Λευκός είναι από σήμερα ο πρώτος δρόμος της Αθήνας που δέχτηκε την παρέμβαση μιας καινοτόμου εφαρμογής υλικού CoolSeal.

Πρόκειται για τμήμα της οδού Βορέου (από το ύψος της οδού Αθηνάς έως την οδό Αιόλου) στο κέντρο της Αθήνας.

H συγκεκριμένη αντανακλαστική επίστρωση ασφάλτου έχει ως σκοπό να συνεισφέρει στη μείωση των υψηλών θερμοκρασιών και τη βελτίωση των κλιματολογικών συνθηκών και την είχαμε δει πρόσφατα να εφαρμόζεται με ιδιαίτερα μεγάλη επιτυχία στο Λος Άντζελες.

Η τοποθέτηση πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας λόγω των ιδιαίτερων προδιαγραφών του υλικού, προκειμένου να διασφαλιστεί η άρτια σταθεροποιήσή του.

Κατά την δοκιμαστική εφαρμογή του CoolSeal θα ληφθούν μετρήσεις και θα αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητά του σε πραγματικές συνθήκες του αστικού περιβάλλοντος από το Εργαστήριο Γενικής και Γεωργικής Μετεωρολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και το Εργαστήριο Κλιματολογίας και Ατμοσφαιρικού Περιβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στη συνέχεια, η πιλοτική εφαρμογή του υλικού θα επεκταθεί σε 2 επιπλέον δρόμους. Τα αποτελέσματα θα οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα σχετικά με τον καλύτερο δυνατό σχεδιασμό των νέων αυτών “πράσινων” υποδομών της Αθήνας.

Δείτε τις φωτογραφίες:

Η είδηση, που πέρασε στα ψιλά, είχε πρωταγωνίστριες μια σύζυγο μέσης ηλικίας και τη σερβιτόρα καφετέριας στη Λαμία. Πριν λίγες μέρες, μέσα στο μαγαζί εφορμά η σύζυγος, πλησιάζει την σερβιτόρα και τη ρωτάει το όνομα της. Οταν εκείνη της το λέει, χυμάει κατά πάνω της, την αρπάζει από το τσουλούφι κι ανακράζει:

“Με τον άντρα μου, μωρή πουτάνα;”

Και γίνεται το έλα να δεις. Η γυναίκα εν εξάλλω βουτάει την άλλη, πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Μαύρη την έκανε στο ξύλο. Κάτι ψέλλιζε η τσουρομαδημένη «σας παρακαλώ κυρία μου, τι είναι αυτά που λέτε» αλλά μια ηρωική Ελληνοπούλα δεν κωλώνει και συνεχίζει να δέρνει:

“Μου διέλυσες το σπίτι παλιο… Τρία παιδιά έχει, δεν το ήξερες;”.

Η δαρμένη πολύ λογικά δεν έχει την ψυχραιμία να της απαντήσει:

“Καλά εγώ, εκείνος δεν το ήξερε;”.

Ποια είναι εδώ η τσαχπινιά και γιατί το συζητάμε σήμερα. Η σύζυγος κατηγορεί την ερωμένη πως εκείνη κι όχι ο άντρας της τής διέλυσε το σπίτι. Εκείνη έπρεπε να αποκρούσει τον παντρεμένο, όχι ο παντρεμένος την κοπέλα. Εκείνη έπρεπε να λάβει υπόψη της τα τρία παιδιά, όχι ο πατέρας τους. Που ίσως ήταν αφηρημένος τύπος και το ξέχασε, βρε αδελφέ, δεν θα τον κρεμάσουμε κιόλας, συμβαίνουν αυτά.

Να τρελαίνεσαι λίγο. Αυτός έχει τα τρία παιδιά, η κοπέλα πρέπει να τα νοιαστεί. Γιατί τις ξέρουμε εμείς αυτές τις τσούλες, βρίσκουν τους άντρες μας αθώους και τους εκμεταλλεύονται. Φώναζε αυτός, διαμαρτυρόταν, μη δεν θέλω, μη λυπήσου με, με πονάς, με πονάς, τίποτα αυτή. Αμείλικτη, αδίστακτη και διεφθαρμένη τον έσυρε μέχρι την σπηλιά της, τον έδεσε, τον φίμωσε και τον βίασε. Κι επειδή ο βιασμός ακόμα θεωρείται στίγμα, τι να σου κάνει ο γλυκός μου; Κράτησε το στόμα του κλειστό κι αυτή εξακολούθησε να τον βιάζει κατά συρροήν και αδιαλείπτως. Γιατί τέτοια ήτανε. Και τέτοιες είναι όλες αυτές οι “καλλίγραμμες σερβιτόρες”.
“Καλλίγραμμες σερβιτόρες”. Ετσι τις αποκαλούν όχι μόνο οι σύζυγοι (που όταν είσαι αγκαζέ με το υπογλώσσιο, λες και καμιά μαλακία παραπάνω) αλλά και τα δημοσιογραφικά σάιτ. Μια “καλλίγραμμη σερβιτόρα” είναι εκ των προτέρων ένοχη: πρώτον, γιατί είναι καλλίγραμμη και, δεύτερον, γιατί είναι σερβιτόρα. Επίθετο κι ουσιαστικό αποτελούν a priori έννοιες σεσημασμένες: η “καλλίγραμμη” είναι τσούλα, η δε κυτταρίτιδα επισκέπτεται μόνο τις ηθικές γυναίκες.

Πάμε τώρα στο στερεότυπο νούμερο δυο: Τη “μεσήλικη σύζυγο”. Που είναι και αξιαγάπητη και αξιολύπητη – ασχέτως αν ξεμαλλιάζει καλλίγραμμες σερβιτόρες. Ομως την δικαιολογούμε γιατί δεν είναι πια όμορφη και νέα, γιατί έχει ρυτίδες στα μάτια και ραγάδες στο στήθος. Είμαστε με το μέρος της ασχέτως αν αυτή είναι μια σκύλα και μισή που, αντί να πλακωθεί με τον σύζυγο, πλακώνεται με την ερωμένη. Αυτόν θα τον συγχωρήσει γιατί “ο άντρας είναι άντρας”. Θα ξενοκοιτάξει, θα ξενοπηδήξει, πάλι πίσω σ’ εκείνην θα γυρίσει κι έτσι το κελεπούρι το φοβερό, ο άντρας – τρόπαιο.

Εχει ενδιαφέρον πώς μια δήθεν αντικειμενική κάλυψη από τα ΜΜΕ προϊδεάζει θετικά ή αρνητικά τον αναγνώστη. Ο συντάκτης, χρησιμοποιώντας φαινομενικά αθώους χαρακτηρισμούς, δεν σου μεταφέρει απλώς την είδηση. Σου υποβάλλει και τον τρόπο που θα την αξιολογήσεις ηθικά. Σου υποδεικνύει ποιου το μέρος να πάρεις και ποιο στερεότυπο να διαλέξεις. Πλύση εγκεφάλου το λέγαμε αυτό πριν το πούμε brainwashing.

Βεβαίως και δεν είμαστε με την “καλλίγραμμη σερβιτόρα”. Που στην τελική, ηλικία έχει, μυαλό έχει, καλλίγραμμη είναι – ας πά’ να βρει κανέναν ανύπαντρο. Αλλά δεν είμαστε ντε και καλά με μια “μεσήλικη σύζυγο” που άλλος της φταίει κι αλλού ξεσπάει.

“Με τον άντρα μου, μωρή πουτάνα;”

Ναι, καλή μου, με τον άντρα σου. Γιατί δεν πήγε μόνο αυτή με τον άντρα σου. Πήγε κι ο άντρας σου μαζί της.

ΤΑ ΝΕΑ

Αντιδράσεις προκάλεσε μία ανάρτηση του Ηλία Μαμαλάκη.

Ο γνωστός σεφ, μέσω του λογαριασμού του στο facebook, θέλησε να σχολιάσει τις ευθύνες για τις πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική, με έναν ακραίο τρόπο.

Συγκεκριμένα, ο κ. Μαμαλάκης, ανέβασε μία φωτογραφία με μία κρεμάλα, γράφοντας για τους Έλληνες πολιτικούς: “Ας πάρουν σειρά στο Σύνταγμα, θα στηθεί”  .

Δείτε εδώ την ανάρτησή του:

Πέθανε χθες στον Ευαγγελισμό ο δικηγόρος Χρήστος Γραμματίδης σε ηλικία μόλις 35 ετών.

Νοσηλευόταν τους τελευταίους μήνες, πάσχοντας από επιθετικό μη Hodgkins λέμφωμα, ένα είδος καρκίνου του λεμφικού συστήματος.

Ο Χρήστος Γραμματίδης ήταν ιδιαίτερα ενεργός στα social media, σχολιάζοντας συχνά διάφορα κοινωνικοπολιτικά και καλλιτεχνικά θέματα. Έκανε επίσης εκπομπή στο Amagi Radio, όπου είχε δώσει και μια συγκλονιστική συνέντευξη στον Κυριάκο Αθανασιάδη, περιγράφοντας τη ζωή με τον καρκίνο.

Κρις, τι έχεις;

Έχω μη Hodgkins λέμφωμα, ένα είδος καρκίνου του λεμφικού συστήματος που είναι ένα δίκτυο αγγείων που διατρέχει όλο το σώμα. Ο τύπος λεμφώματος που έχω ονομάζεται «επιθετικός» (υπάρχουν και τα λεγόμενα «βραδείας εξέλιξης») και έχει διαγνωστεί ως λέμφωμα σταδίου 4 ή διάχυτο (που σημαίνει ότι δεν περιορίζεται στους λεμφαδένες).

Πώς το κατάλαβες; Είχες κάποια συμπτώματα που σε θορύβησαν; Τυχαία, από άλλες εξετάσεις; Ή, τι;

Είχα ως πρώτο σύμπτωμα βαριά εξάντληση, πολύ ιδρώτα τα βράδια και πολλή φαγούρα. Το ότι αυτά είναι συμπτώματα δεν το ήξερα βέβαια. Το έμαθα όταν πήγα για εξετάσεις λόγω πυρετού: είχα 37,5 επί ένα μήνα περίπου — και είχα και βήχα. Στην αρχή με εξέτασαν για πνευμονία λόγω του υγρού που είχε συγκεντρωθεί στον πνεύμονα, αλλά οι εξετάσεις (υπέρηχος, αξονική, μαγνητική) έδειξαν μια νεοπλασία στο μεσοθωράκιο. Κάναμε βιοψία και βρήκαμε τι έχω.

Στην οικογένειά σου υπάρχει σχετικό ιστορικό;

Όχι, ευτυχώς είμαι ο πρώτος.

Παίρνεις θεραπεία μετά από όλα αυτά. Τι θεραπεία;

Κάνω χημειοθεραπεία, αρκετά βαριά. Έχω κάνει 4 σχήματα και έχω αλλά 2 (ή άλλα 4, ανάλογα με το πώς θα πάμε). Μέχρι στιγμής φαίνεται να αντιδρώ καλά στη θεραπεία, και οι γιατροί μού είπαν ότι δεν θα χρειαστώ μάλλον ακτινοβολίες.

Τι παρενέργειες έχουν τα φάρμακά σου;

Γενικά προκαλούν απώλεια βάρους (έχασα 16 κιλά σε ένα μήνα), απώλεια μαλλιού (το ’παθα κι αυτό) και κλασικά πονοκεφάλους, εμετούς, ζαλάδες. Αυτά τα τελευταία δεν τα έχω πάθει (δεν τα παθαίνουν όλοι όλα), αλλά έπαθα μερικά νευρολογικά παρατράγουδα: πάρεση του ωλενίου νεύρου στο δεξί χέρι και κατόπιν πάρεση του περιφερικού νεύρου στο πρόσωπο. Αλλά αυτά είναι της υπομονής, επανέρχονται.

Είναι ακριβά τα φάρμακα; Τα καλύπτει η ασφάλειά σου;

Κανονικά η θεραπεία είναι ακριβή. Το ταμείο μου καλύπτει τα φάρμακα του σχήματος και τη νοσηλεία στον Ευαγγελισμό. Για αυτά δεν πληρώνω. Πληρώνω όμως συμμετοχή για όλα τα άλλα φάρμακα που παίρνω (τα «αντίδοτα» της θεραπείας, ας το πούμε). Επίσης πληρώνω για εξετάσεις σε ιδιωτικά κέντρα όταν το νοσοκομείο έχει ραντεβού αρκετά αργότερα. Κάποιος που δεν έχει τα χρήματα, απλώς περιμένει. Πληρώνω επίσης για να έχει η μάνα μου μια καρέκλα να κάθεται δίπλα μου στο νοσοκομείο (τις ενοικιάζουν) — αλλά πες αυτό είναι κοκεταρία, πολυτέλεια.

Πέραν των χρημάτων, κάποια φάρμακα είναι δύσκολο να τα προμηθευτείς, παρά ταύτα.

Ναι. Μετά από κάθε σχήμα, πρέπει να παίρνουμε αυξητικούς παράγοντες λευκών αιμοσφαιρίων. Είναι κάτι ενέσεις που ανεβάζουν τα λευκά που μας τα ρίχνει η χημειοθεραπεία. Πρέπει να τα παίρνουμε από ένα μόνο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ στου Γκύζη. Φοβερές ώρες αναμονής, έρχονται μέχρι από Κόρινθο εκεί για φάρμακα. Και δεν έχει πάντα το φάρμακό σου.

Ποια είναι η καθημερινότητά σου πλέον; Μπορείς να κάνεις όλα όσα έκανες μέχρι τώρα;

Η καθημερινότητά σου αλλάζει. Καταρχάς, δεν είναι όλοι οι ασθενείς ίδιοι. Εμένα η χημειοθεραπεία μού προκαλεί ένα τρομερό αίσθημα εξάντλησης, δεν έχω κουράγια. Αυτό σε καταδικάζει στον καναπέ ή στο κρεβάτι. Επίσης η χημειοθεραπεία προκαλεί ανοσοκαταστολή, δηλαδή δεν λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα και είσαι ευάλωτος σε μικρόβια και ιούς. Έτσι απαγορεύονται οι κλειστοί χώροι με κόσμο, η επαφή με αρρώστους, η ωμοφαγία κλπ. Απαγορεύεται επίσης να κρυώσεις, γιατί θα ταλαιπωρηθείς πολύ. Οπότε κλείνεσαι εν πολλοίς σπίτι.

Με τη δουλειά σου τι γίνεται;

Τη δουλειά μου δυστυχώς δεν μπορώ να την κάνω στην κατάσταση που είμαι. Δεν μπορώ να δικάσω βέβαια και δεν έχω και τα κουράγια να χειριστώ μια υπόθεση έστω και συμβουλευτικής δικηγορίας: κάποιες μέρες ξυπνάς και δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι. Ο δικηγόρος όμως είναι μαχίμι, και ο πελάτης σου δεν μπορεί να εξαρτάται από το πώς είναι η υγεία σου, σε θέλει μονίμως σε θέση μάχης. Ευτυχώς η δικηγορική εταιρία στην οποία εργάζομαι με στηρίζει αδιανόητα: όλες τις υποθέσεις μου τις ανέλαβαν συνάδελφοι και εγώ κρατάω τον ρόλο του συντονιστή και βοηθάω όπου μπορώ ώστε να διατηρώ και την επαφή.

Όταν κατάλαβες τι συνέβαινε και άρχισες να το συζητάς με τον εαυτό σου, τι είπες πρώτα, και πώς εξελίχθηκε αυτή η συζήτηση; Ότι θα το παλέψω και θα το νικήσω, ότι είναι άδικο, ότι δεν πρόκειται να μου συμβεί εντέλει τίποτε απευκταίο;

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι δεν με νοιάζει αν θα πεθάνω, αλλά φοβάμαι τον πόνο και την κατάρρευση. Δεν ήθελα να υποφέρω, να γίνω σκελετός και να μην μπορώ να κουνηθώ. Σε σκέψεις περί αδίκου δεν μπήκα ποτέ. Και θα ήταν και γελοίο. Δηλαδή θα ήταν δίκαιο να αρρώσταινε κάποιος άλλος; Υπάρχει δίκαιη αρρώστια; Εφόσον είμαστε θνητοί, παίζουν κι αυτά. Τουλάχιστον εγώ ζω στη Δύση του 21ου αιώνα, όπου έχουμε φάρμακα και θεραπείες. Αυτός που έχει λέμφωμα στο Μπουρούντι, ξέρω γω, τι να πει για αδικία;

Και τι σκέφτεσαι σήμερα;

Σήμερα σκέφτομαι ότι με νοιάζει τελικά αν θα πεθάνω. Δεν θέλω, είναι νωρίς. Επιμένω ότι δεν θέλω να γεράσω πολύ, να γίνω ραμολί, αλλά τα 35 δεν μου φτάνουν. Θέλω αλλά τόσα σίγουρα. Δεν φοβάμαι τόσο, εξοικειώνεσαι σιγά-σιγά, αλλά κάποιες στιγμές νιώθω ότι έχω κουραστεί. ’Ντάξει, ανθρώπινο.

Υπάρχει στίγμα σχετικό με τον καρκίνο στην Ελλάδα;

Προφανώς. Και κυρίως εσωτερικευμένο στους ίδιους τούς αρρώστους. Καταρχάς δεν λένε τη λέξη καρκίνος. Λένε «παλιαρρώστια» και τέτοια. Σαν ιθαγενείς που ξορκίζουν το κακό πνεύμα. Επίσης οι άνθρωποι μας αντιμετωπίζουν συχνά εμάς τους καρκινοπαθείς με εντελώς προσβλητική συγκατάβαση, αν και δεν το καταλαβαίνουν. Προφανώς η στήριξη παίζει ρόλο (εγώ χωρίς αυτήν δεν θα την είχα παλέψει), αλλά είναι κι αυτό μια αρρώστια, δεν αλλάζει το ποιοι είμαστε.

Σε έχει αλλάξει όλο αυτό; Σαν «χαρακτήρα», που λένε, έχει αλλάξει κάποιες προτεραιότητές σου;

Ναι, έχω πάθει (παρντόν) έναν καλώς εννοούμενο «στ@ρχιδισμό». Δηλαδή πραγματικά δεν αγχώνομαι πλέον για ανούσια πράγματα, για μπούρδες. Έχω γίνει και λίγο πιο γλυκερός, πιο ευσυγκίνητος, να πω την αλήθεια.

Σκέφτεσαι τα πράγματα όπως τα σκεφτόσουν πριν; Εγώ όταν χτυπάω το πόδι μου, δεν σκέφτομαι τη φτώχεια στον κόσμο ή τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Νομίζω δεν άλλαξα σ αυτό. Έχω λιγότερα νεύρα σίγουρα, δεν παθιάζομαι τόσο πολύ, αλλά δεν μπορεί να πάψει να με νοιάζει ότι ένας πορτοκαλί τσαρλατάνος απειλεί τον πλανήτη ή ότι ένα τσούρμο νούμερα καταστρέφουν τον τόπο μου και τσακίζουν τις ζωές των ανθρώπων γύρω μου. Αν σταματήσει να σε νοιάζει επειδή αρρώστησες, μάλλον δεν σε ένοιαζε και πολύ γενικώς.

Πότε θα τελειώσει αυτή η περιπέτεια; Ελπίζω σύντομα.

Αν όλα πάνε καλά (μακριά από μας η ύβρις), η θεραπεία τελειώνει γύρω στο Πάσχα. Και μετά εξετάσεις συχνά για να δούμε αν θα υποτροπιάσει. Αν δεν πάνε όλα καλά, κάνουμε δεύτερο κύκλο θεραπείας μετά από κάποιους μήνες. Κι εδώ είμαστε. Ή και όχι.

Θέλεις να πεις κάτι άλλο; Σε διαβάζει πολύς κόσμος (και) τώρα, φίλοι, κολλητοί, γνωστοί, άνθρωποι που σε ακολουθούν, άρρωστοι, άνθρωποι που έχουν αρρώστους σπίτι τους.

Δύο πράγματα. Το ένα είναι κλισέ αλλά το πιο αληθινό πράγμα που ξέρω: χωρίς τη στήριξη που έχω από σύντροφο, οικογένεια, φίλους και γιατρούς, θα είχα πεθάνει ήδη. Δεν έμεινα λεπτό μόνος, δεν με έχουν αφήσει στιγμή. Το δεύτερο που θέλω να πω είναι αλληλένδετο με το πρώτο: έχω δει στο νοσοκομείο πώς περνάνε αυτήν την αρρώστια οι άνθρωποι που είναι μόνοι. Είναι απάνθρωπο, αβάσταχτο. Μην αφήνετε τους ανθρώπους μόνους. Στο μαζί κρύβεται η αξιοπρέπεια

[altsantiri]

Νίκη ιστορικής σημασίας για τη χώρα μας χαρακτηρίζει τις αποφάσεις που ελήφθησαν στο πρόσφατο Eurogroup, ο υπουργός Επικρατείας, Αλέκος Φλαμπουράρης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Real News.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «η Ελλάδα καταφέρνει επιτέλους να σταθεί μόνη στα πόδια της και να ξεφύγει από την επιτροπεία που την είχαν θέσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ» και «πλέον, θα μπορούμε να κατευθύνουμε τα υπερπλεονάσματα όπου κρίνουμε εμείς, και φυσικά η στόχευση είναι να δοθούν σε όσους συμπολίτες μας τα έχουν περισσότερο ανάγκη, σε αυτούς που επλήγησαν στον μέγιστο βαθμό από τα μνημόνια».

Ο κ. Φλαμπουράρης σημειώνει, ότι «η κυβέρνηση γράφει τις πρώτες σελίδες της Αριστεράς του 21ου αιώνα. Εμείς ποτέ δεν θα πιστέψουμε ότι η κοινωνική αδικία είναι φυσιολογική και αμάχητη».

«Φασισμός, ρατσισμός και πατριδοκαπηλία» 

Αναφερόμενος, τέλος, στο Μακεδονικό, επισημαίνει, μεταξύ άλλων, ότι «ο φασισμός, ο ρατσισμός και η πατριδοκαπηλία κατοικούν πολύ εύκολα στην αγραμματοσύνη και στις θυμικές αναγνώσεις μιας δήθεν πραγματικότητας».

«Θεωρώ εγκληματικό από μέρους της ΝΔ και του Κινήματος Αλλαγής να προσπαθούν και μάλιστα με ψέματα, διαστρεβλώσεις και ό,τι άλλο τους βολεύει, να εκμεταλλεύονται τις ευαισθησίες και την άγνοια καλόπιστων ανθρώπων μόνο και μόνο για να αποκομίσουν πολιτικά οφέλη» τονίζει.

Πηγή: skai