«Και ιστορία οι παρέες»… Κάπως έτσι περιέγραψε κάποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος τον τρόπο που συχνά στην Ελλάδα μικρές ομάδες ανθρώπων, με χαρακτηριστικά διαπροσωπικής και όχι θεσμικής σχέσης, έχουν αφήσει το δικό τους χάσμα και έχουν γράψει ιστορία.

Ο χώρος της πολιτικής δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση από αυτόν τον κανόνα, έστω και εάν συχνά σημαντικές προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας, όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χαρακτηρίζονταν ακριβώς από το ότι δεν είχαν «παρέα».

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη ήταν κατεξοχήν ένας χώρος όπου οι παρέες, δηλαδή ομάδες ανθρώπων που γνωρίστηκαν κάποια στιγμή και ακολούθησαν κοινή διαδρομή έπαιζε πάντα σημαντικό ρόλο.

Η παρέα της Καισαριανής

Το στοιχείο αυτό ήρθε στο προσκήνιο με το θόρυβο που προκλήθηκε για τον Μανώλη Πετσίτη και τα ερωτήματα για τον ιδιαίτερο ρόλο ενός ανθρώπου που βρέθηκε στο Μαξίμου, ενώ λίγο πριν ήταν ένα γκαρσόνι που εξελίχτηκε σε κάποιον που εισέπραξε δεκάδες χιλιάδες ευρώ από σημαντικούς επιχειρηματίες, ανάμεσά τους και τον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.

Και αυτό γιατί ο Πετσίτης ήταν τμήμα της «παρέας της Καισαριανής», δηλαδή μιας ομάδας στελεχών που γνωρίζονται από τον τοπική του ΣΥΡΙΖΑ στην Καισαριανή και η οποία ήταν κοντά στο Νίκο Παππά. Τμήμα αυτής της παρέας και ο έτερος πρώην στενός συνεργάτης του Λαυρεντιάδη Θόδωρος Κιτσάκος, ο οποίος στη συνέχεια βρέθηκε στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της ΔΕΠΑ, πριν απομακρυνθεί από αυτή τη θέση στα τέλη του 2017 και βρεθεί τελικά κατηγορούμενο για τη σκανδαλωδώς προνομιακή μεταχείριση που είχε από τη ΔΕΠΑ η εταιρεία ELFE, συμφερόντων του Λαυρεντιάδη. Πετσίτης και Παππάς στα μαθητικά τους χρόνια ήταν κολλητοί φίλοι αλλά τους χώρισε η ζωή. Ο υπουργός πήγε για σπουδές στο εξωτερικό, ο Πετσίτης έμεινε περιμένοντας την ημέρα που θα δικαιώνονταν οι αγώνες των… ανθρώπων που πίστεψαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Και τον άλλαξαν μέσω… Λαυρεντιάδη.

Η παρέα της Κομοτηνής

Κοντά στον Νίκο Παππά ήταν και μια άλλη «παρέα» του ΣΥΡΙΖΑ, η λεγόμενη «παρέα της Κομοτηνής». Εδώ το κλειδί ήταν το κοινό πέρασμα διαφόρων τη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης.

Εξέχουσα μορφή της παρέας της Κομοτηνής ο νυν υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης, ο οποίος μάλιστα φρόντισε να τοποθετήσει διαφόρους συμφοιτητές του σε καίριες θέσεις. Μάλιστα, και ένας διδάσκων της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ, ο Δημοσθένης Κασσαβέτης τοποθετήθηκε στη θέση του ειδικού γραμματέα του Σώματος Επιθεωρητών-Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης.

Η παρέα του ΕΜΠ

Ο Αλέξης Τσίπρας, φοιτητής στο ΕΜΠ και μεταπτυχιακός στην πολεοδομία – χωροταξία, δεν θα μπορούσε να ξεχάσει τους παλιούς του φίλους, ειδικά τους καθηγητές που τον βοήθησαν να πάρει το πτυχίο. Μέντοράς του ο καθηγητής Α. Μπαλτάς που πέρασε μια περίοδο από την κυβέρνηση, αλλά και η νυν υφυπουργός Εργασίας, Θεανώ Φωτίου, επίσης καθηγήτρια. Αλλά και ο Νίκος Μπελαβίλας, πάντα κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα υποψήφιος για το δήμο Πειραιά. Στην παρέα από τα φοιτητικά χρόνια και ο Ν. Πρωτονοτάριος ο οποίος γνωρίζει στον Τσίπρα τον τότε πρόεδρο του ΤΕΕ, Χρ. Σπίρτζη, σήμερα υπουργό Μεταφορών και Υποδομών. Με τον Πρωτονοτάριο μάλιστα συγκροτούν την παρέα της Νάξου όπου εκεί πηγαίνουν διάφοροι άλλοι. Ο Αντώνης Πρωτονοτάριος, πατέρας του Νίκου (ο οποίος διορίστηκε στο γραφείο του Σπίρτζη), γίνεται και στέλεχος της τράπεζας Αττικής το 2015.

Η παρέα της Σκωτίας

Καμιά φορά παρέες και φιλίες χτίζονται και στο εξωτερικό. Εκεί για παράδειγμα σφυρηλατήθηκε η φιλία του Νίκου Παππά με τον Λευτέρη Κρέτσο, φιλία αρκετά έντονη ώστε ο Παπάς να του εμπιστευθεί νευραλγικές θέσεις στο χώρο της κυβερνητικής πολιτικής για τα ΜΜΕ, παραβλέποντας το γεγονός ότι η επιστημονική ειδίκευση του Κρέτσου δεν είναι η επικοινωνία αλλά οι εργασιακές σχέσεις.

Η παρέα της Αίγινας

Μια από τις πιο γνωστές παρέες του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι φυσικά και η «παρέα της Αίγινας». Αφορμή εδώ το γεγονός ότι συχνά ο πρωθυπουργός προτιμούσε να πηγαίνει στην Αίγινα όπου εκτός όλων των άλλων παραθερίζει και ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης. Η «παρέα της Αίγινας» είχε διάφορες συνθέσεις, εάν αναλογιστούμε ότι π.χ. και ο Γιάνης Βαρουφάκης χρησιμοποιούσε το νησί του Σαρωνικού για τις «αποδράσεις του».

Πρόσωπο κλειδί πάντα εδώ ο Αλέκος Φλαμπουράρης, που καθόλου τυχαία θα αναλάβει σε κυβερνητικό επίπεδο ρόλο επικοινωνίας του Μαξίμου με επενδυτές, επιχειρηματίες αλλά και τις τράπεζες.

Μάθημα από Μπαλτά σε Τσίπρα, Σακελλαρίδη, Τζανακόπουλο

Όμως, στην «παρέα της Αίγινας» ανήκε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Χριστόφορος Παπαδόπουλος με τη σύζυγό του Όλγα Χαρίτου. Η τελευταία που από φλογερή συνδικαλίστρια στη δεκαετία του 1980 στην τότε τράπεζα Πίστεως εξελίχτηκε σε υψηλόβαθμο στέλεχος της τράπεζας, είναι πλέον και μέλος της διοίκησης του Υπερταμείου. Σπίτι στο νησί έχει και η Θ. Φωτίου ενώ από εκεί τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ περνούσαν σχεδόν όλοι οι φίλοι του Αλέξη, ο Τ. Κορωνάκης, ο Γ. Μπουρνούς, ο Χρ. Σπίρτζης κ.λπ.

Κούλουμα στην Αίγινα με Πολάκη, Φλαμπουράρη κ.λπ.

Οι διακοπές στην Κρήτη και ο Παύλος Πολάκης

Πάντως ειδικά οι παρέες του πρωθυπουργού και σε άλλα μέρη παραθερισμού κάποιες φορές αποκτούν και πολιτική διάσταση. Για παράδειγμα είναι γνωστό ότι για χρόνια ο πρωθυπουργός προτιμούσε να περνά τις διακοπές του στο γραφικό Ροδάκινο στη νότια Κρήτη, κοντά σχετικά στα μέρη του Παύλου Πολάκη.

Η συμπάθεια του πρωθυπουργού για το δήμαρχο Σφακίων θα αποτυπωθεί και αργότερα με τη συμμετοχή του όχι μόνο στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στη κυβέρνηση, όπως και στην ανοχή που απολαμβάνει ο κρητικός πολιτικός για όλες τις περιπτώσεις που εμφανώς ξεπερνά τα όρια μιας παραδοσιακής αντίληψης της πολιτικής ευπρέπειας.

Η παρέα των «Ρηγάδων»

Άλλες παρέες μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ πάλι ακολουθούν περισσότερο κλασικές κομματικές διαδρομές. Για παράδειγμα η ιδιότυπη τάση των «παλαιών Ρηγάδων» που περιλαμβάνει τον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση, τον Νίκο Φίλη και τον νυν γενικό γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ Πάνο Σκουρλέτη, προέκυψε μέσα από δεσμούς που σφυρηλατήθηκαν από την εποχή που ήταν τα στελέχη του «Ρήγα Φεραίου» που ήταν κατεξοχήν κοντά στον αείμνηστο Γιάννη Μπανιά. Είναι η παρέα με τους «Νέστορες» του ΣΥΡΙΖΑ που παίζουν το ρόλο του… θεματοφύλακα των αριστερών ιδεών, για τα μάτια του κόσμου τις πιο πολλές φορές.

Οι παρέες της νεολαίας

Όμως, υπάρχουν και άλλα πεδία όπου διαμορφώνονται παρέες. Για παράδειγμα είναι σαφές ότι μια ιδιότυπη δικτύωση υπάρχει μεταξύ των διαφόρων στελεχών που πέρασαν από το χώρο της νεολαίας, από τον Δημήτρη Τζανακόπουλο και την Έφη Αχτσιόγλου μέχρι τον Νάσο Ηλιόπουλο, ιδίως εάν αναλογιστούμε ότι πέρασαν και σημαντικό μέρος της νεότητας τους σε κοινά κομματικά όργανα. Υπήρχαν κι άλλοι από τη νεολαία που έμειναν (ο Μπουρνούς) ή αποχώρησαν πικραμένοι (Κορωνάκης, Σακελλαρίδης).

Σε κάθε περίπτωση, για ένα κόμμα που υποτίθεται ότι έρχεται από μια αριστερή παράδοση που αποδίδει μεγαλύτερη σημασία στις διαδικασίας παρά στις προσωπικές σχέσεις ο ΣΥΡΙΖΑ έχει θα έλεγε κανείς ικανό αριθμό από «παρέες», θυμίζοντας κάπως τα παραδοσιακά κόμματα όπου οι προσωπικοί μηχανισμοί συχνά είναι σημαντικότεροι από τα κομματικά όργανα.

Με Τζανακόπουλο και Φλαμπουράρη

Πηγή: in.gr

Εδώ και 10 χρόνια πάλευαν τα Σκόπια για να αποσπάσουν το όνομα Βόρεια Μακεδονία, αλλά και να φθάσουν σε μια συμφωνία που θα τους έδινε μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα.

Αυτό προκύπτει από το έγγραφο που έφεραν στη δημοσιότητα τα Wikileaks. Πρόκειται για ένα εμπιστευτικό έγγραφο της πρέσβειρας των ΗΠΑ στα Σκόπια Τζίλιαν Μιλοβάνοβιτς, με ημερομηνία 29 Ιουλίου 2008, για τις επιδιώξεις της τότε σκοπιανής ηγεσίας (πρωθυπουργός ο Νίκολα Γκρουέφσκι και πρόεδρος ο Μπράνκο Τσερβενκόφσκι).

Οπως φαίνεται από το έγγραφο αυτό, παρότι ο σημερινός πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, παρουσιάζει τον εαυτό του να έχει κάνει πολλές υποχωρήσεις για να φθάσει σε συμφωνία, όλα όσα πέτυχε στη διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά, είναι οι στόχοι που είχαν τα Σκόπια και προ 10 ετών, επί Γκρούεφσκι.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η ΠΓΔΜ όχι μόνο, δεν υποχώρησε αλλά κατοχύρωσε πλήρως τις θέσεις που είχε διατυπώσει από το 2008.

Συγκεκριμένα, στις 29 Ιουλίου 2008 τηλεγράφημα της Αμερικανίδας πρεσβευτού στα Σκόπια, Τζίλιαν Μιλοβάνοβιτς, παρουσιάζει τα συμπεράσματά της από τις επαφές με τη σκοπιανή ηγεσία, τον πρόεδρο Τσερβενκόφσκι και τον πρωθυπουργό Γκρουέφσκι. Το τηλεγράφημα τιτλοφορείται «Μακεδονία/Ελλάδα: Τι χρειάζονται οι Μακεδόνες για την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας».

Η κ. Μιλοβάνοβιτς στην εισαγωγή του τηλεγραφήματός της αναφέρει τα «Στοιχεία της Λύσης»: «ΟΝΟΜΑ: Republic of Northern Macedonia (ή Republic of North Macedonia)

Στο έγγραφο που έφεραν στο φως τα Wikileaks γράφει:

«Τι χρειάζονται οι Μακεδόνες για να επιλυθεί το θέμα του ονόματος

Στοιχεία μιας Συμφωνίας

1. (C) Η πρεσβεία στα Σκόπια εκτιμά ότι στο πλαίσιο μιας συμφωνίας που ανοίγει το δρόμο για συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων στην ΕΕ η “μακεδονική” κυβέρνηση θα αποδεχόταν τελικά τους ακόλουθους όρους:

–Όνομα: Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας

–Εύρος εφαρμογής: σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και διμερώς με κάθε χώρα που δεν θέλει να κάνει χρήση του συνταγματικού ονόματος. (Αν και δεν το έχουμε συζητήσει ρητώς, πιθανώς οι διεθνείς συμφωνίες να ακολουθούσαν το ίδιο μοτίβο, με τις πολυμερείς να χρησιμοποιούν το νέο όνομα και στις διμερείς να αφήνεται η επιλογή). Η Μακεδονία θα χρησιμοποιούσε το συνταγματικό της όνομα αναφερόμενη στον εαυτό της, σε διαβατήρια, ετικέτες προϊόντων, στα ΜΜΕ, κτλ.

–Ταυτότητα: Η γλώσσα και η εθνικότητα θα αποκαλούνταν μακεδονική, αλλά αυτό θα μπορούσε να γίνει με σιωπηρούς χειρισμούς, ίσως ως ένα συμπληρωματικό παράρτημα σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ή σε κάποιο εσωτερικό έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών που δεν θα χρειάζεται ελληνική έγκριση. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι η Μακεδονία χρειάζεται διαβεβαίωση ότι η γλώσσα και η εθνικότητά τους θα συνέχιζαν να ονομάζονται μακεδονική και όχι βορειομακεδονική».

Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στο τώρα κατεχόμενο χωριό Άσσια (Άσκια) της Κύπρου (και όχι στην Τριμυθούντα – σημερινή Τρεμετουσιά – όπως γράφουν πολλοί) από οικογένεια βοσκών, που ήταν κάπως εύπορη. Αν και μορφώθηκε αρκετά δεν άλλαξε επάγγελμα. Συνέχισε και αυτός να είναι βοσκός.

Σαν χαρακτήρας, ο Άγιος Σπυρίδων, ήταν απλός, αγαθός, γεμάτος αγάπη για τον πλησίον του. Τις Κυριακές και τις γιορτές, συχνά έπαιρνε τους βοσκούς και τους οδηγούσε στους ιερούς ναούς, και κατόπιν τους εξηγούσε την ευαγγελική ή την αποστολική περικοπή. Ο Θεός τον ευλόγησε να γίνεται συχνά προστάτης χήρων και ορφανών.

Νυμφεύθηκε ευσεβή σύζυγο και απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη. Γρήγορα, όμως, η σύζυγός του πέθανε. Για να επουλώσει το τραύμα του ο Σπυρίδων αφοσιώθηκε ακόμα περισσότερο στη διδαχή του θείου λόγου.

Μετά από πολλές πιέσεις, χειροτονήθηκε ιερέας. Και πράγματι, υπήρξε αληθινός ιερέας του Ευαγγελίου, έτσι όπως τον θέλει ο θείος Παύλος: «Ἀνεπίληπτον, νηφάλιον, σώφρονα, κόσμιον, φιλόξενον, διδακτικόν, τέκνα ἔχοντα ἐν ὑποταγῇ μετὰ πάσης σεμνότητας» (Α’ προς Τιμόθεον γ’ 2-7).

Δηλαδή ακατηγόρητο, προσεκτικό, εγκρατή, σεμνό, φιλόξενο, διδακτικό, και να έχει παιδιά που να υποτάσσονται με κάθε σεμνότητα. Έτσι και ο Σπυρίδων, τόσο σωστός υπήρξε σαν ιερέας, ώστε όταν χήρεψε η επισκοπή Τριμυθούντος στην Κύπρο, δια βοής λαός και κλήρος τον εξέλεξαν επίσκοπο.

Από τη θέση αυτή ο Σπυρίδων προχώρησε τόσο πού στην αρετή, ώστε τον αξίωσε ο Θεός να κάνει πολλά θαύματα.

Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Άγιος Σπυρίδων με το κύρος της αγίας και ηθικής ζωής του στην Α’ Οικουμενική σύνοδο, που έγινε στη Νίκαια της Βιθυνίας (Μικρά Ασία) και στην οποία συμμετείχε, κατατρόπωσε τους Αρειανούς και αναδείχτηκε από τους λαμπρούς υπερασπιστές της Ορθόδοξης πίστης.

Μάλιστα, όπως αναφέρει η παράδοση, αφού μίλησε για λίγο, κατόπιν έκανε το σημείο του Σταυρού και με το αριστερό χέρι, που κρατούσε ένα κεραμίδι, εις τύπον της Αγίας Τριάδος είπε: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός» και έκανε να φανεί προς τα επάνω απ’ το κεραμίδι φωτιά, δια της οποίας είχε ψηθεί αυτό.

Όταν δε είπε: «Καὶ τοῦ Υἱοῦ», έρρευσε κάτω νερό, δια του οποίου ζυμώθηκε το χώμα του κεραμιδιού. Και όταν πρόσθεσε: «Καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» έδειξε μέσα στη χούφτα του μόνο το χώμα που απέμεινε.

Ο Άγιος Σπυρίδων κοιμήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 350 μ.Χ.

Τα 648 μ.χ. η Κύπρος αντιμετώπιζε μεγάλες επιδρομές από τους Σαρακηνούς και το λείψανο μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Τοποθετήθηκε στον Ναό των Αγίων Αποστόλων μαζί με το λείψανο της Αυγούστας Θεοδώρας (βλέπε 11 Φεβρουαρίου).

Παρέμεινε στην βασιλίδα των πόλεων μέχρις ότου ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος λίγες μέρες πριν την πτώση πήρε τα δύο λείψανα και τα μετέφερε μέσω Σερβίας, Θράκης και Μακεδονίας στη Παραμυθιά της Ηπείρου.

Τρία χρόνια περιπλανήθηκε από τόπο σε τόπο μέχρις ότου φτάσει στην Κέρκυρα. Όλο αυτό το διάστημα είχε τοποθετήσει τα λείψανα σε σακιά με άχυρα και όποιος τον ρωτούσε τους έλεγε πως είναι τροφή για το υποζύγιό του.

Το 1456 μ.Χ. έφτασε στην Κέρκυρα γιατί πίστευε πως τα λείψανα θα ήταν ασφαλισμένα. Τα Επτάνησα εκείνη την εποχή βρίσκονταν κάτω από την εξουσία των Ενετών.

Ο ιερέας Γρηγόριος Πολύευκτος βρήκε ένα συμπολίτη του πρόσφυγα τον ιερέα Γεώργιο Καλοχαιρέτη και του κληροδότησε το λείψανο του Αγίου.

Μετά τον θάνατο του ο Γεώργιος Καλοχαιρέτης άφησε κληρονομιά στους γιούς του στο Λουκά και Φίλιππο το λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα Οι δύο αδελφοί θέλησαν να μεταφέρουν το λείψανο στην Βενετία. Η υπόθεση μάλιστα εκδικάστηκε από την Ενετική Γερουσία.

Το ανώτατο δικαστικό όργανο του κράτους αποφάσισε ότι το λείψανο αποτελεί ιδιοκτησία των αδελφών, άρα διατηρούν το αναφαίρετο δικαίωμα να το μεταφέρουν όπου εκείνοι επιθυμούν.

Τελικά όμως η μεταφορά δεν πραγματοποιήθηκε διότι υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από τον Κερκυραϊκό λαό και το ανώτατο δικαστικό όργανο δεν επέμεινε και επικράτησε η σκέψη ότι δεν έπρεπε να δημιουργούνται δυσαρέσκειες στους λαούς οι οποίοι βρίσκονται κάτω από τη Βενετική σημαία.

Το 1512 μ.Χ. συντάχθηκε στην Άρτα δωρητήριο συμβόλαιο στο όνομα της Ασημίνας Καλοχαιρέτη, κόρη του Φιλίππου, η οποία παντρεύτηκε τον Σταμάτιο Βούλγαρη και η οποία με τη σειρά της άφησε διαθήκη που χρονολογείται από τις 25 Νοεμβρίου 1571 μ.Χ. και ορίζει πως το Ιερό Λείψανο του Αγίου παραμένει ως κληρονομιά στους γιούς της και στους απογόνους τους.

Ο ναός ο οποίος στεγάζει σήμερα το σκήνωμα του σγίου, κτίστηκε στα 1589 μ.Χ. και ανήκει στο ρυθμό της μονόκλιτης βασιλικής.

Το ψηλό και πυργωτό καμπαναριό, ως συμπλήρωμα του ναού, κτίστηκε το 1620 μ.Χ. Το σημερινό τέμπλο του ναού, κατασκευασνμένο από μάρμαρο της Πάρου, κατασκευάστηκε το 1864 μ.Χ. και είναι έργο του αυστριακού αρχιτέκτονα Μάουερς.

Η ουρανία είναι ζωγραφισμένη από τον Κερκυραίο ζωγράφο Νικόλαο Ασπιώτη το 1852 μ.Χ., ενώ οι εικόνες του τέμπλου είναι φτιαγμένες από τον επίσης Κερκυραίο ζωγράφο, Σπύρο Προσαλένδη. Η σημερινή λάρνακα φτιάχτηκε στη Βιέννη το 1867 μ.Χ. Είναι από σκληρό, πολυτελές ξύλο με εξωτερική ασημένια επένδυση.

Βρίσκεται τοποθετημένη μέσα στην κρύπτη, η οποία δημιουργήθηκε ειδικά για να δεχθεί το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα, το οποίο επισκέπτονται χιλιάδες ξένοι και ντόπιοι επισκέπτες. Είναι ένα από τα τρία άφθορα λείψανα στο Ιόνιο, του Άγιου Σπυρίδωνα, του Άγιου Γεράσιμου και του Αγίου Διονυσίου.

Στην Κέρκυρα το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος λιτανεύεται τέσσερις φορές το χρόνο. Την Κυριακή των Βαΐων για την απαλλαγή του νησιού από επιδημία πανώλης το 1629 μ.Χ. Το Μεγάλο Σάββατο γιατί το έτος 1533 μ.Χ. το νησί επλήγη από μεγάλη καταστροφή της σοδιάς των σιτηρών.

Την 11η Αυγούστου για την διάσωση του νησιού από σφοδρή επιδρομή των Τούρκων το 1716 μ.Χ. και την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου για δεύτερη επιδημία πανώλης το 1673 μ.Χ.

Το Λείψανο του Αγίου βρίσκεται αδιάφθορο στον ομώνυμο Ναό Κερκύρας. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκονται στη Λαύρα Αγίου Αλεξάνδρου Νέβσκι Αγίας Πετρουπόλεως και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων Βενετίας.

Το παράδειγµα ενός οργανωµένου προβατοτρόφου από το Κάστρο Βοιωτίας (το οποίο παρουσίασε στο φύλλο 682 η εφημερίδα Agrenda), είναι χαρακτηριστικό της πίεσης που δέχονται αυτό τον καιρό οι αγρότες, είτε δραστηριοποιούνται στη ζωική είτε ακόµα και στη φυτική παραγωγή.

Ο Αθανάσιος Φλούδας, έχει δηµιουργήσει τα τελευταία χρόνια µια καλά δοµηµένη εκµετάλλευση µε 500 πρόβατα της φυλής  Λακόν (Lacaune), παράγει κάθε χρόνο περί τους 120-150 τόνους γάλα. Καλλιεργεί ταυτόχρονα περί τα 200 στρέµµατα µε καλαµπόκι και ψυχανθή για να τροφοδοτεί τη µονάδα του µε δικές του ζωοτροφές. Για πολύ καιρό είχε συνεργασία µε µια καλοκουρδισµένη γαλακτοκοµική επιχείρηση από τη Θεσσαλία, η οποία παραλάµβανε το σύνολο της παραγωγής του σε καλή τιµή και χωρίς να παραβαίνει ποτέ το χρόνο στις πληρωµές. Το µόνο το οποίο του είχε ζητήσει εξ αρχής ο παραλήπτης του γάλακτος, ήταν οι ζωοτροφές και ειδικότερα η σόγια που θα χρησιµοποιούσε να είναι απαλλαγµένη από γενετικά τροποποιηµένο καρπό (NO GMO) και ταυτόχρονα το γάλα που θα παραδίνει να τηρεί τις προδιαγραφές σε λιπαρά και πρωτεϊνες. Για πολύ καιρό όλα πήγαιναν µια χαρά. Μέχρι τη στιγµή που από την πλευρά της γαλακτοβιοµηχανίας άρχισε να έχει οχλήσεις, όχι για την ποιότητα της παραγωγής του αλλά για το γεγονός ότι επέµενε να ταίζει τα ζώα µε ιδιοπαραγόµενες ζωοτροφές. Άρχισε να ασκείται σιγά – σιγά µια πίεση για αλλαγή τακτικής σ’ αυτό το θέµα και µάλιστα µε υποδείξεις για την προµήθεια των ζωοτροφών από συγκεκριµένη εταιρεία. Παρ’ ότι στην αρχή δεν έδωσε πολύ σηµασία, µε τον καιρό οι πιέσεις έγιναν αφόρητες. Μπήκε λοιπόν στη διαδικασία να ρωτήσει, για το κόστος αυτών των ζωοτροφών και για τα λοιπα χαρακτηριστικά τους.

Το µέτρησε από δω, το µέτρησε από κει, είδε ότι δεν τον συνέφερε. Όχι µόνο γιατί η τιµή των ζωοτροφών θα ήταν περίπου διπλάσια απ’ αυτή που του εξασφάλιζε η ιδιοπαραγωγή αλλά και γιατί, το σιτηρέσιο που του πρόσφεραν ήταν πολύ διαφορετικό και µάλλον υποδεέστερο αυτού που του έδινε η ιδιοπαραγωγή. ∆εν του παρείχαν µάλιστα καµιά αξιόλογη έκπτωση, ακόµα και στην περίπτωση µεγάλης παραγγελίας η οποία θα κάλυπτε τις ανάγκες του για  µεγάλο διάστηµα. Αντίθετα απαιτούσαν, οι ζωοτροφές που θα αγόραζε να µην πληρώνονται ξεχωριστά αλλά το κόστος τους να συµψηφίζεται µε τις παραδόσεις γάλακτος.

Ο φίλος µας έβλεπε καθαρά ότι µ’ αυτή τη συνεργασία εγκλωβίζονταν σε µια διαδικασία από την οποία δύσκολα θα µπορούσε να βγάλει λογαριασµό και ακόµα δυσκολότερα να βγει κερδισµένος. Όταν εξέφρασε µε ζωηρό τρόπο την άρνησή του να µπει σ’ αυτή τη διαδικασία, τον ενηµέρωσαν ότι διακόπτουν την παραλαβή του γάλακτος, κάτι που τελικά και έγινε. Σήµερα, υποχρεώνεται να παραδίνει την παραγωγή του σε µια µικρή τοπική τυροκοµική µονάδα από την οποία δεν ξέρει ούτε πόσο, ούτε πότε, ούτε αν θα πληρωθεί. Αυτή είναι η ιστορία του Θανάση Φλούδα από το Κάστρο Βοιωτίας, κι αυτή είναι η θέση στην οποία περιέρχονται αυτό τον καιρό οι περισσότεροι παραγωγοί.

Πηγή: agronews

Με κίτρινα γιλέκα θα υποδεχτούν οι Θεσσαλονικείς τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα που θα βρίσκεται την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου στην πόλη προκειμένου να πραγματοποιήσει ομιλία σε κομματική εκδήλωση στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.

Το κίνημα ξεκίνησε η επιτροπή Μακεδονικού αγώνα Θεσσαλονίκης η οποία καλεί τους πολίτες «να κατέβουν στους δρόμους με κίτρινα γιλέκα την Παρασκευή στις 7μμ».

Στις αρνητικές αντιδράσεις που υπάρχουν τις τελευταίες μέρες απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζοντας τες.

Δείτε αναλυτικά τη αναφέρει η επιτροπή Μακεδονικού αγώνα Θεσσαλονίκη:

Η επιτροπή Μακεδονικού αγώνα Θεσσαλονίκης άκουσε το κάλεσμα των Γάλλων καθώς το κίνημα των κίτρινων γιλέκων εξαπλώνεται στην Ευρώπη και καλούμε όλους τους συνελληνες που θα βρίσκονται την Παρασκευή στις 7μμ στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας στον Λ. Πύργο, εκτός απ τις σημαίες που θα κρατάμε όλοι, να φορέσουν και κίτρινο γιλέκο.

Μετά την Γαλλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία τασομεθα κι εμείς στο πλευρό των αγωνιστών κατά της παγκοσμιοποίησης και των βρωμικων σχεδίων τους.

Καλούμε τους συνελληνες σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας να κατέβουν στους δρόμους με κίτρινα γιλέκα την Παρασκευή στις 7μμ.

Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΏΣΕΙ

Δείτε τη σχετική ανάρτηση στο facebook:

Ότι μπορεί να σπουδάσει οτιδήποτε, να ακολουθήσει όποιο επάγγελμα αγαπήσει και να μην λάβει υπόψη ποτέ και κανέναν που θα της πει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι επειδή είναι γυναίκα – ακόμα κι αν ισχύσει αυτό κανείς δεν έχει το δικαίωμα να της στερήσει την προσπάθεια. Μπορεί επίσης να αποτύχει, είναι φυσιολογικό, ανθρώπινο και εποικοδομητικό.

Γράφει ο Μαρίνος Νομικός

Ότι μπορεί να φοράει ό,τι θέλει, δεν θα κριθεί ως προσωπικότητα από ένα κομμάτι υφάσματος, ούτε το “ήθος” της από το μήκος της φούστας. Μπορεί επίσης να διασκεδάζει όπου θέλει, να μεθύσει, να φλερτάρει να κάνει συναινετικό σεξ με όποιον ή όποια γουστάρει, να έχει όσους ερωτικούς συντρόφους επιθυμεί (όπως άλλωστε κι ένας άντρας). Και φυσικά να το κόψει όποτε θελήσει η ίδια και το “όχι” να σημαίνει “όχι”.

Γενικά να ζήσει τη ζωή της ως ελεύθερος άνθρωπος και όχι ως γυναίκα-υποχείριο που θα της επιβάλλουν κώδικες συμπεριφοράς γραμμένους από ανέραστους ηλικιωμένους άντρες πριν από χιλιάδες χρόνια.

Και η Ελένη Τοπαλούδη από το Διδυμότειχο ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Νεαρή, ανέμελη, χαρούμενη, φοιτήτρια στη Ρόδο, έσφυζε από ζωντάνια και ζούσε τη ζωή της όπως επέβαλλαν τα 21 της χρόνια κι όχι κάποια κοινωνικά στεγανά. Και πλήρωσε το τίμημα. Δύο “άντρακλες” που δεν χώνεψαν το γεγονός ότι δεν τους έκατσε, τη γρονθοκόπησαν, τη βίασαν, τη χτύπησαν με ένα σίδερο στο κεφάλι και την πέταξαν αναίσθητη στη θάλασσα για να πεθάνει αργά και βασανιστικά. Γυμνή. Μόνη. Φοβισμένη. Ίσως ψελλίζοντας “μαμά” και “μπαμπά” με την τελευταία της ανάσα.

Βλέπω τη μικρή καθώς απορρίπτει ακόμα ένα σκίτσο και σκέφτομαι μήπως και πρέπει να της πω τα ακριβώς αντίθετα για την προστατεύσω.

Ότι πρέπει να ντύνεται σαν καλόγρια, να μην ξενυχτάει, διασκεδάζει ή να πίνει μη τυχόν και προκαλέσει κάποιο “γόνο καλής οικογενείας” να τη βιάσει και “καταστρέψει το λαμπρό μέλλον του για ένα τσουλάκι”. Να σπουδάσει κάτι που να αρμόζει στο φύλο της αλλά και τίποτα να μην κάνει δεν πειράζει, θα παντρευτεί και θα είναι βασίλισσα της κουζίνας της. Να δέχεται αδιαμαρτύρητα τα πειράγματα, τα σεξουαλικά υπονοούμενα και τις άσεμνες χειρονομίες “γιατί άλλες παρακαλάνε για τέτοια και χάρη της κάνουν που της δίνουν σημασία”. Να χαμογελάει στον κάθε ττόπουζο που θα την πέφτει με ευφάνταστες ατάκες τύπου “εν εμένα που ψάχνεις πουρέκκα μου;” ή να δείχνει εντυπωσιασμένη με κάθε dick pick που θα της στέλνουν στο messenger, για να μην της πουν “ποια νομίζεις ότι είσαι μωρή αγάμητη ψυχρή σκύλα;”.

Και φυσικά να πάει με έναν άντε το πολύ δύο άντρες πριν παντρευτεί κάποιον που οι γονείς του τον δίδαξαν ότι “οι περπατημένες γυναίκες δεν κάνουν για σπίτι”. Κι αν αυτό το κελεπούρι την κερατώνει, τη βρίζει και τη χτυπάει (όπως έκανε ο δικός του πατέρας άρα legit) να σκύβει το κεφάλι, να είναι υπάκουη και συνεργάσιμη γιατί ο τύπος διαθέτει και G3 χορηγημένο από το κράτος.

Ξέρω όμως ότι δεν πρόκειται να της πω τίποτα από όλα αυτά γιατί πρώτον ακόμα κι αν ζήσει τη ζωή που θα της επιβάλλουν οι άλλοι κανείς δεν της εγγυάται ότι θα επιβιώσει και δεύτερον, είναι πολύ πιο σημαντικό να ΜΗΝ περάσει ο φασισμός τους. Το χρωστάμε στην κάθε Ελένη που πλήρωσε και πληρώνει καθημερινά το τίμημα του να είσαι πέρα από γυναίκα, ένα ελεύθερος άνθρωπος που δεν χρωμάτιζε πάντα μέσα στις γραμμές.

Το σκίτσο ήταν τελικά ένα καβούρι. Εύκολο. Σε αντίθεση με σχεδόν όσα συναντήσει στην ενήλικη ζωή της.

Πηγή: avant-garde.com.cy

Σφοδρή επίθεση στον Πέτρο Τατσόπουλο εξαπέλυσε ο Αλέξης Τσίπρας κατά τη διάρκεια της τριτολογίας του στη βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης του νομοσχεδίου για την κατάργηση της μείωσης των συντάξεων.

“Κάνατε μια προσπάθεια να αναφερθείτε στο παλιό και στο καινούργιο και πιάσατε στο στόμα σας στελέχη με μεγάλη πολιτική διαδρομή στον χώρο της κεντροαριστεράς και στον χώρο του ΠΑΣΟΚ που σήμερα βρίσκονται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτόν τον χώρο και ιδιαίτερα στον χώρο της κεντροαριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, βρέθηκαν άνθρωποι έντιμοι και αγωνιστές που πάλεψαν στα χρόνια της ζωής τους για μια καλύτερη Ελλάδα. Δεν πρόκειται να χαρίσουμε αυτούς τους ανθρώπους σε μια χρεοκοπημένη ηγεσία που οδήγησε εκεί που οδήγησε αυτό το κόμμα” είπε ο Πρωθυπουργός.

Στη συνέχεια, απευθυνόμενος στον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη και αναφερόμενος εμμέσως πλην σαφώς στον Πέτρο Τατσόπουλο, τόνισε:

“Εσείς μπορείτε να βολευτείτε με διάφορα απολειφάδια της πολιτικής ζωής που πέρασαν από τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ και επειδή είχαν περίεργη σχέση με τη μισή Αθήνα, έφυγαν από τα έδρανα του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα τους παίρνετε εσείς να τους εντάξετε στα δικά σας μπας και πάνε και με την άλλη μισή Αθήνα”.