από τα φίδια και τα χρησιμοποιούσαν ως φύλακες για τη γύρω περιοχή.
Αν και τα ελάφια δεν κυνηγούν για να σκοτώσουν φίδια, όπως πιστεύουν πολλοί, τα κέρατά τους εκκρίνουν μια ουσία (αλκαλικό), η οσμή της οποίας θεωρείται ότι ερεθίζει τα φίδια και τα απωθεί. Ως εκ τούτου, ορισμένα από αυτά τα ζώα που έφεραν οι Σταυροφόροι δραπέτευσαν από τα στρατόπεδά τους και κρύφτηκαν στο δάσος, δημιουργώντας στη συνέχεια έναν πληθυσμό που έχει επιβιώσει μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, τα ελάφια εισήχθησαν από τους Ενετούς κατά τη διάρκεια της κατοχής του νησιού. Ωστόσο, τα αρχαία κείμενα αναφέρονται στη Ρόδο και ως “Ελαφούσα“. Αυτό σημαίνει ότι το νησί κατοικείτο από μεγάλο αριθμό ελαφιών εκείνη την εποχή και σίγουρα πολύ πριν από την άφιξη των κατακτητών. Οι αρχαιολογικές ενδείξεις για την παρουσία ελαφιών στο Ανατολικό Αιγαίο χρονολογούνται πιθανώς από την 6η χιλιετία π.Χ.
Τα μικρότερα σωζόμενα ελάφια του γένους Dama βρίσκονται στο Ανατολικό Αιγαίο (Ρόδος) και στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας (Εθνικός Δρυμός Τερμέσου, Dama Dama), καθώς και στο Dama mesopotamica στο Ιράν, όπου τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου κατέκλυσαν την περιοχή του Αιγαίου και σχηματίστηκαν νησιά. Αυτό υποστηρίζει τη θεωρία ότι τα ελάφια διασκορπίστηκαν και παρέμειναν στη Ρόδο όταν τα νερά της Μεσογείου πλημμύρισαν το Αιγαίο και σχηματίστηκαν νησιά.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι και τα δύο είδη αποτελούν στοιχεία μιας πανίδας που χαρακτηρίζεται από υποτροπική εξάπλωση κατά το τέλος του Τεταρτογενούς. Παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι από το ύστερο Πλειστόκαινο έως τις αρχές του Ολόκαινου, τα ελάφια αυτά κατοικούσαν μόνο στην ανατολική Μεσόγειο και την Εγγύς Ανατολή.
Τα χαρακτηριστικά του ελαφιού
Όσον αφορά την ταξινόμηση, τα χαρακτηριστικά και τη συμπεριφορά, το ελάφι της διμοιρίας ανήκει στα μηρυκαστικά, τα θηλαστικά της οικογένειας των ελαφιών. Πρόκειται για ένα ελάφι μεσαίου μεγέθους. Το μήκος του είναι περίπου 1,5 μέτρο, ενώ το ύψος μέχρι την κορυφή της πλάτης είναι περίπου 90 εκατοστά. Ζυγίζει περίπου 100 κιλά, αλλά σύμφωνα με ορισμένες αναφορές, τα ενήλικα αρσενικά μπορούν να φτάσουν τα 150 κιλά.
Είναι εξαιρετικά όμορφα ζώα
Η ομορφιά τους οφείλεται κυρίως στις τέλειες αναλογίες του σώματός τους καθώς και στον όμορφο χρωματισμό τους. Επιπλέον, τα αρσενικά κοσμούνται με κέρατα τέλειας συμμετρίας και ομορφιάς. Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί με ακρίβεια το χρώμα του τριχώματος. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το τρίχωμα μπορεί να έχει ποικίλες αποχρώσεις και ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία και την εποχή. Στα ώριμα αρσενικά το καλοκαίρι, σχεδόν όλο το τρίχωμα στο πάνω μέρος του σώματος, στους μηρούς και στην ουρά είναι κοκκινωπό-καφέ, ενώ το κάτω μέρος του σώματος και το εσωτερικό του σώματος είναι κρεμ ή λευκό. Το μαλλί στην πλάτη είναι πολύ λεπτό στη βάση, γίνεται καφέ στη μέση και πιο σκούρο, σχεδόν μαύρο, στις άκρες. Το χειμώνα (ιδίως στα μέσα του χειμώνα) η πλάτη, ο λαιμός και τα αυτιά γίνονται σκούρα γκρίζα ή γκρι-καφέ. Οι τρίχες στο κάτω μέρος της κοιλιάς και στο εσωτερικό του σώματος είναι γκρίζες έως κόκκινες.
Αυτά τα χρώματα του τριχώματος ποικίλλουν σχεδόν πάντα ανάλογα με την ηλικία του ζώου, τόσο ως προς την ιδιαιτερότητα όσο και ως προς τη συμμετρία. Τα κέρατα του πλατάνου αποβάλλονται κάθε χρόνο τον Μάιο και αναγεννώνται αργά, με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται πλήρως τον Σεπτέμβριο. Για κάθε έτος ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται ένας πόντος στο επίπεδο των νέων κέρατων. Τα ενήλικα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους, το πολύ με τρεις έως τέσσερις θηλυκές συντρόφους. Καθώς μεγαλώνουν, προτιμούν περισσότερη μοναξιά. Τα νεαρά αρσενικά ζουν σε ομάδες με θηλυκά και νεογέννητα.
Η αναπαραγωγή και η κύηση
Γύρω στον Οκτώβριο, τα ώριμα αρσενικά εμφανίζονται σε σμήνη και διώχνουν τα νεαρά αρσενικά, αλλά δεν απομακρύνονται και παραμένουν κοντά στα σμήνη των θηλυκών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά είναι πολύ ενθουσιασμένα. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες για τα θηλυκά, και αυτή η δραστηριότητα χρησιμοποιείται από τα νεαρά αρσενικά, τα οποία καταδιώκουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεκτα και συχνά δέχονται επιθέσεις από τους λίγους, ευτυχώς μοχθηρούς λαθροκυνηγούς. Η περίοδος κύησης του θηλυκού διαρκεί οκτώ μήνες και γεννά ένα ή δύο μικρά γύρω στον Ιούλιο.
Το σύμβολο της Ρόδου
Στη Ρόδο, ο Πλάτος συναντάται σε καθαρά μικτά δάση από μεγάλα πεύκα, πεύκα και κυπαρίσσια με πλούσιο υπόροφο από θάμνους (αειθαλή πλατύφυλλα δέντρα), όπου υπάρχει νερό όλο το χρόνο και ποτίστρες για τις κατσίκες και τα πρόβατα. Επίσης, κατοικεί και βόσκει σε αειθαλείς θαμνώνες (θάμνοι με αειθαλείς θάμνους, καμινάδες, δρυς με οξύφυλλα, κ.λπ.). Με βάση τις μαρτυρίες των κατοίκων της περιοχής και προσωπικές εκτιμήσεις, μπορεί να εκτιμηθεί ότι σήμερα στα δάση της Ρόδου κατοικούν μεταξύ 100 και 150 ζώα. Σημαντικός αριθμός ζώων (περίπου 70) διατηρείται επίσης στις περιφραγμένες περιοχές του δήμου Ρόδου. Μεμονωμένα ελάφια έχουν μετεγκατασταθεί από τη Ρόδο σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και διατηρούνται σε ζωολογικούς κήπους και πάρκα.
Ένας άλλος παράγοντας που συμβάλλει στη μείωση του αριθμού είναι δύο μεγάλες πυρκαγιές στη Ρόδο το 1987 και το 1992, στις οποίες τα ελάφια πιάστηκαν στις φλόγες και κάηκαν. Ένας άλλος σημαντικός λόγος για τη μείωση των αριθμών είναι η μείωση της γεωργικής γης, κυρίως λόγω της αύξησης του αριθμού των ντόπιων που ασχολούνται με τον τουρισμό. Φυσικά, τα πολυάριθμα ισχυρά φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στην καλλιέργεια των καλλιεργειών μολύνουν τις πηγές και τα υδάτινα σώματα όπου τρέφονται και ζουν τα ζώα. Παρόλο που ο χάρτης δείχνει τα ενδιαιτήματα των ελαφιών, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άλλα ζώα σε άλλες θέσεις ή ότι τα υπάρχοντα ζώα σε ορισμένες από τις θέσεις που απεικονίζονται δεν θα μετακινηθούν ή δεν μπορούν να μετακινηθούν ως απάντηση στις αλλαγές των παραγόντων που επηρεάζουν την επιβίωση των ελαφιών, όπως η ποσότητα της τροφής ή η διαθεσιμότητα του νερού.
Χαρακτηρίζεται από λευκές κηλίδες που εντοπίζονται κυρίως στα ανώτερα μέρη του σώματος (πλάτη, οσφύς και ράχη), οι οποίες χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ του ζώου.
Έχουν σχετικά μεγάλα, λεπτά πόδια, μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγγα και παχύ λαιμό (αυχένα). Τα αρσενικά έχουν μεγάλη ακροποσθία και μια χαρακτηριστική τούφα που καλύπτει τις γονάδες.
Τα κέρατα, που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά, είναι στρογγυλεμένα στη βάση και στη συνέχεια ανοίγουν προς τα πάνω, διευρύνονται και σχηματίζουν ένα χαρακτηριστικό ρύγχος. Εκτείνονται κάθετα από τη βάση, στη συνέχεια ανεβαίνουν προς τα πάνω και καμπυλώνουν προς τα πίσω. Τα κέρατα έχουν χαρακτηριστικό σχήμα και, σε αντίθεση με τα κέρατα όλων των άλλων ταράνδων, είναι παλμιτικά.
Ανάμεσα στον Αστακό και τη Βόνιτσα, είναι χτισμένο το γραφικό στολίδι της Αιτωλοακαρνανίας, ο Μύτικας.
Πρόκειται για ένα σχετικά νέο χωριό. Η πρώτη οργανωμένη οίκησή του τοποθετείται στις αρχές του 19ου αιώνα, ενώ οι πρώτοι κάτοικοι προέρχονται από τις γύρω περιοχές και χωριά.
Το όνομά του το οφείλει στη μορφολογία του, αφού πρόκειται ουσιαστικά για μια «μύτη» που εισέρχεται στη θάλασσα.
Μια «μύτη» που μπαίνει μέσα στο Ιόνιο Πέλαγος, με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, πλούσια βλάστηση και φυσικά παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά.
Ο οικισμός είναι χτισμένος στον αιγιαλό, με τα σπίτια και τις επιχειρήσεις να βρέχονται κυριολεκτικά από τη θάλασσα, ενώ ένας κεντρικός πλακόστρωτος δρόμος συνδέει την είσοδο του χωριού με το λιμάνι και προσφέρεται για περιπάτους, ενώ τις απογευματινές ώρες των θερινών μηνών απαγορεύεται η έλευση οχημάτων και στο δρόμο ξεχύνονται παιδιά με ποδήλατα, δίνοντας στο χωριό μια παιχνιδιάρικη ζωντάνια. Σε όλη του την ιστορία αποτέλεσε αγκυροβόλιο και λιμάνι.
Ο ρόλος του αυτός του προσέδωσε εμπορικό και διαμετακομιστικό χαρακτήρα και από νωρίς εφοδίαζε με προϊόντα το γειτονικό νησί του Καλάμου και τη γύρω περιοχή.
Η ομορφιά του τοπίου και το ασύγκριτο φυσικό κάλος, γρήγορα κατέστησαν το Μύτικα έναν δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους Ιταλούς, που τον επέλεγαν για τη γραφικότητά του.
Ωστόσο, για τους Έλληνες ταξιδιώτες, αποτελεί ακόμα και σήμερα έναν όχι και τόσο δημοφιλή προορισμό, παρόλο που πρόκειται για πανέμορφο μέρος.
Με αφετηρία το γραφικό Μύτικα, μπορεί κανείς να επισκεφτεί με καΐκι τα νησιά Κάλαμο και Καστό ή να φτάσει με φεριμπότ στο Σκορπιό, το Μεγανήσι και την Ιθάκη. Οδικά και μόλις σε 40′ περίπου, μπορεί να επισκεφτεί τη Λευκάδα.
Έχει ενδιαφέρον: Μέσα σε έναν βράχο, πάνω στο βουνό, έχει χτιστεί η εκκλησία της Αγίας Ελεούσας. Όσοι την επισκέπτονται εντυπωσιάζονται από τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες, αλλά και τη θέα του Μύτικα.
Ως αντίδοτο στον τουριστικό κορεσμό υπάρχουν τόποι όπου ακούγονται μόνο ο άνεμος, οι γλάροι κι η ανάσα σου. Απλά μερικές φορές χρειάζεται να ταξιδέψεις ως τις εσχατιές του πελάγους για να τους ανακαλύψεις. Μετά τις πρώτες σου ώρες στη Γαύδο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: ο Οδυσσέας αποκλείεται να πέρασε εδώ επτά χρόνια “αιχμάλωτος” της Καλυψούς. Η απόφαση ήταν σίγουρα δική του.
Έτσι όπως κάνουν και οι φανατικοί του νησιού που σαν μαγεμένοι επιμένουν να επισκέπτονται την ομηρική Ωγυγία ξανά και ξανά. Σαν τελετουργικό που οφείλουν να επαναλαμβάνουν, σαν χάρη στον εαυτό τους. Εδώ, θα έρθεις για να τα (ξανά)βρεις με τον εαυτό σου, για να πετάξεις τα άχρηστα και να κρατήσεις τα λίγα και σημαντικά.
Στο νοτιότερο νησί της Ευρώπης βλέπεις τα πάντα πιο καθαρά. Όπως για παράδειγμα το ότι θέλεις να ναυαγήσεις χωρίς κινητό, χωρίς μαγιό, χωρίς αντηλιακό. Μόνο μια ντάνα βιβλία σκέφτεσαι να ‘χεις μαζί σου.
Πύλες προς τον τελευταίο επίγειο παράδεισο είναι η Παλαιοχώρα και η Χώρα Σφακίων, από όπου θα πάρεις το πλοίο – όταν βέβαια το επιτρέπει ο καιρός. Πρώτη εικόνα το Καραβέ, το λιμανάκι της Γαύδου με τα λιγοστά σπιτάκια ανάμεσα στα βράχια και το μικρό αστικό λεωφορείο που θα σε ταξιδέψει σε μια ενδοχώρα φτιαγμένη από πεύκα, κέδρους και αμμόλοφους με τοπία που θυμίζουν την Αφρική.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 180 άτομα ζουν όλα κι όλα σε όλη τη Γαύδο. Το καλοκαίρι όμως, το νησί τραβά κοντά της πάνω από 3.000 επίδοξους ναυαγούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κατασκηνωτές.
Το ξακουστό Σαρακήνικο είναι το «resort» του νησιού – ένας κλειστός κόλπος στην αγκαλιά του κεδροδάσους με πλατιά, ξανθή άμμο, τιρκουάζ νερά, λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια κι άλλα τόσα ταβερνάκια, όπου η τσικουδιά συνοδεύεται με αγριοκάτσικο κι ο απογευματινός καφές με παραδοσιακή παχούντα – ημιώριμο κριθάρι ψημένο σε ξυλόφουρνο και νοστιμισμένο με λάδι και μέλι.
Στην Άμπελο, ο παλιός φάρος που έχτισαν οι Γάλλοι αναστηλώθηκε κι επιτηρεί σιωπηλός τα λιγοστά σπίτια που μοιάζουν να φύτρωσαν στο κοκκινόχωμα. Από εδώ, μας είπαν οι ντόπιοι ότι θα δούμε το καλύτερο ηλιοβασίλεμα και τη θέα στην ακατοίκητή Γαυδοπούλα.
Μέσα απ’ το Καστρί, την ερημική πρωτεύουσα, προσεγγίζεις τα Βατσιανά, το νοτιότερο χωριό της Ευρώπης, όπου η οικογένεια του παπα-Μανόλη δημιούργησε στο παλιό πέτρινο σπίτι της ένα μικρό λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, ενώ πωλούνται και παραδοσιακά γλυκά.
Τέρμα της περιπλάνησης, το ακρωτήρι της Τρυπητής μέσα από τρεις διαδοχικές καμάρες όπου λένε πως η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα.
Στο τέλος των βράχων, μια μεγάλη καρέκλα για να πεις πως κάθισες στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης.
Έχουν περάσει 18 χρόνια από εκείνη τη μαγική βραδιά στις 29 Αυγούστου του 2004 όταν μπροστά σε χιλιάδες θεατές, ένα πανέμορφο κορίτσι με κάτασπρο φόρεμα και λαμπερά, εκφραστικά μάτια φύσηξε και «έσβησε» τη Φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων. Το πανέμορφο κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας, Φωτεινή Παπαλεωνιδοπούλου, καθήλωσε τότε το κατάμεστο στάδιο και έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όλων όσοι παρακολούθησαν την τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων και μάλλον θα την θυμούνται για πολλά χρόνια ακόμη.
Το κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS
Το «κορίτσι της Φλόγας» που μεγάλωσε στα Παιδικά Χωριά SOS, 23 ετών σήμερα, έχει πάρει τη ζωή στα χέρια του, κάνοντας πραγματικότητα πολλά από τα όνειρά του. Σήμερα σπουδάζει με υποτροφία στην Αμερική. Παρά το γεγονός ότι η επικοινωνία μας έγινε από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, η απόσταση σχεδόν μηδενίστηκε από τη ζεστασιά που εξέπεμπαν οι λέξεις της. Η Φωτεινή Παπαλεωνιδοπούλου μίλησε στην «Κ» για τις σπουδές της στη Νέα Υόρκη, τη ζωή της στα Παιδικά Χωριά SOS, αλλά και για τις άγνωστες λεπτομέρειες από τη βραδιά της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων.
«Το 2004 ήταν μια χρονιά-σταθμός στη ζωή μου. Ήμουν πολύ τυχερή που επιλέχθηκα ανάμεσα σε τόσα άλλα παιδάκια και ακόμη πιο τυχερή που τα κατάφερα», λέει και περιγράφει την εμπειρία μέσα στο Ολυμπιακό Στάδιο. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το χειροκρότημα. Για μια στιγμή ένιωσα την αγάπη και τη ζεστασιά ολόκληρου του πλανήτη! Ξαφνιάστηκα. Για ποιο λόγο χειροκροτούσαν τόσο ενθουσιασμένα; Κανείς δεν μου είχε πει ότι 70.000 θεατές θα στέκονταν γύρω από το στάδιο και δισεκατομμύρια θα παρακολουθούσαν από το σπίτι τους. Προφανώς, δεν ήθελαν να με τρομάξουν, όμως εγώ τρόμαξα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο πολύ είχα τρομάξει όταν βγήκα και στάθηκα μόνη μου στη μέση του σταδίου. Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ήθελα απλά να τελειώσει».
Κανείς δεν ήξερε ότι η Φωτεινή είχε επιλεχθεί για αυτόν τον ρόλο. Ούτε οι φίλοι, ούτε οι συμμαθητές της, ούτε καν οι συγγενείς της. Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Παπαϊωάννου την επέλεξε από μία φωτογραφία, όσο εκείνη βρισκόταν στην κατασκήνωση. «Πολύ αργότερα έμαθα ότι ο κ. Παπαϊωάννου είχε ζητήσει ένα παιδί από τα Παιδικά Χωριά SOS. Του άρεσαν τα χαρακτηριστικά μου, διότι ήθελε να θυμίζουν Ελλάδα. Θυμάμαι όταν τον γνώρισα μου είπε για την υπέροχη αντίθεση που είχε βρει: το όνομά μου είναι Φωτεινή και ο ρόλος μου ήταν να σβήσω τη Φλόγα!».
Το κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας ονειρευόταν πάντα να γίνει επιστήμονας
Η Φωτεινή ονειρευόταν από πολύ μικρή να γίνει επιστήμονας. Στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια, αργότερα έκανε σπουδές στη Βιολογία και πριν από μερικούς μήνες κέρδισε υποτροφία για να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα Μοριακής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Watson της Νέας Υόρκης. Η επιτυχία ήταν τεράστια, αφού μόνο είκοσι άτομα από τα χίλια που έκαναν αίτηση έγιναν δεκτά. «Όταν έλαβα το email από τον πρύτανη του πανεπιστημίου, που με ρωτούσε αν ενδιαφέρομαι ακόμη για το πρόγραμμα, ήθελα να ουρλιάξω από τη χαρά μου!».
«Την Ελλάδα πάντοτε θα τη σκέφτομαι και θα την αγαπώ όσο μακριά κι αν είμαι», δηλώνει το κορίτσι της Ολυμπιακής Φλόγας
Από τον Ιούνιο η Φωτεινή ανήκει στην ομάδα του καθηγητή Άντριαν Κράινερ, στο Cold Spring Harbor Laboratory –ένα από τα κορυφαία ερευνητικά κέντρα στη μοριακή βιολογία και γενετική– μελετώντας πώς μπορεί να διορθωθεί ένας μηχανισμός που τροποποιείται σε γενετικές ασθένειες και στον καρκίνο. Στην ερώτηση εάν σκέφτεται να συνεχίσει τη ζωή της μακριά από την Ελλάδα, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη. «Από μικρή θαυμάζω τους ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους για να αλλάξουν τον κόσμο. Θα ήθελα κι εγώ να μπορέσω να προσφέρω στην επιστήμη. Εάν το μέρος που μπορεί να μου δώσει τις καλύτερες υποδομές και προοπτικές είναι ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, τότε θα μείνω εδώ. Την Ελλάδα πάντοτε θα τη σκέφτομαι και θα την αγαπώ όσο μακριά κι αν είμαι».
Δείτε φωτογραφίες από το πανέμορφο κορίτσι:
Η στιγμή που έμεινε χαραγμένη στις μνήμες όλων μας:
Λευκά βράχια και γαλανά νερά συνθέτουν αυτό το ξεχωριστό νησί των Κυκλάδων. Το νησί αυτό είναι ηφαιστειακό νησί και λέγεται ότι το όνομά του προέρχεται από τη λέξη «βήλος» που με τα χρόνια εξελίχθηκε σε «Μήλος» και σήμαινε «πρόβατο».
Το νησί με το σχήμα πετάλου δημιουργήθηκε από ηφαιστειακή δραστηριότητα που έλαβε χώρα στο παρελθόν και είναι στην πραγματικότητα ένα στρωματοηφαίστειο όπως το λένε που δεν είχε εκρήξεις τους ιστορικούς χρόνους.
Η ιδιαιτερότητα του αυτή καθιστά τη Μήλο ένα μέρος σπάνιας ομορφιάς με ασυνήθιστα και εντυπωσιακά τοπία και διαφόρων ειδών πετρώματα που αποτελούν αντικείμενο μελέτης επιστημόνων από όλο το πλανήτη.
Οι εντυπωσιακοί ηφαιστειακοί βράχοι καλύπτουν τη μεγαλύτερη έκταση του νησιού ενώ η ηφαιστειακή δραστηριότητα που ξεκίνησε πριν 2-3 εκατομμύρια χρόνια σταμάτησε πριν 90.000 χρόνια.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα έφερε και την σπάνια ομορφιά στις παραλίες του νησιού όπως στο Σαρακίνικο όπου οι ηφαιστειακοί βράχοι έχουν λευκό χρώμα και δημιουργήθηκαν με την εναπόθεση επαναλαμβανόμενων στρώσεων υλικού. Μέσα στους βράχους μάλιστα έχουν βρεθεί απολιθώματα.
Αν θέλει βέβαια κανείς να απολαύσει για ώρες την συγκεκριμένη παραλία είναι απαραίτητο το αντηλιακό με υψηλό δείκτη προστασίας καθώς η αντανάκλαση του ήλιου στα βράχια επιδεινώνει την επίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας.
Το δυτικό μέρος του νησιού είναι το πιο άγριο και το πιο εντυπωσιακό ενώ σχεδόν όλη η δυτική Μήλος ανήκει στο Δίκτυο Natura 2000. Εκεί ζουν διάφορα σπάνια είδη ζώων και βρίσκεται ο βιότοπος της μεσογειακής φώκιας.
Οι παραλίες της Μήλου αποτελούν από μόνες τους πόλο έλξης δεκάδων τουριστών καθώς εκτός από τα καταγάλανα νερά θα δει κανείς μια πανδαισία χρωμάτων, λευκό, μαύρο, κόκκινο, κίτρινο και καφέ του εδάφους και των βράχων.
Μοναδικό σκηνικό προσφέρει και η παραλία Παπαφράγκα καθώς το στενό θαλάσσιο πέρασμα στα βράχια δημιουργεί ένα μοναδικό σκηνικό.
Για να προσεγγίσει βέβαια κανείς πρέπει να κατέβει με πολύ προσοχή τα απότομα βράχια. Στο Παλαιοχώρι θα δει κανείς τους εντυπωσιακούς κόκκινους βράχους ενώ στο Κλέφτικο που δεν είναι ακριβώς παραλία θα δει κανείς τα εντυπωσιακά ψηλά βράχια που καταλήγουν στη θάλασσα δημιουργώντας μικρούς κόλπους με καταγάλανα νερά.
Μπορεί η πρόσβαση να είναι μόνο από τη θάλασσα αλλά μια βουτιά αξίζει. Γυρνώντας εξάλλου κανείς στη Μήλο θα δει μαγευτικές παραλίες που τον προσκαλούν για μια βουτιά.
Φυσικά το νησί είναι φημισμένο και για την Αφροδίτη της Μήλου, το πολύ γνωστό μαρμάρινο άγαλμα, της ελληνιστικής εποχής, το οποίο βρέθηκε την άνοιξη του 1820 σε αγροτική περιοχή της Μήλου. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου και ένα αντίγραφο βρίσκεται στο Μουσείο της Μήλου.
Το νησί αποτελεί πόλο έλξης για τουρίστες από όλο τον κόσμο και κυρίως το καλοκαίρι. Ο μεγάλος ορυκτός πλούτος της χάρη στην ηφαιστειογενή φύση της, οι πανέμορφες παραλίες και τα αξιοθέατα αλλά και η φιλοξενία των κατοίκων κάνουν τη Μήλο ιδανικό προορισμό.
Σε μία υπόγεια σπηλιά στο Τίργκου-Όκνα της Ρουμανίας βρίσκεται ο εντυπωσιακός ναός της Αγίας Βαρβάρας.
Η εκκλησία είναι χτισμένη 240 μέτρα κάτω από τη γη στα αλατωρυχεία της αρχαίας Δακίας. Ολόκληρος ο ναός δημιουργήθηκε από ανθρακωρύχους και είναι φτιαγμένος από αλάτι.
Η εκμετάλλευση του αλατιού στην Ρουμανία ξεκίνησε εκατοντάδες χρόνια πριν. Η εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας βρίσκεται στον Πυλώνα, το ένατο επίπεδο του ορυχείου.
Ο ναός ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1992 και ήταν η πρώτη εκκλησία από αλάτι στην Ευρώπη. Ανάμεσα στα δύο εικονοστάσια είναι τοποθετημένο ένα ξύλινο τέμπλο με 24 εικόνες. Τα κηροπήγια, τα εικονοστάσια είναι επίσης κατασκευασμένα από αλάτι. Εκτός από σημαντικός χώρος λατρείας θεωρείται δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην προστάτιδα των ανθρακωρύχων, την Αγία Βαρβάρα.
Στο βίο της Αγίας Βαρβάρας αναφέρεται ότι κρύφτηκε μέσα σε έναν βράχο για να αποφύγει τον πατέρα της, ο οποίος την κυνηγούσε. Από τότε θεωρήθηκε η Αγία των εργατών στα ορυχεία και τα μεταλλεία, ενώ επίσης είναι η προστάτιδα του Πυροβολικού.
Η Αγία Βαρβάρα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.) και ήταν κόρη του ειδωλολάτρη Διοσκόρου ο οποίος ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως.
Η Αγία Βαρβάρα έζησε κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.) και ήταν κόρη του ειδωλολάτρη Διοσκόρου ο οποίος ήταν από τους πιο πλούσιους ειδωλολάτρες της Ηλιουπόλεως.
Ο πατέρας της λόγω της σωματικής ωραιότητας της Αγίας, την φύλαγε κλεισμένη εντός πύργου. Δεν γνωρίζουμε που διδάχθηκε τις χριστιανικές αλήθειες, καθώς ο πατέρας της ήταν φανατικός ειδωλολάτρης, λόγος για τον οποίο άλλωστε προσπάθησε να κρατήσει κρυφή την πίστη της στον Τριαδικό Θεό.
Ένα τυχαίο περιστατικό, όμως, την πρόδωσε. Ο πατέρας της πληροφορήθηκε από τεχνίτες ότι η Αγία ζήτησε να τις ανοίξουν τρία παράθυρα στον πύργο όπου ήταν έγκλειστη, στο όνομα της Αγίας Τριάδος και, έτσι, βεβαιώθηκε ότι η κόρη του είχε γίνει Χριστιανή.
Εξοργίσθηκε τόσο που την κυνήγησε εντός του πύργου με το ξίφος του για να την φονεύσει. Η Αγία κατέφυγε στα όρη, αλλά ο πατέρας της την συνέλαβε και την παρέδωσε στον τοπικό άρχοντα, Μαρκιανό, κατηγορώντας την για την πίστη της.
Όταν ανακρίθηκε, ομολόγησε με παρρησία την πίστη της στον Χριστό και καθύβρισε τα είδωλα. Μετά από φρικτά βασανιστήρια, διεπομπέφθη γυμνή στην πόλη και τέλος σφαγιάσθηκε από τον ίδιο τον πατέρα της. Την στιγμή όμως που είχε αποτελειώσει το έγκλημά του, έπεσε νεκρός χτυπημένος από κεραυνό κατά θεία δίκη.
Τα Λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας διαφυλάχθηκαν στην Κωνσταντινούπολη μέχρι τον 11ο αιώνα μ.Χ.., οπότε ένα μέρος τους μεταφέρθηκε στη Βενετία, όταν Δόγης ήταν Ο Πέτρος Β’ Orseol (991 – 1009 μ.Χ.).
Τα Λείψανα μεταφέρθηκαν από την Πριγκίπισσα Μαρία Αργυροπούλα, η οποία νυμφεύθηκε τον γιό του Δόγη Πρίγκιπα Ιωάννη. (Σύμφωνα με μέρος των πηγών – Ιωάννη τον Διάκονο και Ανδρέα Δάνδολο – η Μαρία ήταν ανιψιά ή και αδελφή των Αυτοκρατόρων Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η’, όμως το πλέον πιθανό είναι να ήταν μία από τις αδελφές του μελλοντικού Αυτοκράτορα Ρωμανού Γ’).
Ο Πριγκιπικός Γάμος ευλογήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, με παρανύμφους τους Αυτοκράτορες. Μάλιστα η παραμονή του ζεύγους στη Βασιλεύουσσα παρατάθηκε μέχρι το 1004 μ.Χ. (εκεί γεννήθηκε και το πρώτο παιδί τους).
Στη Βενετία τα Λείψανα της Μεγαλομάρτυρος κατατέθηκαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Μάρκου. Ο Ιωάννης πέθανε από πανώλη στη Βενετία, το 1009 μ.Χ. Μετά τον θάνατό του δύο αδέλφια του, ο Επίσκοπος του Τορτσέλλο Όρσο και η Φιληκίτη, Ηγουμένη της Μονής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου επίσης στο Τορτσέλλο, πέτυχαν την μεταφορά των Λειψάνων στη Μονή αυτή, όπου παρέμειναν μέχρι τον 18ο αιώνα μ.Χ.
Τα Λείψανα μεταφέρθηκαν και πάλι στο Ναό του Αγίου Μάρκου κατά την περίοδο των Ναπολεοντίων Πολέμων, όπου και σήμερα φυλάσσονται. Πάντως μέρος τους παρέμεινε και στη Μονή του Τορτσέλλο.
Δεν είναι γνωστό πότε και κάτω από ποιες συνθήκες η Κάρα της Αγίας μεταφέρθηκε στο Μοντεκοτίνι της Ιταλίας, όπου σήμερα φυλάσσεται, όπως και το μέρος των Λειψάνων που φυλάσσεται στο Ρωμαιοκαθολικό Ναό του Ριέτι.
Επίσης, κατά το 12ο αιώνα μ.Χ., μέρος υπολοίπων λειψάνων της Αγίας μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη στο Μοναστήρι του Αγίου Μιχαήλ με τους Χρυσούς Τρούλους στο Κίεβο, όπου παρέμειναν ως το 1930 μ.Χ., όταν μεταφέρθηκαν εκ νέου στον Καθεδρικό Ναό του Αγ. Βλαδίμηρου στην ίδια πόλη.
Την 1η Ιουνίου 2003 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου προς την Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Βενετίας και τον Επίσκοπό της Άγγελο Scolla, δόθηκε μέρος των Λειψάνων της Αγίας στην Εκκλησία της Ελλάδος.
Το Λείψανο παραλήφθηκε με τις δέουσες τιμές από τον Γενικό Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας Επίσκοπο Φαναρίου Αγαθάγγελο και κατατέθηκε στο ομώνυμο Προσκύνημα του Δήμου Αγίας Βαρβάρας Αττικής.
Η Αγία Βαρβάρα θεωρείται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σ΄ άλλες Χώρες Αγία προστάτις πυροβολικού. Στην Ελλάδα καθιερώθηκε ως Προστάτις του όπλου αυτού το 1828 μ.Χ. όπου και αναφέρεται η πρώτη σχετική τελετή με δοξολογία και παράθεση στη συνέχεια γεύματος όπου έλαβαν μέρος αξιωματικοί και οπλίτες πυρβολητές.
Στη Ορθόδοξη εικονογραφία η Αγία Βαρβάρα ζωγραφίζεται πολλές φορές μ’ ένα ποτήριο στο χέρι όντας προστάτιδα ενάντια στο αιφνίδιο θάνατο και μη θέλοντας να στερηθούν οι ετοιμοθάνατοι την Θεία Κοινωνία.
Συχνά τη συναντούμε κοντά σ΄ έναν πύργο (με τρία παράθυρα) ή κρατώντας ένα βιβλίο (για τους ετοιμοθάνατους) ή ένα κλαδί φοίνικα.
Γνωρίστε ένα άγνωστο πιάτο από την Κορέα που έχει πολλά οφέλη για την υγεία και είναι ιδανικό για αυτήν την εποχή όπου οι θερμοκρασία πέφτει.
Είναι ένα πιάτο που φτιάχνεται κόβοντας τα λαχανικά σε φέτες ή λωρίδες, προσθέτοντας αλάτι για να δημιουργηθεί μια άλμη, μπαχαρικά, Στη συνέχεια συσκευάζετε το μείγμα σε ένα βάζο και αφήνετε να ζυμωθεί για τουλάχιστον μια εβδομάδα, ή περισσότερο, σε θερμοκρασία δωματίου. Διατίθεται επίσης στο εμπόριο από καταστήματα υγιεινής διατροφής, μεγαλύτερα σούπερ μάρκετ και στο διαδίκτυο. Αναζητήστε τις μη παστεριωμένες εκδόσεις για βέλτιστο όφελος.
Τι είναι το Κίμτσι (kimchi)
Πρόκειται για ένα παραδοσιακό κορεάτικο πιάτο που δημιουργήθηκε πριν από 3.000 χρόνια. Η παράδοση της παρασκευής του ξεκίνησε ως ένας τρόπος ζύμωσης και αποθήκευσης λαχανικών κατά τη διάρκεια του κρύου χειμώνα, όταν πολλοί Κορεάτες πέθαναν από την πείνα.
Ποια είναι τα κορυφαία οφέλη του kimchi για την υγεία;
Μπορεί να ενισχύει την υγεία του εντέρου
Έχει σημαντική θρεπτική αξία
Υποστηρίζει την υγεία της καρδιάς
Βοηθάει στη διαχείριση του σακχάρου στο αίμα
Μπορεί να υποστηρίξει ένα υγιές βάρος
Μπορεί να καταστείλει τη φλεγμονή
1.Μπορεί να ενισχύει την υγεία του εντέρου
Υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις ότι τα τρόφιμα που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως το kimchi, μπορεί να βελτιώσουν τα επίπεδα των ωφέλιμων βακτηρίων στο έντερο και ως συνέπεια να ανακουφίσουν από συμπτώματα, όπως η δυσκοιλιότητα.
Η ένταξη μιας ποικιλίας τροφών που έχουν υποστεί ζύμωση στη διατροφή σας μπορεί να βελτιώσει την υγεία του εντέρου και ως εκ τούτου να υποστηρίξει το ανοσοποιητικό σύστημα και τις αντιφλεγμονώδεις αντιδράσεις στο σώμα σας.
2.Έχει σημαντική θρεπτική αξία
Η διαδικασία της ζύμωσης, κυρίως από βακτήρια γαλακτοβάκιλλων, μπορεί να ενισχύσει τη θρεπτική αξία της τροφής. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι τα ίδια τα βακτήρια συνθέτουν βιταμίνες και μέταλλα και η διαδικασία της ζύμωσης απενεργοποιεί ορισμένες ωφέλιμες ευνοϊκές ενώσεις, στις οποίες συνήθως αναφερόμαστε ως «αντιθρεπτικά συστατικά».
3.Υποστηρίζει την υγεία της καρδιάς
Οι ενώσεις γνωστές ως «βιολογικά ενεργά πεπτίδια», όπως τα συζευγμένα λινολεϊκά οξέα (CLA), παράγονται από τα βακτήρια που είναι υπεύθυνα για τη ζύμωση και μπορεί να έχουν αποτέλεσμα τη μείωση της αρτηριακής πίεσης. Οι ενώσεις στο kimchi φαίνεται επίσης να βοηθούν στη διατήρηση της υγείας των αιμοφόρων αγγείων προστατεύοντάς τα από τις συνέπειες της αθηροσκλήρωσης.
4. Μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση του σακχάρου στο αίμα
Η κατανάλωση kimchi φαίνεται να έχει θετικά αποτελέσματα στη διαχείριση του σακχάρου στο αίμα. Το πώς ακριβώς το υποστηρίζει αυτό το kimchi δεν είναι πλήρως κατανοητό και απαιτείται περισσότερη έρευνα για να κατανοηθούν οι μηχανισμοί που εμπλέκονται.
5. Μπορεί να υποστηρίξει ένα υγιές βάρος
Μελέτες δείχνουν ότι η ένταξη του ζυμωμένου kimchi στη διατροφή μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση σε μεταβολικούς παράγοντες, όπως το σωματικό βάρος, τον δείκτη μάζας σώματος (ΔΜΣ) και την αναλογία μέσης προς γοφούς.
6. Μπορεί να καταστείλει τη φλεγμονή
Οι δραστικές ενώσεις στο ζυμωμένο kimchi μπορεί να καταστέλλουν τις φλεγμονώδεις αντιδράσεις του οργανισμού. Αυτό μπορεί να έχει διάφορα πλεονεκτήματα από την υποστήριξη της αγγειακής υγείας έως τη βελτίωση της μνήμης και της γνωστικής λειτουργίας.
Ένα πανάρχαιο έθιμο του λαού μας για την γιορτινή μέρα της έλευσης του νέου χρόνου είναι «το σπάσιμο του ροδιού». Το έθιμο αυτό αρχικά εντοπίστηκε στην Πελοπόννησο, αν και μετά διαδόθηκε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Το πρωί της Πρωτοχρονιάς, η οικογένεια πηγαίνει στην εκκλησία, ντυμένοι όλοι με τα καλά τους ρούχα για να παρακολουθήσουν τη Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και να υποδεχτούν το νέο χρόνο, καλό κι ευλογημένο. Στην επιστροφή, ο νοικοκύρης του σπιτιού έχει στην τσέπη του ένα λειτουργημένο ρόδι, που στην Μικρά Ασία το φυλούσαν στα εικονίσματα από τις 14 Σεπτέμβρη, δηλαδή τη μέρα του Σταυρού.
Το ρόδι εννοιολογικά σημαίνει ροή και δύναμη, είναι ο καρπός της ζωής και της καλοτυχίας, ενώ αναζητώντας κανείς τις ρίζες του θα φτάσει μέχρι την αρχαία Ελλάδα, όπου θεωρούσαν ότι οι κόκκοι του συμβολίζαν την αφθονία, ίσως και λόγω της ποσοτητάς τους, τη γονιμότητα, την αιωνιότητα, αλλά και την καλή τύχη.
Είναι αυτός που κάνει το ποδαρικό και σπάει το ρόδι. Πρέπει να χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας και να του ανοίξουν. Δεν κάνει να ανοίξει ο ίδιος με το κλειδί του. Έτσι είναι ο πρώτος που μπαίνει στο σπίτι για να κάνει το ποδαρικό με το ρόδι στο χέρι.
Μπαίνοντας μέσα , με το δεξί πόδι, σπάει το ρόδι πίσω από την εξώπορτα για να πεταχτούν οι ρώγες του παντού και ταυτόχρονα λέει: «με υγεία, ευτυχία και χαρά το νέο έτος κι όσες ρώγες έχει το ρόδι , τόσες λίρες να έχει η τσέπη μας όλη τη χρονιά.»
Τα παιδιά μαζεμένα γύρω-γύρω κοιτάζουν οι ρώγες να είναι τραγανές και κατακόκκινες. Όσο γερές κι όμορφες είναι οι ρώγες , τόσο χαρούμενες κι ευλογημένες θα είναι οι μέρες που φέρνει μαζί του ο νέος χρόνος.
Άλλη ευχή που συνηθίζεται να λέγεται κατά το σπάσιμο του ροδιού είναι: «Όσο βαρύ είναι το ρόδι, τόσο βαρύ να είναι το πορτοφόλι μας, όσο γεμάτο καρπούς είναι το ρόδι, να είναι γεμάτο το σπίτι μας με καλά και όσο κόκκινο είναι το ρόδι, τόσο κόκκινη να είναι και η καρδιά μας!»
Η δύναμη του ροδιού
Οι λέξεις ρόδι και ροδιά, εκτός από την προφανή τους ετυμολογική σχέση με τη νήσο της Ρόδου, είναι άμεσα συνδεδεμένες με τις έννοιες ροή και δύναμη. Η δύναμη λοιπόν αυτού του καρπού είναι χαρακτηριστική στην ελληνική μυθολογία και όχι μόνο, αφού τα ιστορικά δεδομένα που σχετίζονται μ`αυτό τον καρπό είναι ανεξάντλητα.
Στην Αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως η δύναμη του ροδιού κρυβόταν στους πολυάριθμους κόκκους του (αφθονία και γονιμότητα), αλλά και στο πορφυρό χρώμα του (χρώμα που φέρνει καλή τύχη). Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως, ακόμη και σήμερα, αποτελεί ένα από τα πιο εκφραστικά σύμβολα της ελληνικής λαογραφίας, με έντονη παρουσία σε κάθε μορφή και έκφραση της παραδοσιακής ζωής.
Τα έθιμα που σχετίζονται με το ρόδι, ποικίλλουν στην πράξη από τόπο σε τόπο και διαφέρουν μεταξύ τους όπως και τα μέρη της Ελλάδας στα οποία το συναντάμε. Τα πιο γνωστά βέβαια είναι η χρήση του στην Παρασκευή των κολλύβων, η συμμετοχή του σε διάφορες φάσεις του γαμήλιου εθιμικού κύκλου και φυσικά, το σπάσιμό του την Πρωτοχρονιά ως ένδειξη καλού ποδαρικού για το νέο έτος.
Το αφέψημα ή το έγχυμα από αυτό το βότανο είναι πολύ υψηλό σε βιταμίνη Κ και περιέχει επίσης ζωτικά μέταλλα όπως μαγνήσιο, ψευδάργυρο και χαλκό.
Επιπλέον, μπορεί να προσφέρει άλλα οφέλη για την υγεία. Ειδικά τώρα που η θερμοκρασία πέφτει είναι ένα ζεστό ρόφημα που το απολαμβάνουμε πολύ ευχάριστα.
Η ιστορία φαρμακευτικής χρήσης αυτού του βοτάνου χρονολογείται από αιώνες, ενώ είναι γεμάτο από θρεπτικά συστατικά που ίσως δεν περίμενε κανείς να βρει στο ράφι μπαχαρικών σας. Δείτε που ωφελεί το φασκόμηλο.
Αντιοξειδωτικά οφέλη
Τα αντιοξειδωτικά που περιέχει βοηθούν στην καταπολέμηση των μορίων των ελεύθερων ριζών που μπορούν να βλάψουν τα κύτταρά του οργανισμού μας, οδηγώντας σε καρκίνο. Το φασκόμηλο περιέχει αντιοξειδωτικές βιταμίνες A, C και E σε μικρές ποσότητες. Έχει, επίσης, πάνω από 160 τύπους πολυφαινολών, έναν άλλο τύπο αντιοξειδωτικών.
Το φασκόμηλο διαθέτει ακόμη διάφορους τύπους όξινων ενώσεων που λειτουργούν και ως αντιοξειδωτικά. Το χλωρογενικό οξύ, το καφεϊκό οξύ, το ελλαγικό οξύ και η ρουτίνη έχουν συνδεθεί με οφέλη, όπως ο χαμηλότερος κίνδυνος καρκίνου, η βελτίωση της μνήμης και η βελτιωμένη λειτουργία του εγκεφάλου.
Στο πλαίσιο σχετικής μελέτης διαπιστώθηκε ότι η κατανάλωση τσαγιού από φασκόμηλο αύξησε την αντιοξειδωτική άμυνα του οργανισμού και μείωσε την LDL ή την «κακή» χοληστερόλη. Τα άτομα στη μελέτη που έπιναν δύο φλιτζάνια τσάι φασκόμηλου κάθε μέρα αποκόμισαν αυτά τα οφέλη, ενώ παρατήρησαν αύξηση των επιπέδων καλής χοληστερόλης.
Στοματική υγιεινή
Το φασκόμηλο έχει αποδειχθεί ότι έχει αντιμικροβιακή δράση που βοηθάει στην απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας. Στο πλαίσιο μελέτης οι εθελοντές χρησιμοποιούσαν στοματικό διάλυμα με βάση το φασκόμηλο. Όπως φάνηκε το φασκόμηλο σκότωσε επιτυχώς τα βακτήρια Streptococcus mutans που προκαλούν την τερηδόνα.
Σε μια άλλη μελέτη, ένα αιθέριο έλαιο από φασκόμηλο σκότωσε τον μύκητα Candida albicans και σταμάτησε να εξαπλώνεται. Το φασκόμηλο χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία προβλημάτων του στόματος, όπως ο επιχείλιος έρπης, αλλά χρειάζονται περισσότερα δεδομένα για να αποδειχθεί οριστικά ότι λειτουργεί αποτελεσματικά.
Το φασκόμηλο μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης
Το σώμα βιώνει μείωση των επιπέδων οιστρογόνων κατά την εμμηνόπαυση. Αυτή η μείωση προκαλεί παρενέργειες όπως εξάψεις, υπερβολική εφίδρωση, κολπική ξηρότητα και ευερεθιστότητα. Το φασκόμηλο έχει χρησιμοποιηθεί ως παραδοσιακό φάρμακο για τη μείωση αυτών των συμπτωμάτων.
Μπορεί να είναι αποτελεσματικό επειδή το φασκόμηλο έχει ιδιότητες που μοιάζουν με οιστρογόνα, επιτρέποντάς του να δεσμεύεται σε ορισμένους υποδοχείς στον εγκέφαλο και να ανακουφίζει από συμπτώματα, όπως εξάψεις και υπερβολική εφίδρωση.
Μια μελέτη έδειξε σημαντική μείωση στον αριθμό των εξάψεων που βιώνουν οι γυναίκες, οι οποίες λάμβαναν συμπλήρωμα φασκόμηλου σε διάστημα 8 εβδομάδων.
Μετά τις πρώτες σου ώρες στη Γαύδο, το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα: ο Οδυσσέας αποκλείεται να πέρασε εδώ επτά χρόνια “αιχμάλωτος” της Καλυψούς. Η απόφαση ήταν σίγουρα δική του.
Έτσι όπως κάνουν και οι φανατικοί του νησιού που σαν μαγεμένοι επιμένουν να επισκέπτονται την ομηρική Ωγυγία ξανά και ξανά. Σαν τελετουργικό που οφείλουν να επαναλαμβάνουν, σαν χάρη στον εαυτό τους. Εδώ, θα έρθεις για να τα (ξανά)βρεις με τον εαυτό σου, για να πετάξεις τα άχρηστα και να κρατήσεις τα λίγα και σημαντικά.
Στο νοτιότερο νησί της Ευρώπης βλέπεις τα πάντα πιο καθαρά. Όπως για παράδειγμα το ότι θέλεις να ναυαγήσεις χωρίς κινητό, χωρίς μαγιό, χωρίς αντηλιακό. Μόνο μια ντάνα βιβλία σκέφτεσαι να ‘χεις μαζί σου.
Πύλες προς τον τελευταίο επίγειο παράδεισο είναι η Παλαιοχώρα και η Χώρα Σφακίων, από όπου θα πάρεις το πλοίο – όταν βέβαια το επιτρέπει ο καιρός. Πρώτη εικόνα το Καραβέ, το λιμανάκι της Γαύδου με τα λιγοστά σπιτάκια ανάμεσα στα βράχια και το μικρό αστικό λεωφορείο που θα σε ταξιδέψει σε μια ενδοχώρα φτιαγμένη από πεύκα, κέδρους και αμμόλοφους με τοπία που θυμίζουν την Αφρική.
Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, 180 άτομα ζουν όλα κι όλα σε όλη τη Γαύδο. Το καλοκαίρι όμως, το νησί τραβά κοντά της πάνω από 3.000 επίδοξους ναυαγούς, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κατασκηνωτές.
Το ξακουστό Σαρακήνικο είναι το «resort» του νησιού – ένας κλειστός κόλπος στην αγκαλιά του κεδροδάσους με πλατιά, ξανθή άμμο, τιρκουάζ νερά, λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια κι άλλα τόσα ταβερνάκια, όπου η τσικουδιά συνοδεύεται με αγριοκάτσικο κι ο απογευματινός καφές με παραδοσιακή παχούντα – ημιώριμο κριθάρι ψημένο σε ξυλόφουρνο και νοστιμισμένο με λάδι και μέλι.
Στην Άμπελο, ο παλιός φάρος που έχτισαν οι Γάλλοι αναστηλώθηκε κι επιτηρεί σιωπηλός τα λιγοστά σπίτια που μοιάζουν να φύτρωσαν στο κοκκινόχωμα. Από εδώ, μας είπαν οι ντόπιοι ότι θα δούμε το καλύτερο ηλιοβασίλεμα και τη θέα στην ακατοίκητή Γαυδοπούλα.
Μέσα απ’ το Καστρί, την ερημική πρωτεύουσα, προσεγγίζεις τα Βατσιανά, το νοτιότερο χωριό της Ευρώπης, όπου η οικογένεια του παπα-Μανόλη δημιούργησε στο παλιό πέτρινο σπίτι της ένα μικρό λαογραφικό μουσείο όπου εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ζωή, ενώ πωλούνται και παραδοσιακά γλυκά.
Τέρμα της περιπλάνησης, το ακρωτήρι της Τρυπητής μέσα από τρεις διαδοχικές καμάρες όπου λένε πως η Καλυψώ κρατούσε αιχμάλωτο τον Οδυσσέα.
Στο τέλος των βράχων, μια μεγάλη καρέκλα για να πεις πως κάθισες στο νοτιότερο σημείο της Ευρώπης.
