Είναι η πρώτη γυναίκα Εθνοφύλακας. Τη λένε Δέσποινα Κουτσουναμέντου και τράβηξε πάνω της τα βλέμματα στην πρόσφατη Άσκηση της Διοίκησης Άμυνας Νήσου (ΔΑΝ) Ικαρίας και του Τάγματος Εθνοφυλακής (ΤΕΘ) Αγίου Κηρύκου.
Ελεύθερη σκοπεύτρια με άριστες επιδόσεις και εξαιρετικά υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης στις Πολεμικές Τέχνες.Η άσκηση μάλιστα είχε γίνει παρουσία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Πάνου Καμμένου και του Αρχηγού ΓΕΣ ανιστράτηγου Αλκιβιάδη Στεφανή,στην οποία η 34χρονη Ικαριώτισσα ε
Στο τέλος της άσκησης ο Πάνος Καμμένος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη γυναικεία παρουσία αναφέροντας: «Χάρηκα ιδιαίτερα που είδα καταδρομικές επιχειρήσεις από τους εθνοφύλακες. Θα δοθεί η δυνατότητα να περνούν και σχολεία και σήμερα παρουσιάζουμε και την πρώτη γυναίκα εθνοφύλακα, ελπίζοντας μέσα στους επόμενους μήνες να έχουμε πλέον πιστοποιήσει την παρουσία γυναικών εθνοφυλάκων».


Διαβάστε τη συνέντευξη που είχε δώσει στο Samostoday.gr
Έχουμε δει τις γυναίκες να είναι ενεργά και μόνιμα στελέχη των Ενόπλων δυνάμεων, άξιες και άριστες ηγήτορες. Το να βλέπεις όμως μια γυναίκα της καθημερινότητας, να είναι ενεργό μέλος της Εθνοφυλακής, θεωρείται προς το παρόν κάτι ασυνήθιστο. Διαβάστε τι είχε δηλώσει προ ημερών στο SamosToday Δέσποινα Κουτσουναμέντου κα Δέσποινα Κουτσουναμέντου να μας μιλά για τις εμπειρίες της ως Εθνοφύλακας:
Samostoday: Που γεννήθηκες και με τι ασχολείσαι στην καθημερινή σου ζωή;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Γεννήθηκα την Ικαρία, είμαι αθλήτρια Taekwondo, προπονήτρια Ταϊλανδέζικης πυγμαχίας και του Κορεάτικου συστήματος μάχης Combat Hapkido.

Samostoday: Πως αποφάσισες ν’ ενταχθείς στην Εθνοφυλακή και πως είδαν οι άνδρες συνάδελφοί σου αυτήν την κίνηση;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Ο προπονητής μου Μιχαήλ Χριστοδούλου άρχισε σιγά σιγά να με παίρνει μαζί στις διάφορες βολές που γίνονταν στην τοπική μονάδα Εθνοφυλακής από το 2007, είχαμε τότε την τύχη να έχουμε διοικητή μαυροσκούφη που ήταν υπέρμαχος τις ιδέας να εκπαιδεύονται οι γυναίκες στην παραμεθόριο. Το βλέπουν με καλό μάτι, καθώς όσο να ‘ναι είναι ασυνήθιστο μία γυναίκα να επιλέξει στο πλαίσιο του εθελοντισμού να παρέχει τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα. Αποκόμισα πολλά θετικά σχόλια κατά την τελευταία παρέλαση, που για πρώτη φορά είδαν γυναίκα εθνοφύλακα. Είχαν ακούσει για εμένα, αλλά είναι διαφορετικό να το βλέπεις.
Samostoday: Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να κάνει ότι κάνουν και οι άνδρες σε μια στρατιωτική εκπαίδευση; Μιλάω για τις γυναίκες της καθημερινής ζωής και όχι τις επαγγελματίες.
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Πρέπει να συμβάλλουμε και εμείς και όχι να κρυβόμαστε πίσω από τη γυναικεία φύση μας και να βολευόμαστε σε γραφεία, βέβαια δεν έχουμε την ιδία μυϊκή δύναμη να κουβαλάμε βλήματα και βαριά φορτία αλλά μπορούμε εξίσου να σηκώσουμε τον βασικό φόρτο μάχης. Ως τυφεκιοφόροι, να τρέξουμε στο βουνό, να είμαστε μέλη ενός πληρώματος σε ένας σκάφος ή σε μια μηχανοκίνητη μονάδα. Άλλωστε ειδικά στην παραμεθόριο δεν περισσεύουν χέρια, όποτε χρειαστεί θα προασπίσουμε το εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα ενάντια σε οιονδήποτε τολμήσει να τα αμφισβητήσει και να τα καταπατήσει.

Samostoday: Τι θυμάσαι πιο έντονα από τη μέχρι τώρα εκπαίδευσή σου;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Δεν θα ξεχάσω εύκολα την εξαήμερη εκπαίδευση «αντάρτη» στο βουνό κατά το μήνα Ιανουάριο, είχε κρύο και έβρεχε διαρκώς. Πέρα από τις βασική εκπαίδευση σε αντικείμενα τακτικών μάχης περιπόλου, έπρεπε να διανύσουμε μια πορεία 30 χιλιομέτρων σε υψόμετρο περίπου 700 μέτρων με σάκο εκστρατείας που ζύγισε 35 κιλά. Εκείνες τις ημέρες περά από τις απαιτητικές ασκήσεις και την πορείες, έπρεπε να αντιμετωπίσω και τα γυναικολογικά θέματα, όπως καταλαβαίνετε ήταν κάτι πολύ δύσκολο λόγο του χαμηλού αιματοκρίτη που είχα.
Samostoday: Ζεις σε μια ακριτική περιοχή στην Ικαρία. Πως σχολιάζεις όλα αυτά που γίνονται με την Τουρκία;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Δύσκολα και συνάμα ανησυχητικά τα πράγματα, τα γεγονότα με τους Τούρκους όλο και αυξάνονται και έχουν την τάση να σοβαρεύουν. Που όσο και να θέλεις να πιστέψεις ότι τίποτα δεν θα γίνει, βλέποντας της εντάσεις αυτές και την προκλητικότητα τους προς σε με εμάς επαναφέρεσαι στην πραγματικότητα.

Samostoday: Τι θα ήθελες να πεις στα νέα κορίτσια ή σε άλλες γυναίκες;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Πρέπει οι γυναίκες της Ελλάδας, ειδικά αυτές που είναι στην ακριτική Ελλάδα, στα σύνορα να έχουν την θέληση να φυλάξουν τις «Θερμοπύλες του Αιγαίου» μαζί με τους άντρες τους, τα αδέλφια και τους πατεράδες τους. Ο εχθρός όπως γνωρίζουμε από την πλούσια ιστορία του Ελληνικού έθνους μας, δεν κάνει κανένα διαχωρισμό ανάμεσα σε άντρες, γυναίκες και παιδιά. Το βλέπουμε και στις περιοχές των Κούρδων όπου καθημερινά τους σφάζουν, «δεν έχουν ούτε ιερό ούτε μπέσα». Δεν πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι στην ασφάλεια των συνόρων μας, του σπιτιού μας, του νησιού μας.
Samostoday: Θα ήθελες να ήσουν μόνιμο στέλεχος των Ενόπλων Δυνάμεων;
Δέσποινα Κουτσουναμέντου: Ναι κάποτε ήθελα, αλλά η ζωή τα έφερε έτσι και δεν τα κατάφερα. Αλλά βρέθηκε τρόπος τελικά και εκπλήρωσα έναν από τους στόχους μου, απλώς με άλλο τρόπο και σε άλλη θέση.











[…] Σε μια αυλή έξω από την οποία περνώ ετοιμάζεται τσιμπούσι. Όλα τα πρόσωπα είναι στραμμένα προς το τηγάνι που έρχεται από το εσωτερικό του σπιτιού, κρατημένο σαν κάνιστρο σε αρχαία πομπή από το χέρι της αρχιέρειας νοικοκυράς. Μόλις τα συκωτάκια ρίχνονται στην πιατέλα, οι καθήμενοι τα υποδέχονται με ελαφρά επιφωνήματα, πολύ διαφορετικά από εκείνες τις φιλοφρονήσεις προς την οικοδέσποινα και τη μαστοριά της που δέκα χρόνια αργότερα θα θεωρούνταν ένδειξη κοσμιότητας στα μικροαστικά τραπέζια. Είναι πρώιμο έως και άτοπο να λέγονται διάφορα κομπλιμεντάκια μόνο με το που σερβίρεται το έδεσμα. Αυτό φρονούσαν τότε οι ομοτράπεζοι. Και περίμεναν να αποφανθεί πρώτα ο οισοφάγος τους και μετά να μιλήσουν.
Με μαγνήτιζε ιδιαίτερα η σοβαρότητα με την οποία δοκίμαζαν τις πρώτες μπουκιές. Και τα επόμενα, όμως, στάδια της διαδικασίας ήταν αξιοπρόσεχτα. Η προσήλωσή τους σε ό,τι βρισκόταν μέσα στο στόμα τους, το άλεσμα της τροφής στον μύλο, η συνδυασμένη δράση για μερικά δευτερόλεπτα των τραπεζιτών και των κοπτήρων, κι έπειτα εκείνο το «μμμ…» εκ βαθέων, με το οποίο επικυρωνόταν η απόλαυση. Έφθαναν πλέον κοντά στη γευστική πλησμονή: σε λίγο δεν θα τους έλειπε το παραμικρό, όλη η φύση κι όλος ο πολιτισμός της κουζίνας θα βρίσκονταν πάνω στις θηλές της γλώσσας τους.
Ξεχείλιζαν από μια μεστωμένη ευχαρίστηση που τη χάζευα και που, παρότι ήμουν συνηθισμένος αρκετά με το θέαμα, μ’ άφηνε κάπως απ’ έξω: δυσκολευόμουν να την καταλάβω καλά, να μπω στο εσωτερικό της. Ένας νέος δεν μπορεί να ευχαριστιέται έτσι. Του λείπει η πείρα, του λείπουν ακόμη πολλοί πόνοι ώστε να μπορεί να εκτιμήσει, όταν έχει πια ξεφύγει απ’ αυτούς, την αξία μιας ηδονής που μοιάζει απλή. Τίποτε όμως δεν είναι απλό όταν έχεις προηγουμένως υποφέρει.
Τότε το κάθε τι που ξεφεύγει από την τανάλια του πόνου γίνεται τόσο πολύτιμο όσο εκείνα που θεωρούμε εκλεκτά επειδή σπανίζουν. Απορούσα βλέποντας την εύθυμη ομήγυρη. Πώς μπορούσαν κι έδειχναν τόσο ευχαριστημένοι με τόσο λίγα; Μερικές μερίδες συκωτάκια και δυο κιλά κοκκινέλι τούς είχαν ανεβάσει στους γαλαξίες, αν ήταν δυνατόν. Το σφάλμα στη σκέψη μου βρισκόταν ήδη στην αφετηρία: χαρακτήριζα λίγο αυτό που οι ίδιοι, τις στιγμές εκείνες, δεν το μετρούσαν καθόλου με όρους ποσότητας.
«Τίποτε δεν είναι απλό όταν έχεις προηγουμένως υποφέρει. Τότε το κάθε τι που ξεφεύγει από την τανάλια του πόνου γίνεται τόσο πολύτιμο όσο εκείνα που θεωρούμε εκλεκτά επειδή σπανίζουν».
Να απολαμβάνουν ό,τι βρισκόταν στο πιάτο τους, αναγνωρίζοντας εκεί μέσα τους κόπους των προηγούμενων ωρών. Δικαιωματικά το πιρούνι λάμβανε την ανταμοιβή τους σε μορφή ριγανάτου νεφρού ή σπλήνας. Είχαν δώσει ζωή με τον μόχθο τους και τώρα την έπαιρναν πίσω. Και θα την ξανάδιναν, το επόμενο πρωί, ήταν αναπόφευκτο αυτό.

[…] //Απόσπασμα από το βιβλίο «Η εποχή της όρεξης – Ακολουθώντας τα ίχνη του ’60» του συγγραφέα και καθηγητή Πολιτισμού και Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Βασίλη Καραποστόλη, εκδόσεις Πατάκη, 2012.













