Την οργή του προς τους πολιτικούς, μετά την τραγωδία με τους νεκρούς από τη φωτιά στο Μάτι, εκφράζει ο Γιάννης Αϊβάζης μέσα από τον λογαριασμό του στο Instagram. Το κείμενο της φωτογραφίας αναφέρει:
«Τραγικοί πολιτικάντηδες, δεν χρειάζεται ούτε δέντρο ούτε σκοινί!!! Εύχομαι να ζήσετε μέχρι τα βαθιά γεράματα για να κουβαλάτε στις σκέψεις σας και στις ψυχές σας κάθε βράδυ αυτές τις ψυχές που φύγανε!!!
P.S.: Βάλτε τις καρέκλες σας στον κώ… σας!
Γιάννης Αϊβάζης»
Στη λεζάντα, ο ηθοποιός γράφει:
Η θύελλα αντιδράσεων για την παρουσία του Πάνου Καμμένου στο Μάτι και την προκλητική συμπεριφορά απέναντι σε χαροκαμένους και κατεστραμμένους πολίτες συνεχίζεται.
Ένα οδοιπορικό να κάνει κανείς στις καμένες περιοχές και να συνομιλήσει με κατοίκους, το πρώτο όνομα που αναφέρουν και για το οποίο νιώθουν οργή, είναι αυτό του υπουργού Αμυνας.
«Να χαθεί από προσώπου γης», «είναι απάνθρωπος, ήρθε εδώ και να μας κούνησε και το δάχτυλο», είναι ορισμένες από τις πιο… επιεικείς εκφράσεις κατά του κυρίου Καμμένου.
Όμως, μια ανάρτηση που συγκλονίζει και ταυτόχρονα αποτυπώνει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τα αισθήματα αγανάκτησης κατά του υπουργού Αμυνας, αναρτήθηκε στην σελίδα στο facebook «Γονείς». Η ανάρτηση έγινε από ένα κορίτσι, κάτοικο της περιοχής που βρέθηκε κοντά στον πρόεδρο των ΑΝΕΛ, άκουσε τα όσα προκλητικά και εξωφρενικά είπε, είδε τις αντιδράσεις των πολιτών.
Το μήνυμα απευθύνεται στον κ. Καμμένο σε προσωπικό τόνο και στη συνέχεια ακολουθεί πλήθος σχολίων επιδοκιμασίας για την ανάρτησης και καταδίκης της ιταμής συμπεριφοράς του υπουργού.
Γράφει το κορίτσι και συνοδεύει το κείμενό της με φωτογραφίες από την επίσκεψη:
«Ολοι σε είδαμε. Σε είδαμε να καταφθάνεις με την Μερσέντες σου και τους μπράβους σου ( Η συγκεκριμενη Μercedes S class είναι ειδική έκδοση της AMG έχει ιπποδύναμη πάνω από 600 ίππους και η τιμή της τότε , προ 5ετίας, επειδή είναι παλαιότερο μοντέλο ήταν περίπου δύο τρεις εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ).
Σε είδαμε όλοι να ξεφτιλίζεις τον κύριο και το κοριτσάκι του, επειδή σου είπε δακρυσμένος ότι ήταν πέντε ωρες στο νερό χωρίς βοήθεια και πήγες να τον βγάλεις τρελό. Σε είδαμε να απαξιώνεις την κοπελίτσα, όταν σου είπε κλαίγοντας ότι ο καλύτερος της φίλος ειναι αγνοούμενος. Σε είδαμε να φοβίζεις τους δυστυχισμένους συνανθρώπους μας, αυτούς που με τους φόρους που τους βάζεις σου καλύπτουν έξοδα ταξιδιών και καζίνο.
Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, όταν είσαι κυβέρνηση και κατέχεις θέση υπουργού σε μια εθνική τραγωδία απλά ΒΓΑΖΕΙΣ ΤΟ ΣΚΑΣΜΜΟ, αναλαμβάνεις ευθύνες και προσπαθείς να βοηθήσεις. Δεν επιτίθεσαι, ούτε ειρωνεύεσαι πολίτες που ο πόνος και η οργή πλημμυρίζουν τις ψυχές τους.
Ο Πάνος Καμμένος είναι ό, τι πιο σιχαμερό και αηδιαστικό υπάρχει στην πολιτική ζωή του τόπου.
Ένα τίποτα, ένας άδειος ασκός, ένας φελλός, που το παίζει πατριώτης και κάτσε καλά.
Πόσο λυπάμαι για αυτό μας το κατάντημα.
(ανάρτηση φίλης αναγνώστριας του ΓΟΝΕΙΣ).
Όπως ήταν αναμενόμενο ακολούθησε βροχή από σχόλια μεταξύ των οποίων:
«Κύριε Τσίπρα να τον χαίρεστε κι αυτόν και άλλους 5 ηθικούς αυτουργούς στον θάνατο καμμένων συνανθρώπων μας
αυτοί μας κυβερνούν αντί να ζητήσουν συγνώμη απειλούν με ευθύνες περί αυθαιρέτων ….»
«Άριστα 10 με τόνο κοπέλα μου τα είπες πολύ ωραία ! Ποτέ ξανά ψήφο σε αλήτες ! Πρέπει να ενωθούμε Ελληνες και να ψηφίζουμε για το καλό του τόπου μας , για το καλό της Ελλάδας μας γιατί η Ελλάδα είναι δική μας όχι δική τους !»
«Επρεπε να κεγοταν ο ιδιος η καποιος δικο τους να δουμε τοτες τη συμπεριφωρα θα ειχε αισχος αυτοι μας κυβερνουν αντη να αγκαλιαση το κοριτσακι και τον κυριο που σωθηκεπου θα κοιμαται και θα πεταγετε απο τους εφιαλτες που εζησε αυτος και πολλοι συναθρωποι μας θα πρεπε να ντρεπεσε για τη συμπεριφορα σουαισθηματα δεν εχης δεν λυγιζης σε τετοια καταστροφη τοσοι αθωοι χαθηκαν οικογενιες ξεκλιριστηκαν ημαρτον πια αξιοπρεπια δεν εχετε οταν θαρθη η ωρα του ψηφου θα μας θυμηθιτε αλλα να ειστε συγουρος θα θυμομαστε και μεις το φερσιμο σας που ηταν απαραδεκτο».
«Στις τραγωδίες της ζωής μας φαίνονται οι άνθρωποι! Τα παχύδερμα κυριολεκτικά(Π.Καμμένος)ή μεταφορικά(Τσίπρας)που μας κυβερνούν έδειξαν αυτές τις μέρες τον αποτρόπαιο εαυτό τους. Παραμένουν γαντζωμένοι σε θέσεις, που ναι μεν τοποθετήθηκαν με ψήφο,αλλά απέδειξαν ότι ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΟΥΝ!»
Επίσκεψη του Πάνου Κάμμένου στις πυρόπληκτες περιοχές της Ανατολικής Αττικής, στην Αθήνα, στις 26 Ιουλίου, 2018
«Καραγκιόζη γουρούνι που ειρωνεύεσαι τον πόνο αυτών των ανθρώπων τους ακούς ρε γροθε που ουρλιαζουν για σένα ρε πέθανανε γιατί καθόσουν στην καρέκλα που σου δώσανε. Έπρεπε να γονατίσεις και να ζητήσεις συγνώμη από τις ψυχές που φύγανε»
«Ε ρε Ελλάδα πατρίδα, αφήσαμε να σε κυβερνανε τα μεγαλύτερα σκουπίδια του τόπου. Συγνώμη στους ανθρώπους που χάσανε τις ζωές τους, συγνώμη στους ανθρώπους που χάσανε τους συγγενείς και φίλους τους, συγνώμη γιατί εμείς οι άχρηστοι ψηφοφόροι βγάλαμε την πιο άχρηστοι κυβέρνηση….. πρέπει επιτέλους Έλληνες να ξυπνήσουμε και να πάμε την Ελλάδα εκεί που της αρμόζει για να μην ζήσουμε παρόμοιες καταστάσεις.»
Υπενθυμίζεται ότι στον κ. Καμμένο είχαν πει οι κάτοικοι της περιοχής: «Αφήσατε να καεί κόσμος τζάμπα. Μας αφήσατε στο έλεος του Θεού», είπε στον υπουργό Άμυνας με δάκρυα η πληγείσα Κατερίνα Σαμιώτη που είδε το σπίτι της να καίγεται. «Γιατί έκλεισε η Μαραθώνος, γιατί δεν έγινε εκκένωση, οι κατασκηνώσεις πώς εκκενώθηκαν;», ρώτησε τον κ. Καμμένο. «Δύο δευτερόλεπτα είχαμε να σωθούμε. Κάντε κάτι, έχει καεί κόσμος», του είπε η επίσης η πληγείσα.
Την… Οθωμανική Aυτοκρατορία νοσταλγεί κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, ο Γιγκίτ Μπουλούτ, ο οποίος σε τηλεοπτική του εμφάνιση είπε ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα να ενταχθεί πάλι σ’ αυτήν.
Όπως είπε χαρακτηριστικά “η Δύση είναι τρομοκρατημένη από το ενδεχόμενο, χώρες που αποχώρησαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, να ενταχθούν πάλι σ’ αυτήν. Αυτό περιλαμβάνει και την Ελλάδα που θα ήταν καλύτερα με την Τουρκία απ΄ ότι είναι με την Ευρωπαϊκή Ένωση”.
The West is terrified of a spectre that countries seceded from Ottoman Empire might join #Turkey again and that includes #Greece, a country that would be better off with Turkey than the European Union, says #Erdogan‘s chief aide Yigit Bulut. pic.twitter.com/jwCHpJgT0d
— Abdullah Bozkurt (@abdbozkurt) July 28, 2018
Πηγή: militaire.gr
Με αφορμή τη χθεσινή ανάληψη της πολιτικής ευθύνης από τον Έλληνα Πρωθυπουργό για την τραγωδία από τη φονική πυρκαγιά ,θεωρήσαμε χρήσιμο να ανατρέξουμε στα όσα υπαγορεύει το Σύνταγμα σε περιπτώσεις που αναζητείται κι αναλαμβάνεται η πολιτική ευθύνη για γεγονότα.
Το κείμενο του Δ. Τσάτσου, πιο επίκαιρο από ποτέ, δίνει τις πραγματικές διαστάσεις της φράσεως “πολιτική ευθύνη”.
Ταυτοποιήθηκε η σορός του Σπύρου Κάκαρη, ο οποιος αγνοούνταν από τη Δευτέρα στο Μάτι.
Ο αδελφός του 40χρονου ειδοποιήθηκε να πάει εκτάκτως στο νεκροτομείο Αθηνών στο Γουδί το βράδυ του Σαββάτου, οπου παρουσία ψυχολόγου έμαθε τα τραγικά νέα. Στο πλευρό του βρίσκονταν και δύο φίλοι του θύματος, που δεν μπορούσαν να πιστέψουν οτι δεν θα τον ξαναδούν.
Τα τελευταία λόγια του 40χρονου εναερίτη
«Δένω τα κορδόνια μου, έλα να με πάρεις». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Σπύρου Κάκαρη προς τον φίλο του Χρήστο Μυλωνά, όταν ο τελευταίος τον κάλεσε στο κινητό τηλέφωνο στις 6.10 το απόγευμα της Δευτέρας, για να σπεύσουν να κόψουν δένδρα στο Λύρειο παιδικό ίδρυμα στο Νέο Βουτζά, ώστε να εμποδίσουν την επέκταση της πυρκαγιάς.
Ο Σπύρος ήταν άριστα εκπαιδευμένος καθώς είχε υπηρετήσει στη Δεύτερη Μοίρα Αλεξιπτωτιστών, ενώ εξακολουθούσε να κάνει πτώσεις με αλεξίπτωτο αλλά και καταδύσεις.
Αυτό ήταν και το τελευταίο ίχνος ζωής του Σπύρου, ο οποίος ζούσε στο Μάτι με την 48χρονη φίλη του Νέλλη Καραλή. Τα αυτοκίνητα και των δύο βρέθηκαν καμένα και τρακαρισμένα μαζί με άλλα οχήματα. Ο Σπύρος βρέθηκε απανθρακωμένος ανάμεσα σε δύο αυτοκίνητα στο κόκκινο λιμανάκι. Η φίλη του Νέλλη Καραλή παραμένει αγνοούμενη.
Η κηδεία του Σπύρου Κάκαρη θα γίνει την Κυριακή στις 5 το απόγευμα, στο Άνω Σούλι Μαραθώνα. Η οικογένειά του παρακαλεί αντί στεφάνων, να δοθούν τα χρήματα για την αποκατάσταση του Λύρειου Παιδικού Ιδρύματος που υπέστη σοβαρές υλικές ζημιές απο τη φωτιά και όπου ο 40χρονος εναερίτης ετοιμαζόταν να πάει για να βοηθήσει.
Ο Σπύρος ήταν άριστα εκπαιδευμένος καθώς είχε υπηρετήσει στη Δεύτερη Μοίρα Αλεξιπτωτιστών, ενώ εξακολουθούσε να κάνει πτώσεις με αλεξίπτωτο αλλά και καταδύσεις.
Αυτό ήταν και το τελευταίο ίχνος ζωής του Σπύρου, ο οποίος ζούσε στο Μάτι με την 48χρονη φίλη του Νέλλη Καραλή. Τα αυτοκίνητα και των δύο βρέθηκαν καμένα και τρακαρισμένα μαζί με άλλα οχήματα. Η φίλη του Νέλλη Καραλή παραμένει αγνοούμενη.
εν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος από το να χάνεις το παιδί σου.
Ο θάνατος ενός παιδιού σε μια οικογένεια είναι ένα από τα πιο τραυματικά γεγονότα που μπορούν να συμβούν στη ζωή.
Η απώλεια ενός παιδιού προκαλεί αναμφίβολα τεράστιο και αφόρητο πόνο στους γονείς του.
Ενα άγαλμα αποτυπώνει με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο τη βαθιά θλίψη, τον αβάσταχτο πόνο και το απέραντο κενό που νιώθει ένας γονιός που πενθεί για το παιδί του.
Ονομάζεται «κενό» (Emptiness) και δημιουργήθηκε από έναν θλιμμένο γονιό.
Η φωτογραφία στα social media έχει κεντρίσει την προσοχή όλων καθώς η χώρα μας βιώνει μία ανείπωτη τραγωδία μετά τις πυρκαγιές της 23ης Ιουλίου στην ανατολική Αττική.
Οργή, θρήνος, θυμός και αγωνία για την “επόμενη ημέρα”. Ολοι είναι συγκλονισμένοι με αυτό που συνέβη στο Μάτι.
Στους 88 ανήλθε ο αριθμός των νεκρών και ανάμεσα σε αυτούς είναι και μικρά παιδιά. Παιδιά που δυστυχώς αποτύχαμε να προστατεύσουμε και να διασφαλίσουμε την υγεία και τη ζωή τους ως υπέρτατη υποχρέωσή μας.
Η παρακάτω εικόνα αυτού του αγάλματος τα λέει όλα.
Έτσι νιώθει ένας γονιός όταν χάνει το παιδί του…
O Γιάννης Ρίτσος ανήκει στους ποιητές που έχουν εκφράσει μια σπάνια ευαισθησία απέναντι στα παιδιά, μέσω των έργων τους. Η συλλογή πολύστιχων ποιημάτων Υδρία, κυκλοφόρησε το 1957 και ήταν αφιερωμένη στη Φωτεινούλα Φιλιακού που έφυγε από τη ζωή όταν ήταν 2 χρονών. Ο θάνατός της, συγκλόνισε τον ποιητή.
Το παρακάτω, είναι απόσπασμα από το ποίημα Σχήμα της απουσίας.
Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –
Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα
σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή
καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια.
Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι
κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο
και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο
που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση
μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,
είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.
Κάποτε, μες στο βράδυ της άνοιξης, ένα παιδί σηκώνεται και φεύγει ανεξήγητα
χωρίς κανείς να το μαλώσει’ σηκώνεται αργά, απροειδοποίητα,
εκεί που καθόταν ήσυχα στο χώμα
κι η θέση του στο χώμα μένει ζεστή
και το σχήμα της στάσης του αχνίζει ακόμη στο δροσερόν αέρα
σχηματίζοντας ένα άλλο παιδί από υπόλευκη ζέστα. Τότε ολόγυρα
μαζεύονται, σα γύρω από μιαν άσπρη φωτιά, τα μικρά πρόβατα
να ζεσταθούνε’ και λίγο πιο πέρα
ένα ψηλό, ολομόναχο, άσπρο άλογο
φέγγοντας όλο κάτω απ΄ την αστροφεγγιά
κλαίει με μεγάλα, κατάφωτα δάκρυα, κρατώντας ολόρθο το κεφάλι του.
Τα βράδια του καλοκαιριού, την ώρα που κλείνουν τα δημόσια πάρκα
και τα μικρά κορίτσια με τις παραμάνες τους γυρίζουν στα σπίτια τους
κι άλλα μικρότερα μες στα καρότσια τους, κοιμισμένα κιόλας,
πίσω τους έρχονται σε μια βουβή, αόρατη ακολουθία, τα πεθαμένα κορίτσια,
ωχρά, με μαραμένα μαλλιά, κρατώντας στα δεμένα χέρια τους
τις ξερές ανθοδέσμες τους, σα μικρά ποιήματα
που δεν πρόφτασαν να τα μάθουν απ’ έξω.
Στέκουν από μακριά και κοιτάζουν τις κορδέλες και τα παιχνίδια κρεμασμένα στα περίπτερα,
τη φωτισμένη, ταπεινή βιτρίνα του γειτονικού ψιλικατζίδικου
αφήνοντας σε κάθε βήμα τους ένα χώρο εσωτερικό που τον γεμίζει αμέσως
μια σκιά μενεξεδένια και ρόδινη. Φτάνουν ως έξω απ’ το σπίτι τους,
κοιτούν το κλεισμένο παιδικό τους παράθυρο,
υψώνουν μια στιγμή το χέρι, μα δε χτυπούν τη γρίλια. Από μέσα
ακούνε οι γονείς το χτύπημα’ αφήνουν την πετσέτα να πέσει στο τραπέζι
σα να πέφτει ένα μεγάλο ξερό φύλλο πάνω στο χρόνο. Ανοίγουν την πόρτα.
Δεν είναι τίποτα. Βλέπουν μονάχα
τα μαραμένα αστέρια, τον άδειο ουρανό, τον άδειο κόσμο
και ξανακλείνουν την πόρτα σα να μπαίνουν μέσα τα παιδιά τους.
Ζει η απουσία λοιπόν, μαζί μας ή και μόνη της, τη ζωή της,
χειρονομεί αδιόρατα, σωπαίνει, φθείρεται, γερνάει
σαν ύπαρξη σωστή, με το βουβό χαμόγελο που ρυτιδώνει λίγο λίγο
το στόμα και τα μάτια, με το χρόνο το δικό μας μετρημένη,
χάνοντας χρώματα, πληθαίνοντας τη σκιά της –
ζει και γερνάει μαζί μας και χάνεται μαζί μας, κι απομένει σε ό,τι αφήνουμε.
Και πρέπει να προσέχουμε την κάθε κίνηση και σκέψη μας και λέξη
γιατί, για ό,τι γίνεται ‘κείνο που λείπει,
φέρουμε τώρα, εμείς μονάχα, ακέρια την ευθύνη.
Ένα μικρό κορίτσι, ανύποπτα, νυχτώθηκε άξαφνα μέσα στη λύπη.
Τι ‘ταν λοιπόν η ζωή; Κι αυτός ο πόνος; Κι η κραυγή τούτη;
Ήταν δικά του αυτά; Και περίμεναν πίσω απ΄ το γέλιο του
πανέτοιμα κι επίβουλα; Κι αυτά τ’ αγαπημένα πρόσωπα
που έσκυβαν πάνω του, μακρινά κιόλας; Άνοιξε ήσυχα, λοιπόν,
την πόρτα ενός άστρου, μπήκε μέσα προφυλακτικά να μην ακούσουμε,
μα όλες τις νύχτες ‘κείνη η πόρτα ανοιχτή
χτυπάει απ’ τον αγέρα του μικρού λυγμού του. Κι ούτε μπόρεσε να σηκωθεί πια να την κλείσει.
Ούτε μπορούμε (είναι μακριά) να την κλείσουμε.
Δε μας γνωρίζει τίποτα. Μα εσύ επιμένεις αόρατη
να μας γνωρίσεις πάλι με τη ζωή – να συμμαχήσουμε. Αν είναι
το βλέμμα σου μέσα στο βλέμμα μας, δε θ’ αρνηθούμε
να δούμε, να μιλήσουμε, να κινηθούμε. Αυτός ο νέος
ίσως μια μέρα και να σ’ αγαπούσε. Ετούτα τα κορίτσια
ίσως και θα ΄ταν φιλενάδες σου. Σε τούτο το σχολείο
θα πήγαινες μεθαύριο. Κι έτσι μέσα στη νύχτα
που φεύγουμε ξένοι, μπρος σε δυο σειρές ακατοίκητα σπίτια,
κάτω από γλόμπους χωρίς αχτίνες σαν κλεισμένα χέρια,
μια γλάστρα ποτισμένη που στάζει απ’ το παλιό μπαλκόνι
εμπιστεύεται πάλι τον ήχο της σ’ εμάς’ μια πόρτα
μισανοιγμένη, ξαγρυπνάει για ΄μας κι αυτός ο ξύλινος πάγκος
παρατημένος καταμεσής στην ερημιά, εμάς περίμενε να καθίσουμε, ξέροντας
πως κάπου εκεί, σ’ ένα μοναχικό παράθυρο, κρεμασμένο
ψηλά στη νύχτα, εσύ, πίσω απ’ το δαντελένιο κουρτινάκι,
περιμένεις να σου χαμογελάσουμε».
Είναι οι στιγμές του εφιάλτη. Οι στιγμές κατά τις οποίες οι συνάνθρωποί μας παλεύουν πραγματικά για την ζωή τους. Το Μάτι φλέγεται και τα ντοκουμέντα σοκάρουν…
Τα όσα έζησαν οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο Μάτι, την αποφράδα Δευτέρα 23.07.2018, έχουν καταγραφεί από κινητά τηλέφωνα. Εικόνες που θα μπορούσαν αυτούσιες να χρησιμοποιηθούν σε κινηματογραφική παραγωγή.
Με δυσκολία βλέπεις οτιδήποτε στα πέντε μέτρα. Άνθρωποι μέσα στην θάλασσα κρατώντας στα χέρια τα παιδιά τους. Τα ζώα τους. Βαλίτσες με ό, τι πρόλαβαν να πάρουν από την ζωή τους όπως την ήξεραν. Και όπως δεν θα είναι ποτέ ξανά.
Εικόνες προσφυγιάς. Εικόνες αδιανόητες για την Ελλάδα του 2018. Εικόνες – απόδειξη της ολιγωρίας του κράτους, που κόστισε κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό τις 88 τουλάχιστον ανθρώπινες ζωές…
Τις δημοσιεύει στο προφίλ της μια γυναίκα με το όνομα «Elia Kallia». Δείχνει τις αγωνιώδεις προσπάθειες των ανθρώπων μέσα στην θάλασσα να επιζήσουν. Ακριβώς έξω από την ακτή, σε απόσταση λίγων μέτρων, οι φλόγες μαίνονται. Αδιανόητο…
Τα όσα λέει η ίδια, αρκούν για να περιγραφεί η κατάσταση: “Ζήσαμε την κόλαση και τον θάνατο. Παρακαλώ αναδημοσιεύσετε τις φωτογραφίες μήπως βοηθήσουμε ανθρώπους να βρουν τους δικούς τους. Σχόλια και like δεν χρειάζονται”
https://www.facebook.com/elia.kallia/videos/10156687576919695/?t=1
https://www.facebook.com/elia.kallia/videos/10156687577169695/?t=0
Δείτε την ανάρτηση της γυναίκας
«Τον έχω δηλώσει στη λίστα των αγνοουμένων. Έχω πάει σε όλα τα νοσοκομεία, έχω δώσει δείγμα DNA, αλλά τίποτε».
Λίγες ώρες μετά τη φονική πύρινη λαίλαπα που χτύπησε το Μάτι, ο δημοσιογράφος του People, Γιώργος Πράτανος, επισκλεφθηκε την περιοχή για ένα ρεπορτάζ που όλοι οι δημοσιογράφοι απεύχονται να ζήσουν. Οι περιγραφές του και οι μαρτυρίες των ανθρώπων που βίωσαν τον εφιάλτη είναι σοκαριστικές…
Έχουμε διανύσει εκατοντάδες μέτρα κατά μήκος της παραλιακής οδού, αφήνοντας πίσω την Αργυρά Ακτή, όταν συνειδητοποιούμε πως δεν μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στην ακτή –που βρίσκεται κάποιες δεκάδες μέτρα μακριά– εξαιτίας των περιφράξεων που δεν αφήνουν καμία δίοδο διαφυγής. Αυτή, άλλωστε, ήταν μία από τις αιτίες της εκατόμβης των νεκρών: οι παγιδευμένοι δεν κατάφεραν να φτάσουν στο γιαλό. Μοιάζει με ειρωνεία της τύχης το γεγονός πως υπάρχουν λωρίδες βιβλικής καταστροφής και δίπλα λωρίδες που η φωτιά έχει προσπεράσει. Υπάρχουν σπίτια αλώβητα και σπίτια σκελετωμένα, σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων μεταξύ τους.
Συνεχίζοντας στον ίδιο δρόμο, μια κυρία γύρω στα 55 κάνει κύκλους σκυμμένη πάνω από ένα καμένο αυτοκίνητο. Φοράει χειρουργική μάσκα και δείχνει ταλαιπωρημένη. «Μπορούμε να σας βοηθήσουμε;» τη ρωτάω. «Αυτό είναι το αυτοκίνητο του συζύγου μου. Επέστρεφε από το αεροδρόμιο…» μας απαντά και όταν της λέμε πως είμαστε δημοσιογράφοι ξεκαθαρίζει πως δεν θέλει να τη φωτογραφίσουμε ή να γράψουμε το όνομά της. «Αγνοείται» μας λέει. «Τον έχω δηλώσει στη λίστα των αγνοουμένων. Έχω πάει σε όλα τα νοσοκομεία, έχω δώσει δείγμα DNA, αλλά τίποτε» προσθέτει. Εκείνη τη στιγμή έρχονται δύο άντρες που της δίνουν ένα κινητό χτυπημένο, γεμάτο εξογκώματα, και ένα κλειδί αυτοκινήτου που μοιάζει να ταιριάζει με τη μάρκα. «Μπορεί να είναι του συζύγου σας;» τη ρωτάνε. Εκείνη αναγνωρίζει στην αρχή το κλειδί και μετά το κινητό, «ήταν δικό μου και του το έδωσα. Άρα πρόλαβε να φύγει και προσπάθησε να πάει προς τη θάλασσα» λέει προσπαθώντας να πιστέψει στο βολικό σενάριο που δείχνει αληθινό. Της λέμε να πάει και πάλι στους αγνοούμενους, να ρωτήσει και πάλι ανθρώπους που βρίσκονται στα γύρω ξενοδοχεία. Το ευνοϊκό σενάριο μοιάζει όμως να μην την πείθει. «Θεωρώ πως πρέπει να αποδεχτώ πως είναι νεκρός. Όσο πιο γρήγορα το κάνω, τόσο καλύτερα θα είναι» μας λέει με κυνική ειλικρίνεια. «Μακάρι να μην έχει συμβεί το μοιραίο!» ευχόμαστε καθώς απομακρυνόμαστε για να πάμε στην Αργυρά Ακτή.
Πηγή: Έθνος της Κυριακής
Μετά την ταυτοποίηση του 13χρονου Δημήτρη, επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι και για την περίπτωση της 35χρονης Πόπης Σιαπκαρά.
Η 35χρονη Πόπη η οποία είχε βρεθεί στο Μάτι μαζί με τον σύζυγό της και το τριών ετών παιδί τους, Σύμφωνα με το loutraki365.gr, η 35χρονη Πόπη που είχε βρεθεί στο Μάτι μαζί με τον σύζυγο και τον 3χρονο γιο τους ταυτοποιήθηκε ως νεκρή.
Οι Αρχές, λίγο μετά τις 9:30 του Σαββάτου, ειδοποίησαν τους οικείους της που αγωνιούσαν για την τύχη της, ότι ταυτοποίησαν τη σορό της.
Ο άνδρας και το παιδί της 35χρονης, που εργαζόταν στο Καζίνο Λουτρακίου, γλίτωσαν καθώς έφυγαν μπροστά. Η ίδια έμεινε πιο πίσω και την πρόλαβε η φωτιά δίπλα στο αυτοκίνητό της.
